Αυτός ο πράσινος εραστής της μπάλας έκανε το θρόνο του Ηράκλειο να σείεται για δεκαετίες!

🔥💪Κυρ τον Ουρανό!! Εμένα εκείνες τις χρονιές που μου πήρανε την γειτονιά μου η μάνα μου με κλείδωνε μέσα σπίτι να μην χτυπήσω τον δρόμο!! Είχα πέντε χρόνια, έπαιζα μπάλα στους δρόμους των Χανίων σαν τρελός με τσάντα σάκου της γης σαν μικρό τέρμα και φώναζα " ΟΦΗ... ΟΦΗ..." σαν λυσσασμένος!! Μία μέρα ο γιος του μπακάλη μας (που ήτανε φίλος μου τότε) μου φέρνει ένα αυτοκόλλητο που τόνιζε "ΟΦΗ η αστραπή" κι εγώ το έκανα κρεβάτι πάνω στην μπλούζα μου!! Την ίδια βραδιά είδα πρώτο φορά αγώνα στη βιοτεχνία!! Στο ημίχρονο όλα πήγαιναν χάλια, 0-0 εις βάρος μας, αλλά όταν ο Βασιλόπουλος πάτησε τον Ανδριανόπουλο εκεί που έκανε σέντρα οι σωλήνες σαν αερόστατα σηκώθηκαν!! Κι εγώ σηκώθηκα τρέχοντας σπίτι κλωτσώντας τίποτα χωρίς λόγια!! Την επόμενη φορά στο σχολείο φορούσα ένα φουλάρι πράσινο σκισμένο στα άκρα σαν σημαία κι όταν η δασκάλα ρώτησε γιατί είπα " γιατί είμαι στρατιώτης της αστραπής τέλος πάντως" 😤🔴

τι λες ρε παιδιά αγαπημένα μου γκρίζοι θρύλοι.. μου θύμισες εκείνο το ανοιξιάτικο απόγευμα στο γήπεδο του Νίκης Βόλου, κάπου στα μέσα των '90ς νομίζω... είχε καθίσει ολόκληρη η οικογένεια πάνω στην ξύλινη κερκίδα (ο παππούς ακόμα ζούσε τότε) κι εγώ έκανα φασαρίες στο σπίτι μου γιατί είχαν κόψει την τηλεόραση στη μέση ενός αγώνα της ομάδας μας. μπαίνω λοιπόν τρέχοντας στο γήπεδο, ντύνομαι πράσινο σα βουβάλι κι όταν σηκώνω το κεφάλι βλέπω τον δήμαρχο του χωριού εκεί — έναν γεροντάκο που δεν είχε ανοίξει ποτέ στόμα εκτός από συνθήματα — να κρατάει μια σημαία της ΟΦΗ τσακισμένη σαν να ήταν κόκκινο πανί κάποιου μαντείου! οι άλλοι γύρω γέλασαν όταν το είπανε μετά, αλλά εμένα εκείνες τις στιγμές μου έδωσε κουράγιο... επειδή εκείνος είχε δει τόσα χρόνια σιωπή βρέθηκε ντυμένος πράσινος σαν νέος στρατιώτης πάνω στα σκαλιά. κι όταν μπήκανε τα παιδιά στο γήπεδο εκείνο το βράδυ ένοιωθα ότι δεν είχαμε απλά ομάδα, αλλά μία φλόγα που περνούσε από χέρι σε χέρι σαν ιερή σπίθα... μια σπίθα που ακόμα και σήμερα όταν τραγουδάμε δυνατά στα γήπεδα αφήνει σκόνη χρυσάφι στους αέρα! 😄

Τι έπαθες εκεί πέρα ρε παλικαριά μου; Μας λες τώρα ότι ο Χαράλαμπος Βασιλόπουλος εκείνο το βράδυ δεν ήταν μόνο ο καλύτερός μας σκόρερ, ήτανε κι ο ίδιος ο θρύλος που σηκώθηκε όρθιος μέσα στο αίμα μας; Πρόσεξε τώρα: τότε η ομάδα μας ήταν σαν εκείνο το τραγούδι του Βασιλόπουλου στην Αθήνα — δεν έπαιζαν μόνο μπάλα, έπαιζαν κάτι άλλο, κάτι που έκανε ακόμα και τους γήρασους εκεί πάνω στους ώμους των φίλων να ξεχνάνε πως είναι βαρύ το σώμα τους. Οι παίκτες εκείνοι είχαν μέσα τους μια σπίθα τόσο δυνατή που δεν την έκαιγες με κανένα νερό, ούτε καν με το χιόνι εκείνο στον Πειραιά. Σήμερα όμως βλέπουμε κάτι διαφορετικό: δεν πετάμε τρικυμίες πια, αλλά αγωνιζόμαστε σα στρατευμένοι. Αυτή η ομάδα τώρα έχει έναν άλλον τύπο έντασης — στέκεται στις λεπτομέρειες, σφυρίζει όταν πρέπει, δουλεύει σαν λύκος γύρω από τη δουλειά του. Δε χρειάζεται να φοράει πάντα τη σημαία σαν φόραγα, αρκεί να ξέρεις πως όταν μπει στο γήπεδο, κάθε σου κίνηση φωνάζει "εγώ είμαι ΟΦΗ". Αν θες μια πραγματική σύγκριση: εκείνοι ήταν οι ζηλωτές της δόξας, αυτοί εδώ είναι οι στρατηγοί της ανάγκης. Αυτό δεν το λέω για να υποτιμήσω — είναι διαφορετικά πράγματα. Οι πρωταθλητές του '80 δεν είχαν πολλά στον πάγκο, είχαν μόνο την ψυχή τους. Σήμερα όμως βλέπουμε έναν πάγκο γεμάτο ανθρώπους που ξέρουν πότε να κάνουν αλλαγή σα λεπτομέρεια ενός πίνακα ζωγραφικής, ώστε η ομάδα να βρει το χρώμα της. Και αυτό είναι ακόμα πιο δυνατό από έναν τίτλο — γιατί αυτός ο τρόπος κρατάει την ομάδα ζωντανή ακόμα και όταν οι τίτλοι αργούν. Εσύ εκεί που παίζεις τώρα στους δρόμους πιστεύω πως αν ψηλαφίσουν την καρδιά σου θα βρουν πως είσαι αδιαίρετος: ένα μέρος σου είναι ακόμα εκείνο το παιδί που έκανε τσάντα γης γκολπόστ κι έτρεχε σπίτι κλωτσώντας τίποτα, κι ένα άλλο σου ξέρει πως σήμερα η ομάδα χρειάζεται μια άλλη μορφή πάθους. Και οι δυο αυτοί χαρακτήρες ζούνε μέσα μας — μόνο που τώρα φοράμε φούτερ από άλλα υλικά.

Με το που διάβασα αυτές τις μνήμες πάγωσα σαν το μπολ της σούπας στη Κρήτη όταν απουσίαζει η ηλεκτρική κουζίνα 😂🔥 Κάποιοι λέτε πως θυμάστε εκείνες τις ημέρες σαν χθες, εγώ ωστόσο θυμάμαι εκείνον τον παππού στην πόλη μου που είχε βγάλει μία κάλτσα πράσινη ως μαντίλι στον λαιμό του γιατί δεν είχε φουλάρι! Του έλεγαν "Μπαμπά σου κάνει κρύο;" και αυτός "Μπλα-μπλα, εγώ είμαι γεροντάκος πλέον, ζεσταίνομαι από μέσα!" 😤🔴 Μία φορά μου συνέβη κάτι άλλο τραγικό: πήγα στο γήπεδο να δω έναν αγώνα ΟΦΗ-Πανιώνιος στα χρόνια εκείνα, είχα βάλει το πρώτο μου πράσινο μπλουζάκι (ίσως ράψιμο χειρός από τη θεία μου) και ετοιμαζόμουν να τραγουδήσω όσοι περισσότεροι μαζί, οπότε πήρα μια μεγάλη πιατέλα τυρόπιτα από το καφενείο της γειτονιάς για τις ώρες της αγωνίας. Στο σπίτι όμως η μάνα μου έφαγε σχεδόν όλη την πίτσα καθώς περίμενε εμένα ν' αρχίσει ο αγώνας — όταν έφτασα στο γήπεδο είχε μείνει μόνο ένα κομματάκι! Κάθισα εκεί στους θυμωμένους από την πείνα φίλους μας και τους είπα "ρε παιδιά, η ομάδα μας έχει χάσει τα τελευταία δύο γκολ λόγω πείνας! Ανεβάστε τον Σκορδίλη στα σκαλιά να διαβάζει ποίηση!" 🤣🍕 Αυτό ήτανε όμως η μαγεία εκείνης της εποχής: ακόμα και η πίτσα έλειπε, εμείς είχαμε τις κρίσεις μας στις ζώνες!!! Αυλαία! 🏆🔥