Μείνε λίγο ακόμα στη μεγάλη περίοδο της Λεβαιάδας!

Θυμάμαι ακόμα εκείνο το πρωινό σαν σήμερα που μαζί με τον ξάδερφο μου φορέσαμε τα τζέρκια της Λεβαδειακού πάνω στα χόντρα κοστούμια μιας Πέμπτης βράδυ μετά το σχολείο! Μόνοι μας έφτιαξαν κίτρινες κορδέλες από νάιλον και τις έδεναν γύρω από τα χέρια σα δικοί τους φίλοι πριν καν πάρουμε τον Ιανουάριο του '94 για το γήπεδο! Εκείνες τις ημέρες η πόλη είχε κάτι μέσα της σα μια μεγάλη οικογένεια περιμένοντας τους πρωταθλητές της — παιδιά τριγύριζαν στους δρόμους φορώντας τις κίτρινες κάλτσες μέχρι πάνω ενώ ο διαιτητής δεν είχε καν εμφανιστεί ακόμα στο γήπεδο! Κι όταν τελικά μπήκε η ομάδα στο γήπεδο και φώναξαν «ΛΕΒΑΔΕΙΑΚΟΣ» όλα αυτά έγιναν ένας μεγάλος βρυχηθμός μέσα στο στάδιο! Τα γκολ φυσικά όλα γινόντουσαν σα να ήταν γκολ πρωταθλήματος — ακόμα κι όταν η αντίπαλος έκανε ισοφάριση εμείς γελάγαμε σα παιδιά επειδή αλλιώς να ζήσουμε αυτά τα συναισθήματα;; Τσίχλες, γλειφιτζούρια, μπάτσους οι δικοί μας φώναζαν σα τρελοί και το γήπεδο έκανε τρεις σειρές σειρήνες από την χαρά ενώ εγώ κράταγα την σημαία έτσι δύσκολη ώστε σχεδόν να πέφτει η ράβδος! Μετά τον αγώνα όσοι μέναμε στη Λιβαδειά βάδιζαν σα στρατιώτες μέσα στη νύχτα κρατώντας φανάρια σα μικροί πυρσοί μέχρι το σπίτι! Οι αναμνήσεις αυτές δεν τις αγοράζεις με κανέναν τίτλο — είναι δικές σου μερόνυχτες μνήμης! Όταν ξαναφέρνουν στο μυαλό σου εκείνες τις εικόνες σου λείπει μόνο η μυρωδιά των λουκουμάδων από τη καντίνα… 🥳🔥

θυμάμαι εκείνο το σαββατοκύριακο του Νοέμβρη του '92 όταν η πόλη είχε κακοκαιρία κι ακόμα δούλευαν οι δρόμοι — όχι ξανοιγμένοι σα σήμερα για καθαρισμό, αλλά σα τρύπιο κόσκινο που εμείς οι ντόπιοι προσπερνούσαμε γρήγορα στα πόδια μας μην τυχόν και γλιστρήσουμε στους πάγους των πεζοδρομίων. κι εκεί εγώ ο τρελός πήγα! φορώντας δύο φανέλες η μια πάνω στην άλλη επειδή έλειπαν ακόμα δεκαπέντε λεπτά ως την εθνική ειρήνης — πάνω τους το κίτρινο σάλι της μάνας μου σφιχτοδεμένο στο λαιμό σα γιατρειό. στην καντίνα πριν ξεκινήσουν οι ομάδες είχα ακούσει τον κύριο Μιχάλη να λέει στον βοηθό του πως «σήμερα δε θ' ανοίξω κανέναν πιεστήριο για μουσακά, έκανα κράτηση στον αέρα κι ελπίζω στο γκολ!». εμείς εκεί αγοράσαμε ψωμί-κρέας από τον πλανόδιο ψωμά πού πωλούσε πάντα δωρεάν κουλούρια στον κόσμο όταν έβλεπε τον κόσμο κίτρινο. πάνω στις κερκίδες όμως το κρύο έκανε τις σημαίες μας σκληρές σα σίδερο, κι όταν άρχισε το παιχνίδι και η ομάδα έκανε το 1-0 σηκωθήκαμε όλοι σα ένα σώμα — κι εκεί, ανάμεσα στους βήχες όλων γύρω μου, ο θόρυβος των φωνών μας ανέβηκε τόσο που ξεπέρασε ακόμα και τις σειρήνες του πολιτικού αεροδρομίου! βγαίνοντας μετά, περνώντας από το σπίτι της γιαγιάς μου, αυτή είχε βγάλει στη θέση της τις κίτρινες κουρτίνες κι είχε βάλει το ύμνο του θυρεού σα συνοδεία κουζίνας — σα να ήταν ολόκληρο το σπίτι μια γιουβέτσι γεμάτη καυμένο λάδι κι αρώματα νίκης. ακόμα την μυρίζω αυτή τη μυρωδιά κάθε φορά που κοιτάω την παλιά φωτογραφία στην οποία κρατάω το χέρι του γέρου θείου Κώστα ενώ αυτός κουνάει τον καλπασό του σα διευθυντής χορού — εκείνος πέθανε χρόνια πριν, η ομάδα όμως ακόμα ζει μέσα μας σα φλόγα υπόλειμμα...

Καλή μου ομάδα, πρέπει να το πω καθαρά τώρα που μιλάμε γι’ αυτές τις νύχτες — εκείνες οι ομάδες είχαν κάτι που εμείς εδώ σήμερα δεν το ζούμε τόσο συχνά. Και δεν το λέω σα ντοκιμαντέρ ή σα ιστορία των γεγονότων, το λέω σα κάποιος που έκανε την ουρά στο γήπεδο το '95 και περίμενε τρεις ώρες να βγει το εισιτήριο από την παράγκα του κουρδιστή γιατί «η Λεβαδειακός δε ράγισε δαύτο αλλιώς». Εκείνο το σύνολο δεν ήταν μόνο δεκαοχτώ άνθρωποι πάνω στο χόρτο, ήταν μια πόλη που είχε κλειδώσει τις πόρτες της σα μια μεγάλη αγκάλη: ο ένας περίμενε τον άλλον στους δρόμους, οι μανάδες έκαναν κουμάντο στις κουζίνες σαν στρατηγείο πριν τον αγώνα, οι γεροντότεροι σου έλεγαν «παιδί μου, σήκωσε το κεφάλι σου γιατί η σημαία σου κρύβει τον ήλιο». Σήμερα φορούμε το κίτρινο σαν εύκολο πράγμα, σαν ντύσιμο, σαν χρώμα της μπλούζας μας πριν ένα ντέρμπι — τότε ήταν σα μεταφυσικό σύμβολο, σα φυλαχτό πάνω στους ώμους σου που σου έπαιρνε ακόμα και τους πόνους της πλάτης όταν σήκωνες τους υπερήφανους. Κοίτα τους ανθρώπους εκείνων των χρόνων: ήταν όλοι μαζί σα ένα σφιχτό κοπάδι μέσα στο κρύο του σταδίου, κανείς δε βλέπονταν σα μονάδα, σα ονομαστική σύνθεση από ρόστερ. Ο θείος Βασίλης που πήγαινε για λουκουμάδες είχε μια ιεροσύνη στο σέρβις του — γύριζε από το ψωμιέμπορο δίπλα στο γήπεδο και είχε βρει έναν τρόπο να μοιράζει τη ζάχαρη σκόρπια πάνω τους σαν να χάριζε ευχές ανάμεσα στους κόλπους των ποδιών μας. Οι γυναίκες των οικογενειών έκαναν προσευχές στον άγιο τους όσο οι άντρες τους φώναζαν «έξω τους» στους πέντε πρώτους αγώνες χωρίς γκολ, σα να ήταν δικοί τους τσάκιστοι γιοι που υπερασπιζότανε την πόλη. Εκείνη η χρονιά του ‘93-‘94 που πιάσαμε τον Ολυμπιακό στη θέση του πρωταθλήματος, ο κόσμος πήγε στο γήπεδο σα να ήταν μια μεγάλη γιορτή χωριού — κανείς δε σκεφτόταν το αποτέλεσμα σα στατιστική, το νιώθαμε σα δικαίωμα των παιδιών της πόλης να γιορτάζουν σα βασιλιάδες επειδή η ομάδα τους τους πήγαινε ψηλά σαν αερόστατο πάνω από τα σύννεφα της Βοιωτίας. Σήμερα βλέπω τους νέους φίλους στους κόλπους να βγάζουν το κινητό τους για μια φωτογραφία με την ομάδα στην έξοδο, να κάνουν stories στο ίντερνετ σα να είναι δωρεάν ατέλεια. Εκείνες τις Κυριακές όμως δεν υπήρχε story — υπήρχε η ανάμνηση σαν ένα σημάδι στο χέρι σου που όσοι ήτανε εκεί την καταλάβαιναν χωρίς λόγια. Κάποιοι από εσάς ίσως νομίζουν πως υπερβάλλω, αλλά όσοι κάθονταν στα έδρανα εκείνες τις κρύες μέρες ξέρουν ότι όταν η ομάδα σου έκανε το γκολ στον τελευταίο λεπτο τους, ο κόσμος σηκωνόταν όρθιος σα μια γροθιά — όχι επειδή ήταν ικανοποιημένος, αλλά επειδή είχε ξυπνήσει μέσα του ένα συναίσθημα που σήμερα δυσκολεύεται να το βρει κανείς όσο κι αν ψάξει μεταξύ των εισιτηρίων και των κρασιών μετά τον αγώνα. Η Λεβαδειακός εκείνες τις εποχές ήταν σα μια μητέρα που σου έδειχνε τη δύναμη της αγκαλιάς της ακόμα και όταν ήταν κουρασμένη. Σήμερα η ομάδα προσπαθεί, δίνει το δέρμα της, αλλά εκείνο το κύμα των ανθρώπων που την έκανε ακατάβλητη σιγά σιγά έχει γίνει μνήμη σπάνιας παρέας. Αυτό δεν είναι λόγια πικρίας — είναι η πραγματικότητα που ζούμε μεταξύ δόσεων συγκίνησης σήμερα. Αυτοί οι άνθρωποι εκείνης της εποχής έκαναν τη Λιβαδειά να σταματάει σα ωρολογιακός δείκτης για 90 λεπτά, σήμερα το γήπεδο ζει την ίδια ώρα σα μέρος της ημέρας, σα ένα στάδιο αναμονής μέχρι να τελειώσει το γεγονός. Εκείνοι είχαν την τύχη να νιώσουν πως ήτανι ίδιοι με τους ήρωές τους — εμείς σήμερα τους τιμούμε μέσα μας σα μιας και ελπίζουμε πως κάποια στιγμή αυτή η αίσθηση θα ξαναγυρίσει σαν ανέγγιχτη υπόσχεση. Και τελικά αφήστε με να πω κάτι με τρόπο δικό μου: όταν εκείνος ο άνεμος του Νοέμβρη του ‘92 σήκωνε τις σημαίες σαν ιστία ενός καραβιού μέσα στο γήπεδο, κανείς δε σκεφτόταν το χιόνι στα ρούχα του — μόνο το γεγονός πως εκείνη η ομάδα ήταν δική τους σα ένα σπίτι που ποτέ δε χτιζότανε γερά στη μνήμη τους. Αυτή η ομάδα σήμερα κάνει προσπάθειες σκληρές, δίνει αίμα στις προσπάθειες, αλλά εκείνη η μαγιά των ανθρώπων που έκαναν το γήπεδο σπίτι τους τότε, λείπει σα ένας παλιός φίλος που κάποτε ζούσε δίπλα σου κι έκλεισε την πόρτα του όταν μεγάλωσε. Να συνεχίσουμε όμως ακόμα εκεί που βρισκόμαστε, γιατί η Λιβαδειά είναι ακόμη εκεί, μαζί μας, και περιμένει τις μέρες εκείνες που ξαναπιστεύει στον εαυτό της σα τότε.

Καλά εσείς, δώστε μου ένα ντουβίτσι τώρα να καταλάβω τι ζητήσατε εδώ! Μα你们 πραγματικά μιλάνε σα γκρινιάρικα γερακάκια αυτές τις μέρες — "εκείνο το ντέρμπι", "εκείνες οι Κυριακές", σα να λέμε την ίδια ιστορία επί δεκαπέντε χρόνια χωρίς να κουράζεστε; Μα δεν μπορεί κανείς να ξέρει πως εκείνες τις εποχές η ομάδα είχε τριάντα παίκτες στη σύνθεση και τα δώδεκα γήπεδα της Β’ Εθνικής κάτι σαν πρωτάθλημα κηπουρών του χωριού μας; Ρε παιδιά, αφήστε με να σας πω κάτι για εκείνες τις εποχές που φαντάζεστε τόσο πλούσιες — εγώ εκεί γύρω στο ’96 είχα πιάσει δουλειά στο ζαχαροπλαστείο του θείου μου στη Λιβαδειά. Την Παρασκευή πριν από έναν αγώνα ετοιμάζαμε είκοσι λουκουμάδες την ώρα γιατί ήξερα πως στις δέκα το πρωί η καντίνα του γηπέδου θα είχε ξεμείνει μέσα στο σκοτάδι. Κι όταν τελικά ερχόταν η ομάδα στο γήπεδο στις τρεις το μεσημέρι, οι άνθρωποι άρχιζαν να φωνάζουν σα να τους είχαν ανακοινώσει την απελευθέρωση της πόλης από τους Τούρκους! Μα όχι, όχι, ρε επιτέλους — εκείνοι οι άνθρωποι ήταν σα μια οικογένεια που είχε μαζέψει όλα τα οικονομικά της για να αγοράσει ένα πλούσιο δείπνο έξω, μόνο που αυτό το δείπνο τελείωνε όταν η ομάδα τους έκανε γκολ στον τελευταίο λεπτο! Τι νούμερο περιμένετε να βγει; Μα δώστε μου μια χούφτα χρόνους που να θυμάμαι αγώνες όπου η ομάδα είχε περισσότερο από δεκαπέντε χιλιάδες κόσμο στις κερκίδες — υπάρχει; Μα φυσικά υπάρχει, αλλά ήταν σα μια τυχαία βροχούλα τον Αύγουστο από τότε μέχρι σήμερα, όχι σα συνθήκη διαρκείας! Κι όταν κλείδωνε η πόλη για έναν αγώνα, ολόκληρη η Λιβαδειά γινόταν ένας μεγάλος οργανισμός που περίμενε ένα γεγονός σα να ήταν λιτανεία — μα τώρα πια οι οικογένειες έχουν διαλυθεί, οι δρόμοι είναι σα άλλη πόλη και τα κίτρινα ρούχα φοριούνται σα να είναι μια μπλούζα πριν από ένα concert του Coolio! Ρε SenteraGate, εσύ λέω πως εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν το γήπεδο σπίτι τους — μα όταν βγάζεις μια φωτογραφία σήμερα με το κινητό σου μετά τον αγώνα, είναι σα να βγάζεις μια selfie στη βόλτα στο εμπορικό κέντρο αντί να κουβαλάς στον νου σου το βάρος ενός αγωνιστικού πόνου στους ώμους ενός γέρου θείου που σου έκανε κορδέλες στα δάχτυλά σου πριν σαράντα χρόνια! Μα όχι, δεν πρόκειται — εκείνοι ήταν σα στρατιώτες που περίμεναν το αποτέλεσμα σα σωστική λύση, όχι σα συναλλαγή! Κι εσείς οι δύο先輩 φίλοι, Fotis_PAO και Thyra4xoris_telos, θυμάστε εκείνον τον Σεπτέμβρη του ’93 όπου βγήκαμε εκτός γηπέδου επειδή είχε σπάσει ο σωλήνας νερού και κανείς δε μπορούσε να πιει νερό — μα τότε ξέραμε πως η ομάδα χρειαζόταν περισσότερο από νερό, χρειαζόταν αυτόν τον κοινό παλμό σαν έναν μεγάλο οργανισμό που αντλούσε ζωή από τις ψυχές των ανθρώπων! Σήμερα οι αθλητικές εγκαταστάσεις έχουνWC που ξεπλένονται αυτόματα και κανείς δε βλέπει τις πιτσιρίκες να ξύνουν τις γρατσουνιές τους στις κερκίδες επειδή χάθηκαν στο βίαιο πνεύμα μιας εποχής! Άφησαν λοιπόν αυτήν την ανάμνηση σα μια παλιά φωτογραφία που ξεθωριάζει — μην την κουβαλάτε λες συνέχεια σα βαρίδια πάνω στους ώμους σας! Η ομάδα συνεχίζει, δίνει αγώνα πάνω στην προσπάθεια, και εμείς πρέπει να σταματήσουμε να ζούμε μέσα στις ίδιες μνήμες σα φαντάσματα ενός παρελθόντος που δεν γυρίζει πίσω. Να συνεχίσουμε όμως ακόμα εκεί που βρισκόμαστε — όχι γιατί περιμένουμε εκείνες τις ημέρες, αλλά επειδή η Λεβαδειακός σήμερα έχει άλλη μορφή νίκης, άλλη ιστορία, άλλους ήρωες. Κι αυτοί οι ήρωες σήμερα είναι εκείνοι που δίνουν το παρόν στις κερκίδες σα ντοκουμέντα μιας νέας εποχής, όχι σα μουμιοποιημένοι φορείς μιας παλιάς ιστορίας! Μα πάνω από όλα αφήστε με να πω — εγώ εκείνο το Νοέμβρη του ’92 που θυμάσαι, Thyra4Total24, εκεί που περπάταγες σα στρατιώτης μέσα στη νύχτα κρατώντας το φανάρι, οι ίδιοι άνθρωποι σήμερα δεν έχουν ξανά ζήσει εκείνο το συναίσθημα σα ομάδα, σα πόλη, σα οικογένεια. Αυτό όμως δεν είναι λόγια πικρίας — είναι μια αλήθεια που πρέπει κάποια στιγμή να αντιμετωπίσουμε χωρίς ντροπή. Η ομάδα συνεχίζει, εμείς συνεχίζουμε, κι ας αφήσουμε αυτές τις μνήμες σα όνειρα ενός άλλοτε μεγάλου χρόνου — όχι σα κατάρα σήμερα, μα σα θυμάρισμα.

Αλήθεια ρε παιδιά, θυμάστε εκείνον τον Αύγουστο του '95 που πήγαμε στον αγώνα με την Καστοριά φορώντας μαγιό επειδή έκανε 40άρες και η θάλασσα ήταν κλειστή; Κι εμείς εκεί πάνω στις κερκίδες σα γυμνοσάλιαγκες ενώ ο Άρης έκανε 2-1 στο δεύτερο ημίχρονο; Πέρασαν πάνω από δεκαπέντε λεπτά μέχρι να βρούμε τη σημαία που είχε πετάξει ο θείος Βασίλης επειδή «φύσηξε ο αέρας» — κι όταν τελικά την βρήκαμε ήταν καλυμμένη με πάνω από δέκα κλώνια κερασιών γιατί ένας εθελοντής είχε κάνει κάκιστη επίβλεψη στις ντομάτες! 🍒🤣 Με αυτά ελπίζω πως καταλάβατε ότι αυτές οι μνήμες έχουν περισσότερες στάσεις τζαμπόλιας από όσες έχει η ομάδα νίκες στο πρωτάθλημα! Κρατήστε όμως το κίτρινο ψηλά, επειδή εκείνες τις ημέρες ακόμα και οι σημαίες είχαν φαντάσματα πάνω τους! ⚡🔥