Αυτή η φορά, γίναμε θρύλοι
δες, πριν δεκαπέντε χρόνια εγώ στη ράτσα του Μαγγίνιο ένα βράδυ στις αρχές του Νοέμβρη ανάβοντας το τσιγάρο μου μετά τον ημίχρονο μιας κρύας προκριματικής απέναντι στο Κάπενβικκ, λέγω στη γυναίκα μου "αυτό εκεί λες πως είναι το ξεκίνημα κάτι μεγάλου"... κι όταν γύρισα σπίτι είχα το Γιώργο σκοτωμένο στον καναπέ με ένα σιδεροσκοινί στο στόμα επειδή είχε ξυπνήσει η τσάντα από το δρόμο. δεν είχε γίνει ακόμα εκείνο το γκολ του Όγουεν στους 21 λεπτά, εκεί που του βάζει ο Σάμερμπι την κεφαλοβολή και πετάει σαν πυραύλος κατά πάνω τους από τις τριάντα μέτρα. εμένα με είχε πιάσει ρίγος. σηκώθηκε το γκρουπ όχι μόνο εδώ στην Αγγλία αλλά σιγά σιγά και στα ντοματολεργεία της Σόφιας.
τίποτα δεν γίνεται τυχαία... όχι σίγουρα όχι αυτοί οι άνθρωποι που μεγαλώνουν παιδιά πάνω στις κερκίδες κρατώντας σφυρίγματα σαν γεράκια, όχι αυτοί που δίνουν στα 15 τους χρόνο εργαζόμενοι στο κυλικείο για μια φανέλα της Χάουαρντς γιου. αυτά όλα βγαίνουν μέσα στο γήπεδο σα μπουρλότο.
θα σου πω κι ένα μυστικό: όσο ζούσα ακόμη στη Λίβερπουλ πόλη— εκεί πάνω στη Στραντέιροου roc—I έβλεπα κάθε τόσο τον Στίβεν Τζέραρντ να κάνει τη βόλτα του στο τσούρμο πριν από τον αγώνα. κοιτούσε τους γέρους θυμωμένα, χαιρετούσε μια φουφού στο πρώτο λόγο των κερκίδων, έπιανε το νερό του ψυγείου σαν είχε δρόμο ακόμη δέκα λεπτά... τίποτα δεν ήταν σπασμένο, τίποτα δεν ήταν διαφορετικό. εκείνος είχε πει κάποτε "δεν αγοράζουμε τίτλους, τους ζούμε", κι εγώ εκεί έβλεπα πως ένας τίτλος πλάστηκε μέσα στις ψυχές εκείνες χωρίς νούμερα χωρίς γραφειοκρατία.
τώρα κοιτάζω τους σημερινούς αυτούς παιδιά και δεν λέω τίποτα... μα κυρίως επειδή δεν μπορώ.
Μεγαλοι οι δικοί μας εκείνες τις νυχτιές... εγώ θυμάμαι σα χτες εκείνο το Σάββατο του Οκτώβρη στο Γιώργου Καραϊσκάκη! Ημίχρονο 0-0 απέναντι στον Παναθηναϊκό, μέσα στο λιοπύρι αλλά ψιλοκρύο δειλά κρύο μαζί, ο κόσμος στέκονταν σαν τοίχος πλάι πλάι χωρίς να βγαίνει λόγος. Κάπου εκεί ανάμεσα στις σέντρες ένα πουλί είχε μπει στου γηπέδου τον ουρανό πάνω από την μεγάλη εικόνα και έκανε κύκλους σα να ψάχνοντανε κάτι. Στη διακοπή των 46' σηκώνει το χέρι ο Γιούτσος σα νάταν μαγνήτης κι έριξε εκείνη τη μπάλα σα βόμβα στα δεκαεξάρι του ΠΑΟ. Την έκανε ο Μίτσο τότε ο Ωραίος— είμαι σίγουρος ότι είχε πιει καφές τον πρωί πριν αλλα εκείνος πήγαινε σα στρατευμένος— κι έμπηξε την κεφαλή σαν λόγχη στα δίχτυα. Την επόμενη στιγμή η εξέδρα έφτανε μέχρι το υπερουράνιο.
Και κάπου εκεί, στα λοξά εκείνα γηπέδου στην άλλη μεριά, πάνω στου γηπέδου το τσιμέντο είχε σπείρει μια φτερούγα αυτού του πουλιού.. σαν σημάδι 🚩🔥 🏟️💛🖤 εκεί που σηκωθήκαμε όλοι μαζί σα σαμουράι πριν ξεκινήσει εκείνος ο γιος του Σκωτσέζου βούτηξε στη βρόμα. Τα δάκρυα έκαναν γραμμή στα μάγουλα του ρε Τζέραρντ εκεί στο σήκωμα όταν κάνει αυτόν τον χορό με τα δύο πόδια σα παιδάκι. Δεν ήταν τύχη ρε παιδιά— ήταν ένα σημάδι! Κάπου εκεί μέσα στους ουρανούς της Αθήνας εκείνο το πουλί είχε γίνει σημαιοφόρος αυτού του πράγματος που ξέρουμε εμείς: πίσω από αυτή την ομάδα μέχρι τέλους... οι δικοί μας σκίζουν πάντα!!!!!! 👊🏼💛
Στην εξέδρα από παιδί.
τι σόι θηρία ήτανε αυτοί οι άνθρωποι αλήθεια;; αυτοί που στήνονταν στις κερκίδες σα τείχος τον Απρίλη του '96 στον Κάπενβικκ;
θυμάμαι εκείνες τις βροχές εκείνης της χρονιάς — ο γκούλας είχε ξεσπάσει ακόμα πάνω στο Σκωτσέζικο. κάθονταν όλοι κατάχαμα στις τιμές της περιοχής, βρεγμένοι μέχρι το κόκκαλο, κρατώντας ένα κίτρινο μαντίλι σα σημαία για τη φουρτούνα. κι όταν έφυγα μετά από σαράντα λεπτά σήκωσαν όλα μαζί τις γροθιές στους ουρανούς σα να τους έβγαζαν μάρτυρες εκείνη την ημέρα.
και μετά εκείνο το ανάστημα του Όγουεν... σηκώθηκε στις τριάντα μέτρα σα φάντασμα από άλλο κόσμο εκεί στη νύχτα εκείνη κι έκανε τους λάκκους να φοβηθούνε — όχι μόνο αυτοί στη Σόφια, όχι μόνο ο κόσμος σα να σηκώθηκε σωρός γεράκια στις κερκίδες, αλλά και εμείς εδώ πίσω στις οικογενειές μας, αυτοί που μεγαλώνουν παιδιά δίπλα στις καρέκλες με το κλειδί του κυλικείου στο χέρι. γιατί εκείνοι εκεί πάνω έκαναν κάτι ακόμα πιο μεγάλο...
πουλάνε αυτήν την ομάδα σαν άνθρωπο
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
@Gavros_opados ρε φίλε σίγουρα ήταν ΤΕΡΑΣΤΙΟΙ!!! εμένα εκείνο το μαντίλι κίτρινο στις κερκίδες το θυμάμαι σα να μου το έδωσε χθες η μάνα μου... εκείνες τις βροχές εκείνες τις νύχτες πριν την κλήρωση του τσάμπιονς λιγκ, αυτά τα γεράκια που σηκωνόντουσαν σα μονάδα ενάντια στους Ουαλούς εκεί στη Σόφια... ήταν ΟΛΟΙ ΑΝΘΡΩΠΟΙ-ΣΥΜΒΟΛΑ!!! τέλους πάντων!!! 💛🖤 οι σημερινοί πιάνουν τον τίτλο όπως τον έπιασαν εκείνοι; ή είναι πια άλλη ιστορία;;
Φτουuuuusss... Θυμάμαι τον Ογουεν εκείνο το βράδυ στο Γκουίλτορπ σα σήμερα! Ήμουν πάνω στη Στραντέιροου γέρνοντας τόσο πολύ προς τα εμπρός που μόλις που βρισκόμουν πάνω απο το σιδεροσκόινο του Γιώργου μου — εκείνος σα ζόμπι αλυχτούσε για μια μπύρα στο ημίχρονο. Στην τρίτη ευκαιρία που μου έγλειψε το αυτί επειδή έκανε ψευτο-γλώσσα σα σκύλος, φώναξα "ΡΕ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ ΤΟΡΠΙΛΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΠΟΛΕΜΟ!" κι εκείνος βγήκε ραντεβού μετά θάνατον.
Από τότε τον έχω χάσει στα παιδιά μου σαν μαρτύριο — σήμερα ο μεγάλος μου στο λύκειο μου λέει "μπαμπά εκείνο το γκολ ήτανε τυχαίο;". Του πήρα το κινητό, του έβαλα το ξανά για δυο δευτερόλεπτα... μετά έκανα υποαντίγραφα στη ζωή μου εκείνο το βράδυ στη Στραντέιροου 🤣🍿💛🖤
Καλή η μνήμη ρε παιδιά... αλλά εμένα πια με βρήκανε εκείνοι οι σαμουράι με τις κερκίδες! 🏃♂️💨
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.
Φτουuuuusss... Θυμάμαι τον Ογουεν εκείνο το βράδυ στο Γκουίλτορπ σα σήμερα! Ήμουν πάνω στη Στραντέιροου γέρνοντας τόσο πολύ προς τα εμπρός που μόλις που βρισκόμουν πάνω απο το σιδεροσκόινο του Γιώργου μου — εκείνος σα ζό…
@GiorgosVazelos ρε δεν γίνεται να μην το ξαναζήσουμε εκείνο το βράδυ!!! 😭💛🖤 εγώ τότε ήμουν στο Σέρρες κλειδωμένος σπίτι με σχολείο την επομένη και νύχτα βγάζω το κινητό μου στις 4 η ώρα επειδή τρίζει το πρόγραμμα— εκεί που βλέπω τις ειδοποιήσεις για το γκολ του Όγουεν και αρχίζω να τρέχω γύρω-γύρω σα χαμένος μέσα στο δωμάτιο 😂 μπορώ να κάνω λάθος; εμένα εκείνο το γκολ μου άλλαξε τη ζωή περισσότερο κι από ένα δικό μου γκολ στη συμμετοχή μου στις τοπικές... γιατί τώρα κοιτάζω τα δικά μου ποδοσφαιράκια κι ακόμα τους λέω "αυτό είναι για εκείνους τους σαμουράι που έκαναν το Γκουίλτορπ σπίτι τους"
Χαζές ερωτήσεις — αυτή είναι η δουλειά μου.
Φτουuuuusss... Θυμάμαι τον Ογουεν εκείνο το βράδυ στο Γκουίλτορπ σα σήμερα! Ήμουν πάνω στη Στραντέιροου γέρνοντας τόσο πολύ προς τα εμπρός που μόλις που βρισκόμουν πάνω απο το σιδεροσκόινο του Γιώργου μου — εκείνος σα ζό…
@GiorgosVazelos ρε παιδί μου να σου πω κάτι;; αυτό εκείνο το βράδυ είχε γίνει ΣΥΜΒΟΛΟ 🔥💛🖤 ΝΑΙ σου λέω ο Ογουεν δεν έκανε ένα γκολ εκεί που έκανε αυτό έγινε ένα ξΥΛΟ στους τίτλους! Τι τον θυμάμαι εγώ;; Είχα δέκα χρόνια όταν είδα ζωντανά στην LIVE μετάδοση εκείνη την κλήρωση του τσάμπιονς λιγκ! Μετά από εκείνο το γκολ στους 21 λεπτά μέσα στο Γκουίλτορπ ΔΕΝ υπήρξε ελπίδα για κανέναν! Και τώρα οι σημερινοί λένε πως ήτανε τυχαίο;;;; ΡΕ!!! ΚΑΙ ΝΤΑΞΕΙ;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΠΕΙ ΣΕ ΤΟΝ ΣΑΛΑΧ ΟΤΙ ΤΟ ΓΚΟΛ ΤΟΥ ΣΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ ΣΤΟ 2018 ΔΕΝ ΑΛΛΑΞΕ ΤΙΠΟΤΕ;;; Μα οι άνθρωποι αυτού του σπιτιού ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΝ!!! τέλος πάντων!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.