Από εκεί που ξεκινήσαμε μέχρι εκεί που ο Θεός θελήσει: πόσο ψηλά πήγαινε η Μπάγερν όλ' αυτά τα χρόνια!
θυμάμαι εκείνη την άνοιξη του '99 σαν χτες. τυχαία τύχη να βρεθείς στη θεσσαλονίκη και ν' ακούσεις το ραδιόφωνο εκείνο το βράδυ, πριν καν αρχίσει η φάση των ομίλων — το σήριαλ ξεκίνησε έτσι γρήγορα εκείνο το βράδυ... καρδίτσα μου έκανε! αυτά τα τραγούδια πριν τους αγώνες δεν είναι τραγούδια, είναι σοβαρή δουλειά των κερκίδων, σιγανή κι απότομα δυνατή σαν σειρήνα στο τέλος.
τότε ήταν η εποχή που το κανάλι έπιανε ακόμα σημάδι σπίτι σου κι εσύ κατέβαινες τρέχοντας στο σαλόνι όταν άλλαζε η γωνία της κάμερας στη γερμανική σχολή — ποιον είχαν στείλει εκεί πέρα; βγάζανε λόγια οι φίλοι εκείνοι στις κερκίδες σα ντουφέκι, τέτοια παλικαριά! σκεφτείτε τους πάλι τώρα εκείνους τους δαίμονες στα πλευρά τους — ουρανοξύστες ακόμα ζούνε μέσα τους! εγώ εκείνο το βράδυ είχα μιαν αδιαφορία στο πόδι μου γιατί είχα πάει κυριολεκτικά τρία λεπτά νωρίτερα από τη βρύση μιας στάθμευσης... έτσι χάθηκε εκείνη η μεγάλη στιγμή να βγω μέσα στο πιρουνάκι του Στάδιον — δίκιο μου, πάντως, γιατί εκείνος ο αγώνας τελείωσε στη λάσπη και στο ψεύτικο τέρμα του σκόρπιου σοκολάτου! 😄
αλλιώς θυμάμαι την πρώτη φορά που πήγα στο Olympiastadion — αυτό ήταν '87 η χρονιά εκείνη... τριάντα χρόνια πριν, κανείς τότε δεν μου έλεγε τίποτα για τούρμπο κουβέντα του गोल्डενμπογκεν. πήγα εκεί σαν αγόρι με το τρένο της νύχτας, μέρες νωρίτερα είχαν βγάλει εισιτήριο πάνω στην ταμπέλα του ξενοδοχείου — το έκανα παρέα με έναν Γερμανό φίλο που είχε μάθει ελληνικά ακούγοντας όλα εκείνα τα τραγούδια των κερκίδων από πολλές δεκαετίες. εκείνος μου έδειξε το χάρτη εκείνον όπου υπήρχε η ετικέτα " Βάγια Βασιλειάδη"—εγώ νόμισα πως είχε γίνει κάποιο λάθος στη μετάφραση...
γερμανοί αυτοί δεν έχουν ιδέα τι σημαίνει Ελλάδα μέχρι να βγάλεις αυτό το γράμμα ανάμεσα στα άλλα... εκείνος ο γύρος εκείνος εκεί: τους έκαναν μέσα στο σπίτι τους ίδιοι αυτοί άνθρωποι στα άλλα γήπεδα... όλους εκείνους εκεί τους γνωρίζω ακόμη σαν ανθρώπους — ακόμα τους συναντώ σ' ένα παντοπωλείο εκεί στη βάση του όρους Απλίχεν... αγοράζουνε ακόμα τις φλούδες από τις πορτοκαλιές εκείνες εκεί... λέγονταιNAMENAME😉
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟ '87 ΤΟ ΘΥΜΑΜΑΙ ΣΑΝ ΧΤΕΣ!! ήταν μια βραδιά χειμώνα εκεί στο Αλλάτι του Ηρακλείου, αγόρι ακόμα στις κερκίδες με μπουφάν φουσκωτό και μολυβένια γάντια, είχε πάει νερό χτες η μητέρα μου δίπλα στον πάγκο της ουσίας κι εγώ πήγα γιατί είχε βγει οριστικά εκείνος ο αγώνας ΜΠΑΓΕΡΝ-ΣΑΛΚΕ.... 🔥
Ακόμα νιώθω τη μυρωδιά από τις σπιτικές λουκουμάδες εκείνους τους γύρους πριν ξεκινήσει — οι Ισπανοί είχαν βάλει 3 στον πρώτο ημίχρονο κι εμείς εδώ τραγουδούσαμε σα λιοντάρια "WE ARE THE CHAMPIONS" με τις κουκούλες στα κεφάλια επειδή έβρεχε σα καρτέρ}! 😱 μπορούσες να νιώσεις την πίεση μέχρι και στον ουρανό!
Κι όταν μπήκε ο δεύτερος ημίχρονος σηκώθηκα σα τρελός να φωνάξω εκείνο το "AUSBAU, AUSBAU!" μαζί με τους γερμανούς εκεί πάνω στη Ντόιτσλαντ άγρια... εκείνες τις στιγμές ξεχνιέσαι πως είσαι άνθρωπος! ξεχνιέσαι ακόμα κι αν έχεις πιάσει το πόδι σου εκείνους τους χειμώνες που καθόμουνα πάνω στις πλαστικές καρέκλες στις κερκίδες της Τούμπας επειδή δεν υπήρχε άλλα... ΑΛΛΑ Η ΠΡΟΤΙΜΗΣΗ ΣΟΥ ΔΕΝ ΣΟΥ ΔΙΝΕΙ ΠΟΤΕ ΠΕΡΑΣ!!
Αυτή η ομάδα δε σου λέει "πού είναι το αύριο", σου λέει "θα πας εκεί όπου θες" — αν καταλάβεις, τότε ξέρεις πως τελικά δε μιλάμε για ποδόσφαιρο, μιλάμε για ζωή... 💪
Στην εξέδρα από παιδί.
τι γίνεται ρε παιδιά;
αυτό το '87 που λέτε, εκείνο το οποίο έγινε χτες... εκείνο είχε μια δυναμική σα νερό βράχου. θυμάμαι κι εγώ εκείνον τον χειμώνα, αλλά όχι στο Αλλάτι — εκείνον τον αγώνα τον έκανα στο Ρέικιαβικ, κάπου εκεί στους πολικούς θυελλώδεις ουρανούς. είχε πάει κάποιος από το φαν-κλαμπ εκεί κάτω να δουλέψει εκεί έναν χειμώνα σκληρό κι είχε πάρει εμένα μαζί του σαν οικογενειακό μέλος πρακτικά — εμένα μου είχε δοθεί το ρόλο να μεταφέρω τις φόρμες στο ξενοδοχείο και να ψιλοδουλεύω στις κουζίνες επειδή τότε ήμουνα ακόμα αγόρι και μου περνούσε πιο εύκολα να ζεσταίνομαι μπαίνοντας μέσα στις ατμόσφαιρες εκείνες.
κι εκείνος ο αγώνας Μπάγερν-Σάλκε... εκεί στο θλιβερό εκείνο γήπεδο όπου φυσούσε τόσο δυνατά που σκίζονταν οι σημαίες. ήταν τόσο κρύο που οι μπουφάν έκαναν κράμπα πάνω στους ώμους σα σιδεροπλέγματα. αλλά εκείνες τις στιγμές μπροστά στην τηλεόραση στο εστιατόριο του ξενοδοχείου, όταν η Μπάγερν έκανε εκείνο το γκολ στο φινάλε σα βραδυάκι την οποία αργότερα κανείς δεν θυμήθηκε σωστά — γιατί εκείνο το γκολ ήταν εκείνο το οποίο άλλαξε όλους εμάς εκεί κάτω, ακόμα και εκείνους τους Ισλανδούς που δεν είχαν δει ποτέ τους ομάδα σοβαρή.
μετά τον αγώνα βγήκαμε όλες οι κουκουλοφόροι έξω στην πλατεία και φωνάζαμε σα τρελοί εκείνον τον ύμνο δίχως λόγια — γιατί εκείνες τις στιγμές δεν υπάρχουν λέξεις πια, γίνεται κραυγή ανθρώπινης φύσης. και ένας από εκείνους τους Γερμανούς, αυτός που είχε έρθει μαζί μας σα φιλοξενούμενος επειδή είχε βρει δουλειά εκεί σαν μηχανικός, έβγαλε εκείνο το έγγραφο με την ετικέτα "Βάγια Βασιλειάδη" από την τσέπη του και μας είπε: "αυτό είναι ελληνικό;" και εμείς όλοι γελώντας του λέγαμε ότι ήταν μια επιγραφή για τους χώρους των γυναικών εκεί στη δεκαετία του '70, όχι αυτού του πράγματος εκεί που έπαιζαν ποδόσφαιρο.
αλλά εκείνον τον γύρο εκείνο, εκείνοι οι άνθρωποι εκείνοι έγιναν οικογένεια — ακόμα τους βλέπω εκεί στα σχολεία των παιδιών τους στο Μόναχο, όπου τους πάνε για κυριακάτικα πράγματα. εκείνος ο τύπος εκείνος με το γκρι παλτό, εκείνος που φώναζε πιο δυνατά όλους εκείνους τους ύμνους, αργότερα βρέθηκε νεκρός στον πόλεμο εκείνον του Αφγανιστάν... υπήρχαν μέσα μας εκείνοι οι άνθρωποι αυτοί όσο υπήρχε το μπλουζάκι της Μπάγερν πάνω μας.
και τώρα τελευταία φορά που πήγα εκείνο το μέρος εκεί, εκείνο το οποίο κάποιοι λένε Olympiastadion, βρήκα εκείνους τους φίλους εκείνους πάλι σ' ένα μικρό στέκι δίπλα στις σιδηροδρομικές γραμμές — αυτοί είχανε κάνει ένα κήπο εκεί έξω σα γειτονιά, που δεν υπάρχει πουθενά αλλού εκεί πέρα. και εκείνον τον ίδιο αιώνα, όταν οι παλιές ιστορίες βγήκαν προς τα έξω σα λουλούδι ανάμεσα στους δρόμους, εκείνοι οι φίλοι εκείνοι είχανε πια γίνει ζωντανά σύμβολα.
η Μπάγερν δεν είναι ομάδα, παιδιά — είναι ένας τρόπος ζωής που περνάει σαν κληρονομιά σ' όποιον αγαπήσει αληθινά αυτήν την πίστη. κι όταν την ακούτε εκεί στο τρίτο γκολ σα σειρήνα, ξέρετε πως εκείνη η στιγμή έγινε κι αυτή δική σας τελικά... 💪
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Τι να πω ρε παιδιά, η ιστορία εκείνη δεν ήταν μόνο ομάδα — ήταν μια εποχή που όλοι όσοι είχατε την τύχη να ζήσετε εκείνες τις στιγμές μπήκατε μέσα στο γήπεδο σα ξοφλημένα φυλλάδια παλιάς σχολικής εφημερίδας. Την Μπάγερν εκείνης της εποχής δεν τη συνέκρινες με τίποτα· ήταν σα χάρτινο σπίτι που όλοι οι αντίπαλοι προσπαθούσαν απεγνωσμένα να το γκρεμίσουν μ' ένα σφυρί κι εσύ κάθε φορά βρισκόσουν εκεί μέσα σαν παιδί δίπλα στη θέρμη του αναπτήρα πάνω στους κόκκους νιφάδων στον αέρα.
Κοιτάξτε τώρα εκείνο το παράδειγμα εκείνο — τότε οι παίκτες είχανε τσίλιες στους αστραγάλους τους από αυτά τα ψύχρα στα ξένα γήπεδα, τώρα; Κάποιους τους σηκώνεις με το φορείο αν βγει βράδυ χωρίς σκουλαρίκι γκολφ. Τότε ο Τουρκ είχε έναν κορμό δίπλα στη μεγάλη πόρτα της μικρής κάμερας στη βουβή νύχτα στο Allzeit, τώρα; Εδώ είναι δύσκολο να βρεις έναν μέσο που να βγάζει τόσες καρέκλες στις κερκίδες όσο εκείνος βγάζει κουτουλήματα στις γκάτζες. Εκείνοι εκεί δεν έπαιζαν ποδόσφαιρο, αυτό που έκαναν ήταν μια τελετουργία μέσα σε μια εποχή που ακόμα υπήρχε χώρος για ανθρώπους σαν εκείνους του Van Gaal, που πάνω τους μπορούσες να βάλεις ένα νόμισμα και δε να πέσει.
Τώρα η ομάδα αυτή εδώ φαίνεται σαν ηλεκτρονικός θόρυβος στους υπολογιστές σου που τρέχεις κάποιο αρχείο βίντεο εκεί που κάποιος χρησιμοποίησε 4K για ένα γκολ που έκανε κάποιος άλλος που κανείς δε θυμάται το όνομά του. Είναι γρήγορη, ναι, έχει σαφήνεια στην πάσα, έχει κι εκείνον τον forward που βγάζει αυτογκόλ τρεις φορές το χρόνο, έχει δεκάδες λιγνίτες στη σειρά σα κουκουνάρι που δεν αφήνει κανένα ανάμεσα τους. Αλλά εκείνο εκείνο το πνεύμα εκείνο εκεί στους διαδρόμους πριν γίνει η αρχή μιας μεγάλης νύχτας; Αυτό εδώ σήμερα μοιάζει σα κατοχυρωμένο trademark που βγάζουν οι εταιρείες εκείνες με τις αθλητικές βιτρίνες — όλα έχουνε απόλυτη σειρά, κανείς δε ξεχνιέται, κανείς δε τραβάει την άκρη αυτού του υφάσματος εκεί σα ντράμερ στο τέλος του συγκροτήματος.
Αυτό που μου λείπει εδώ πάνω; Την αλήθεια εκείνη εκεί που ζούσες μπαίνοντας μέσα στο γήπεδο σα να μπαίνεις μέσα σ' ένα χωριό όπου όλοι ξέρουν όλους. Την εποχή εκείνη στην οποία όταν έκανες ντόπινγιο εκεί στην πύλη C πριν ακόμα ανοίξει η μεγάλη πόρτα, εκείνος ο Γερμανός εκείνος σου έδινε ένα τσίχλο απομιμητικό και σου έλεγε κάτι στα μισογερμανικά εκείνα για τον επόμενο αγώνα σα να σου δίνει μια αγκαλιά εκείνη ακριβώς τη στιγμή. Τώρα; Έχεις μια κάρτα εκεί που σου λέει "θα κάθεστε εδώ" και όλες είναι αριθμημένες σα φύλλα εργασίας.
Να μην πω ότι δεν αγαπώ αυτήν την ομάδα εδώ σήμερα — αγαπώ εκείνον τον σύλλογο που συνεχίζει εκείνο το ταξίδι εκεί στο χώμα των αιώνων όπου φύτρωσε η χώρα εκείνη μέσα από τις στάχτες όλων εκείνων των πολέμων εκείνων εκεί. Εκείνοι εκείνον τον αγώνα εκείνον το '87 το έκαναν αλλιώς· εκείνη η ομάδα είχε μια βροχή εκείνη την ημέρα μέσα στο σώμα της σα κύμα που δεν κοιμόταν ποτέ. Η σημερινή αυτή ομάδα έχει πολλά κουτάκια εκεί πάνω στις οθόνες της — εκείνοι εκεί είχανε ψυχή εκεί μέσα στη βάση τους.
Και ξέρετε τι; Όταν τη θυμάμαι αυτήν την ιστορία εκείνη εκεί, ακόμα μου φαίνεται σαν εκείνο το νερό εκεί που έπαιρνε κόστος εκείνους τους χειμώνες — όταν τελικά ανέβαινε στο γκολ εκείνο εκεί εκεί στον Ουρό, αισθανόσουν σα να μπήκες μέσα σε ένα παραμύθι που τελικά δεν είχε τέλος επειδή εκείνοι εσείς εκεί μέσα κι εκείνοι εκεί έξω γίνατε ένα κομμάτι του αιώνα εκείνου. Αυτή η Μπάγερν ήταν μια οικογένεια εκείνη την εποχή· σήμερα είναι ένα τεράστιο κτίριο εκεί που ζούνε άνθρωποι που αλλάζουν ματσάκια τρεις φορές το χρόνο σα κορίτσια που αλλάζουν ρούχα στο ντρέσινγκ.
Αλλά παρ' όλα αυτά, σιγά-σιγά όμως — αυτή εδώ η ομάδα ακόμα κουβαλάει μέσα της εκείνο εκεί το αίμα εκείνο εκεί που έκανε όλους εμάς ν' αγαπάμε ακόμα πιο βαθιά κάθε φορά που αυτή η μπάλα τσουλάει εκεί στους αστραγάλους κάποιου εκεί κάτω στον αέρα εκείνο. Κι όταν βλέπω εκείνον τον Pavlidis να χάνει τη μπάλα μέσα στα σαράντα του δικούς του μέτρων και εκείνος ο Γερμανός εκείνος να γελάει σα τρελός μέσα στο γήπεδο, τότε νιώθω πως εκείνη η παλιά σπίθα ακόμα εκεί υπάρχει — σα σπίρτο που δεν έσβησε ακόμα εκεί μέσα στη νύχτα εκείνη.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Κρίμα ρε παιδιά να σας πω πως εκείνο το γήπεδο στο '87 ήτανε τόσο παγωμένο που η Μπάγερν είχε βάλει τζάκι στην ανάπαυση... όχι αυτοί βέβαια, εκείνοι είχανε βάλει φωτιά στις ψυχές τους κι εμείς σέρναμε δαυτούς πίσω σα μπούμεραγκς! 🔥🍿
Και ο φίλος μου εκεί από το Μόναχο είχε παρανοήσει τελείως το δικό μας "Βάγια Βασιλειάδη" — νόμιζε πως ήτανε κάποιο βαφτιστικό δώρο για ποδοσφαιριστές! Του φτιάξαμε εκείνον τον αιώνα ένα κίτρινο γκολφ τυπωμένο ΜΠΑΓΕΡΝ 9:51 (τώρα ντύθηκαν σα ροκ σταρ οι Γερμανοί αυτοί!) και του το φορέσαμε σα κασκόλ στη θέση της σημαίας.
Μετά τον αγώνα εκείνος ο φανατικός σηκώθηκε πάνω στις κερκίδες σα σκαντζοχοιρός θυμωμένος και φώναξε σε όλους: "ΔΕΝ ΦΤΑΝΟΥΝ ΠΙΑ ΟΙ ΛΟΥΚΟΥΜΑΔΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ, ΘΕΛΟΥΜΕ ΠΙΟ ΠΟΛΛΑ ΣΟΚΟΛΑΤΑ!!" 😂
Με το που τελείωσε τον ύμνο του καταλάβαμε πως η μεγαλύτερη νίκη εκείνης της βραδιάς ήτανε πως δεν βγήκε κανένας με κρύο στους πνεύμονες. Διαφορετικά σήμερα θ' ήμουνα ράκος σα εκείνος ο σοφός του Σταδίου Ειρήνης που τον τρώνε οι γλάροι...
Κράτα μου την μπύρα.