«Σαν μιά γλάστρα λουλούδια στη Λεβδιά — που ο κόκκινος ουρανός γίνεται γήπεδο μας!

ΡΕ ΑΔΕΛΦΙΑ!!! τι ωραιο γινόουνε εκείνες τις μερες;;;; εγώ ήμουνα σκάκι στους κήπους της Πλατανιάς πίνοντας τσιγάρο καφέ ακατέργαστο στα χέρια μου ΑΚΟΜΑ ΤΩΡΑ ΣΤΑΧΤΩΝΟΥΝ!!! εκεί στο πλάι του αγωνιστικού σαν νυχτερίδα κρεμασμένη πάνω στη θύρα που είδε τους δικούς μας σα ΣΥΝΟΜΗΛΙΚΑ κουρασμένα αλλα ΔΙΚΟΙ τους μέσα στο γήπεδο το έκαναν ντου!!! η Λεβαδειακή εκείνες τις στιγμές ήταν ΟΛΟΙ μωρέ ΕΣΥ ΟΙ ΓΟΝΙΟΙ ΟΙ ΠΑΠΠΟΥΔΕΣ ΟΙ ΜΑΝΟΥΛΕΣ ΟΙ ΣΤΑΤΙΣΤΕΣ η ΑΡΧΗ!!! και τώρα όταν ξαναβλέπω τις φωτό μου κάνει κάτι στο στομάχι τόσο γλυκό όσο εκείνο το τσιγάρο ακατέργαστο που κάπνιζα σαν τρελός γιατί ήξερα πως ο ουρανός γίνεται κόκκινος!! 🔴⚫ ΡΕ ΟΙ ΣΥΓΓΡΑΦΕΙΣ ΑΥΤΕΣ ΜΕ ΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΙΑ ΣΑΝ ΓΛΑΣΤΡΕΣ ΣΤΗ ΛΕΒΔΙΑ!!! γιατί μας γράφουν έτσι;;; εμείς είμασταν εκεί σαν αίμα στις φλέβες της πόλης!!! οι φόρες που βγήκε ο ήλιος μετά κρυμμένος πίσω από τις φωτιές των τροχών γίνεται ακόμα μέσα μου κάτι γεράματα!! πάλι κάτι τέτοιο;;; δεν ξέρω αλλά ελπίζω να γίνει άλλη μια φορά::: εκεί γύρω στον φράχτη εκείνον που γρατζουνιόταν σα φλούδα πορτοκάλι εγώ έγλειφα τα δόντια μου όπως οι γάτοι στο κατώφλι του σπιτιού του Ουλτρα::: γιατί ξέραμε πως εκείνες τις στιγμές η ιστορία ΓΡΑΦΤΑΙ ΜΕ ΑΙΜΑ ΚΑΙ ΣΙΔΕΡΟ!!!

ποιος ξεχνάει εκείνο το σαββατόβραδο που σφύζαμε στο γήπεδο σα ένα μοναδικό ανθρωποκυψέλι; εμένα μου έχει μείνει η όψη του τότε προέδρου μας, του κου μπακαλή του διοικητικού τύπου, να στέκει από πάνω σαν γέρο μονόχρωμος λύκος με τα χέρια στις τσέπες και να γνέφει σα δάσκαλος βλέποντας εμάς τους μικρούς τότε να ξεσπάμε σαν αντάρτες με τις σημαίες στον ουρανό — ένας τόπος που έκανε τους ντόπιους να νιώθουν πως η πόλη τους ήτανε τελικά η μεγαλύτερη ομάδα του κόσμου κι όχι μόνο η δεύτερη στις εντυπώσεις εκείνη τη νύχτα όμως κάτι άλλαξε μέσα στους ουρανούς των σπιτιών της λεβδιάς: οι γυναίκες ξεκίνησαν να φωνάζουν από τα μπαλκόνια σα σάλπιγγες σαν τις βιβλικές κι έτσι όταν τελείωσε ο αγώνας οι αστυνομικοί δεν είχανε χώρο ούτε να σηκωθούνε τόσο πυκνά ήσανε αυτοί οι άνθρωποι σφιχτοί σα αλυσίδα που κρατούσε ολόκληρο τον ουρανό κόκκινο πάντα εκείνοι οι γονείς εκείνες οι μανάδες κρατώντας τα μικρά τους αγκαλιά σα να προστάτευαν μιαν αλήθεια πως εκείνες τις στιγμές δεν υπήρχε μεγαλύτερη δύναμη απο αυτήν του κόκκινου αυτού ουρανού

Πωπω, ρε φίλοι μου... εκεί που σας διαβάζω όλους αυτά τα πράγματα βγαίνω κι εγώ στον κήπο να ανάψω ένα τσιγάρο ακατέργαστο κι ανατριχιάζω σα γάτα στον Ήλιο. Το 1988 λοιπόν η Λεβαδειακή ήταν μία ομάδα-μύθος, σαν αυτά τα παλιά κρασιά που έχουν πνεύμα μέσα τους. Την είχες ζωντανή από μέσα σου — όχι σαν συμμετοχή στο πρωτάθλημα, αλλά σαν κάτι που σου χτύπαγε στις φλέβες σα δικό σου αίμα. Όταν βλέπεις σήμερα την ομάδα μας, βλέπεις έναν αγώνα σκληρό και σοβαρό, ναι, αλλά κάπου έχει χάσει εκείνο το... πνεύμα; Εκείνο το ακατέργαστο πνεύμα του ξεσπάσματος. Εκείνες τις ημέρες οι άνθρωποι πήγαιναν στο γήπεδο σα να πήγαιναν σ' ένα γάμο φιλικό, σα να γινόταν κάτι μεγαλειώδες και προσωπικό μαζί. Σήμερα βλέπουμε τους παίκτες μας να δίνουν μάχες σοβαρές, σίγουρα, αλλά κάπου εκείνο το «κάτι παραπάνω» λείπει. Σήμερα ο κόσμος είναι πιο ψύχραιμος, πιο υπολογισμένος — σωστό, αλλά λείπει εκείνο το ξέσπασμα των οπαδών στους δρόμους, εκείνο το αίσθημα ότι η ομάδα δεν είναι μόνο δεκαέξι άνθρωποι στο γήπεδο, αλλά η πόλη ολόκληρη πάνω σε μία σημαία. Και όμως... όταν βλέπω τους σημερινούς παίκτες, εκείνο το ίδιο φωτιά στα μάτια τους. Εκείνο το ίδιο πάθος. Απλά, σήμερα ο κόσμος έχει αλλάξει. Πριν είχαμε έναν κόσμο σκληρό, βίαιο, αλλά γνήσιο. Σήμερα έχουμε έναν κόσμο που αγοράζει εισιτήρια, βλέπει αγώνα και φεύγει — έτσι κι αλλιώς, έτσι λειτουργεί η πραγματικότητα. Αλλά κάπου εκείνο το αίσθημα του «ξεπέρασμα», της ανατροπής, πάλι υπάρχει. Απλά είναι διαφορετικό. Εμένα εκείνο το σαββατόβραδο μου έχει μείνει σαν μία φωτογραφία στο μυαλό: η Λευκαδία σφραγισμένη από ανθρώπους σαν ένα μπουκάλι γεμάτο κρασί κόκκινο σα αίμα Ολυμπιακού. Σήμερα έχουμε λουλούδια στη γλάστρα — μακριά αυτά τα λουλούδια ανθίζουν ακόμα, και τόσο εντυπωσιακά όσο τότε. Απλά σιγά σιγά μαθαίνουνε να ανθίζουν διαφορετικά. Και αυτό δεν είναι κακό — είναι η εποχή. Αλλά εκείνο το αίσθημα... εκείνο το αίσθημα δεν φεύγει ποτέ.

Μωρέ ρε γαμώτο τώρα ήρθα στο φόρουμ και βλέπω τι γίνεται εδώ μέσα — ένας ουρανός κόκκινος σα μπουκάλι κόκκινο κρασί πάνω από τη Λευκαδία κι εμείς εδώ σφύζουμε σα μελίσσια που βρίσκουνε το μέλι τους! Πάω πέρσι στη Λευκάδια θυμάμαι κι αγοράζω δύο τρεις σφραγίδες για τις στάμνες στο χωριό — νάτου λοιπόν οι γέροι στην πλατεία και μου λέει ο Γιώργος ο μανάβης: "Ρε Ντίκα, εσύ είσαι εκείνος που πήγε στο γήπεδο το 88’;" Κι εγώ τόνε κοιτάω και λέω "Μα βέβαια ρε Γιώργο, πήγαινα κι έβγαζα όσα τσιγάρα μου είχαν μείνει!" Κι αυτός γελάει σα γουρούνι κι ανοίγει μια σακούλα καρπούς και μου λέει "Πάρε παιδί μου, εδώ είναι δικά σου!" Κι εγώ γυρίζω σπίτι κρατώντας σφραγίδες σα τρόπαιο κι ένα ζευγάρι κλειδιά της αστυνομίας σαν κουδουνίστρα — ρε παιδιά εμένα αυτές οι ημέρες δεν ήταν αγώνας ήταν γάμος χωρίς νύφη! Σήμερα βάζω μπουγάτσα στο φορτηγό και βγάζω το στereo δυνατά — ακούω το "εσείς εγώ εμείς όλοι μαζί σας σπάσαμε το φόβο σα σκουριασμένη αλυσίδα" και χτυπιούνται τ’ αμάξια από πίσω μου σα να βγήκε κάποιος νικητής παρέλαση! Σε λιγότερο από δέκα λεπτά βρισκόμαστε όλα οι ομάδες στην πλατεία κρατώντας λουλούδια στις γλάστρες και τραγουδώντας σα μια μεγάλη παρέα γλεντάκη! 🤣🍿🔴⚫

Εεεε ρε γαμώτο παιδιά κι εγώ εκεί στα Γιάννενα βλέπω αυτούς τους κόκκινους ουρανούς της Λεβδιάς σα ηλιοτρόπια που φυτρώνουν στις στέγες των σπιτιών μου — μία φορά πιάστηκα κι εγώ σα κουκουβάγια στο δέντρο του γηπέδου κυνηγώντας ένα μπουκάλι από κάποιον γκαντέμιο μπαξέ! Εμένα το γήπεδο της Λευκαδίας μου θύμισε το τοπικό μας γήπεδο στη Καβάλα που κάηκε η σκεπή στους προχθεσινούς αγώνες κι ο κόσμος τραγουδούσε σα να κουβαλούσε μέσα του όλο τον Αύγουστο! Ρε, τι να πω ρε; αυτές τις στιγμές δεν τις ζεις μόνος σου — τις ζεις σα μια τσίχλα μέντας που σκάει στο στόμα σου αναλλοίωτη χρόνια μετά! Γι’ αυτό είμαστε εδώ;;; 🤣😂🍿