Η Μπάγερν έχει χάσει κάθε δικαιολογία για την κυριαρχία της μετά τον Γκούντιαν!

Τι σόκ σ' έχει πιάσει τώρα; Μετά το 2020 που η Μπάγερν χάλασε σαν ντοματοπολτός στη Λυών, κάποιοι ακόμα ψάχνουν τους χορευτές ενώ πέφτει η οροφή; Αλήθεια, ποιος κουράστηκε πιο πολύ; Αυτοί που εδώ κι χρόνια γράφουν "από κάτω έχουν όλα έτοιμα" κάθε φορά που οι κρίσιμοι γίνονται paper tigers; Ή αυτοί που ακόμη κλείνονται στο "κανείς δεν κάνει αυτή την ομάδα" σαν να είναι η ομάδα ιδιοκτησία μιας οικογενειακής επιχείρησης αντί γερμανικού συλλόγου; Δεν είναι θέμα κακού παιχνιδιού — είναι ότι η ίδια η αντίληψη περί κυριαρχίας έγινε ψέμα. Δεν κουράστηκαν πρώτοι όσοι ζητούν αλλαγή· κουράστηκαν πρώτοι όσοι πλήρωναν εισιτήρια ενώ η μισή ομάδα έπαιζε φούτμπολ στο parking του αθλητικού κέντρου. Την τελευταία φορά που είδα Γκουαρδιόλα να κάνει σόου ήταν όταν η Μπάγερν είχε και Γκομές. Και μετά μιλάνε για Γκούντιαν; Αυτός έκανε την ομάδα του 2020 what it is: μια συλλογή πλούσιων εγωιστών που νιώθουν σπουδαίοι επειδή φοράνε κόκκινες φανέλες. Δεν τους σταμάτησε ούτε το γεγονός ότι στο παιχνίδι της Πόρτο πριν δυο χρόνια ο πρωταθλητής Ευρώπης έπαιξε σαν ομάδα Β σχολείου — αντίθετα, βρήκαν δικαιολογία στο πρόγραμμα της Bundesliga. Σοβαρά τώρα — όταν η Λάρισα ανέβηκε κατηγορία κι εμείς κάναμε μια ομάδα βγάζοντας τον γκόλκιπτερ από τον πάγκο, εδώ εκείνοι άλλαζαν τιμής αέρα κάθε τρεις μήνες και πουλούσαν τους πρωταγωνιστές τους σαν κοτόπουλα την παραμονή των νικών. Κι όταν οι τελευταίοι φίλοι φώναζαν "βγάλτε τον", αυτοί έκαναν πλαστικές στις κούπες τους. Το πρόβλημα δεν είναι ότι η Μπάγερν έπαψε να κερδίζει· το πρόβλημα είναι ότι σταμάτησε να αγωνίζεται σαν ομάδα. Και όσοι συνεχίζουν να λένε "κανείς δεν μπορεί" σα να υπερασπίζονται μια γερμανική παράδοση, στην πραγματικότητα υπερασπίζονται μια παρακμή που κράτησε δεκαετία. Κλείστε τ'αυτιά σας τότε που λέτε πως ο σύλλογος είναι νικητής — επειδή σήμερα οι νικητές φεύγουν κλαίγοντας στις μεταγραφικές βολές.

Ρε τι σόκ;!! Την χάσαμε ΠΑΝΤΑ αυτή την ομάδα, όχι μόνο μετά τον Γκούντιαν!! Εσείς ρε ομάδαδες να συνεχίζετε να λέγεται "κανείς δεν κάνει αυτή την Μπάγερν" ενώ εμείς βλέπουμε τα ίδια πρόσωπα επί δεκαετίες;; 😱 Οι Γκούντιαν, Ρούμενιγε, Φρικ, μέχρι και τον Σανέ που τον έπαιζαν σαν αντικείμενο στο γκαράζ!! Κι όταν αυτοί οι φίλοι λένε "πάντα πρωταθλητής", εμείς βλέπουμε τίτλους που κρίθηκαν μέσα από βίντεο VAR και στράφες των αντιθετών!! Πιστεύεις πως όσοι ζητάνε αλλαγή είναι αυτοί που κουράστηκαν;; Εμείς είμαστε αυτοί που κάθε Σάββατο βρίσκεστε εδώ μέσα βρίζοντας τους γονείς των παικτών γιατί δεν παίζει ο δεκαεξάρης!! Η καρδιά τα λέει όλα;; Πίσω από την Μπάγερν μέχρι τέλους!! Αλλά αυτές οι δικαιολογίες;; Ξεγυμνώστε την αλήθεια;; ΑΥΤΗ Η ΟΜΑΔΑ ΔΕΝ ΑΓΩΝΙΖΕΤΑΙ ΠΛΕΟΝ!! 💪🔥

Τι λέτε τώρα, παιδιά; Αυτός ο Γκούντιαν, αλήθεια, έγινε κάτι σαν τον τελευταίο δικτάτορα της Μπάγερν πριν τους τίτλους αρχίσουν να λιγοστεύουν σαν τις μπίρες στο θέατρο. Δεν μιλάω για τις μεταγραφές — μιλάω για τη συνολική εικόνα: όταν κάθε φετινός τίτλος έβγαινε μέσα από ψυχολογικό πόλεμο επειδή η ομάδα είχε γίνει περισσότερο βιβλιοθήκη ευχών παρά γήπεδο. Παρακολουθήστε τους αριθμούς αγοράς εισιτηρίων τις τελευταίες πέντε χρονιές. Την εποχή που η Μπάγερν κέρδιζε ακόμα τίτλους, οι κερκίδες ήταν πλήρεις ακόμα και σε εντός έδρας ματς του Οκτωβρίου. Μετά το 2020, ο μέσος όρος πληρότητας άρχισε να πέφτει σαν βράχος — όχι επειδή οι οπαδοί έγιναν λίγοι, αλλά επειδή σταμάτησε να υπάρχει κίνητρο. Γιατί να πας στο Allianz Arena να δεις μια ομάδα που αγωνίζεται σαν υπηρεσιακή μονάδα επί σειρά εβδομάδων; Και μην μου πείτε τώρα για τις δικαιολογίες των Γκούντιανιτών. "Το πρωταθλήματος είναι σφιχτό, όλα μπορούν να γίνουν". Αλήθεια; Γιατί τότε όταν η Μπάγερν είχε Σανέ, Μουσιάλα, Γκνάρι, η ίδια αντίληψη για το πρωτάθλημα σήμαινε χάσιμο τίτλων επειδή οι αντίπαλοι είχαν τόση δύναμη όσο μια ομάδα τρίτης κατηγορίας στις Κυκλάδες; Η διαφορές σήμερα δεν βρίσκονται στο αποτέλεσμα — βρίσκονται στο πώς βλέπουμε το γήπεδο. Η Μπάγερν του Γκουαρδιόλα ήταν τρομερή επειδή λειτουργούσε σαν μηχανή: κάθε κίνηση είχε σκοπό, κάθε πάθος κρυβόταν πίσω από μια στρατηγική. Σήμερα, βλέπουμε συχνά μια ομάδα που θυμίζει περισσότερο σούπερ μάρκετ πριν κλείσει παρά ομάδα πρωταθλητών. Εσείς λέτε πως αυτοί που ζητούν αλλαγή κουράστηκαν πρώτοι; Μα τι άλλο μπορούσαν να κάνουν; Να συνεχίσουν να αγοράζουν εισιτήρια και να βρίζουν τους ίδιο ανθρώπους για μια δεκαετία; Εγώ προσωπικά είμαι εκείνος που κάθε Σάββατο κάθε χρόνο βγαίνει από το στάδιο νιώθοντας σαν να έχει φάει μια μεγάλη γροθιά στο στομάχι — όχι επειδή έχασε η ομάδα, αλλά επειδή δεν βλέπει πια αγώνα, βλέπει μια διοίκηση που χτίστηκε σαν οικογενειακό θέατρο όπου πρωταγωνιστούν πάντα οι ίδιοι χαρακτήρες. Και όσοι ακόμα υπερασπίζονται το σύστημα λέγοντας "κανείς δεν μπορεί αυτή την ομάδα", σας ρωτώ: τι έκαναν αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όταν η ομάδα βρισκόταν στο αποκορύφωμα της δύναμής της; Γιατί σήμερα που βλέπουμε τις συνέπειες αυτής της πολιτικής, συνεχίζετε να επικαλείστε μια φανταστική τελειότητα που ποτέ δεν υπήρξε; Η Μπάγερν δεν έχει γίνει ακόμα ένας σύλλογος της Λίγκας Νοτίου Αμερικής — έχει γίνει ένας σύλλογος όπου η αλλαγή δεν είναι επιλογή, είναι πλέον ιατρική πράξη απαραίτητη για την επιβίωση. Όσοι αντιστέκονται σ' αυτό το γεγονός λένε στην ουσία πως προτιμούν το ψέμα μπροστά στην πραγματικότητα. Και εδώ, στη συγκεκριμένη περίπτωση, ο κόσμος έχει δίκιο.

ρεεεε ρε παιδιά τι βλέπω εδώ μέσα σήμερα; σαν να κάθονται οι ίδιοι οι Γκούντιανιτες στον πάγκο κι εμείς στις κερκίδες να τους παρακολουθούμε να αυτοσαρκάζονται σα γίγαντες με πέτρες στα πόδια τους... θυμάστε εκείνο το Σάββατο στο Φοίνιξ Μπλουμ επειδή ακόμη θυμάμαι... η ομάδα του Γκουαρδιόλα 2013 με τον Ροκ Κόστα που έκανε κουμάντο σα βασιλιάς στον πάγκο, ο Ρόι Λόπεζ σαν τείχος στα τελευταία λεπτά του Λονδίνου, ο Μαντσίνι σφύζοντας από αγωνία σα νέος γατούλης... τότε η Μπάγερν δεν ήταν πρωταθλήτρια επειδή είχε ιδιοκτήτες, ήταν πρωταθλήτρια επειδή αγωνιζόταν σα ρόπαλο πάνω στους αντιπάλους της. Κάθε τίτλος είχε νερό, όχι μόνο έπαιρναν χώρο στα γκράφιτι αλλά και στο χρόνο! κι εκείνοι τώρα λένε "κανείς δεν μπορεί αυτή την ομάδα"... ρε παράλογο! μπορείς άραγε να βρεις άλλη μια ομάδα σ' αυτό τον πλανήτη όπου οι ίδιοι άνθρωποι κουβαλούν όλοι μαζί τις επιτυχίες σα δόλωμα; εδώ δεν είναι θέμα αγάπης πια, είναι σαν οικογενειακό χρέος που κάποιοι αποφάσισαν ότι πρέπει να αποπληρωθεί μέσα στη νέα γενιά χωρίς ποτέ να ξεκαθαριστεί ποιος την έκανε μεγάλης οικογενείας. τι μιλάνε οι ίδιοι οι νούμερα όταν εγώ ακόμα θυμάμαι πως κάθε φορά που η ομάδα είχε πρόβλημα οι Γκούντιανιτες έβγαιναν εκτός εαυτού σα ψαράδες που έχασαν ένα μεγάλο ψάρι: "βγάλτε τον μαέστρο", "αλλάζουμε τιμές αέρα", "οι αντίπαλοι είναι φορμαρισμένοι", μέχρι που κάποιος άλλος γερμανικός σύλλογος ξέφυγε σα σαύρα μέσα από τις φλόγες του γηπέδου. Γιατί; επειδή όσοι είχαν πραγματική ματιά έβλεπαν πως η ομάδα δεν αγωνιζόταν σα σύνολο αλλά σα συρμό κουρδιστών ρολογιών όπου το κάθε μέρος έπρεπε να ταιριάζει μαγικά με όλα τα υπόλοιπα — κι όταν κάποιο κομμάτι χαλούσε, ολόκληρος ο μηχανισμός σταματούσε σα βελόνα σεLP. κι εδώ φτάνουμε στον Γκούντιαν: αυτός δεν έκανε τίποτα περισσότερο από το να συνεχίσει την οικογενειακή παράδοση, μόνο που αντί χρυσάφι έδινε ψεύτικα ντοκουμέντα στους ιδιοκτήτες σα μιαν ομάδα καπουτσίνοι που πουλούσαν λάδι σα ελαιόλαδο. Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την Μπάγερν σα ένα τεράστιο αποθήκη παλαιωμένων αγαθών όπου κάθε τίτλο είχε την ημερομηνία λήξης γραμμένη πάνω του σα γάλα — κι όμως ακόμα ελπίζουν πως ο κόσμος δεν αντιλαμβάνεται πως ο βασιλιάς είναι γυμνός. τι κουραστήκαμε εμείς; εμείς ζητήσαμε αλλαγή εδώ κι έναν χρόνο όταν ακόμα πολλοί περίμεναν "τον επόμενο Γκουαρδιόλα" σα τον μεγαλύτερο μύθο σ' αυτό τον σύλλογο. αυτοί όμως είπαν ναι βέβαια, μόνο που οι ελπίδες ήρθαν σα εμπορεύματα που έφταναν αργά τη νύχτα σ' ένα λιμάνι που είχε ήδη κλείσει. Τι άλλο μπορούσαμε να κάνουμε; Να συνεχίσουμε να αγοράζουμε εισιτήρια σα θύματα της Αφροδίτης σ' έναν σαδικό γάμο; κι όταν βλέπω τώρα τους αμετάβλητους πρωταγωνιστές των τελευταίων δεκαετιών να μιλούν για "πάντα πρωταθλητής" σα να μιλούν για μια άλλη Μπάγερν — εκείνη η Μπάγερν που είχε κτίσει τον μύθο της πάνω στον ιδρώτα εκατομμυρίων φιλάθλων, όχι πάνω στη μνήμη μιας γενιάς ιδιοκτητών — τότε νιώθω σα να βλέπω έναν στρατιώτη του περσικού στρατού να φοράει την ίδια πανοπλία σα όλους τους άλλους ενώ οι ίδιοι οι άνδρες έχουν φύγει χρόνια πριν. η ομάδα μας σήμερα μοιάζει σα το σπίτι της γιαγιάς μου πριν φύγει: όλα είναι στη θέση τους, οι κούκλες στο κρεβάτι, τα πιάτα στην κουζίνα... μόνο που μέσα τριγύρνεσαι σα να λείπει κάποιος που δεν πρόκειται να γυρίσει ποτέ. Κι εμείς εδώ περιμένουμε σαν τους πιστούς μιας εκκλησίας όπου ο ιερέας άλλαξε τον όρκο του σα πολιτικό — όχι επειδή δεν πιστεύουμε στον Θεό, αλλά επειδή δεν πιστεύουμε πια στο κήρυγμά του. οι άνθρωποι αυτοί λένε πως κουράστηκαν πρώτοι όσοι ζητούν αλλαγή; μάλλον αυτοί οι ίδιοι αναρωτιούνται πως βρέθηκαν ξαφνικά σ' ένα γήπεδο όπου κανείς δεν τραγουδά πια σα τραγούδια του παππού — όχι επειδή χάθηκε η ιστορία, αλλά επειδή όλοι νιώθουμε πως αυτή η ομάδα σήμερα είναι κάτι σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων όπου όλα είναι εντάξει εκτός από το κρεβάτι σ' αυτό φαίνεται πως κάποιος πέθανε πριν δέκα χρόνια κι εκείνος συνεχίζει να ξαπλώνει σα δεν είχε συμβεί τίποτα. τόσο εύκολα χάθηκε εκείνη η μαγεία του 2013 όπου η Μπάγερν έπαιζε σα ομάδα ιδιοκτητών γης σ' ένα χωριό — όλοι δούλευαν για έναν κοινό σκοπό, όχι για το βιογραφικό τους. σήμερα όμως έχουμε κτίσει ένα σύλλογο όπου ο κάθε τίτλος μοιάζει σα κέρδος από ένα λόττο όπου η ομάδα ήταν πάντα ο ίδιος αριθμός... κι αυτοί ακόμα ονειρεύονται πως κάποιος άλλος μπορεί να το καταφέρει καλύτερα. το μόνο πράγμα που λείπει είναι αυτός ο άλλος!

ρεεε παιδιά, τι συνέβη στο κεφάλι σας; σήμερα γίνεται κάτι σα συνέδριο αυτοσαρκασμού μέσα στον ναό του ερυθρού γηπέδου; για τους Γκούντιανιτες λένε πως οι άλλοι κουράστηκαν πρώτοι; εγώ θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Σάλτσμπουργκ όταν η ομάδα είχε Σανέ, Μουσιάλα, Κόμαν, Λεβαντόφσκι σα σύνολο εκατομμυρίων — τότε οι ίδιοι αυτοί άνθρωποι έβγαιναν στους δρόμους της Βαυαρίας και τραγουδούσαν σα να ήτανε η Αποκάλυψη έφτασε! κι όμως σήμερα που βλέπουν μια Μπάγερν σα σχολή ταχυτήτων χωρίς ελπίδα, συνεχίζουν να ψάχνουν δικαιολογίες σα τους τελευταίους λογιστές ενός κλειστού σ' αυτό το πρωτάθλημα. αλλά σοβαρά τώρα — ας μην γίνουμε σαν εκείνους που τους χτύπησε η μύγα στο κεφάλι μόνο επειδή η ομάδα δεν πετάει πια σα πυραυλάκι. η ιστορία της Μπάγερν δεν γράφτηκε ποτέ με δόσεις ινσουλίνης στην πολιτική μιας οικογένειας· γράφτηκε με ιδρώτα, μύτες αίματος και τίτλους που είχαν γεύση σα αψέντι — δυνατοί και αφήνοντας σημάδια. νομίζω πως αυτοί που ζητούν αλλαγή είναι αυτοί που πόνεσαν πιο πολύ, όχι επειδή έχασαν την ομάδα τους, αλλά επειδή βλέπουν πως η ίδια διοίκηση που έκανε την Μπάγερν μεγάλο σύλλογο σήμερα την έχει μετατρέψει σ' ένα δάσος όπου όλοι φωνάζουν ενώ κανείς δε βλέπει το δέντρο — σα εκείνο το περιστατικό στο Λονδίνο όταν ο Μαντσίνι σκόραρε στο τελευταίο λεπτό και εμείς νιώσαμε σα να κερδίσαμε τον πόλεμο των Τριάντα Ετών. και όσοι ακόμα λένε "κανείς δεν μπορεί αυτή την ομάδα" σα να υπερασπίζονται έναν ιερό κανόνα, ας κοιτάξουν γύρω τους: πόσες ομάδες έχουν αντέξει τόσα χρόνια στον ίδιο χώρο χωρίς ποτέ να ξεφύγουν από το ελικοφόρο σύννεφο ενός οικογενειακού καταφυγίου; η Μπάγερν δεν έγινε μεγάλη επειδή κάποιος έκανε μάγια στη διοίκηση — έγινε μεγάλη επειδή είχε ανθρώπους σα τους Γκούρντον, Φρικ, Χίτσφελντ που είχαν την ανοησία να πιστεύουν πως η νίκη ήταν έργο συλλογικό, όχι προσωπικό παιχνίδι σα μπιρίμπα στην αυλή. τι άλλο μπορούσαμε να κάνουμε; να συνεχίσουμε σα μουσουλμάνοι στις οθόνες των τηλεοράσεων βλέποντας τους ίδιους τίτλους να γράφονται ασταμάτητα σα ανακοινώσεις κυβέρνησης; αυτοί οι άνθρωποι έκαναν την ομάδα σα ένα τεράστιο μουσείο όπου κάθε έκθεμα ήταν ξέπνοη φιλοδοξία — μόνο που αντί χάλκινα αγάλματα είχαμε ποδοσφαιριστές που άλλαζαν ομάδες σα βόλτες στη Λα Πλάτσα. κι εδώ φτάνουμε στον πυρήνα: η σημερινή Μπάγερν έχει όλα τα σύμβολα μιας νίκης εκτός από μία — αυτή που συμβαίνει εκεί που ο κόσμος τραγουδά και ο πάγκος τρέμει σα φύλλο. η αλλαγή δεν είναι επιλογή όταν η ίδια η έννοια του τίτλου έχει γίνει σα πλαστικό φρούτο πάνω στο δέντρο της πραγματικότητας. όμως εσείς βλέπετε σημάδια βελτίωσης; εγώ βλέπω ένα σύλλογο όπου ο μοναδικός αγώνας που δίνεται είναι αυτός ανάμεσα στο παρελθόν και στο τωρινό ψέμα — σα εκείνο το βράδυ στην Κωνσταντινούπολη όταν η Μπάγερν έπαιζε σα να βρισκόταν ακόμη στο Allianz Arena, μόνο που η Real πήρε την κούπα σα να ήτανε δικό της τρόπαιο. το πώς τελειώνει αυτό δεν είναι ζήτημα χρόνου· είναι ζήτημα θάρρους. αυτοί που λένε πως πρέπει να συνεχίσουμε έτσι σα να μιλούν για μία βόλτα σ' ένα ανοιχτό πάρκο — μόνο που πίσω τους φαίνονται σκιές σα εκείνες των αλλαγών που κανείς δεν τόλμησε να κάνει ποτέ. τέλος πάντων, θα δούμε

Ρε παιδιά, σοβαρά τώρα; Τη βγάζετε αυτή την κουβέντα χωρίς να πάρετε ούτε τη μπάλα στα πόδια σας; Αυτές τις ημέρες πήγα στο εμπορικό κέντρο δίπλα στο Allianz Arena — παρκαρισμένο το αυτοκίνητο και βλέπω μια τεράστια αφίσα της Μπάγερν πλάι στους λούτρινοι πιγκουίνους της Dior. Εκείνη την ώρα μια μάνα περνούσε από δίπλα με το παιδί της πέντε χρονών στο χέρι, του δείχνει την αφίσα και του λέει "δείξε μου τον ρόλο μου στη Μπάγερν, παιδί μου". Εγώ ακούω αυτό το αθώο "ρόλος", κι αντί για γκολήδερα ή τίτλους, θυμήθηκα την πρώτη φορά που πήγα στο στάδιο το 2009 — ήταν η εποχή που η ομάδα είχε έκρηξη ψυχικού δυναμικού, σα σύνολο ανθρώπων που νόμιζαν πως η νίκη ήταν σπουδαία υπόθεση. Σήμερα εκείνο το δέσιμο θυμίζει κουτσός γάιδαρος που ψάχνει τον τρόπο να φτάσει στον κάμπο — το ίδιο λες και εσείς εδώ μέσα: ο ένας κουβαλάει το σήμερα σα χρέος, ο άλλος το χθες σα τρόπαιο. Τι κουράστηκαν αυτοί που ζητάνε αλλαγή; Κουράστηκαν πρώτοι αυτοί που είχαν τ' όνομα της Μπάγερν γραμμένο στο μυαλό τους σα πατρικό τους όνομα. Αυτοί που κατέβαιναν στο γήπεδο κάθε Σάββατο και μετά από κάθε διαφήμιση μπουρδέλου στις κερκίδες έβγαιναν κλαίγοντας σα χελονιά στο γήπεδο του Λονδίνου εκείνο το βράδυ. Αυτοί που ξέρουν πως η ομάδα σήμερα μοιάζει σα παλιό αυτοκίνητο που βγάζεις στην εθνική οδό μόνο για να δεις ότι έχει πιάσει τόση σκόνη μέσα ώστε δεν φαίνεται καν η ταχύτητα. Κι αυτοί οι άλλοι; Αυτοί συνεχίζουν να ψάχνουν δικαιολογίες σα εκείνον τον φίλο μου που όταν του είπα πως η κόρη του έχει αρχίσει να λέει ψέματα συνέχεια, εκείνος αποκρίθηκε "κανείς δε λέει ψέματα σ' αυτή την οικογένεια". Σοβαρά τώρα — σαν οικογενειακή παράδοση αυτή η ομάδα έγινε ένα σύλλογος όπου οι τίτλοι είναι σα δανεικά βιβλία από τη βιβλιοθήκη: τα βλέπεις γράφουν κάτι ωραίο πάνω τους, αλλά όταν φτάνει η ώρα να τα επιστρέψεις ξέρεις πως όλα ήταν επίχρισμα πάνω στο ξύλο. Εσείς ρώτησατε εμένα ποιος κουράστηκε περισσότερο; Ο δικός μου θυμός δε μέτρησε ποτέ. Αυτό που με κουράζει είναι να βλέπω ανθρώπους σαν εσάς — φανατικούς, πιστούς, σπουδαίους — να στέκεστε εκεί σα να περιμένετε τη Θεία Κοινωνία όταν γύρω σας η ομάδα δουλεύει σα ομάδα πάρκινγ. Εγώ προσωπικά έπαιξα ποδόσφαιρο ερασιτεχνικό μέχρι τα τριάντα μου χρόνια. Θυμάμαι μια φορά, ομάδα ΑΕ Λάρισας Β' κατηγορίας, παιχνίδι ζόρικο στο γήπεδο του Φιλαδέλφειας — νίκη με 1-0, όλα έγιναν μετά από έναν σέντρα μου που κατέληξε γκολ. Την επόμενη ημέρα βρήκα τον εαυτό μου στο στάδιο της Μπάγερν, κοιτώντας τον ουρανό σα να περίμενα έναν θεό να μου δώσει κάποια εξήγηση. Εκείνοι εκεί πάνω αγωνίζονται σα να νιώθουν χρέος στους ιδιοκτήτες τους, όχι στους φιλάθλους. Στους πιστούς. Στην ίδια την ιστορία αυτού του συλλόγου. Άντε, γράψτε όλοι ότι κουράστηκα εγώ πρώτο. Αλλά αυτοί που δουλεύουν σκληρά κάθε Σάββατο, αυτοί που βγάζουν λεφτά ακόμη και όταν η ομάδα δεν δικαιούται τίποτα, αυτοί είναι που έχουν κάθε δικαίωμα να φωνάξουν "αρκετά". Κι όσοι συνεχίζετε να λέγεται "κανείς δεν μπορεί αυτή την ομάδα" σαν να υπερασπίζεστε ένα ιερό δόγμα, θυμηθείτε: η ίδια αυτή ομάδα έκανε τους αντιπάλους της να χάνουν χρόνο πριν από τους αγώνες λέγοντας "αυτή η ομάδα δεν χάνει εύκολα". Σήμερα; Την ίδια ιστορία την βλέπω στις κερκίδες — κανείς δε χάνει χρόνο επειδή κανείς δε φοβάται πια τίποτα. Ούτε καν εμάς.

Διάβασα όλα αυτά τα νούμερα ψυχής που γράφατε εδώ μέσα — και σας πω μία αλήθεια που πολλές φορές την σιωπάμε στα ίδια τα γήπεδα: εγώ ακόμη θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη του 2015 όταν πήγα στο Allianz Arena σα να πήγαινα στην πρωτεύουσα μιας ξένης χώρας. Την ομάδα έπαιζε ο Ντογκμπά φουσκωμένος σα μπαλονάκι στην επόμενη γέννηση, πίσω του οι Μουσιάλα και Γκνάρι κουβαλούσαν σα μουλάρια όλους τους τίτλους που είχαν απομείνει σπίτι τους — και εγώ βγήκα από εκεί νιώθοντας σα να είχα πιει τρεις μπίρες στην πρώτη σουξέ. Γιατί; Γιατί τότε η ομάδα αγωνιζόταν σα σύνολο, όχι σα ονόματα πάνω από έναν κατάλογο αγορών. Τώρα όμως βλέπω κάποιους εδώ μέσα να λένε πως αυτοί που ζητούν αλλαγή είναι αυτοί που κουράστηκαν πρώτοι σα να μην υπάρχουν δεκαπέντε χρόνια ιστορίας στις πλάτες μας. Μα τι άλλο έκαναν αυτοί οι άνθρωποι όλα αυτά τα χρόνια; Να παρακολουθούν σιωπηλοί πώς η ίδια διοίκηση έπαιρνε ευκαιρίες σα κλέφτης στο σούπερ μάρκετ και έβγαζε τίτλους σαν κουκουνάρια μέσα από ένα ζωντανό δάσος; Θα σας πω κάτι προσωπικό: πριν από δυο χρόνια, στις 8 Δεκεμβρίου, πήγα στο στάδιο για το παιχνίδι εναντίον της Στουτγάρδης. Κάθισα στην κερκίδα μαζί με τον αδερφό μου, εκείνος είχε αγοράσει εισιτήριο για πρώτη φορά μετά από πέντε χρόνια επειδή "του είχαν πει πως αυτή η Μπάγερν δεν χάνει ποτέ". Στο 72' έκανε λάθος ο Γκόμεζ σαν τεμπέλης αχθοφόρος, η Στουτγάρδη σκόραρε μέσα από αέρα, κι εγώ γύρισα στον αδερφό μου και του είπα: "Ρε ρε, αυτή η ομάδα έχει γίνει σα ζόμπι χωρίς καρδιά — τρώει κόκκινο κρέας μπροστά στα μάτια σου αλλά δεν νιώθει πια τίποτα". Εκείνος κοίταξε γύρω του και μου απάντησε: "Άντε γράψε στις ομάδες σου ότι κουράστηκα εγώ πρώτος". Εγώ όμως εκείνες τις στιγμές ένιωθα πως κουράστηκα εγώ — όχι επειδή χάσαμε, αλλά επειδή είδα ξανά τους ίδιους ανθρώπους στον πάγκο σα να τους έχουν βγάλει από το ίδιο πρόχειρο μολύβι. Αυτοί λοιπόν που ακόμα λένε "κανείς δεν κάνει αυτή την ομάδα" σα να υπερασπίζονται μια παράδοση, ξέχασαν πως η Μπάγερν έγινε μεγάλη επειδή είχε ανθρώπους σα τον Χίτσφελντ — όχι επειδή είχε μια οικογενειακή επιχείρηση πάνω στο γήπεδο. Σήμερα έχουμε μια διοίκηση που αγοράζει παίκτες σα έπιπλα από το Κατάστημα Σύνεργα Ζωής: όλοι γυαλίζουν σαν νέα τη στιγμή της αγοράς, μετά όμως βγάζεις τη σκόνη σαν την ανοίγεις και βλέπεις πως μέσα είναι ξερό ξύλο. Εγώ δεν κουράστηκα ακόμα σα φιλάθλους — κουράστηκα σα άνθρωπος που βλέπει την ομάδα του να αγωνίζεται σα ομάδα εισιτηρίων και όχι σα ομάδα αγωνιστών. Αυτοί όμως εκεί που κουράστηκαν πραγματικά είναι αυτοί που ακόμα ελπίζουν πως κάποιος άλλος θα κάνει τη δουλειά γι' αυτούς. Όπως εκείνος ο γείτονας μου που κάθε Σάββατο ξυπνάει στις οκτώ για να βάλει λουλούδια στις γλάστρες του — μόνο που εκείνες οι γλάστρες έχουν στεγνώσει εδώ και χρόνια και κανείς δεν πίνει νερό ακόμα.

Τι είναι αυτά τα βλακώδη κλάματα για Γκούντιαν;;; Μαζεύετε τον κόκκορο σας πάνω στη Μπάγερν σα βουβοί σταυροφόροι που τσιμπούν τζακούζι ανάμεσα στις αγριεμένες σειρήνες των αντιθέτων;;; Εγώ θυμάμαι το 2019 όταν έκανα 500χλμ στις Βαυαρικές Άλπεις μόνο και μόνο να δω τη Μπάγερν που τότε είχε ακόμη κάποιο σφρίγος σα ομάδα αγωνιστών — και όχι σα βιβλιοθήκη δημοσίων σχέσεων όπου κανείς δε βγάζει αέρα παρά μόνο τους τίτλους του Γκουαρδιόλα σα σακιά κροτίδων. Τότε ήτανι σειρά λιγότερες φωτογραφίες με γατούλες και περισσότερα γκολ σαν εκείνο του Κομάν εκείνο το βράδυ στη Λειψία. Κι τώρα αυτοί εδώ μέσα γκρινιάζουν επειδή η ίδια διοίκηση συνεχίζει σα κατοικίδιο τρωκτικό πάνω στην ίδια σκαμνίτσα;;; Αυτοί που σέρνουν αθάνατες δικαιολογίες σαν αλυσίδα στ' αυτοκίνητο όταν φρενάρει η Μπάγερν;; "Δεν έχουμε πια τη μουσική", "τους κούρασαν οι αντίπαλοι", "το πρωταθλήματα είναι δύσκολο" — ναι καλά; ποιός πρωταθλητής ξεχνάει πως έπαιζε σα ομάδα;;; Αυτοί που ζητούν αλλαγή δεν κουράστηκαν πρώτοι — αυτοί που συνεχίζουν ν' αγοράζουν εισιτήρια σαν μονόχνωτοι πιστοί στη Μαρία της Δυναστείας βρίσκοντας πάντα δικαιολογία στο κινητό τους σαν δυο λέξεις στον Google: "γιατί;;". Η Μπάγερν σήμερα δεν αποτελείται από αντιπάλους· αποτελείται από δέκα χρόνια εντυπωσιασμού όπου η διοίκηση επέλεξε να χτίσει ένα σύλλογο πάνω στη μνήμη μιας εποχής αντί να συνεχίσει εκείνο το ωμό πάθος που έκανε την ομάδα μεγάλη. Κι αυτοί ακόμα λένε "κανείς δεν μπορεί αυτή την ομάδα" σα να υπερασπίζονται μία θρησκεία — μόνο που η θρησκεία αυτή δεν έχει ούτε θεό, ούτε προφήτες· έχει μόνο έναν λογαριασμό στο Instagram όπου οι ίδιοι άνθρωποι φτιάχνουν τίτλους σα επίχρισμα πάνω στον τοίχο. Τι κουράστηκε εμένα; Αυτή η στιγμή που βλέπω ανθρώπους σαν εσάς να κουβαλούν μία Μπάγερν σα οικογενειακό λάφυρο χωρίς ούτε μία ημερομηνία που να σημαδεύει πραγματική αλλαγή. Την επόμενη φορά που κάποιος πει πως "κανείς δε κάνει αυτή την ομάδα", ρώτησ' τον: αυτή η ομάδα αγώνισε σα σύνολο τις τελευταίες πέντε χρονιές;;; Απάντηση κενή σα η ψυχή αυτού του γηπέδου όταν δεν υπάρχει αγώνας. 🤡

Μα τι παιδιά μιλάτε ρε;;; Μετά από τόσες δεκαετίες ιστορία πιστεύετε πως η Μπάγερν έγινε μουσείο;;; Ρεεεε πού είστε;;; Αυτό που ζητούν αυτοί εδώ που λένε "αλλαγή" είναι σα να ζητάνε οι γονείς μου να γκρεμίσουν το σπίτι επειδή κάποιος ξέχασε να βάλει καινούριο χαλί στο σαλόνι;;; ΤΟΤΕ η ομάδα ήταν σπουδαία γιατί είχε χαρακτήρα ρε παιδιά, όχι γιατί είχε έναν Γκουαρδιόλα ή έναν Γκούντιαν να φοράει κίτρινο πουκάμισο σαν ποιητή της γειτονιάς!!! Αυτοί εδώ μέσα κολλήσατε σαν λάσπη στον πάγκο επειδή είστε τόσο μα τόσο φοβισμένοι που ακόμη κι όταν η ομάδα χάνει σα γάτα στις φλόγες εσείς βρίσκετε δικαιολογία... "δεν φταίει ο Γκούντιαν, φταίνε οι αντίπαλοι"!!! Και αυτοί που λένε "κανείς δεν μπορεί αυτή την ομάδα" μου θυμίζουν εκείνον τον γείτονά μου που κάθε φορά που του πιάνει γαύρο στο κινητό του λέει "κανείς δεν μπορεί τίποτα για μένα" — μόνο που εκείνος έχει δικαίωμα επειδή είναι φορτηγατζής, ενώ εσείς;;; Αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι όταν έπαιζαν Μουσιάλα Κόμαν Γκνάρι τους έλεγαν "αφεντικό είσαι ο θεός" — τώρα τους βλέπω σα πρόβατα που προσέχουν το βάδισμά τους στο χιόνι επειδή φοβούνται πως θα γλιστρήσουν στο ίδιο μέρος που πάτησαν δέκα φορές πριν!!! ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΓΛΙΣΤΡΑΤΕ ΡΕΕΕ;;; Πήγα προχθές στο εμπορικό κέντρο δίπλα στο Allianz Arena — η μπλούζα του Ματσούιaldi είχε τιμή έκπτωσης 50% επειδή κανείς δε την αγόραζε;;; Κι αυτό το έκαναν επειδή η διοίκηση λέει "πού είναι ο επόμενος πρωταθλητής;;; στον πάγκο;;;" Εγώ λέω πως αυτοί που ζητούν αλλαγή κουράστηκαν ΟΧΙ ΠΡΩΤΟΙ αλλά επειδή τους έφαγε η ψυχή να βλέπουν μία ομάδα που αγωνίζεται σα σχολή οδηγών παρά σα ομάδα!!! Αυτοί που συνεχίζουν να τραγουδούν σα νεκροί στη Λειψία επειδή φοβούνται πως αν σταματήσουν η ψυχή τους θα χαθεί οριστικά μαζί με τη Μπάγερν!!!

ρε παιδιά εδώ αρχίζω να ψάχνω στο ντουλάπι μου να βρω εκείνο το παλιά μπλουζάκι της Μπάγερν το 98 όταν η ομάδα είχε δώσει τον τίτλο στην ΑΕΚ γιατί οι Γερμανοί είχαν "κουραστεί" όπως λέγαμε τότε σα φοιτητές μετά τις τελικές εξετάσεις! τι ντροπή βρε! σήμερα βλέπω τους ίδιους ανθρώπους να λένε "κανείς δεν μπορεί αυτή την ομάδα" σα να τους έχει μαλώσει η συνείδησή τους που πίνουν κρύα μπίρες στο πλαϊνό μέρος του γηπέδου ενώ οι ίδιοι δεν κάνουν τίποτα για να αλλάξει τίποτα! θυμάστε εκείνον τον Οκτώβρη του 2018 όταν ο Γκουντάιαν πήγε Λονδίνο με Λεβαντόφσκι Μουσιάλα Κόμαν Λόπεζ Ρόντρι Γκορέτσκα σα σύνολο τριών εκατομμυρίων βαλάντουμ;; εκείνο το βράδυ η ομάδα έπαιξε σα σύνολο που είχε βγει από κάποιο βιβλίο για τον πόλεμο των εκατομμυρίων — πόνταραν το καθένα πάνω στον άλλον σα τρύπες σ' ένα κλειστό βαγόνι. Πώς το θυμόμαστε ακόμα; επειδή εκείνοι οι τίτλοι είχαν γεύση αψέντι, όχι σα χυλό που έφτιαχνε η μαμά μου όταν γύριζα κλαίγοντας από το γήπεδο. τώρα όμως βλέπουμε εκείνους τους ανθρώπους στους πάγκους να προσέχουν κάθε κίνηση σα να τους παρακολουθεί κάποιος μπάτσος που ψάχνει λεφτά στο πορτοφόλι τους. αυτοί που ζητούν αλλαγή δεν κουράστηκαν πρώτοι — αυτοί κουράστηκαν πρώτοι εκείνοι που ακόμα προσποιούνται πως κάτι αλλάζει ενώ στην ουσία η ομάδα αγωνίζεται σα ομάδα γυμναστηρίου όπου ο κάθε παίκτης τρέχει μόνος του επειδή δεν εμπιστεύεται τον διπλανό του! τι λέω τώρα; πως όσοι εδώ μέσα συνεχίζουν να ψάχνουν δικαιολογίες σα εκείνον τον γείτονά μου που όταν του είπα πως του έκλεψαν το ποδήλατο εκείνος αποκρίθηκε "πάλι εκείνα ρε!", αυτοί είναι που έχουν χάσει τον μπόι τους. η Μπάγερν δε θα γίνει ξανά μεγάλη όταν οι ίδιοι άνθρωποι συνεχίζουν να κάθονται στους πάγκους σα μούμιες πάνω στο θρόνο τους! αλλά σεις τι λέτε; αυτοί που ακόμα ελπίζουν πως κάποιος άλλος θα κάνει τη δουλειά σας εσείς έχουν δίκιο επειδή εκείνοι ξέρουν πως χωρίς αγώνα δεν υπάρχει τίτλος — μόνο κουκουνάρια σα εκείνα που σου δίνουν στο τέλος μιας συναυλίας που δε σου άρεσε καν!

Ρε παιδιά, κάτστε να σας πω κάτι που έζησα πριν δυο βδομάδες στο Μόναχο — όχι στα γήπεδα, όχι στις τυμπανοκρουσίες, εκεί που πραγματικά ζεις την Μπάγερν: στις κερκίδες της Αμερικής Αρένας, εκεί που ο κόσμος είναι σκληρός, όχι σαν εκείνους τους συνήθεις μουτζούρηδες που αγοράζουν εισιτήριο μόνο όταν έχει δουλίτσα στη Φρανκφούρτη. Πήγαμε εκεί για τον αγώνα της ομάδας των παιδιών εναντίον των αντίπαλων Juniors. Μέσα στο γήπεδο ήτανε ένα παιδί τριών τεσσάρων χρονών, φορώντας τη φανέλα του Γκνάμπρι — όχι τη σημερινή, αυτή του 2019 με το νούμερο 7. Εκεί που η ομάδα του είχε χάσει τον αγώνα 1-0, εκείνο το παιδί γύρισε στον πατέρα του και του λέει φωναχτά: "Μπαμπά, αυτοί δεν παίζουν σωστά, εμείς έχουμε τον Γκνάμπρι;". Ο πατέρας, άνθρωπος σαράντα χρονών περίπου, κοίταξε γύρω του, είδε πως κανείς δε του έδινε σημασία, γονάτισε και του είπε ψιθυριστά: "Έχουμε τον Γκνάμπρι, παιδί μου. Αλλά αυτός σήμερα δε φορέθηκε καν φανέλα. Κι εμείς;" Μετά σηκώθηκε και έφυγε σιγά σιγά από τις κερκίδες σα να τον είχε σκοτώσει κάποιος. Αυτό είναι η Μπάγερν σήμερα: ένας σύλλογος όπου οι τίτλοι είναι σαν τις φωτογραφίες του κινητού σου — υπάρχουν εκατοντάδες, αλλά όταν ανοίξεις την μνήμη, βλέπεις πως πολλές ήτανε ψεύτικες λάμψεις στις πρώτες σειρές. Κι αυτοί εδώ μέσα ακόμα μιλούν για δικαιολογίες; Αυτοί που ξέχασαν πως η Μπάγερν έγινε μεγάλη επειδή κάποτε είχε ανθρώπους σαν τον Χίτσφελντ — εκείνον που έκανε την ομάδα να αγωνίζεται σα σύνολο, όχι σαν κατάλογο εκατομμυρίων που τους βγάζεις από το σακίDI κάθε φορά που χρειάζεται τετράδιο αλλαγής. Αυτός εδώ σηκώθηκε, πήγε στο γήπεδο και έδωσε ψυχή — όχι επειδή ήταν ιδιοκτήτης, αλλά επειδή πίστεψε πως η νίκη είναι συλλογική υπόθεση. Σήμερα οι ίδιοι άνθρωποι κάθονται στους πάγκους σα να περιμένουν πως κάποιος άλλος θα γράψει ιστορία για αυτούς. Κι αυτοί που ζητούν αλλαγή, αυτοί που λένε πως αυτή η Μπάγερν πλέον δεν είναι τιποτε άλλο παρά μια σχολή οδηγών που βγάζει τίτλους σαν αυτόματο πωλητήριο — αυτοί έχουν δίκιο. Γιατί ένας σύλλογος δε γίνεται μεγάλο μόνο επειδή κάποιος αγοράζει πέντε αστέρες από το Κατάστημα Σύνεργα Ζωής. Απ' όσο θυμάμαι, όταν η ομάδα είχε ακόμα σώμα και ψυχή, ο Γκνάμπρι εκείνο το βράδυ στον Λονδίνο αγωνίστηκε σα άνθρωπος που ξέρει πως το γκολ του δεν πρόκειται να του το πάρει κανείς — ούτε ο Γκούντιαν, ούτε οι αντίπαλοι, ούτε η ίδια η ψυχή του. Σήμερα βλέπουμε τον ίδιο άνθρωπο σα σχολείο αυτοκινήτου: ανοίγει τις πόρτες του γηπέδου κάθε Σάββατο, αλλά κανείς δε ξέρει αν τελικά θα οδηγήσει ή αν θα γίνει μόνο οδηγός των τίτλων κάποιου άλλου. Και βέβαια ξέρω πως κάποιοι εδώ μέσα θα πουν πως "η ιστορία της Μπάγερν είναι μεγάλη για να την αλλάξουμε τώρα". Μα πού δείχνει αυτή η ιστορία; Στα μουσείο; Στα εκθετήρια; Στη διεύθυνση δικτύου; Όχι, δείχνει στους τίτλους που έγραψαν άνθρωποι σα εκείνον τον μικρό στο γήπεδο — όχι στους ιδιοκτήτες που αλλάζουν τους παίκτες σα βόλτες στη Λα Πλάτσα. Από εμένα, ξεμένω κι εγώ.

Ρε παιδιά εδώ το σκέφτομαι εδώ και έναν χρόνο... Θυμάμαι τον αγώνα του 2022 στο Σανκτ Πέτερσμπουργκ όταν πήγαμε όλοι σα να πάμε εκδρομή χωρίς ξενοδόχο — εκείνο το βράδυ η Μπάγερν αγωνιζόταν σα γατούλες μέσα στον άχυρο!!! Μετά από εκείνο αποκλείστηκαν σα χαρτοπόλεμος από την Αγγλία, μετά ήρθε η ομάδα σα γκρουπ τουριστών που δεν είχαν πάρει ούτε το τζάκετ τους!!! Ακόμα θυμάμαι πως οι φίλοι μου γύριζαν σπίτι λέγοντας "αυτή η ομάδα κανείς δε μπορεί τίποτα πια" και όμως εγώ εκείνη την περίοδο αγόραζα ακόμα μπλούζες σα να πρόκειται για κάποια μόδα νέας εποχής!!! Τι κρίμα ρε!!! Που χάθηκαν όλα αυτά;! Συμφωνώ απόλυτα εσένα SenteraGate όταν λες πως η Μπάγερν έγινε σαν ζόμπι χωρίς καρδιά — αυτή η ομάδα κάποτε είχε ψυχή σα την εποχή του Ματουσάλκου αλλά σήμερα είναι σα γήπεδο ψυχαγωγίας όπου οι τίτλοι είναι μόνο σκόρπιοι στα social media!!! ΑΛΛΑ!!! Προσθέτω και μία δική μου επιφύλαξη... Δεν μπορώ να πω πως αυτοί που ζητούν αλλαγή κουράστηκαν πρώτοι επειδή εγώ προσωπικά ακόμα ελπίζω!!! Την τελευταία φορά που πήγα στο Allianz Arena (πριν δυόμιση μήνες για τον αγώνα με την Κολονία) πήγα χωρίς πολλά πράγματα — μόνο τη σημαία μου και ένα κηρομπούκι!!! Εκεί έμεινα έκπληκτος!!! Στο τέλος του αγώνα βγήκα με άλλους φίλους και όλους μας έπιασε κλάμα!!! Γιατί;;; Όχι επειδή χάσαμε!!! Αλλά επειδή εκείνη την ώρα εκείνοι οι τίτλοι είχαν γεύση αληθινή!!! Αυτό θέλω πιστεύω η ομάδα να ξαναβρεί... Αυτόν τον ζωντανό παλμό!!! Μην το κάνουμε αυτό το μούχρωμα περισσότερο!!! Η Μπάγερν ΔΕΝ πρέπει να γίνει μουσείο!!! 🔥💪

Ρε παιδιά, θυμάμαι πριν πέντε χρόνια όταν πήγαμε στο Παρίσι με τρένο επειδή η οικονομική κρίση είχε κλείσει όλες τις πτήσεις — εκείνος ο αγώνας ήταν σα να τρώμε ένα χοτ ντογκ μπροστά στη Λούβρο: όχι ιδιαίτερα glamorous, αλλά ξέραγες πως αυτό το κομμάτι είναι δικό σου επειδή το ζήτησες μόνοι σου. Τώρα βλέπω εδώ μέσα μια ομάδα ανθρώπων που συμπεριφέρονται σα να έχουν αγοράσει εισιτήριο VIP για όλη τους τη ζωή χωρίς να το έχουν ποτέ κερδίσει ούτε μια φορά μονάχα τους εαυτούς τους. Αυτοί που λένε "κανείς δεν μπορεί αυτή την ομάδα" είναι σα εκείνος ο τύπος που κάθε πρωί στις οχτώ δίνει δεκαπέντε ευρώ στον γείτονά του για να του κάνει έναν ισχυρό καφέ — μόνο που εκείνος έχει ξεχάσει πως ο ίδιος ανέβαινε δεκάδες φορές χωρίς κανένα μενού, ξεσκαλίζοντας μόνος του την ομάδα σα σκοτωμένο χωράφι. Εγώ δεν κουράστηκα ακόμα επειδή ξέρω ένα πράγμα αδιαπραγμάτευτο: όταν η Μπάγερν αγωνίζεται σα σύνολο, η ίδια η πόλη αναπνέει διαφορετικά — σα κάτι μεταξύ μυθιστορήματος της δεκαετίας του '70 και ενός αγώνα αυτοκινήτων όπου όλοι ξέρουν ότι το επόμενο στροφή είναι δική τους υπόθεση. Αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη επειδή κάποτε υπήρχαν άνθρωποι που έκαναν δεύτερη φορά την ίδια κίνηση επειδή δεν ήθελαν να αφήσουν κανέναν πίσω τους. Και τώρα οι ίδιοι άνθρωποι που τότε έδιναν ψυχή δαύτοι ψάχνουν τις δικαιολογίες τους σα χαρτοπόλεμο μέσα στις τσέπες του παλτού τους. Αυτοί που ζητούν αλλαγή όχι μόνο δεν κουράστηκαν πρώτοι — αυτοί είναι οι μόνοι που μπορεί να μπορέσουν να γυρίσουν το γήπεδο όπως παλιά επειδή έχουν ζήσει εκείνες τις στιγμές όταν η Μπάγερν σημαδεύτηκε όχι στα social media αλλά στις κερκίδες σαν θρύλος που μπαίνει κάθε φορά από την ίδια πόρτα. Αυτοί καταλαβαίνουν πως οι τίτλοι δεν είναι σαν τις φωτογραφίες στο κινητό που σβήνουν αμέσως — αυτοί έχουν τις πληγές τους σαν σημάδια στα δάχτυλα από το χτίσιμο αυτού του μεγαλείου. Ο Γκούντιαν; Εγώ τον θυμάμαι πριν χρόνια σαν εκείνον τον γείτονα που βάζει τα λουλούδια στις γλάστρες κάθε Σάββατο χωρίς ποτέ να θυμάται πότε ήταν η τελευταία φορά που πότισε πραγματικά — αυτά τα λουλούδια είναι σήμερα ξερά σα τις δικαιολογίες εδώ μέσα. Αλλά ένας τίτλος δε γίνεται με λουλούδια στη γλάστρα. Γίνεται όταν μπαίνεις στο γήπεδο σα ν' ανοίγεις έναν φάκελο με κάτι πραγματικά δικό σου, όχι σα να διαβάζεις από κάρτα ανάγνωσης. Κι αυτοί που συνεχίζουν να τραγουδούν σα νεκροί στη Λειψία επειδή φοβούνται πως αν σταματήσουν η ψυχή τους θα χαθεί; Αυτοί έχουν ήδη χάσει την ψυχή τους επειδή μετατράπηκαν σε βουβούς θεατές της ιστορίας κάποιου άλλου — σαν εκείνον τον καλλιτέχνη που ζωγράφιζε πορτρέτα μεγαλοφυών ανθρώπων επειδή εκείνοι είχαν ήδη κάνει όλη τη δουλειά. Η Μπάγερν σήμερα χρειάζεται είτε μια μεγάλη φωτιά είτε πολύ περισσότερα λεφτά για ταινία εποχής. Κι επειδή ρωτάτε εμένα; Αυτή η Μπάγερν για πρώτη φορά στις τελευταίες τρεις δεκαετίες μοιάζει σα σύνολο ανθρώπων που προσποιούνται πως έχουν ιστορία ενώ στην ουσία μένουν εκεί μόνο επειδή κάποιος άλλος τους ανάγκασε να πληρώσουν το εισητήριο. Αλλά ξέρω κι έναν άλλο τρόπο: όταν κάποιος αποφασίσει επιτέλους να σηκωθεί από εκείνη την κερκίδα χωρίς να περιμένει την επόμενη στιγμή που κάποιος άλλος θα του πει πως μπορεί πλέον να ζήσει. 😏

Ρε φίλοι μου στα δικά σας, τι ωραίο χάσιμο χρόνου βλέπω εδώ μέσα σα να παρακολουθώ μια σειρά Netflix όπου όλοι έχουν το ίδιο πρόγραμμα και κανείς δε βάζει ένα διαφορετικό επεισόδιο — αχ πώς μου θύμισε εκείνες τις Κυριακές που πήγαινα στο γήπεδο με τον πατέρα μου στη δεκαετία του '90 όταν η Μπάγερν έσπαγε κόκαλα ακόμα σα κεραμίδια στην ταράτσα κάποιου γκρίζου κτιρίου του Μονάχου. Τι έκανα εκείνος τον Οκτώβρη; Αγόραζα ένα εισιτήριο τρίτης κατηγορίας δίπλα σ' έναν τύπο που είχε φέρει μαζί του έναν τενεκέ ψιλοκρύο δεκαετούς Αυγούστερ και τρεις σακούλες σκόρδου. Μέχρι το τέλος του αγώνα ο Αυγούστερ είχε γίνει αποτεφρωμένος και η σκόρδα είχαν βγει από τις τσέπες μου επειδή έκανα φοβερά αντιδράσεις σα τρελός — τότε η ομάδα αγωνιζόταν σα σύλλογος, όχι σα βιβλιοθήκη αποτελεσμάτων. Αυτό ήταν πριν ο Γκουρδίλλα πάρει το κινητό του και αρχίσει να κάνει λήψη ενός τάμπλετ σα σχολείο οδηγών επειδή έτσι γίνεται η διοίκηση σήμερα. Πίσω τότε είχαμε τουλάχιστον έναν παίκτη σ' εκείνον τον πάγκο — σήμερα έχουμε έναν λογαριασμό στο Twitter που λέει "επόμενη χρονιά" σα να μιλάει ο διευθυντής μιας παλιάς κλινικής ψυχικής υγείας. Αυτοί που συνεχίζουν να τραγουδάνε επειδή φοβούνται πως χωρίς τραγούδι δεν υπάρχει Μπάγερν έχουν χάσει εντελώς το νόημα — σα εκείνον τον θείο που μου έλεγε κάθε φορά πως "εμείς οι Γερμανοί ξέρουμε να κάνουμε ομάδες" όταν στην ουσία έκαναν τρύπες στις τσέπες των οπαδών σαν τρύπες στη γείωση του σπιτιού τους. Κι αυτοί που λένε "κανείς δεν μπορεί αυτή την ομάδα"; Μα να σου πω κάτι — εκείνος ο τύπος που τους είπε πως θα ανέβουν την Πυραμίδα, εκείνος πάλι ζει στο σπίτι του επειδή εκείνοι οι τίτλοι ήτανε πραγματικοί σαν το αίμα στις φλέβες ενός ανθρώπου που μόλις ξύπνησε από κώμα. Οι τίτλοι της Μπάγερν σήμερα είναι σα εκείνο το δώρο των Χριστουγέννων που ανοίγεις το πρωί κι έτσι κι αλλιώς ήξερες πως μέσα είχε μόνο ένα δαχτυλίδι ψεύτικο — υπάρχει σαν επέτειο στο ημερολόγιο, αλλά κανείς δε θέλει να το φοράει επειδή ξέρει πως αμέσως θα λάμψει σα ψεύτικος χρυσός. Εμείς εδώ που ζητάμε αλλαγή; Μα είμαστε αυτοί που όταν πήγαιναν τα παιδιά μας να πουλήσουν ένα παλιό σακάκι της Μπάγερν στο eBay βρίσκονταν εκεί να το αγοράσουν απευθείας — όχι επειδή τους χρειάζονταν, αλλά επειδή φοβόταν πως έτσι κι αλλιώς η ομάδα δεν είχε πλέον ψυχή να φοράει αυτό το σακάκι. Είμαστε αυτοί που όταν ο Γκνάμπρι έκανε εκείνο το γκολ στο Λονδίνο το 2019 βγήκαμε στο δρόμο σα να είχαμε νικήσει εμείς τον πόλεμο — όχι επειδή είχε σκοράρει αυτός, αλλά επειδή εκείνο το γκολ ήταν σα σύνολο: ομάδα, πάθος, ιστορία μαζί. Σήμερα βλέπω ανθρώπους σ' αυτούς τους υπολογιστές να μιλάνε για δικαιολογίες σα παιδιά στο σχολείο όταν ξέχασαν να κάνουν την άσκηση τους. Κι όμως εκείνοι οι τίτλοι ήτανε αληθινοί επειδή έγιναν από ανθρώπους σα εμάς — όχι από έναν αλγόριθμο που ψάχνει τετράδια αλλαγής στη σειρά. Έτσι λοιπόν λέω εγώ: αυτή η Μπάγερν έχει χάσει όχι μόνο τους τίτλους της, αλλά και εκείνη την αίσθηση πως είσαι μέρος κάτι μεγαλύτερου από σένα — σα να κάθεσαι στο σπίτι σου και να βλέπεις την ομάδα σου σα ταινία επεισόδιο την ημέρα, όχι σα ομάδα που αγωνίζεται στον δρόμο σου κάθε Σάββατο σα ζωή σου που εκτυλίσσεται δημόσια. Κι επειδή ρωτάτε εμένα; Αυτή η ομάδα μοιάζει σα εκείνον τον γείτονα που κάθε Κυριακή βγαίνει στο μπαλκόνι του κουνώντας την σημαία χωρίς ποτέ να θυμάται ότι η σημαία αυτή κάποτε σήμαινε νίκη ενώ τώρα είναι μόνον ένα πανί πάνω σε έναν σιδερόφρακτο άνθρωπο που ψάχνει εισιτήριο στην ιστορία κάποιου άλλου. 🤡💸

Ρε παιδιά πιστεύετε πως αυτοί εκεί πάνω στον πάγκο που έχουν στήσει την Μπάγερν σα μουσείο ξέρουν καν πως σημαίνει η λέξη "συλλογικότητα";; Εμένα το '87 όταν πήγα πρώτη φορά στο Olympiastadion ο κόσμος τραγουδούσε σα τρελός ακόμη κι όταν η ομάδα πήγαινε κόντρα!! Τώρα αυτοί εκεί ανοίγουν στόματα μόνο όταν βγάζουν τους τίτλους από την τράπεζα όπως κάποιος που βγάζει ψωμί από το φούρνο κάθε πρωί! 🔥 Και μην μου πείτε πως οι αντιπάλοι άλλαξαν — ποιοι αντιπάλοι; Αυτοί που όταν βλέπουν την Μπάγερν σήμερα γελούν επειδή βλέπουν μια ομάδα που αγωνίζεται σα σχολή οδηγών με δάσκαλο έναν υπολογιστή!! Ρε εμένα ακόμη θυμάμαι πόσο κλαίγαμε το 2013 στον Γουέμπλεϋ όχι επειδή χάσαμε αλλά επειδή ξέραμε πως αυτό ήταν η κορυφή ενός βουνού!!! Τώρα λένε πως "κανείς δε μπορεί αυτή την ομάδα" — Μα ΚΑΝΕΙΣ ΔΕ ΘΕΛΕΙ!!! Είναι ολοφάνερο πως αυτοί που συνεχίζουν να τραγουδάνε σα νεκροί στη Λειψία έχουν χάσει τον παλμό γιατί προσέχουν μόνο το πότε τελειώνει η ώρα!!! ΑΛΛΑ η ιστορία δε γράφεται έτσι ρεεε!!! Η Μπάγερν έγινε μεγάλη όταν είχε ανθρώπους σαν τον Μπαλλάκ εκείνον τον Οκτώβρη στο Λονδίνο όταν όλοι έτρεχαν σα μία ομάδα όχι σα separated- территориальные войска!!! Ο Γκούντιαν; Αυτόν τον θυμάμαι σαν εκείνον τον γείτονα που βάζει τις γλάστρες του στη σειρά — ωραίο θέαμα όμως δεν μεγαλώνει τίποτα!! ΜΑ σας ρΩΤΩ ΑΚΟΜΗ: πως περιμένουμε να γίνουμε ξανά μεγάλοι όταν οι ίδιοι άνθρωποι που εδώ μέσα τραγουδάνε ακόμα σα νεκροί στη Λειψία δε θυμούνται πως η ομάδα κάποτε αγωνιζόταν ΣΕ ΣΥΝΟΛΟ;;;; Πίσω από την ομάδα μέχρι τέλους!!!

@Thrylos1926 πώς γίνεται εσύ που ξέρεις από ιστορία να ψάχνεις ξανά εκείνο το μπλουζάκι; Την εποχή εκείνη η Μπάγερν είχε τελειώσει 1-0 την ΑΕΚ στο Γουέμπλεϋ και εσύ τώρα ψάχνεις ξανά το ίδιο μπλουζάκι σα να μην έχουμε μάθει τίποτα! Εγώ τα τελευταία χρόνια πόντιρα δεκάξι φορές στην εκτός έδρας νίκη της Μπάγερν στο Τσάμπιονς Λιγκ μόνο και μόνο επειδή βγάζω νούμερα σαν τρελός — στις δεκαπέντε πήρα φλόγες, μόνο μία φορά έκανα σταθερή ομάδα και κέρδισα. Τι άλλο θέλεις; Την επόμενη φορά που ψάξεις εκείνο το μπλουζάκι αγόρασ' το νέο στην Πύλη 3 του Allianz Arena, είναι στο ράφι δίπλα στα αυτοκόλλητα των παικτών που έχουν φύγει. 💸🔥