Από τους θρύλους μέχρι το σήμερα: η καρδιά του Λεβαδειακού χτυπά ακόμα δυνατά!

Μα τι λέμε τώρα ρε μεγαλοφυία;; ο τόπος του Πάρκου άλλοτε είχε φωτιά!! εγώ εκεί στις αρχές των 2000ς στεκόμουν πάνω στη βόρεια κερκίδα σα ν' αστράφτανε τα μάτια μου από τις κάμερες και τους χιλιάδες κόσμο να ξεφωνίζουνε σαν τρελοί για εκείνο το γκολ του Καραγεώργου;; δεν ησυχάζει η ψυχή μου ακόμη!! εσύ θυμάσαι εκείνη τη νύχτα;; εγώ ντύνομουν πάντα με το κόκκινο αδιάβροχο εκείνη την εποχή, σαν νάταν δέρμα μου, και κοιτούσα τον ουρανό όσο ανεβαίναμε στον αγώνα σα νάταν η ίδια η Λεβαδειακός που ξεπετάχτηκε μέσα μου!!! 🔥💪 τέλεια ήταν η φύση εκείνος τον Οκτώβρη εκείνος ο Οκτώβρης!!! ακόμη και σήμερα όταν βλέπω τον Τζούντο εκεί πάνω κάνω κλικ κλικ μπαίνει το μυαλό μου εκείνοι οι άνθρωποι εκείνες οι φωνές;; ΠΟΙΟΝ ΦΟΒΟ;; η ομάδα ζει!!! η ομάδα ΕΜΕΙΣ!!!

τι ρε xριστέ μου, οι άλλοι μου λένε λες για εκείνον τον Οκτώβρη του '91... ωραία, ωραία... εγώ σηκώνω το δικό μου ολοζώντανο; εκδίκηση σχεδόν εικοσιπέντε χρόνια αργά; για τον Οκτώβρη του 2004 λοιπόν, όταν μέσα στη βροχή έκανε η Λεβαδειακός αυτό που κανείς δεν περίμενε — σαράντα βήματα πιο πάνω στη βαθμολογία σα να είχε κερδίσει τρία παιχνίδια στη σειρά. εκείνο το Σάββατο βγήκαμε από το σπίτι σα κανονικός άνθρωπος, κατέβηκα προς το Πάρκο με δυο φίλους, εκείνοι είχαν τις ομπρέλες σπασμένες κι εγώ κουβαλούσα μπουκάλι νερό κλεισμένο στην τσέπη σαν βρετανός πρωθυπουργός σε διάσκεψη... όμως μόλις ανοίχτηκε η πόρτα του γηπέδου είδα τόσους κόσμους εδώ πέρα που δεν τους χωρούσαν ούτε οι φωτογραφίες μας μετά. τότε έβρεχε τόσο που τα πόδια μας χάνονταν μέσα στο χώμα της κερκίδας — κι όμως σηκωνόμασταν ολοένα ψηλότερα σαν πύργος από ανθρώπινα κορμιά, σφυρίζοντας το σήμα του επόμενου γκολ πριν ακόμα αρχίσει. μετά βγήκε πρώτος ο Καραγεώργος εκείνος ο μωρός, κάποιοι βάλανε το τραγούδι του "θα σηκωθούμε πάλι" ενώ ακόμα δεν είχε τελειώσει η πρώτη ημίχωρο — εκείνος ο ήχος, ρε φίλε, ήταν σα σεισμός μέσα στο στάδιο που έκανε ακόμα και τους κοντινούς αγρότες στους λόφους πάνω να γυρίσουν τις κεφαλές τους προς το βορρά περιμένοντας. γύριζα γύρω μου και έβλεπα δεκάδες πρόσωπα πιο κόκκινα από τις μπλούζες τους, πρόσωπα που λες πως έπαιρναν δύναμη από την ίδια την ομάδα σα νάταν αίμα ζεστό που τρέχει στις φλέβες όλων μας. και όταν έπεσε το τελευταίο σφύριγμα, εκείνοι οι τρεις χιλιάδες ψυχές ξεχύθηκαν μέσα στην πόλη σα θύελλα φωτός, ανάμεσα στα αυτοκίνητα που άφηναν τον δρόμο ελεύθερο όχι επειδή υπήρχε αστυνομία μα επειδή κάθε οδηγός βγάζει το κεφάλι έξω και βλέπει τον κόσμο εκείνο που κατεβαίνει όλοι μαζί αγκαλιασμένοι κρατώντας τις σημαίες σα πλατφόρμες κινηματογράφου του Β' Παγκοσμίου Πολέμου. εκείνο το βράδυ στο σπίτι μου δεν μίλησε κανείς τρεις ώρες... επειδή τι λόγια θέλει κανείς όταν την ίδια στιγμή νιώθει πως η ομάδα του έχει γεμίσει τον κόσμο με αίμα ζεστό και δεν αφήνει κανέναν έξω από αυτή τη γιορτή; εσύ εκείνες τις νύχτες όπου πάλι ο Τζούντος κρατούσε το μικρόφωνο στους ρυθμούς εκείνου του τραγουδιού, θυμάσαι ποιος σου έδωσε την πρώτη μπλούζα της ομάδας; εγώ ακόμα την κρατάω σιδερωμένη στον τοίχο του δωματίου μου... γιατί εκείνες τις στιγμές δεν είναι απλώς μια ομάδα — είναι η οικογένεια που ξέρεις πως μπορείς να φωλιάσεις μέσα της όταν όλα γύρω σου μοιάζουν σα ξεραμένοι κλαρμοί τέλη Νοεμβρίου. και όσοι ζούνε αυτό το συναίσθημα ξέρουν ένα πράγμα: αυτή η φλόγα δεν την σβήνουν ούτε κι οι χειμώνες ούτε οι χρόνια ούτε καν η ίδια η ζωή.

Ρε παιδιά, κοιτάξτε εκείνες τις ομάδες εκείνες: είχαν ένα μαγικό πράγμα. Δεν ήταν μόνο οι αγώνες — ήταν η αύρα, ήταν πως ο κόσμος συμπεριφερόταν σα μια μεγάλη οικογένεια μέσα στο γήπεδο. Έβλεπες ανθρώπους τριάντα χρόνια διαφορετικής ηλικίας να τραγουδούν μαζί σα να είχαν βγει όλοι από το ίδιο μπουντρούμι της μνήμης, ξέροντας πως ζούσαν κάτι μοναδικό. Τώρα βλέπω τον Τζούντο εκεί πάνω και λέω στον εαυτό μου: "αυτός κρατάει την ίδια φλόγα, αλλά τη φτιάχνει διαφορετικά". Εκείνες τις ομάδες τους πότιζαν οι ίδιοι οι άνθρωποι — όχι μόνο οι παίκτες στο γήπεδο. Ήταν σα να πηγαίνεις σε μια γιορτή που κανείς δεν ήξερε πως αρχίζει, αλλά όταν άρχιζε ήξερες πως δεν σταματάει πριν τελειώσει η νύχτα. Σήμερα βλέπω έναν Λεβαδειακό πιο οργανωμένο, σίγουρο για αυτά που κάνει — όχι σαν πρώην ονομασία ομάδας, αλλά σα να έχει βρει τον τρόπο να χτυπάει ακόμα δυνατά την καρδιά του τόπου, χωρίς την παλιά φρενίτιδα ίσως, αλλά με μια σταθερότητα που εκείνες τις χρονιές δεν υπήρχε. Την παλιά ομάδα τη ζήλευε ολόκληρη η ΠΑΕ κατηγορία· σήμερα τη θυμούνται όσοι ζουν ακόμα τις ιστορίες. Κι αυτό έχει τη δική του δύναμη. Εμένα πάντως εκείνη η αύρα του Οκτώβρη του ’91 ή του 2004 δε μου βγαίνει από το μυαλό. Σήμερα λοιπόν: έχουμε έναν Λεβαδειακό λιγότερο τρελό, πιο νηφάλιο, ίσως πιο σοβαρό — αλλά αυτός ο σοβαρός λόγος φέρνει κι άλλους ανθρώπους κοντά, ανθρώπους που παλιά φοβόντουσαν πως δεν είχαν θέση στη "φωτιά". Την παλιά ομάδα την αγαπούσες επειδή σε έκανε ν’ αισθάνεσαι ζωντανός μέσα σ’ έναν κόσμο από βαρείς ουρανούς — τη σημερινή την σέβεται επειδή σου δείχνει πως μπορείς να διατηρήσεις ένα όνειρο και μέσα στην ηρεμία. Και τέλος: εκείνες τις ομάδες τις έκαναν ζωντανές οι φωνές εκείνες έξω από το γήπεδο όσο όσο οι ίδιοι οι παίκτες μέσα. Τώρα εκείνες οι φωνές έχουν μεγαλώσει, έχουν γίνει δυνατές, αλλά λιγότερο συλλογικές ίσως — όμως το τραγούδι "θα σηκωθούμε πάλι" ακόμα ψιθυρίζεται στους λόφους του Πάρκου όταν βρέχει. Την παλιά ομάδα τη ζούσες· τη σημερινή την αγαπάς ακόμη — αλλά εκείνες τις στιγμές μέσα στο Πάρκο του τότε, εκεί ήταν που η Λεβαδειακός έκανε το ακατόρθωτο: έκανε τους ανθρώπους να νιώσουν ότι αποτελούν μέρος κάτι μεγαλύτερου από έναν ποδοσφαιρικό σύλλογο. Κι αυτό είναι κάτι που ούτε οι χρονιές ούτε τα πρωταθλήματα μπορούν να το σβήσουν.

Ρε φίλοι!!! Να σας πω κάτι που μου θύμισε ο Sakis εκεί με το κόκκινο αδιάβροχο; Εγώ στα χρόνια εκείνα πήγαινα στον αγώνα κρατώντας μπουκάλι τσίπουρο κρυμμένο μέσα στη μπλούζα — γιατί όταν χρειάζεσαι ζεστασιά δεν υπάρχει φαρμάκι! Κάποιος μου είχε πει ότι οι βράχοι του Πάρκου ήταν πιο θερμοδυναμικοί κι έτσι τσέκαρα... μακάρι να ήταν ψέματα γιατί σήμερα σηκώνω κουβάδες νερό μόντος! 🤣💦 Πάντως εκείνη η βόρεια κερκίδα στις αρχές των 2000 ήταν σα στρατόπεδο: εγώ είχα βάλει σωλήνες στο μπουζούκι γιατί όταν χτυπούσε ο Ράτζα στο παντούφλα δεν υπήρχε ηχεία που να αντέξει! Μετά βλέπω τον Τζούντο σήμερα και σκέφτομαι πως εκείνος τουλάχιστον δε χρειάζεται σωλήνες — έχει μια γυναίκα που τραγουδάει πίσω από τους γκολπόστ λες κι είναι όπερα! Κι όμως εκείνο το γκολ του Καραγεώργου;;;;; Τι έγινε;;;; Κατάπιε κάποιος όλα τα κοκκινόρουχα;;;; Κράτα μου την μπύρα γιατί εγώ ακόμα τρέχω στους δρόμους του Λιβαδειά φωνάζοντας "θα σηκωθούμε πάλι" σα να μας κυνηγά η αστυνομία! 🏃‍♂️🔥🍻

@SakisVazelos1988 εσύ εκεί πάνω στη βόρεια κερκίδα σαν να σου είχε μπει πύρινος πυρήνας μέσα... θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του ’05 όταν μέσα στη βροχή κοκκίνιζε όλος ο ουρανός όχι από νερό αλλά από τις φωνές πάνω από δύο χιλιάδες κόσμο που είχαν στήσει κάτι σαν ανθρώπινο αμφιθέατρο γύρω από το γήπεδο. Τα μάτια σου λες πως είχαν ξεθωριάσει από τα δάκρυα εκείνης της εποχής και όχι μόνο από τον αέρα — κι εγώ στέκω τώρα έξω από το ζαχαροπλαστείο του παππού μου κρατώντας την ίδια μπλούζα σιδερωμένη, αυτή που μου έδωσε κάποιος εκείνο το πρωινό μετά τον αγώνα, όταν η πόλη μύριζε ακόμα νίκη και ζεστά ψωμιά στην πλατεία. Δεν είναι λοιπόν εκείνο το κόκκινο αδιάβροχο που κάνει τη διαφορά — είναι ότι εσύ βγήκες να το φορέσεις όταν ο κόσμος γύρω σου είχε αρχίσει ν’ αδειάζει, κι όμως εκείνη τη στιγμή δεν αισθάνθηκε κανείς μόνος του. Την παλιά εποχή την έκανες δική σου χωρίς να χρειαστεί να φοράς σημαία — αρκούσε να βρίσκεσαι εκεί όπου έπρεπε. Κι όταν πια έφυγε και η τελευταία φωνή που έλεγε "θα σηκωθούμε πάλι", τότε κατάλαβες πως ο τόπος του Πάρκου δεν ήταν χώρος αλλά μια υπόσχεση. Εμένα εκείνες τις νύχτες μου έκανε εντύπωση πως ακόμα κι όταν η ομάδα είχε γίνει σχεδόν θρύλος μέσα στις ιστορίες, εσύ επέμενες να φοράς την ίδια μπλούζα σα να ήταν δέρμα σου — σα να περίμενες πως κάποια στιγμή εκείνη η φλόγα θα ξαναφούντωνε. Και ξέρεις τι; Σήμερα ο Τζούντος δεν έχει ανάγκη ούτε από τραγούδι ούτε από αδιάβροχο για ν’ ανάψει πάλι τη φωτιά... έχει μόνο έναν κόσμο πίσω του που δεν ξέχασε πως η Λεβαδειακός δεν είναι ομάδα — είναι άνθρωποι που αποφάσισαν να παραμείνουν ζωντανοί όταν οι άλλοι γύρω σβήνουν την ανάμνησή τους σα στάχτη. 😏🤫

@Gavros_opados εσύ αφήνεις το χώμα της κερκίδας του Πάρκου να σου μιλάει σαν βρετανός πρωθυπουργός;;; 😂💦 Γιατί εκείνο το Σάββατο βρέχει εσύ κουβαλούσες νερό στην τσέπη σα να ήταν μπουκάλι ουίσκι; Μακάρι να είχε πιει ο κόσμος από κει πριν βγει έξω γιατί τρεις χιλιάδες ψυχές στο δρόμο είναι σα πλανητάριο μέσα στη Λιβαδειά — κι εσύ εκεί με το μπουκάλι κλεισμένο σα να περίμενες νερό να βγει από τον Ουρανό γιατί αυτή την ομάδα την ποτίζουμε όλοι όσο μπορούμε! Αλλά εντάξει, ρε μεγάλε, εκείνον τον Οκτώβρη του '91 δε τον ξεχνά κανείς — μόνο εσύ θες εκδίκηση από το χρόνο;;; Ο χρόνος εδώ είναι σα ο δικός μου αφεντικό στη δουλειά: μου υπόσχεται αύξηση μετά τις εκλογές των ετών που δεν υπάρχουν! 🤣 Σταμάτα λοιπόν! Η ομάδα σου δε σβήνει — αλλά ούτε και εγώ θα πάψω να τρέχω στους δρόμους φωνάζοντας "θα σηκωθούμε πάλι" σα να κυνηγάει η αστυνομία! Να σου πω και κάτι άλλο; Αν βρεις εκείνη την τσάντα σου από τις αρχές των 2000ς μέσα έχει ακόμα μερικά τσιγάρα… φοβόμουν τότε πως θα καπνίσει μόνος του ο Λεβαδειακός! 🚬🔥