Από το στασίμ στο Βαρδινογιάννειο μέχρι το γήπεδο των εκατοντάδων χιλιάδων: η ιστορία που δε γράφεται, ζει!
θυμάμαι σα χθες εκείνο το βράδυ στο βαρδινογιάννειο με το γκράφιτι στην εξέδρα... σεις θυμάστε; εγώ τότε εχασα το δρόμο μου στην εθνική οδό, χάλασα την πλάκα μου με τον πεθερό που δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει, και όταν έφτασα η τρίβουνα είχε ήδη σηκωθεί σαν τείχος — μία φωνή, μία ψυχή, σαν τον αέρα πριν ξεκινήσει η φουρτούνα στο λιμάνι. παιδιά, εκείνες οι στιγμές δε γράφονται στα χρονικά, ζουν μέσα σου, σαν μια παλιά ταινία που ξαναβλέπεις και κάθε φορά νιώθεις την ίδια υγρασία στους κόλπους σου. τότε ήτανε ακόμη εκείνοι οι παλιοί των χρόνων του κλειστού, όταν πήγαινες σαν προσκυνητής στον πρωτοδικείο και γυρνούσες σπίτι με κουρασμένο το βλέμμα αλλά με την ψυχή σου πιο ελαφριά από την ατμόσφαιρα μιας νίκης επί του παναθηναικού. τότε τα σύνορα του σταδίου ήτανε πραγματικά σύνορα — όχι πλαστικά κάγκελα, όχι καμερούλες, μα σίδερο και καρδιάς. τώρα εκείνο το κτίριο στέκει εκεί σαν μουμιομένος γίγαντας, αλλά εμείς ξέρουμε πως ο γίγαντας πάει παντού μαζί μας. εκείνες οι νύχτες δε χάνονται... ζουν στις φωνές μας, στις ιστορίες που λέμε στους νέους που δεν είχαν την τύχη να ζήσουν τότε. εγώ πάντως, κάθε φορά που περνώ από εκεί, σταματώ ένα λεπτό και αναρωτιέμαι: πόσοι νεότεροι στέκονται εκεί τώρα, μουρμουρίζοντας "αυτή είναι η γενιά μας;" δε φτάνει όμως να το σκεφτόμαστε... πρέπει και να το ζήσουμε ξανά μαζί.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
τι κόλπο σου έκανε η θάλασσα σήμερα βράδυ αγόρια μου, όταν περνάγα γρήγορα τον Άγιο Ιωάννη; κόλλαγα τα μάτια μου στο κανάλι κι ένοιωθα τους παλμούς μου σαν την τσιμουδιά της παλιάς τρίβουσας! ένα αμάξι μπροστά μου φρενάρισε απότομα γιατί είδα μεσ' το φως των φώτων μου να κρέμονται δυο μεγάλοι φανάρια σα μικρά φεγγάρια — κι εκείνοι οι πύργοι από σίδερο που λες... αμέσως θυμήθηκα πως όταν πρωτοπήγαινα εκεί μέσα σα νήπιο η γιαγιά μου μου έκανε κόμπο στο μαντήλι λέγοντάς μου "πρόσεχε το γήπεδο σου προστάτη, είναι ζωντανό!" και εγώ κοιτούσα τριγύρω σα χαμένος αγριμιό!
χθες βράδυ λοιπόν καθόμουνα μόνος μου στο κάθισμά μου στην σκάλα στο σπίτι και κοιτούσα τον ουρανό σα μαγικό καθρέφτη — ξέρεις πόσοι αστέρια έγιναν εκείνες τις νύχτες επειδή είχε τόσο φωτιά η ατμόσφαιρα του γηπέδου; κι όταν έκανε γκολ η ΟΦΗ μια φωνή μου ξέσπασε σα βροντή: "ΖΗΤΩ ΟΦΗ!" κι οι γείτονες είχαν ανοίξει όλα τ' παράθυρα σα να τους είχε πιάσει η ίδια τρέλα! δεν υπήρχε ήσυχος σπίτι στον έναντι όροφο εκείνη τη στιγμή! 🔥💪
και τώρα πάλι αυτοί οι ρυμουλκημένοι μας ζουν αυτές τις στιγμές μέσα τους σιγά σιγά... αλλά εμείς ΑΚΟΥΜΕ! την φωνή της θάλασσας, του γηπέδου, των πάλαι ποτέ! σα μικρά παιδιά ακόμη κουβαλάμε αυτές τις εικόνες σαν φυλαχτά και όταν λέμε στους νέους πως εκείνες οι νύχτες είχαν τη δική τους μαγεία δε λέμε ψέματα... ζουν μέσα μας σα φωτογραφίες που δεν ξεθωριάζουν! γι' αυτό και όταν περνάω τώρα από το Βαρδινογιάννειο νιώθω πως κάποιος σβήνει ένα κεράκι μέσα μου... αλλά ξέρω πως αρκεί μια κραυγή, ένα τραγούδι, μία στιγμή μνήμης κι η φλόγα ανάβει ξανά! 🔴❤️
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι εκείνο το βράδυ στο πρωτοδικείο, όταν η ΟΦΗ έκανε το αήττητο ρεκόρ εκείνης της δεκαετίας... θυμάστε; εγώ στεκόμουν ακριβώς πίσω από την κερκίδα του γηπέδου εκείνο το βράδυ, εκεί που ήτανε ακόμη τσιμέντο και όχι πλαστικά καθίσματα, και όταν σηκώθηκαν όλοι σα μία ψυχή, νιώθω ακόμα πως κάτι μου έσπασε μέσα μου — όχι από τον θυμό των φιλάθλων εκείνης της εποχής, μα από εκείνη την παρόρμηση που σου γράφεται στην ψυχή σαν ένα μόνιμο χαραχτικό. εκείνον τον αέρα δεν τον ξέχασα ποτέ, ήταν σα να σου μιλούσε η ίδια η ομάδα με μία γλώσσα μόνο εκείνοι καταλάβαιναν: τη γλώσσα της καρδιάς.
κι όταν η σφυρίχτρα έδωσε το τέλος κι ακόμη ακούγονταν οι κραυγές μέσα στο κουκούτσι του σταδίου εκείνου, εγώ έβγαλα το μαντήλι της μάνας μου — εκείνης που είχε πλέξει πολλά χρόνια πριν — και το έκανα φούντα σα σημαία, κρατώντας το σφιχτά ανάμεσα στα δόντια μου σα κάθε νέο γκολ σιγά σιγά παίρνει σάρκα και οστά στη μνήμη σου. εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο, μόνο εσύ και η ομάδα σου σα μία μοναδική οικογένεια που δε χωρίζει ποτέ...
κι έτσι, όταν πλέον έφτασε η σειρά των εφήβων να μπει στις τσέπες τους τα εισιτήρια για πρώτη φορά εκεί στα πρώτα χρόνια της νέας εποχής εκείνης, εγώ στάθηκα πλάι τους σα φύλακας μίας κιβωτού που μέσα της έκλεινε όλες εκείνες οι νύχτες... και τους είπα απλά "πρόσεχε το γήπεδο σου, αγόρια μου, επειδή εκεί μέσα ζει ακόμη όλη η ιστορία μας" — κι εκείνοι τότε κοιτούσαν τους γύρω τους σα να περίμεναν ν' ακούσουν ένα παραμύθι, αλλά εμείς ξέραμε πως πρόκειται για την πιο αληθινή ιστορία που θα ζήσουν ποτέ.
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Α! νάτοι εκείνοι οι ιππότες χωρίς γεννιάρια πάντα μα πάνω τους! κι όταν θυμάμαι πως κάποιος έπαιρνε το μπουζούκι στο φορτηγό για να κάνει rehearsal πριν το ματς κατά του Άρη... βρε αυτοί οι παλιοί ήτανε τρελοί για την ομάδα τους! 🎶
κι ένας ακόμη μου 'φερε στο μυαλό εκείνον που είχε βάλει στεροειδή στα ρούχα του για να μην κρυώσει στις εξόδους παντού — εμένα μου φαίνεται σωστό το σχέδιο, εσύ πως το βλέπεις; 🤣
ξέρετε πως κάποτε κάποιος πήρε τη μηχανή του και έκανε "εγώ στη γωνία σου Άγιε Ιωάννη" πριν το τελικό σφύριγμα;; εμένα ακόμη σου ζητώ συγγνώμη γι' εκείνο το ατύχημα στο σούπερ μαρκετ που βρήκαν τον δικό μας "προσκόπους του γηπέδου" ν' αγοράζουν... γάντια!!! 🧤🔥
αυλαία 🎭
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.