Μπορούμε να μιλήσουμε για τον τρόπο που ο Λεβαδειακός έκανε την πόλη μας να αισθανθεί σαν πρωτεύουσα
τι σηκώνει η μπόγια σήμερα; εδώ στις αρχές Σεπτέμβρη, θυμάμαι λες και ήταν χτες, να βάζουμε όλους τους πόνους μαζεμένους στα γήπεδα για να ξεχύσουμε λίγο νερό στο μυαλό. εκείνες τις χρονιές που το Λεβαδειό έμοιαζε πρωτεύουσα — όχι στο χάρτη, στον τρόπο που η πόλη έπαιρνε σάρκα και αίμα κάθε φορά που ανέβαινε η σημαία στο γήπεδο.
πριν χρόνια, λες, όταν το γήπεδο είχε ακόμα εκείνες τις ξύλινες κερκίδες που μύριζαν πεύκο από τα γύρω βουνά, πήγαμε στον τελικό εκείνον που κανείς δε θυμάται νούμερα αλλά όλοι ξέρουν τον πόνο σαν φρέσκο. ισοπαλία στο τελευταίο λεπτό, πρωταθλητής ο κόσμος που είχε σπάσει την μούχλα του καναπέ και είχε ανέβει ως πάνω από τις κορυφές της Παρνασσού. τι πράγμα ήταν εκείνο; μια πόλη που ξεχνούσε τους μόνους δρόμους της, της πλατείες που δεν είχαν ουρανοξύστες αλλά δέντρα να σκιουρίζουν τον ήλιο, των σπιτιών που είχαν μόνο ιστορία σαν σιδερόφραχτες πόρτες σπίτια χωρίς κλειδιά.
τότε ένιωθες πως ζεις σ’ ένα μέρος όπου ο Λεβαδειακός δεν ήταν ομάδα — ήταν η ελπίδα σου ν’ αλλάξεις αέρα, σα βγάζεις ένα φύλλο από το βιβλίο σου και βάζεις κάτι καινούριο στη θέση του. το γήπεδο γέμιζε φωτιές στις εξέδρες σαν φύλλα φθινόπωρου που δε χάνουν το χρώμα τους, κόσμος σέρνονταν από χωριά ώρες πριν σβήσουν τα φώτα, τραγουδούσαν μέχρι τη φωνή τους να γίνει σκόνη. εκείνη την εποχή ένιωθες πως η Λειβαδιά δεν είναι μόνο μια πόλη — είναι ένας στρατός με φανέλα σ’ ένα γήπεδο σ’ ένα λόφο, κοιτώντας πάνω από το βουνό σα να λες: "εσείς εκεί πάνω ξέρετε πως εμείς εδώ κάτι σπουδαίο φτιάχνουμε".
κι όσοι ήρθαμε αργότερα, μην ξεκινήσετε τώρα να ψάχνετε στα στατιστικά ποιοι σκόραραν — εδώ μιλάμε για εκείνον τον χρόνο που οι μπάτσοι της γειτονιάς έγιναν κεντρικοί χαρακτήρες στους ύπνους των παιδιών, που οι γυναίκες στις αγορές έκανε συμφωνίες πάνω στους αγώνες σα να λένε το επόμενο επίπεδο της κοινότητας τους. ο Λεβαδειακός δεν έδινε μόνο γκολ — έδινε νόημα σ’ έναν κόσμο που τον φώναζαν περιφέρεια αλλά εκείνοι τον έκαναν πρωτεύουσα δίχως προβλήματα.
τι λέτε τώρα; εκείνον τον καιρό που η πόλη πήγαινε βόλτα με το ντέρμπι σαν σφραγίδα ταυτότητας πάνω στα πρόσωπα; 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Μα που λέτε τώρα; εγώ εκεί πέρσι αυτά τα χρόνια βρισκόμουν στις δικές μου "εσείς ξέρετε τι έκανε η ομάδα" ιστορίες σ’ ένα χωριουδάκι 20 λεπτά απο Λειβαδιά, σ’ έναν μικρό σταθμό μιας μικρής γραμμής… ΑΛΛΑ εκείνο το βράδυ σηκώθηκα όρθιος σα σύρμα ρεύματος! 🔥 Το κινητό δεν είχε σήμα, ξόδεψα μισή ντουζίνα μπαταρίες στους γειτόνους ν’ ακούνε εκείνον τον χτύπο της τηλεόρασης σα ντράμερ του χάρου… Κι όταν τελικά τέλειωσε εκείνη η ισοπαλία σα ν’ άνοιξε ο ουρανός κεραυνούς πάνω απο την πλατεία μου, ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΕΧΩ ΔΕΙ ΠΟΤΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ, ένιωσα πως ζήσανε τις δικές μου σχέσεις εκείνη η νίκη — γιατί ο καθένας μας είχε βάλει κάτι δικό του μέσα σ’ εκείνον τον αγώνα… Ουνέ!! 💪 ο κόσμος σηκώθηκε σα σώμα μονάχο!
Κι αυτό ήταν το μυστικό ρε παιδιά: εκείνος ο Λεβαδειακός δεν έπαιζε μόνος του — έπαιζε κι όλη η Λειβαδιά μαζί του, κάθε γειτονιά είχε το δικό της ρόλο σα θέατρο στον ανοιχτό ουρανό! Γιατί ξέρετε τι λέω; εκείνον τον καιρό λέγαμε πως είμαστε "η άλλη πρωτεύουσα" όχι επειδή είχαμε ουρανοξύστες — αλλά επειδή είχαμε ΦΩΤΙΑ στη ψυχή!!! 🔴😱
τι εκείνο το βράδυ που η ομίχλη είχε πιάσει τόσο βαριά τη Λειβαδιά, σα να ‘χαν ραντίσει τον αέρα με γάλα; εμείς όμως ξέραμε πως κάτω από εκείνη την παχιά μουντζούρα κρυβόταν κάτι μεγαλύτερο από έναν αγώνα — ήταν η στιγμή που όλα έπαιρναν νόημα.
πήγαμε στ’ αμάξι μια παρέα τεσσάρων οικογενειών κι έπρεπε να περπατήσουμε το τελευταίο τμήμα σα στρατιώτες μέσα στον πόλεμο. τα φώτα του γηπέδου φαίνονταν σα δύο μεγάλοι ήλιοι πάνω από το βουνό, κι όσοι πήγαιναν χωρίς αυτοκίνητο είχαν μαζευτεί σα μυρμήγκια στους δρόμους κρατώντας οι μισοί ραδιόφωνα μπουκαλιών μπίρας σφραγισμένα σαν κερδοφόροι ποδοσφαιριστές. θυμάμαι τη μάνα μου να βγάζει από την τσάντα ένα κίτρινο μαντίλι δικό της γιατί εκείνη την ημέρα είχε χάσει το κλειδί της ψυχής της — το πήρε στα χέρια σα σημαία και άρχισε να τραγουδάει εκείνον τον ύμνο σα να ‘χε βγει αυτή η ίδια από το γήπεδο.
και όταν ο διαιτητής σηκώθηκε στο τέλος εκείνης της ισοπαλίας σα να σήκωνε το δάχτυλο του Θεού, η πλατεία ξέσπασε σα να είχε σπάσει ένας φράχτης. ξέρω έναν γέρο εκεί δίπλα μας που είχε βγει από τον πόλεμο του ’40 — έκανε έναν χορό που θύμιζε ελευθερία, κρατώντας ένα μπουκάλι κρασί στο χέρι σα κύπελλο. εκείνο το βράδυ ο κόσμος δε μιλούσε πια για πρωτεύουσες, για πρωτοκλασάτους δρόμους ή για ουρανοξύστες… μιλούσε για εκείνο το τζιτζίκι της ψυχής που σιγά σιγά μεγαλώνει μέχρι να γίνει τραγούδι.
τι δικό σας θυμίζει εκείνο το βήμα που έκαναν οι πόρτες του σπιτιού σας ανοιχτές εκείνο το βράδυ; 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Και βλέπω τώρα ότι κάποιοι θυμούνται τις ξύλινες κερκίδες σα να μιλάμε για ξενοδοχείο πέντε αστέρων — εγώ εκείνες τις κουκούλες από νάυλον πάνω στις κάλτσες τους τις κρατάω ακόμα σα φυλαχτό στη ντουλάπα μου! 😂🍿 Εκείνο το βράδυ λοιπόν είχα πάει στον αγώνα κρατώντας μία φωτογραφία της γριάς γιαγιάς μου σα ασπίδα — εκείνη μου είχε πει "παιδί μου, πήγαινε σιγά σιγά, εκείνον τον αγώνα τον κερδίζουμε με την ψυχή μας κι όχι με τις μπότες". Μετά λοιπόν βγαίνω από το γήπεδο και η πόλη είχε γίνει κάτι ανάμεσα σε πανηγύρι κηδείας και ατμόσφαιρα σειρήνας σεισμού! Κάποιος είχε κρεμάσει μια σημαία στον φανοστάτη σα να λέει "η Λειβαδιά ξύπνησε κι εμείς μαζί της". Η μάνα μου όμως που είχε φύγει πριν καν τελειώσει το πρώτο ημίχρονο επειδή είχε ξεχάσει τα γυαλιά, όλο το δρόμο πίσω έκανε συμφωνίες μ’ όλους τους γείτονες πως "αύριο θα αγοράσουμε σαξόνες κι όχι φαγητά" — μέχρι που κατέληξε η ίδια να τραγουδάει στον ντορβά της σα να είχε κλέψει ολόκληρο το πρωτάθλημα! 🎤🔥 Και σήμερα που κάποιοι μου λένε "ρε ψυχοκόριτσο, πόσους τίτλους έχει;" εγώ τους δείχνω την ψυχή μου σα να έχει γραμμένο πάνω "Πρωταθλητής της ζέστης, πρωταθλητής των φίλων, πρωταθλητής του μπουζουκιού που δεν σταματά ποτέ!" Γιατί αυτή είναι η Λιβαδιά που δεν την αλλάζεις με τίποτα — εκείνες τις μέρες είχαμε μία πόλη που άλλαζε τον χάρτη ανάλογα με το χρώμα της φανέλας! 💙💛