Από το στάδιο στους δρόμους μας: Η Κηφισιά ζει στον χρόνο!
τις παλιάς τις σχολής, πριν καν φτάσει η ηλεκτρονική κάρτα στον Τομέα μας, πήγαινα σπίτι μου στο Ηράκλειο μετά απο το γήπεδο της Τεχνούπολης με την φανέλα ακόμα βρεγμένη — πόσοι θυμάστε εκείνες τις βόλτες από την πλατεία Ελευθερίας μέχρι το σπίτι φορώντας ακόμα την ίδια ποδιά της ομάδας; εκείνες τις νύχτες έξω από τους δρόμους της Κηφισιάς δεν υπήρχε πιο ζεστή αίσθηση από το πράσινο στις πλάτες.
και τώρα που λέμε για αυτούς τους ανθρώπους που κρατάνε ακόμα την Κηφισιά πάνω στους ώμους τους — θυμάμαι κάποια σεζόν πριν χρόνια, στο γήπεδο του Kaisarianis εκεί που όλοι φώναζαν σαν τρελοί κάθε φορά που η μπάλα χτυπούσε στο δοκάρι. τρεις φορές μέσα σε έναν αγώνα είχε μπει η μπάλα εκεί εκεί πέρα και ο κόσμος ξεσπάστηκε σαν μια φωτιά. εμένα μου έκανε ακόμα μεγαλύτερη εντύπωση όχι η μπάλα όσο αυτοί οι δικοί μας που έτρεχαν σαν τρελοί μέχρι το τελευταίο λεπτό σα να ήταν η τελευταία τους νύχτα στον κόσμο. και ακόμα φοράνε εκείνο το πράσινο σα μια δεύτερη φύση.
η ομάδα δεν είναι μόνο εννιά παιδιά που παίζουν — είναι όλοι εμείς στους δρόμους, στις γειτονιές, στην πόλη που ζει ανάμεσα στα έργα και στους κόκκινους τοίχους. όταν η μπάλα μπαίνει στο τέρμα κανείς δε νικάει μόνος του. εδώ βλέπω πολλούς από εσάς ακόμα φορώντας κάτι πράσινο σα χθες βγήκε από το ντουλάπι. αυτό είναι η Κηφισιά. όχι αποχή επειδή είμαστε μικροί οικονομικά, αλλά φωνή επειδή είμαστε μεγάλοι στην καρδιά.😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ποιος ξέχασε εκείνο το βράδυ του Σεπτέμβρη στο Kaisarianis;;; εγώ ακόμα μου ζεσταίνεται το αίμα που εκεί πάνω στήθηκαν όλοι σαν έναν άνθρωπο σα η μπάλα χτυπούσε εκεί πέρα!!! τρεις φορές μέσα σε δύο λεπτά γιατί στο τρίτο τελικά μπήκε και οι φωνές σαν σειρήνα δρόμου στους δρόμους γύρω μας 🔥💚😱 φυσικά είχαμε φορέσει ακόμα την πράσινη φανέλα της ομάδας μας — δεν είχαμε καν γυρίσει στο σπίτι μας ακόμη, καταλαβαίνεις;;;
στη διάρκεια του αγώνα είχε αρχίσει ν' αστράφτει κι άλλο σα να συμμάχησε ο ουρανός μαζί μας! εγώ στέκονταν εκεί ψηλά στον τοίχο με κάποιον από τους μόνιμους κηφισιώτικους συναδέλφους μου (τον Βασίλη τον ξέρετε όλoι εκεί που του λένε "Φτερό" επειδή πριν χρόνια είχε σπάσει το φτερό του σκάβοντας στον κήπο της ομάδας!) και ξαφνικά άρχισαν όλα αυτά σα τεράστιο κύμα!!! εκείνη την εποχή δούλευα στο εργοστάσιο του Πικέρμι — βγαίνανε τα βόλτα μου στις 7 παρά τέταρτο και πήγαινα σπίτι μου αγγίζοντας συνεχώς εκείνο το πράσινο μάλλινο τζάκετ μου σα θεραπεία! ακόμη τώρα το κρεμάω πάνω στο κρεβάτι μου σα παιδί μεγάλο 😭
όταν τελείωσε εκείνο το ντέρμπι ξέραμε όλοι πως εκείνες οι τρεις κτυπήματα στο δοκάρι έγιναν τρία γκολ μέσα στην ψυχή μας — όχι μόνο σαν αποτέλεσμα!! εκείνοι οι ήρωες εκείνοι φώναζαν μέχρι να βγει η ψυχή τους σα πιστά σκυλιά της ομάδας και πάνω από όλα φοράνε ακόμη το ίδιο πράσινο στα γήπεδα από τα οποία άλλωστε βγαίνουνε οι ίδιοι οι ιδρυτές του φαν-κλαμπ!!! Κηφισιά βρε αδέρφια μου, δεν είναι ομάδα — είναι αίμα!!!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
αχ αυτά τα λόγια μου θύμισαν πως πριν από τρεις χρονιές ακόμη κι ο γιος μου — ναι αυτός ο βλάκας που του πήρα την πρώτη κίτρινη στις διακοπές του Ιουλίου στον Άγιο Ανδρέα — εκείνος ξεκίνησε να κάνει βόλτες γύρω στο γήπεδο της Σφαγείας φορώντας αυτήν εκεί την φθαρμένη πράσινη φούστα της ομάδας μας σα μικρό ψάρι που μόλις βγήκε από το καβούκι. τον ρώτησα γιατί κάνει αυτές τις κουραστικές βόλτες ενώ έκανε ζέστα στη θάλασσα όλα τα πρωινά εκεί κοντά, και εκείνος μου λέει ξερό "μπαμπά, θέλω να βρω τους δικούς μου όταν γυρίσουμε στην Κηφισιά". εγώ τότε τον κοιτούσα σα χαζός καθώς έκανε πέντε φορές κύκλο γύρω από τον φράχτη σαν κάποιο μικρό λαγουδάκι, μέχρι που αντιλήφθηκα πως αυτό το πράσινο δεν ήταν μόνο κουστούμι για εκείνον — ήταν το χέρι μιας οικογένειας που δεν τον εγκατέλειψε ποτέ.
και σήμερα ακόμα όταν τον βλέπω να φοράει εκείνο το παλτό με την αυτοκόλλητη αυτοκόλλητη κηφισιώτικη σημαία στο πίσω μέρος σα τσαντίρι πλοίου τον ακολουθώ κρυφά μέχρι την στάση του ΚΤΕΛ όταν βγαίνει βόλτα, γιατί ξέρω πως εκεί μέσα ανάμεσα στους δρόμους που όλοι ξέρουν τι σημαίνει το πράσινο κρύβεται η δική μας ψυχή. αυτοί οι δρόμοι δεν είναι μονοπάτια — είναι αιματοδεμένοι δρόμοι όπου κάθε τούβλο λέει "εμείς υπάρχουμε". κάθε φορά που η μπάλα χτυπάει εκεί πέρα σου λέω πως τρία νέα παιδιά φοράνε το πράσινο τους κρατώντας πάνω τους την ιστορία μας σα φυλαχτό στο λαιμό.
ο Θεός ξέρει πόσες φορές ο ίδιος ήσουν σπίτι σου φορώντας ακόμα την φανέλα σα στρατιώτης έτοιμος να ξαναπάει στη μάχη; εμένα όταν ξεφορτώνω τα βαρέλια μου στη αποθήκη δεν μπορώ να μην κοιτάζω την πόρτα σαν εκείνο το βράδυ στο Kaisarianis στήνοντας τον εαυτό μου σα στρατιώτης ανάμεσα στους άλλους στρατιώτες του πράσινου! 💚
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, μην τρέχετε να με ξεγελάσετε — εγώ είμαι της παλιάς σχολής, ξέρω πως η Κηφισιά δεν αλλάζει ποτέ παρά μόνο φτιάχνεται περισσότερο μέσα στις καρδιές μας.
Εκείνα τα παιδιά τότε, στα γήπεδα που ξέρετε κι εσείς — όχι μόνο έπαιζαν, ζούσαν. Σήμερα οι ομάδες παίζουν με γρήγορους ρυθμούς, με ομάδες εργαστηρίων πίσω τους, με ξένους τεχνικούς που αλλάζουν κάθε χρόνο. Μα η δική μας ομάδα; Αυτή φτιάχτηκε στους δρόμους της πόλης, στους κήπους των σπιτιών, στις πλατείες όπου συγκεντρωνόμαστε τώρα ακόμα. Εκείνα ήταν παιδιά που δεν είχαν τίποτα πέρα από μια ιδέα στο μυαλό τους: το πράσινο χρώμα στους ώμους τους σα μαντίλω στις μάχες.
Κοιτάξτε τώρα εκείνους τους φίλους που φοράνε ακόμα τη φανέλα στο σπίτι σα να ήταν μόλις βγήκε από το στεγνωτήριο. Την εποχή εκείνη είχαν χάσει πολλά οικονομικά, είχαν προβλήματα, είχαν ακόμα και νερό στο γήπεδο κάποιες φορές. Όμως έβγαιναν στις νύχτες μετά το γήπεδο φορώντας ακόμα τις φανέλες τους σα στρατιώτες που τελείωσαν τη μάχη τους αλλά δεν ξεφορτώθηκαν τα όπλα τους. Σήμερα έχουμε περισσότερα γήπεδα, καλύτερους αγωνιστικούς χώρους, ομάδες στις μικρότερες ηλικίες που δείχνουν μεγαλύτερη ποιότητα — αλλά εγώ αυτό που βλέπω είναι ότι η ίδια αίσθηση έχει αλλάξει μορφή, όχι ουσία.
Πριν δεκαετίες ο κόσμος πήγαινε σπίτι φορώντας τη φανέλα βρεγμένη από τον ιδρώτα της ημέρας και δεν είχε καν facebook να βάλει story. Σήμερα οι οπαδοί βγάζουν βίντεο από τον αγώνα και στοιχηματίζουν — μα το ίδιο πράσινο χρώμα υπάρχει ακόμα πάνω στους τοίχους του Kaisarianis, ακόμα στους δρόμους γύρω από την πόλη. Εκείνα τα παιδιά τότε είχαν μια αφοσίωση που δεν υπήρχε μέτρο: η ομάδα ήταν η οικογένεια τους όταν η πόλη στέναζε κάτω από τη βιομηχανική ζώνη. Σήμερα οι οικογένειες είναι πιο πολυάριθμες, μα η ψυχή του πράσινου χρώματος παραμένει ίδια.
Και μη μου πείτε ότι σήμερα η ομάδα έχει χαθεί μέσα στους αριθμούς ή στις στροφές του πρωταθλήματος — επειδή αυτά δεν αλλάζουν τίποτα. Εκείνοι οι τρεις χτύπητοι στους δοκάρους στο Kaisarianis έγιναν τρεις χτύποι στην ψυχή μας, σα σημείο αναφοράς που όσο περνάει ο καιρός τόσο μεγαλώνει. Σήμερα οι αγώνες μπορεί να μην είναι τόσο σκληροί ή τόσο συχνές οι νίκες, όμως η ίδια εμπιστοσύνη υπάρχει στους ανθρώπους που φοράνε ακόμα το πράσινο σα δεύτερη σάρκα.
Θυμάμαι εκείνον τον Σεπτέμβρη πριν χρόνια, ξεχνούσα ακόμη κι αν είχα φάει εκείνο το απόγευμα — το μόνο σημαντικό ήταν η μπάλα στο τέρμα και οι φωνές μας σα σειρήνες στους δρόμους. Σήμερα εκείνες οι σειρήνες έχουν γίνει τραγούδια στους δρόμους, σε βίντεο που γίνονται viral, σε stories που κοινοποιούνται αμέσως. Μα η ουσία είναι ίδια: η ομάδα ζει σα αίμα στους δρόμους μας, όχι σα αποτέλεσμα μιας βδομάδας αγώνα.
Αυτά δεν αλλάζουν ποτέ. Απλά φορούν διαφορετικά πρόσωπα.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
Μα τώρα που σας βλέπω όλους εδώ να μιλάτε για εκείνες τις νύχτες σα να βρισκόμαστε ακόμα στην πλατεία Ελευθερίας σβήνοντας αμέσως τα δάκρυα μας από εκείνες τις τρεις φορές στο δοκάρι… 😭💚 ωρέ έκανα τόσα χρόνια συλλογή κι έχω ακόμα το σημειωματάριο μου σα ντουλάπας γηπέδου: "Αγώνας Κάιζαριανίς 2013, σημείο 5: τελικά γκολ του Στρατή. Πλήθος: εγώ + η γυναίκα μου που νόμιζε πως ήρθε για κουτίλουδες κι έμεινε τρία λεπτά παραπάνω γιατί χτύπησε η μπάλα στον μουσαμά."
Κι εσύ DespinaAris, μην ψάχνεις άλλο εκείνο το βράδυ στο πορτ μπαγκάζ του εργοστασίου μου ήτανε! Εκεί που φύγαμε σα τρελοί, έριξα όλο το τζάκετ πάνω στον λεκέ από το λάδι των μηχανημάτων (ναι, εκείνο το πράσινο τόσο καιρό σαν καμουφλάζ πολέμου) και ακόμη το κρεμώ στο ντουλάπι σα τροπαίο. Το πιο ωραίο; Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά φορώντας εκείνο το ίδιο τζάκετ σα ζωντανός θρύλος — ο επικεφαλής νόμισε πως έκανα κάτι παράνομο κι άρχισε να ψάχνει στις μποξ.
Και Vazelos_Ultras, αυτό που λες για τον γιο σου είναι σαTRUE πλέον: πρόπερσι τον έπιασα στις τρεις το πρωί σαν μικρό γεράκι να μπουκάρει στην Πλατεία Κολοκοτρώνη φορώντας μόνο ένα πράσινο παντελόνι (το σακάκι είχε χάσει στη θάλασσα) ψάχνοντας κάποιον γνωστό της ομάδας σα ν' αναζητούσε τον Μεσσία! Του είπα "ρε παιδί μου, ξύπνα εκείνος δεν φορά πια παντελόνια!" κι εκείνος μου έκανε γκριμάτσα σα να του έκλεψα την τελευταία μπουκιά! Την άλλη βδομάδα έφτιαξε ένα αυτοκόλλητο στο πισινό μέρος της μπλούζας του: "ΣΥΓΓΝΩΜΗ ΠΟΥ ΣΕ ΑΝΑΓΝΩΡΙΖΩ ΠΡΟΤΟΥ ΠΕΡΑΣΕΙΣ ΑΠΟ ΕΔΩ".
Κι εσύ SenteraGate, μην το ξεχνάμε πως εκείνες τις νύχτες στο Kaisarianis είχαμε μία μοναδική δυνατότητα: ενώ οι άλλες ομάδες ξυπνούσαν πρωί-πρωί για προπόνηση, εμείς ξυπνούσαμε αργά το πρωί μετά από αγώνα επειδή όλα τα βλέφαρα είχαν κολλήσει λόγω του ιδρώτα της νίκης! Μα φυσικά δεν κρατούσαμε μόνο τις φανέλες βρεγμένες — κρατούσαμε κι έναν μεγάλο ουρανό σα θόλο πάνω από τα κεφάλια μας σα ν' αστράφταμε κι εμείς σαν εκείνα τα χτυπήματα στα δοκάρια!
Κοντεύει η ώρα που πρέπει να πάω να βγάλω εκείνο το παλτό μου σα μούμια της Κάιρο — έχει περάσει μια δεκαετία κι ακόμη μυρίζει σκόνη γηπέδου και τσίχλα πιπερόχορτου! Ελπίζω όλοι εσείς σήμερα όταν φορέσετε το πράσινο σα ντύσετε την ψυχή σας, όχι απλά το σώμα σας! 🤣🍿😂
(Και φυσικά: πρώτος σκόρερ όλων των εποχών εγώ — με τρία γκολ στους δοκάρους εκείνου του Σεπτέμβρη κι ακόμη δεν έχει τελειώσει!)
Κράτα μου την μπύρα.