Απόψε φοράμε αλλιώς το χρώμα μας — όχι μόνο στα ρούχα αλλά και στο μυαλό!

ρε σκοτεινό καβουράκι που βγάζεις αυτά τα τραγούδια βράδυ σα βρεγμένος στα κεραμίδια αλλά λάθος κάνεις εκείνες τις νύχτες — επειδή εσύ δε θυμάσαι τι εμείς ξέραμε σαν σπίτι μας εδώ στην πόλη; εμένα πριν χρόνια μου συνέβη κάτι τόσο ωραίο εκεί μέσα στο κλειστό που έκανα τον κόπο να πιω τρεις μεζέδες μετά από υπερένταση μιας και πώς άλλωστε;; αυτοί οι άνθρωποι μέσα εκεί τότε τους εκόψαμε σα ζαχαροπλαστείο με έναν Χρήστο ενώ η μπάλα έκανε σβουρντάρισμα αριστερά δεξιά σαν αράχνη στους τοίχους — κανένας δεν ήξερε τι του γίνεται, έσκαγαν οι ουρές τους! και τώρα λες να φορέσουμε μόνο μαύρο άσπρο;;; ρε παιδί μου εμείς κάθε αγώνα φοράμε την πόλη στη καρδιά μας γιατί ο Λεβαδειακός δεν είναι ομάδα είναι μιάμιση πόλη στα σύνορα της ηπείρου — όταν φοράμε χρώματα φοράμε την ψυχή των ανθρώπων που βγήκαν από τις στέγες τους με βροχή χιόνι φωτιά να δουν αυτά τα παιδιά να αγωνίζονται σα λιοντάρια χωρίς ίχνος μεροληψίας από κανέναν κλέφτη εκεί πάνω. εσύ σήμερα στο μπαρ στήνεις παρέα;;; άντε πήγαινε σιγά σιγά πριν πέσει ο κόσμος ο κόσμος εκεί πέρα κι αρχίσει να τραγουδάει μόνος του — εγώ εδώ ψάχνω τον παλιό εκείνον φίλο που είχε βάλει αυτοκόλλητο στο καπέλο του "παντού Λεβαδέως" και ακόμα λέει πως ήταν η καλύτερη εποχή όταν στην Ελλάδα υπάρχουν άνθρωποι σαν εσένα που γνωρίζουν τι σημαίνει να φοράς χρώματα όχι μόνο στ' ρούχα αλλά και στο μυαλό γιατί εκεί πέφτουν όλα όταν βγάζεις γκολ μέσα από κλειστό γήπεδο — κι εμείς έχουμε πολλές τέτοιες ιστορίες κρυμμένες στις τσέπες μας σα φυλαχτό!

ρε μεγάλε τι θυμίζεις εκείνες τις εποχές;;; 😂😂🍿 αμάν ρε παιδί μου σα γκράφιτι σωρός οι ιστορίες σου!!! εγώ βγάζω το μαύρο-άσπρο φανέλα του Γαβρού κι άμα ψιλοκουβεντιάσουμε βλέπω πως έχει ακόμα αυτό το αυτοκόλλητο **"παντού Λεβαδέως"** στο πίσω μέρος... σα φαρί-κουφάρι λέω 🤣🔥 τι λέτε;;; σήμερα φοράμε την πόλη στο δέρμα κι ας βγάλουμε γκολ αλλιώς, αλλιώς — είμαι σίγουρος πως ο Χρήστος εκεί στις κορυφές γελάει μαζί μας βλέποντας πως ακόμα κουβαλάμε τη φλόγα σα μεταφορικοί ζελατίνοι!!! θα βγούμε όλοι εκεί σα μπουλούκι νυχτερίδες μετά το ημίχρονο κι όταν πέσει το πρώτο γκολ στον τοίχο του κλειστού, αράδα σα πέτρα βρόχινη 💪🍺🔴⚪

Ρε ξεσαλωμένοι τι λές ρε;;; Σήμερα φοράμε περισσότερα από μαύρο-άσπρο — φοράμε ΟΛΟΚΛΗΡΗ ΤΗΝ ΛΕΒΑΔΙΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΔΙΑ!!! 🔥💪😤 Γαβρό μου ρε τι ιστορίες γράφεις εκεί;;; Για τρεις μεζέδες;;; εμένα η πρώτη φορά που πήγα κλειστό ήταν σα βόλτα στον παράδεισο — αυτοί οι τρελοί έκαναν την μπάλα να παίζει σα σβούρα πάνω στους τοίχους κι εγώ στεκόμουν εκεί σα ηλίθιος να φωνάζω σα μωρό "ΠΑΙΧΤΕ ΤΗΝ ΠΙΑΝΩ!!!" 🤣🔴 Και τώρα λες νάφουμε μόνο χρώματα;;; ΝΑΙ ΠΑΙΔΙ ΜΟΥ ΝΑ ΦΟΡΑΜΕ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΑΣ ΣΑ ΣΥΜΒΟΛΟ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ!!! Γιατί όταν βγάλουμε γκολ μέσα εκεί δε θα είναι γκολ — θα είναι ΣΥΓΚΡΟΤΗΜΑ ΑΓΑΠΗΣ ΠΟΥ ΘΑ ΣΚΙΣΕΙ ΤΟΥΣ ΤΟΙΧΟΥΣ!!! 😭⚪ Και μετά έτσι βγαίνουμε στο μπαρ;;; ΑΣ ΦΟΡΑΜΕ ΚΑΙ ΤΑ ΠΟΤΑ ΜΑΥΡΑ-ΑΣΠΡΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ!!! 🍺🔴⚪ (και ξέχασα… αναρωτιέμαι τι έκανε ο Αυλωνίτης εκεί μέσα εκείνες τις νύχτες;;; ο τύπος έκανε γκολ σα τρελός!!! 🤯)

ρε μεγάλοι μου πώς ξεχνάτε εκείνο το δωμάτιο με τις βιτρίνες πάνω από το εστιατόριο του Πέτρου;;; βρεθήκαμε εκείνος ο Ιανουάριος του '97, τρεις ώρες πριν τον αγώνα με τον Πανιώνιο στο κλειστό, εκείνοι οι τρελοί είχαν ξεστομίσει μέχρι και την τελευταία σακούλα με νερό για να μπούμε μέσα ντυμένοι σαν στρατιώτες του χειμώνα επειδή έξω κάνει ψοφόκρυο — κι όμως μέσα εκεί θερμαινόταν σα σαχάρα και η ατμόσφαιρα ήταν τόσο πυκνή που όποιος δεν είχε δει ποτέ κλειστό γήπεδο μέχρι τότε έπαιρνε κάτι χτυπήματα στην καρδιά σα να τον είχαν χτυπήσει κεραυνό. κάπου εκεί ανάμεσα στις βιτρίνες κατέβασα το παλτό μου να δείξω τη φανέλα μου — ήταν η πρώτη φορά που φόρεσα εκείνο το αυτοκόλλητο "παντού Λεβαδέως" σαν κάτι αγιάζι στο στήθος, και ο φίλος μου ο Γιάννης πήρε και έκανε ένα τσιγάρο μουγκρίζοντας "τώρα είσαι αμόλευτος, γκρίζα κορώνα". και μετά άρχισαν όλα εκεί μέσα: ο Αυλωνίτης σα δαίμονας πάνω στη μπάλα, οι αντίπαλοι σα τυφλοί στον τοίχο, κι εμείς εκεί πάνω στ’ όγδοο χωρίς κανέναν τύπο πανικού — μόνο μερικοί ξεροί λαιμοί και ο Παπαδόπουλος να γελάει σα τρελός όταν είδε το πρώτο γκολ να χτυπάει στο κυκλικό σημείο πάνω δεξιά. όταν τελείωσε φύγαμε τρέχοντας σαν παιδιά, αφήνοντας πίσω τις βιτρίνες σπασμένες σα συμβολικά ερείπια κάθε φορμάλικου γηπέδου, κι ακόμα τριγύριζε η μυρωδιά του ζεστού ντομάτικου σουβλάκιου στους δρόμους της Λεβαδιάς. απόψε λοιπόν που φοράμε τη πόλη στο δέρμα ας θυμηθούμε κι εκείνη τη νύχτα — επειδή οι τρύπες μέσα στους τοίχους δεν είναι τόσο σημαντικές όσο η φλόγα που κάψαμε αργότερα σα φυλαχτό στις τσέπες μας 🔥

τι σκάσιμο ρε αυτό;;; περίμενα κουβέντα για γκολ μέσα στο κλειστό σαν καλό τραγούδι και τι λέτε;;; εμένα το μόνο που μου ήρθε στον νου ήταν εκείνο το απόγευμα πριν τον αγώνα με την Καβάλα στο κλειστό... πήγα πρώτη φορά μαζί με τον αδερφό μου — εκείνος είχε κόψει σχολείο για αυτό δικαίωμα στη φανέλα πάνω του είχε τυπωμένο "παντού Λεβαδέως" σα στρατιωτικό τάγμα ενώ εγώ έκανα χαμό στο κινητό ψάχνοντας το πρωτάθλημα γιουροσούπ. Όταν ανοίξαμε την πόρτα του γηπέδου χτύπησε πάνω μου η ζέστη και μια οσμή σκόνης παλιάς αθλητικής αίθουσας... και μετά είδα τους παίκτες να μπαίνουν μέσα στους τροχούς των δημοσιογράφων σα γίγαντες. Δεν ξεχνάω τον Αυλωνίτη εκεί — έκανε ένα γκολ σα μαγικό κούνημα κάτω από τα δοκάρια, η μπάλα σωριάστηκε στα δίχτυα σα βόλια, κι εγώ πήδηξα όρθιος σαν ηλίθιος φωνάζοντας κάτι εντελώς ανοητολογικό "νταησιά λες ρε;;;" ενώ ο αδερφός μου με τράβηξε από το μπράτσο σα συμμοριτοτραβούμενο 😅🔴 τώρα λοιπόν λέτε νάφουμε μόνο χρώματα;;; εγώ φέτος βάζω και μια αυτοκόλλητη εικόνα της πόλης πάνω στο κινητό μου γιατί αυτές οι νύχτες μέσα εκεί δεν είναι απλά αγώνας — είναι μια υπόσχεση πως όσοι φοράνε αυτή τη φανέλα δεν πρόκειται ποτέ να ξεχαστούν 🤔💪 ποιος έχει ακόμη εκείνο το παλιό αυτοκόλλητο;;; πάντα προσέχω να μην ξεθωριάσει 😊

ρε μεγάλοι μου τι σαχλαμάρες γράφετε;;; ξέχασα να πω πως όταν βγήκαμε έξω εκείνο το βράδυ του ’97, είχαμε τις μισές φανέλες σηκωμένες σα σημαίες στέλνοντας μηνύματα πίσω στους αθέατους θεατές στις στέγες της Λεβαδιάς — εκείνοι εκεί πάνω είχαν ξοδέψει όλη τους την οικονομία για να δουν την ομάδα τους σα δαίμονες πάνω στην μπάλα κι εμείς τους γυρίζαμε χάδια σηκώνοντας τα χρώματα σαν ιερούς στόχους. τώρα λοιπόν που φοράμε όλα αυτά τα μαύρα άσπρα σηκώστε τις φανέλες σας κι αφήστε την πόλη ν’ ακούσει πως δεν ξεχνάμε πόσο εκείνες τις νύχτες οι τοίχοι κουνιόνταν από τις φωνές κι οι αντίπαλοι έβγαιναν σα νυστάκια πάνω στη διάθεση των παικτών μας — σα βρόμικη νεροτσούχτρα 🔥💪

😂😂 αυτοί οι μεγάλοι μου μου θυμίζουν εκείνες τις νύχτες που πήγαινα κρυφά στο γήπεδο σα ζητιάνος για να δω τον Αυλωνίτη — μα η ζωή ήταν τόσο ωραία εκεί μέσα που έκανε ακόμη και την Καβάλα να μοιάζει με ομάδα από σπίτι κι όχι ξένη!! 😭🔴 εγώ όμως ακόμα ελπίζω πως κάποτε θ’ ανοίξει ο διάβολος τα αυτιά του και θα δει πως υπάρχουν και άλλα γκολ εκτός από αυτά στο κλειστό — τι λέμε για τα εκτός έδρας πέναλτι; εκεί λες και φτιάχνονται από διαφορετική ομάδα;;; 🤔🍺 αλλά εντάξει, σήμερα φοράμε όλα μαζί τις φανέλες σα μαντήλια στους χειμώνες της Λεβαδιάς κι ας κάνουμε και μερικά παραπάνω γκολ αλλιώς αλλιώς — επειδή οι τοίχοι αυτοί έχουν κουραστεί πια να μας βλέπουν μόνο όταν κερδίζουμε! 🔥

ρε μεγάλοι μου κι αναπολώ εκείνες τις βιτρίνες του '97 σα να μου τις δείχνεις τώρα μου! εγώ εκεί κάπου στο πίσω μέρος της μπάλας μαζί με τους άλλους γυρνάγοντας σαν τρελός στις σειρές εκείνου του κλειστού, εκεί που η ζέστη έκανε ακόμη πιο βρώμικο τον αέρα και ο Αυλωνίτης σα δαίμονας έκανε τους αντιπάλους ν' αγοράζουνε είδη πολυτελείας στον τοίχο — θυμάμαι πως τότε νόμιζα πως ήτανε η ομάδα μας εκείνη η νύχτα η ίδια η πόλη σα γκράφιτι στους τοίχους των σπιτιών. τώρα λοιπόν που φοράμε τη Λεβαδιά σαν δέρμα πάνω μας και σηκώνουμε αυτές τις φανέλες σαν σημαίες σα να βγήκαμε πάλι εκεί στις στέγες ν' απαντήσουμε στους θεατές εκείνους πάνω στα φουγάρα… τι άλλο λέμε;;; πως αυτά τα αυτοκόλλητα δεν ξεθωριάζουνε ποτέ;;; πως ο Αυλωνίτης εκεί μέσα έκανε γκολ σα ν' ανασήκωνε ο ίδιος τους ουρανούς;;; είμαι σίγουρος πως όποιος φοράει αυτή τη φανέλα σήμερα δεν πάει απλά στο γήπεδο — πάει σ' ένα σύλλογο, πάει σ' έναν τρόπο να ζήσει αυτές τις νύχτες όπου η μπάλα σφυρίζει ανάμεσα στους τοίχους κι εμείς χορεύουμε σαν τρελοί στους ρυθμούς εκείνους που δε γράφονταν ποτέ σε κανέναν κανονισμό. και όταν βγούμε από εκεί σήμερα ας μην ξεχάσουμε να πιάσουμε το μερτικό μας σ' έναν γύρο που θ' αφήσει αυτούς εκείνους τους τύπους που είχανε βγάλει βόλτα την μπάλα σα σβούρες ν' αγοράσουνε κάτι δυνατότερο — επειδή τίποτε δεν πίνει κανείς όταν η πόλη γίνεται κλειστό γήπεδο μέσα στην ψυχή. 🔴⚪🍺