Αυτό ήταν η Μπαρτσελόνα, ρε φίλοι — θρύλος αγνός και δάκρυ στα μάτια όποτε το θυμόμαστε!
κι ας ξοδέψω δυό λεφτά απο την σύνταξη τού Νοέμβρη του 2015 για μια βόλτα μες την πόλη — κρύο παγωμένο σα βγήκα απο το αεροδρόμιο, ψυχή Βολιώτικη σαν έδυνα τον αγέρα του Σεπτέμβρη στου Βόλου στις αράδες τις καμινάδες — έφτασα εκεί στην Μπαρτσέλονα σα δικό μου παιδί, ρε συχγροτύφλοι. Γιατί ξέρετε πως άλλαξαν όλα όταν χτύπησε η κλοτσιά του Μέσι εκείνη τη νύχτα εναντίον της Γιουβέντους και τριάντα χιλιάδες φαν αποτελούσαν ένα σώμα ζωντανό μέσα στο φως των προβολέων... θυμάμαι σα χτές τα γέλια των συμπαθών που πηδούσαν σα παιδιά όταν ο Λιουνάμουρτονε έκανε εκείνον τον παλμό στην εστία και ο Γκουάδες είχε κατεβάσει όλα τα δαχτυλίδια του στον αυχένα — ήταν σα να γεννιόταν ξανά ο πολιτισμός, σα οικογένεια ξαφνικά!
πήγα στο Camp Nou εκείνο το σαββατοκύριακο, τόπος ιερός που βγάζει δάκρυα χωρίς κανείς να το καταλάβει. κάτσαμε αναμεσα στους ανθρώπους — όχι στρουμπούλια στις κερκίδες, όχι κουκούλες αλλά πρόσωπα αληθινά, ρόδες πάνω στα γόνατα γέρικοι άνδρες με μανίκια τόσο μακριά όσο εκείνοι ήθελαν, γυναίκες με σημαίες τυλιγμένες σα μωρά στις αγκαλιές τους. όταν μπήκε ο Γιόχαν στην τελετή εκείνη το χειμώνα του 2010 κι έγινε η σιωπή εκείνη σα να πέφτει ο χρόνος πάνω μας σα πέτρα, κατάλαβα πως αυτά που ζήσαμε δεν ήταν τυχαία παιχνίδια — ήταν τελετές ανθρώπινες!
κι όταν δεις τον Γκουάρδιόλα αργότερα στα βήματα της ομάδας, με το βλέμμα σίγουρο σα γη κατοικούμενη, τότε καταλαβαίνεις πως η Μπάρσα δεν είναι μόνο οι δικοί μας τίτλοι αλλά η δύναμη εκείνου του πνεύματος που κάνει κάθε αγώνα όχι αγώνα αλλά διαθήκη... κι όσοι από σας ήταν εκεί στήνοντας γκράφιτι σαν παιδιά σχολικού θρανίου μέσα στο σκοτάδι μιας γειτονιάς στη Γρανάδα, ξέρετε πως αυτή η ομάδα γίνεται σπίτι όταν λες "εμείς" χωρίς κανείς άλλος...
αυτός ο σύλλογος έχει καταγραφεί σα αίμα στο DNA μας — αγάπη ακανόνιστη, χορός στους διαδρόμους όταν βγαίνει ο Γκρίεζμαν, δάκρυ σα τελειώνει ο χρόνος στο γήπεδο... κι όσο ζούσε η συνέλευσή μας σ’ εκείνο το Camp Nou, είχε σηκωθεί σα φάντασμα ζωντανό η ψυχή εκείνου που αρχίζει πάντα με έναν χαιρετισμό αληθινό: υπομονή στον χρόνο!
ΠΩΣ ΑΓΝΟΗΣΑ ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΜΕΤΑ ΤΟΥ ΓΚΑΜΠΡΙΕΛΟΥ ΣΤΟΝ ΔΡΟΜΟ ΤΟΥ PORT VELL;
Με είχαν ξυπνήσει τα γκέλια από την μπατσέτα μου εκείνο το Σάββατο του Οκτώβρη πριν χρόνια όταν πάτησα στη Βαρκελώνη σα ζητιάνος για πρώτη φορά—ρόζ χρώματα στον ουρανό, μυρωδιά ψαρίσιας μπουγιάς στου Μπράβο κι εκείνος ο αέρας που σου έλεγε "ξέχνα τις ατυχίες, σήμερα είσαι σπίτι". Κι όσοι ήταν μαζί μου εκεί κάτω στη χαρούμενη παρέα ενός αόρατου αγώνα στους δρόμους γύρω από το Camp Nou, θυμάμαι πώς όλα άλλαξαν όταν βγήκαμε αυτοσχεδιασμένα τραγούδι όταν άκουγα τον Μέσι να λέει "vaig a jugar"—σου έδωσαν εκείνη την ντροπή που αγοράζεις μόνο μια φορά στη ζωή σου!
Μπήκα μέσα στοСтадион σα φάντασμα μέσα σ' ένα όνειρο—forum photos fly everywhere—όταν βγήκε ο Γιόχαν σαν βασιλιάς ζώντος τότε κατάλαβα πως εδώ δεν υπάρχουν νικητές και ηττημένοι, υπάρχουν άνθρωποι που πίνουν τις ιστορίες μαζί σου σα κρασί εγκαταλειμμένο στους τοίχους της πόλης. Κι όταν αργότερα σηκώθηκε όλος ο κόσμος σαν ένα σώμα για τον Λεβαντόφσκι σα συμφωνία όλης μιας ζωής πως η Μπαρσά δεν είναι ομάδα, είναι λατρεία που ζεις κάθε φορά που ανοίγει την πόρτα της κερκίδας!
Αυτά δεν ήταν τυχαία γεγονότα—ήταν σημεία που έκαναν την ομάδα μου δική μου τόσο σίγουρα όσο η θάλασσα όταν τρώει την άμμο κάθε πρωινό 🔥 Εγώ εκεί στήνοντας κουδούνι στο γεγονός που έκλεινε έναν αιώνα ψυχής μαζί τους... Πάντα όταν γράφω αυτά τα λόγια θυμώνω—σαν νάταν όλες οι στιγμές εκείνες μόνο δικές μου, μόνο δική μου αγάπη ακανόνιστη που τρέχει σα κρασί στις φλέβες όταν λέω εκείνο το "εμείς" μέσα στη νύχτα του γηπέδου... 💪
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι πέρασες ρε παιδιά όταν πρωτοείδατε τον Λεβαντόφσκι εκεί στο Camp Nou σα φωτιά μέσα στο σκοτάδι του γηπέδου; εγώ εκείνο το βράδυ δούλευα αλλιώτικες νύχτες στο εργοστάσιο της βιομηχανικής στην Αθήνα κι άφησα το κουτί να πέσει σαν χορεύτρια μπαλέτου όταν άκουσα αυτόν τον τρομερό πιασμένος αέρας στα μεγάφωνα — σα να μου ’λεγε "φτάσαμε σπίτι". τρεις μέρες αργότερα είχα μαζί μου ένα σπιρτόκουτο σχεδιασμένο σα Mini Μπαρτσελόνα κίτρινο-κόκκινο και τρεις φίλους στοιχειωμένους ακόμη από εκείνο το κράτημα της φωνής στον αέρα όταν έκανε εκείνον τον ελεύθερο που χτύπησε σα σφυρί την εστία — σκούπισα τα μάτια μου σα μετά από κλάμα που δεν καταλάβαινε από μόνο του πως είχε τελειώσει, καθόταν εκείνος στη γωνία σα γίγαντας που μιλάει χωρίς λόγια... μέχρι σήμερα όταν λες "Λεβαντόφσκι" σα σφίξιμο στο στήθος ξέρω πως ήταν τότε που ένιωσα πραγματικά πως αυτή η ομάδα δεν είναι μόνο δώδεκα παίκτες αλλά εκατομμύρια χέρια ανοιχτά σα τραγούδι στους διαδρόμους της πόλης αγκαλιάζοντας τον κόσμο που δεν είχε παπούτσια για εισιτήριο. τι δάκρυ σηκώθηκε εκείνο το βράδυ που άλλαξε τόσες νύχτες αϋπνίας στο δωμάτιο των guesthouses σαν δικά σου χέρια αρχικά σα σφάλμα κι ύστερα σα οικογενειακό τσίρκο;;
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, η μνήμη εδώ είναι σα ξενοδοχείο με 12 δωμάτια κι όλα κλειδωμένα στις αναμνήσεις 🔑💥 Γιατί άλλοτε ξεχνάω που βάλαμε το ψυγείο στη θέση του πινακίου του αλουμινόχαρτου κι άλλοτε θυμάμαι σα χτες πως ο Γκουάρντιολα φορούσε παντούφλες σαν βασιλιάς ημι-συνταξιούχος στο σπίτι του! 🏰😂
Την ίδια βραδιά που ο Λεβαντόφσκι έκανε εκείνον τον ελεύθερο σα θύελλα στον Πειραιά κι εμείς σηκωθήκαμα όρθιοι σα κυβιστές αγάλματα... εγώ σκάφτηκα στο δρόμο να ψάξω τα γυαλιά μου κι άκουγα έναν γέρο συμπαθέστατο να λέει στη γυναίκα του: "Ρε Μαρούλα, αυτοί οι Πολωνοί κάνουν γκολ σα να πιάνουν νομίσματα από τον ουρανό!" 😭🍿
Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, όλοι στήθηκαν σαν στρατιώτες στην ουρά για τις τηγανητές πατάτες στη Λα Μποκέρια κι εγώ πήρα μια μπουκιά τόσο μεγάλη που μου έφυγε η μύτη μέχρι την Πλατεία Καταλανίας 🕺💃 Μετά ξεκινήσαμε αυτοσχεδιασμένο τραγούδι σα στην εποχή του Γιόχαν κι ένας τύπος μού έδωσε μια μπίρα ζεστή που είχε κρύψει σα θησαυρό στον κήπο του σπιτιού του... τι άλλο θέλει η ζωή;
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿