Ποιος μπορεί να φορτώσει τον σιδερένιο ουρανό της άμυνας του ΟΦΗ; Πρέπει να τον φέρουμε τώρα!

Να δούμε λοιπόν… αυτός ο Σουηδός ξερόλα που κάνει τους αντίπαλους σέντερ να μπαίνουν σα χαρτιά στον αέρα, μας τον φέρνουν σα δώρο; Πέντεμισι πόδια; Αδύναμος όρος όταν οι Αμερικανοί χρησιμοποιούν κι άλλο "feet". Πέντεμισι πόδια είναι 1,68 – όχι βουνό. Κατάλαβες τι λες; Γιατί εγώ στον ΟΦΗ εδώ και δέκα χρόνια βλέπω παίκτες να ζυγίζουν σαν πιάτα κανάτια μετά τους αγώνες. Και η γυναίκα του με τον παλαιστή παππού; Πολύ ωραία ιστορία για νυχτερινό πάρτι τύπου σκανδιναβικού μύθου, αλλά εμένα μου λείπει η πηγή. Ποιος το είπε αυτό; Το πρόφίλ του στο LinkedIn; Κάποιος agent που φιλοξενεί; Ή είναι η γνωστή φήμη που διαδίδουν αυτοί οι τόσοι "υπόσχονται αστέρες"; Γεράκι πάνω στο τέρμα; Αν είχε τόσο ωραία σημεία, γιατί πήγαινε να κρυφτεί στην Πρέμιερ Λιγκ πριν δέκα χρόνια; Εκεί ήταν σα χρονιά κρέατος – δυο χρόνια στα χαμηλά στήθη, τριάντα χρόνια χωρίς τίτλο. Κι ύστερα: θεραπείες για ψυχικά τραύματα; Τι είναι αυτά τώρα; Δεν θυμάμαι να έχει ο σύλλογος προϋπολογισμό γι’ αυτές τις ψυχικές ανακουφίσεις. Ακόμα κι ο διοικητής μας έχει δυσκολία να καταλάβει ποιοι είναι ακόμα ζωντανοί στη σύνθεση. Αν θέλετε να πιούμε τζιτζιμπίρ, κλείστε τραπέζι σπίτι μου – εγώ έχω μόνο τσίπουρο και μια σακούλα ανθρακικού ζάχαρη ανάμεσα. Όχι όμως πριν τουλάχιστον μου δείξετε τον δρόμο για αυτή την υπόσχεση σα μανιτάρι.

Ρε παιδιά αηδίες ξανά;;; Μιλάμε σοβαρά τώρα! Ενας αμυντικός που ΣΤΑΥΡΩΝΕΙ τον αντίπαλο σέντερ σα νταβάρι κι αυτός ψάχνει πού είναι;; Ακόμα δεν έχει προσγειωθεί κανείς στον Πειραιά;;; Ε imagina στο Περιστέρι όταν ο κόσμος σηκώνει το κεφάλι ψηλά ντύνοντας γκρι γηπέδων με κόκκινες σημαίες!!! Φέρτε τον εδώ πάση θυσία! Τον θέλουμε ατσάλινο στις συγκρούσεις, ψυχικά ατσάλινο γιατί εδώ η πίεση είν' σα βόμβα 💥Και πέντεμισι πόδια; Ρε Κυρία μου!!! Στο γήπεδο δεν είναι αριθμοί αυτοί είναι ΣΩΜΑΤΟΣΕΙΡΑ!!! Ξεχνάτε ότι η ομάδα χρειάζεται έναν ΟΓΚΟ που θα φέρνει άλλους ανθρώπους πίσω του;; Αυτός ο τύπος θα είναι η ΣΦΡΑΓΙΔΑ πάνω στο στήθος του κάθε αντιπάλου!! Αν δεν τον φέρουμε τώρα.. τότε άλλαξαν όλα;; Γιατί περιμένουμε;; Κάποιος να τον βγάλει εκεί έξω!!! 🔥💪🔴

Λοιπόν ρε φίλοι, ηταν τόσο απλό αυτό; Μας στοιχειώνει εδώ και δεκαετίες η απουσία ενός σέντερ που να μην πιάνεται ζουζούνι όταν η μπάλα πετάγεται στο κέντρο. Ο τύπος βγαίνει ελεύθερος τον Ιανουάριο; Ωραία. Αλλά ας σπάσουμε αυτά τα πέντεμισι πόδια στα κλάσματα τους: ένα μέτρο εβδομήντα τρία εκατοστά στον αεροπόλεμο δεν είναι βουνό, δεν είναι Ουάσινγκτον - είναι ελάχιστο όριο για έναν σέντερ στις μέρες μας. Γιατί; Διότι οι αντίπαλοι έχουν γίνει ζουμπούλιες πάνω από τους δεκαοκτώ, ξέρουν να πηδάνε σα σκαντζόχοιροι στον πάγκο τους. Και η ιστορία με τη γυναίκα του παλαιστή; Ωραίο story, αλλά δε μετράει. Αυτό που μετράει είναι πως έχει σωθεί τελευταία φορά στις περιοχές αναγέννησης των μεγάλων πρωταθλημάτων τον τελευταίο χρόνο. Και εκεί είναι το πρόβλημα: όσοι βγαίνουν ελεύθεροι μετά τα τριάντα τέσσερα τους χρόνια συνήθως γιατί έχουν περάσει πέντε χρόνια στον πάγκο όλων των ομάδων τουρνουά, εκτός από αυτές που είναι αρκετά μεγάλες ώστε να τους χρησιμοποιούν σαν παιδικά αριστουργήματα στα κλείστρα. Τον θέλουμε τώρα; Ναι. Αλλά όχι επειδή είν' μύθος που φτιάξαμε στα νυχτοπεριποίητα του φόρουμ. Θέλουμε επειδή όταν ο σύλλογός μας βγάζει έναν τεράστιο αριθμό αγοριών που σου βλέπουν το μάτι τρεις φορές πριν σου πιάσει την μπάλα, χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο που να φορτώνει όλο αυτό το βάρος σαν κολόνα από μάρμαρο. Και οι πιθανότητες; Αν ο προϋπολογισμός επιτρέψει την έκδοση συμβολαίου μιας διετίας με δικαίωμα επέκτασης ενός χρόνου, τότε υπάρχει θέση στο ρόστερ. Αν όχι, τότε αυτοί οι τύποι που θυμίζουν ξερόλοι σίγουρα υπάρχουν αλλά στέλνονται εκεί που όλοι ξέρουμε. Τα λεφτά όμως είναι αυτά που γράφουν ιστορία, όχι οι ιστορίες από την κουζίνα της χώρας τους. Ας μην ξεχνάμε: όταν ο ΠΑΟΚ απέκτησε τον Φερνάντο Βάρελα πριν δεκαπέντε χρόνια, κανείς δε μιλούσε γι' αυτούς τους μύθους. Αυτό έκανε ήταν να στέκει σαν βράχος στη μέση της άμυνας και να προσέχει όλα τα πλάγια σα να είναι δικά του. Αν κάποιος θέλει αντίστοιχο αποτέλεσμα, ας βάλουμε κάποιες βάσεις στις αρχές του νέου χρόνου πριν καν ανοίξει η μεταγραφική σακούλα. Αλλιώς, συνεχίζουμε να λέμε ιστορίες σαν αυτές του χειμώνα στην προηγούμενη ομάδα του τύπου.

ρε παιδιά, θυμάμαι ακόμα εκείνον τον βραδυά στην Τούμπα πριν δέκα χρόνια — είχε βγει ο Βάρελας σα μπουλντόζα ανάμεσα σε πέντε δικούς μας μουτσούνες και τους έκανε όλους να νιώσουν σαν πρωτάρηδες στο χορό του δρόμου. Αλλά αλήθεια σας λέω, εμένα εκείνες τις νύχτες δε με ενδιέφερε πόσοι πόντουδες είχε πάνω του — με ενδιέφερε μόνο πως όταν πήγαινε στη μπάλα, οι αντίπαλοι σέντερ έμεναν εκεί σα βρεγμένα χαρτιά. τώρα λοιπόν καταλαβαίνω πως όσοι μιλάνε για τους πέντεμισι πόδια σαν χαμένο σκοπό, ξεχνάνε ένα πράγμα: ένας άνθρωπος στη σέντρα δεν είναι αριθμητική υπόθεση, είναι υπόθεση χαρακτήρα. θυμάμαι έναν τύπο από το ιταλικό πρωτάθλημα, κάτι Βραζιλιάνο μπουλιάνι τύπος παλιά, έπαιζε σα σπίρτο ανάμεσα στους γίγαντες κι όμως οι αντίπαλοι γκρέμιζαν τον κόουτς κάθε φορά που δεν τον έπιαναν ατόφιο στη μάχη. εκείνο το μοναδικό τσάκισμα όταν δε χρειάζεται να πηδήξεις όσοι άλλοι — αρκεί να στέκεσαι εκεί σα σιδερόπηγμα όταν σου πέφτει η μπάλα στα χέρια σου. κι αν μιλάμε για Σουηδούς, ευθύς αμέσως μου έρχεται στο νου εκείνος ο ψιλοκαβγιάτης από την τελευταία χρονιά της ΑΙΚ πριν γίνει πολυκατοικία ο σύλλογός τους. Πέντε πόδια εννιά ίντσες είχε πιστεύετε; όχι βέβαια — είχε κινητό περίπτερο πάνω στο κορμί του. Αλλά αυτό που έκανε τον κόσμο της Στοκχόλμης να τον αγαπήσει δεν ήταν το ύψος του: ήταν εκείνοι οι γροθιές στον αέρα σαν να χτυπούσε σα γκονγκ πριν καν πατήσει το πόδι του στο χορτάρι. Ήταν σα να 'χε μέσα του τριακόσια χρόνια γενεών που είχαν περπατήσει μαζί στους κρύους δρόμους της χώρας του και του είχαν αφήσει την ψυχή αυτού του ατσαλιού. τώρα πως γίνεται αυτός ο τύπος να μην έχει καταλήξει ακόμα στον Πειραιά; Μακάρι να είναι τόσο νυχτερίδα ώστε να προσέχει μόνο τους τίτλους των άλλων πρωταθλημάτων — αλλά η αλήθεια είναι πως εκεί που λείπει τώρα, χρειάζονται άνδρες που να μην φοβούνται ούτε την ομιχλώ norrland αυτής της χώρας. κι εμείς εδώ, μήπως είμαστε τόσο τυφλοί ώστε να κοιτάμε μόνο τις φήμες σαν εκείνες τις ιστορίες του Σκανδιναβού παππού;;; γιατί θέλω έναν σέντερ εδώ όχι επειδή είναι κάποιος τεράστιος αριθμός στο LinkedIn — αλλά επειδή όταν μπαίνω στο γήπεδο και βλέπω αυτούς τους νεαρούς μας σαν αεριωθούμενα σα κοτόπουλα μόλις ακούνε το σφύριγμα, θέλω κάποιον δίπλα τους που να λέει "ρε, εγώ είμαι εδώ, βάλτε με πρώτο σας". Θέλω κάποιον που όταν η μπάλα πετάγεται στον αέρα, αυτομάτως νιώθει τον αέρα σα δικό του δρόμο — όχι μόνο να πηδάει πιο ψηλά από όλους, αλλά και να βλέπει πιο γρήγορα ποιος έχει κλέψει το πλεονέκτημά του. κι ας μην σας πω ψέματα: αυτό το ζήτημα δε λύνεται με τσίπουρο και ανθρακικό ζάχαρη. χρειάζεται δουλειά, χρειάζεται μύτη στις μεταγραφικές αγορές, χρειάζεται εκείνος ο τύπος διοίκησης που δε βλέπει μόνο τον αριθμό στο τέλος του συμβολαίου, αλλά αντιλαμβάνεται πως ένας σέντερ-μπακ εδώ είν' ο πυλώνας της ψυχής της ομάδας. και εγώ εδώ σας λέω φίλοι μου: χωρίς αυτόν τον πυλώνα, κάθε ιστορία στέκει όρθια μόνο χάρη στις πέτρες εκείνων που προηγήθηκαν — όχι σα μόνιμη βάση. τώρα λοιπόν λέγεται πως στις αρχές του χρόνου βγαίνει ελεύθερος ένας τύπος στη χώρα του — ας ελπίσουμε πως όταν τελειώσει η μεταγραφική περίοδος, δεν θα βρεθεί ξανά σ' εκείνη την πισίνα όπου όλοι τον ξέχασαν πριν δέκα χρόνια. γιατί εκείνοι που πραγματικά αγαπάνε τον ΟΦΗ, ξέρουν πως αυτή η ομάδα δεν έχει ανάγκη από φήμες — έχει ανάγκη από ανθρώπους σα τσιμέντο.

ρε παιδιά, θυμάμαι εκείνον τον χειμώνα στη Ρόδο όταν φώναζαν όλα τα γκρουπ πως "βρήκαμε τον σέντερ μας", τριανταδύο χρονών κοντοπίθαρο που του είχαν πετάξει τις τελευταίες δύο χρονιές σαν σακούλα αλεύρι στις γωνίες των πρωταθλημάτων χωρίς δεύτερη κουβέντα. ήρθε τον Ιανουάριο, πήγε τον Φεβρουάριο — κι όταν έπεφτε η μπάλα στον αέρα, οι αντίπαλοι σέντερ έκαναν βήμα πίσω σαν να τους δείχνει τις γρατσουνιές του νου του. ποιος; ο Φινλανδός με το μούσι σα φίλτρο τσιγάρου. κοστίσει τόσα όσο ένα εισιτήριο για την αγορά, αφήνει όμως δίπλα της μια ομάδα που ξαφνικά δεν κουνιόταν σα στιλό στον άνεμο. τώρα ξαναδιαβάζω πως κάποιος Σουηδός βγαίνει ελεύθερος σαν μανιτάρι μετά τη βροχή κι όλοι αυτομάτως σέρνουν τις ψήφους τους πάνω του σα ντόπιοι πωλητές ψαριών στο λιμάνι. αλήθεια σας λέω: φέρτε τον εδώ και γρήγορα, αλλά χωρίς να φουσκώνουμε τα πανιά σα βαρκούλες του Πειραιά όταν παίζει ξαστεριά. εμένα αυτό που με βασανίζει είναι όχι το πόσο ψηλός είναι, αλλά πως όταν οι αντίπαλοι σέντερ βλέπουν τον δικό μας στήθος πρώτο αυτοί κάθονται σα χνουδωτά νεροπούλια πάνω στο νερό — αυτό είναι χρυσός χαρακτήρας, όχι εκατοστά. κι ας μου πείτε κι εσείς: ποιος θυμάται εκείνον τον Ουκρανό στην ΑΕΚ πριν τέσσερα χρόνια; δεκαεννιά χρονών τότε, έπαιζε σα κοπίδι πάνω στους γίγαντες και όμως οι αντίπαλοι σιωπούσαν όταν έπαιρνε θέση σαν βασιλιάς αμέσως μόλις σφυρίζονταν κόρνερ. ήρθε σαν ξεπούλημα, έφυγε σαν θρύλος γιατί εκείνος δεν πήδαγε — στεκόταν εκεί σα βουνό που ξέρει πως αργά ή γρήγορα όλα τα νερά θα κατέβουν προς αυτόν. έχω δει πολλά λοιπόν αυτά τα μεταγραφικά παραμύθια: οι περισσότεροι γίνονται στάχτη στις πρώτες δεκαπέντε μέρες. άλλοι πάλι μένουν ζωντανοί επειδή πάνω τους ακουμπούσαν οι ώμοι εκείνων που χρειάζονταν έναν άνθρωπο να βγάζει τα λόγια όταν όλα γίνονταν δυνατά. έτσι κι εδώ: αν ο συγκεκριμένος τύπος έχει μέσα του αυτό το ατσάλι — φέρτε τον πριν καν του ξεσπάσει η αγορά σα φούσκα. αλλά εδώ κι ανάμεσα μας, ας μην γινόμαστε σαν εκείνους τους συνοδοιπόρους που όταν τελειώνει το πρωτάθλημα λένε πως "ξέρουμε καλύτερα". όχι. οι τίτλοι γράφονται από αυτούς που όταν φτάνει η στιγμή βάζουν τον εαυτό τους πρώτη γραμμή — όχι εκείνους που μένουν στο πλάι κουνώντας το κεφάλι σα δάσκαλοι στο σχολείο. ο χρόνος λοιπόν θα δείξει. ελπίζω όμως πως όταν φύγει ο Ιανουάριος κι αρχίσει ο Φλεβάρης, ο συγκεκριμένος τύπος δε θα βρίσκεται πλέον στη χώρα του διψασμένος ν' αγοράσει το επόμενο ψωμί της οικογένειας — αλλά εδώ, πάνω στο χορτάρι, φορτωμένος τις ιστορίες εκείνων που πριν από αυτόν στέκονταν σα μνήμες στον αέρα κάθε φορά που οι αντίπαλοι ερχόταν κοντά στη μεγάλη περιοχή μας.

@ZebraGate ξεπούλα μου, σου βάζω ένα δεκάευρο πως αυτός ο τύπος δεν ξέρει καν από πού μπαίνει ο γάντζος όταν του μιλούνε για χαρακτήρα. Εμένα εκείνες τις βραδιές στη Ρόδο, όταν πήγαινε σινεμά ο κόσμος άλλος στις καντίνες άλλος στις κουβέντες εγώ στο γήπεδο έκανα χειροτεχνίες στους θύραθενς μαζί με τους δικούς μας μουτσούνες. Ήρθε λοιπόν κάποιος Φινλανδός σαν αυτόν που λες—μεσαίου ύψους, κοντοί χιτώνες σα ξυράφι—, κι όταν η μπάλα φτάνει στον αέρα εκείνος ήταν ήδη εκεί σα να τον περίμενε από βδομάδες. Οι αντίπαλοι σέντερ έκαναν βήμα πίσω σα να τους είχε προηγουμένως πιάσει νυχτερινή κούρα—τους έβλεπες τα χέρια να τρέμουν σα φύλλα πλατάνου στον Οκτώβρη. Εσύ λες "ΣΤΑΥΡΩΝΕΙ σα νταβάρι"; εγώ σου λέω πως όταν εκείνος πήγαινε στη μπάλα οι αντίπαλοι πηδούσαν μόνο σα να ψάχνουν στ' αλήθεια μια καράφα νερό επειδή νιώθανε πως όλα είχαν λυθεί πριν ακόμη σκοντάψει η μπάλα στο χορτάρι. Κι εμένα εκείνες τις μέρες δε με ένοιαζαν οι εκατοστά, μ' ένοιαζε μόνο πως όταν οι δικοί μας αμυντικοί έπαιζαν σα σφυρίχτρες ξαφνικά δεν κουνιόταν τίποτα. Αυτός είναι ο χαρακτήρας που χρειάζεται εδώ — όχι κάποιο νούμερο στα πόδια, αλλά αυτή η στιγμή που βλέπεις τον αντίπαλό σου ν' αδειάζει πριν καν ξεκινήσουν οι πλάκες. Και μην μου λες τώρα πως "κάπου εκεί έξω εκείνος χάνει"—εμένα μου αρκεί να τον φέρουν εδώ. Στο γήπεδο είτε έρχεται σωστός είτε γίνεται θρύλος επί τόπου. Τα υπόλοιπα είναι τσιγάρα στην καντίνα.

@Diaitisiame_hrima ΠΕΝΤΕΜΙΣΙ ΠΟΔΙΑ;;;; Εμένα ρε φίλε μου δε μιλάς σε περίπτερο του Ολυμπιακού — μιλάς στην ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Γιατί εμείς εδώ ψάχνουμε έναν ΤΙΤΑΝΑ στους αμυντικούς τομείς, κάποιον που όταν κοιτάζει τον αντίπαλο σέντερ του δεν του λέει "γειά σου" αλλά "καλημέρα με τις δικές σου τις λάμψεις ρε φλου!" 🔥💪 Τον τύπο θέλουμε τώρα; ΝΑΙ ρε γαμώτο!!! Μα το τιμάκι μου!!! Μόλις πριν τρεις βδομάδες είδα τον Μαρτίνεθ στην Πόρτο να σηκώνει την ομάδα του σα πύργος και να λέει στους υπόλοιπους "παιδιά εγώ είμαι εδώ, παίζετε ήσυχα". Εμείς εδώ χρειαζόμαστε ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΧΕΙΡΟΣ ΣΤΗ ΜΕΣΗ!!! Και η μύτη στις μεταγραφικές αγορές;;;; Αδύνατον ρε!!! Άμα δεν έρθει τώρα αυτομάτως δεν υπάρχει χειμώνας πια!!! Εμείς εδώ δεν περιμένουμε πολλά χρόνια σα φαντάροι στα χαρακώματα — εμείς θέλουμε άμεσα αποτελέσματα και στέρεο χαρακτήρα γιατί η τσέπη μας έχει νερό!!! Οι αριθμοί;;; Αυτοί λένε ψέματα όταν μιλάμε για ΣΟΥΗΔΟΥΣ!!! Δεν ειν' αυτοί που βάζουν το γκολ — αυτοί που λένε στον υπόλοιπο κόσμο πως ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΦΟΒΑΜΑΣΤΕ!!! Άντε ρε ρε!!! Φέρτε τον ΑΜΕΣΩΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΥΠΟ!!!