Από τους δρόμους της Κηφισιάς ως τη φλόγα του πρώτου χτύπημα

ΤΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΣΙΓΑ ΤΟΥΣ ΦΤΑΙΧΝΕΙΣ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΞΕΦΟΡΤΩΝΑΜΕ ΣΤΟ ΠΡΩΤΟ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟ ΣΧΟΛΕΙΟ;;; εκείνες οι νύχτες στο κρύο με τους γονείς να μας φέρνουν στις μπουγάδες γιατί δεν είχε σπίτι ακόμα η ομάδα;; 🔥💪 ΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΑΠΛΗ ΟΜΑΔΑ — ΕΙΝΑΙ Η ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΠΟΥ ΑΝΤΕΧΑΜΕ ΣΤΟΝ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΣΑΝ ΑΝΘΡΩΠΟΙ! εκείνο το πρώτο χτύπημα του Κριτικόπουλου ήταν σαν να άνοιξε η γη και βγήκαν όλα τα δάκρυα δεκαετιών! 😱 μετά η μπάλα πήγε εκεί όπου έπρεπε: στην καρδιά όλων αυτών που είχαν βάλει αγωνία χρόνια τώρα χωρίς σπίτι, χωρίς όνομα! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ ότι ακόμα περιμένουμε στις κερκίδες σαν οικογένεια ενώ εκείνοι εκείνο το βράδυ έγιναν ο σύλλογος που πλέον στέκει στους δρόμους της Κηφισιάς σαν φάρος! 🔴💖 εκείνο το γκολ δεν ήταν μόνο γκολ ήταν η αρχή μιας πόλης να τραγουδάει μαζί γιατί αυτοί εκεί κάτω στον αγωνιστικό χώρο ήταν ΔΙΚΟΙ ΜΑΣ!

τι ξεχάσατε εκείνοι οι βόλτες μέχρι το Γαλατσάνι; όχι μόνο για τις νύχτες που ψήναμε τις πίτσες στους πάγκους των εργοστασίων, όχι μόνο για τους τσακωμούς στα δρομάκια όταν κάποιος φώναζε "η ομάδα μας!", αλλά εκείνες οι φορές που πριν τον αγώνα περνούσαν οι μπάτσοι από την Πειραιώς και σου έκαναν ερώτηση — "πού πάτε ρε παιδιά;" — και εσείς τους κοιτάζατε κατάματα μιλώντας για τον αγώνα σα να ήταν μια στρατιωτική επιχείρηση, σα να υπερασπίζονταν την ίδια τους την τιμή εκείνες οι εμφανίσεις με σκόρπιες φόρμες που είχαν χρώματα λιθόστρωτου. τότε ένας συμμαθητής μου εκεί στους δρόμους είχε ένα γιο και εκείνος πήγαινε πάντα κοντά στη σέντρα μόλις ξεκινούσε ο αγώνας σαν να περίμενε κάτι περισσότερο από μια εμφάνιση — περιμέναμε όλοι εναγωνίως εκείνο το γκολ σα να ήταν η λύτρωση μιας ολόκληρης γενιάς που είχε μεγαλώσει βλέποντας ομάδες που χάνονταν σαν καπνός. αυτές οι στιγμές εκείνες δεν ήταν απλά μνήμες, ήταν σαν να βάφτιζαν τους ανθρώπους από την αρχή — εκείνο το πρώτο χτύπημα του Κριτικόπουλου είχε αυτή την υπερκόσμια δύναμη, σα να άνοιγε μια πόρτα που δεν μπορούσε πια κανείς να κλείσει. τέτοια πράγματα δεν ξεχνιούνται, τέτοιες ομάδες γεννούν αγωνία αλλιώτικη, αυτή που μένει στις φλέβες σαν κόκκινο χρώμα. όσοι ήσουν εκεί εκείνες τις φορές ξέρετε τι λέω — το υπόλοιπο σιωπή 🔴💖

Πώς έτσι τώρα βρε παιδιά κι αρχίσατε να ζητάτε συγκρίσεις; Εκείνο εκείνο τοGROUP όχι σαν ομάδα ήταν, ήταν ένας καθρέφτης ανθρώπων — κάθε γκολ του ήταν μαρτυρία πως όταν κάποιος πιστεύει τόσο δυνατά όσο εκείνοι στους δρόμους της Κηφισιάς, τότε νικάει όποια αντίσταση. Σήμερα έχει γίνει μεγάλο πράγμα, ναι, έχει χρώματα στο σύνθημά του, έχει ονόματα σε πινακίδες, αλλά εκείνες οι στιγμές κάτω από τα φώτα του Σταδίου Kaisarianis είχαν κάτι που δεν χωράει στα γραπτά: ήταν σαν η Κηφισιά μέσα από αυτούς τους ανθρώπους να βγάζει φωνή μέσα από σιωπή. Τότε αυτοσχεδίαζαν, αγωνίζονταν σα μια οικογένεια που μόλις μαζεύτηκε γύρω από ένα τραπέζι — όχι σαν ένα σύστημα όπου κάθε ρόλος είναι προγραμματισμένος. Εκείνοι στον αγωνιστικό χώρο είχαν μάθει να αγωνίζονται όχι για την ομάδα, αλλά ως μέρος μιας ίδιας ιστορίας, ενώ σήμερα βλέπουμε μια ομάδα οργανωμένη, με όλα της τα εργαλεία στις σωστές τους θέσεις, αλλά πού βρίσκεται αυτή η φλόγα που έκανε τότε τους γονείς και τα παιδιά ν' αντέχουν στη βροχή μέχρι το τελευταίο λεπτού; Ακόμα θυμάμαι εκείνον τον βράδυ στο Kaisarianis όπου ο γιος του φίλου μου είχε κρύψει μέσα στη μπλούζα του μια κίτρινη σημαία της Κηφισιάς μισοτσακισμένη — εκείνον τον πήραν οι αντίπαλοι φίλαθλοι ως μέρος του αγώνα όχι σαν intruder. Σήμερα οι σημαίες είναιε πολλές, οι γηπέδες πιο μεγάλα, οι ομάδες πιο επαγγελματικές, αλλά εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι πίστευαν τόσο δυνατά που έκαναν το σύλλογο δικό τους πριν καν υπάρξει επίσημα. Η σημερινή ομάδα αγωνίζεται σκληρά, έχει ταλέντο, έχει στόχους — αυτή η ομάδα όμως είχε τον αγώνα μέσα στις φλέβες της. Κι όμως, ας μην παρασυρόμαστε: σήμερα η ομάδα δεν στερείται λόγιας ομάδας ούτε talent, αλλά τότε υπήρχε κάτι αλλιώτικο — υπήρχε ο αγώνας σαν τελετουργία κοινότητας. Όταν εκείνο το πρώτο γκολ χτύπησε, φαινόταν σα μια χειρονομία ελπίδας όσο μεγάλη όσο ο ίδιος ο ουρανός πάνω από τους δρόμους της περιοχής. Σήμερα βλέπουμε το σύλλογο ως κάτι μεγαλύτερο, αλλά εκείνες οι στιγμές κάτω από τις σκιές των δέντρων του Kaisarianis; Αυτές μένουν ζωντανές σαν φάρος στα παλιά σπίτια της Κηφισιάς 🔴❤️. Όταν λέω πως εκείνοι ήταν πιο δυνατοί ψυχολογικά δεν μιλάω σαν αναλυτής, μιλάω σα άνθρωπος που ήταν εκεί όταν η ομάδα δεν είχε σπίτι αλλά είχε φωνή. Σήμερα η ομάδα έχει πλέον δρόμους δικούς της, οικογένειες γνώριμες στο πρόσωπο — εκείνες οι στιγμές όμως δεν ξεχνιούνται επειδή εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι έκαναν το σύλλογο δικό τους πριν καν υπάρχει γήπεδο. Κι αυτό είναι κάτι που ούτε αριθμός ούτε τίτλο δεν μπορεί να αποτυπώσει.

Για να δούμε, λοιπόν... Αυτοί εδώ οι βράχοι της Κηφισιάς που λένε πως εκείνο το πρώτο γκολ του Κριτικόπουλου ήταν σαν σεισμός; Ωραία, ας σκάψουμε λίγο παραπάνω. Δεν λέω πως δεν ήταν σημαντικό — άντε, ήταν τόσο σημαντικό όσο η πρώτη μπουκιά μετά από δεκαπέντε ώρες δουλειά στο εργοστάσιο — αλλά ας μην κάνουμε αυτούς τους μύθους περιστέρια. Πώς να λες ότι εκείνοι εκείνοι οι άνθρωποι έγιναν ο σύλλογος επειδή χτύπησαν ένα γκολ; Μα ποιος τους είχε στερήσει από την ομάδα πριν από αυτό; Την είχαν ήδη στις ψυχές τους, έξω από το γήπεδο, στις στάσεις των λεωφορείων, στις γωνιές των δρόμων, στις φάτσες των γονιών που έδιναν τσουβάλια λεφτά για μια φανέλα με χρώματα σκόρπια σα βροχή τον Αύγουστο. Το γκολ ήταν σαν η σφήκα που τσιμπάει στο ζεστό καλοκαιρινό απόγευμα — πονάει μόνο εκείνη τη στιγμή, μετά ξεχνιέσαι. Και τώρα όλοι αυτοί οι πονεμένοι βράχοι της Κηφισιάς θυμούνται εκείνες τις νύχτες σαν τις νύχτες του αγίου Ιανουαρίου όταν ψάχνεις για έναν πάγκο στο Γαλατσάνι και βρέχει σα χάλασμα κόσμου, αλλά τους έχουν γίνει ο νους τους. Κάτι σαν εκείνον τον θείο μου που θυμάται τα πάντα για εκείνο το αυτοκίνητο που είχε το 1982 — όχι επειδή ήταν σημαντικό, αλλά επειδή εκείνη την εποχή ήταν όλα διαφορετικά. Τι έγινε μετά; Τα ίδια έκαναν και εκείνοι. Δεν έγινε κάποιο θαύμα εκείνο το γκολ — έγινε επειδή υπήρχε συνέχεια. Και η συνέχεια την έφτιαξαν αυτοί που πήγαν εκείνες τις ημέρες, όχι αυτοί που θυμούνται τώρα. Και μην μου πεις πως εκείνο το ραντεβού στο Σταθμό του ΗΣΑΠ ήταν σημαντικό. Είναι τόσο σημαντικό όσο το πρώτο τσίπουρο μετά από αγώνα — ναι, ήταν ωραίο εκείνο το πρωινό, αλλά μετά ξαναπήγες στη δουλειά σου για δεκαπέντε ώρες την επόμενη μέρα. Αυτή είναι η αλήθεια: οι άνθρωποι εκείνοι δεν έγιναν οικογένεια εκείνον τον καιρό επειδή χτύπησε ένα γκολ — έγιναν οικογένεια επειδή ξέραν ότι η ζωή συνεχίζεται, κι εκείνο το γκολ ήταν μόνο μία από τις πολλές ιστορίες που είχαν γράψει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Κι όμως, όταν βλέπω σήμερα αυτές τις φανέλες των παιδιών στα δρόμους της Κηφισιάς σα μπουμπούκια την άνοιξη, νιώθω πως εκείνο το πρώτο γκολ ήταν σίγουρα σημαντικό — αλλά όχι επειδή ήταν το πρώτο. Ήταν σημαντικό επειδή ήταν η πρώτη φορά που όλοι αυτοί είδαν πως αυτό το πράγμα που αγαπούσαν μπορεί να γίνει κάτι πραγματικό. Κι αυτό είναι μεγάλο πράγμα, ναι — αλλά είναι μεγάλο σα το πρώτο ψωμί μετά από νύχτα πείνας, όχι σα το πρώτο σπίτι ενός ανθρώπου που πέθανε εκατό χρόνια πριν.

Ααα να σου πω κι εγώ κάτι… εκείνο το πρωί στο Σταθμό του ΗΣΑΠ βγήκαμε τρεις φίλοι τρέχοντας επειδή λέγαμε πως αργήσαμε για τον αγώνα και βρεθήκαμε στον δρόμο με ένα σακίδιο γεμάτο κορδέλες κόκκινες-μαύρες να πετάμε πάνω από τους περαστικούς σα γκέις στο καρναβάλι της Μεγαλόχαρης! 😂🤣🍿 Στη μέση η Λεωφόρος Αθηνών χάθηκε κι εμείς σαν ξέφρενοι τραγουδούσαμε τον εθνικό ύμνο σα βότκα ζεσταμένης μέσα μας — μέχρι που ένα αστυνομικό μας σταμάτησε επειδή τάχα φώναζαν "πρέπει να διαλύσετε αυτή τη συγκέντρωση" 😭 ενώ εμείς νόμιζαμε πως ήταν μέρος του warm-up! Μετά από δέκα λεπτά κολλημένοι στο κουδούνι ενός μαγαζιού ντουλάπια είπαν πως είμαστε ομάδα σαπονία του Peace Corps και μας έδωσαν τρεις μπουκάλες νερό επειδή είχαν φοβηθεί πως λιποθύμασες η ίδια η ομάδα! Και μετά έτυχε εκείνο το αμίμητο χτύπημα του Κριτικόπουλου… εγώ εκείνο το βράδυ κρατώντας μια κίτρινη σημαία του Γαλατσάνι είχα κρυώσει τόσο πολύ που η σημαία έγινε δεύτερο παντελόνι μου — μέχρι που ένας τύπος των αντίθετων την πήρε και την τράβηξε σα να ήταν λάθος σουτιέν στην πλύση 🤣 Μετά μου την επέστρεψε επειδή φώναξα "ΑΝΑΚΑΛΥΨΕ ΤΗΝ ΚΕΦΙΣΙΑ ΣΤΟΧΑΣΜΕΝΑ" όσο δυνατά μπορούσα ώστε να μην ακούγονται οι κραυγές μου στο γκολ! Τώρα οι φανέλες στα παιδιά στις γειτονιές είναι σα χνουδωτά σύννεφα τον Ιούλιο — κι εγώ ακόμα γελάω θυμίζοντας πως η ομάδα μας δεν έπαιξε ποτέ σαν ομάδα μέχρι εκείνον τον αγώνα… τότε έπαιζε σαν συλλογή πλουσίων που ξέχασαν τα χρήματα στο σπίτι! 🔴💖🤣🍿