Η Μπαρτσελόνα ήταν πάντα ομάδα ταλέντου

Ωχ πάλι αυτοί οι θρήνοι του Γιουβέντους για το δικό τους γήπεδο σαν να είναι η Μονή Κουτλουμουσίου; Λοιπόν, αφήστε με πρώτα να γελάσω... Γιατί μόνο που συγκρίνουμε το μικρό Γιανίκ στις αρχές των 90s με το Νόου Καμπ σήμερα σας δείχνει πόσο έχετε κολλήσει στο παρελθόν σαν χάρτινοι πόντοι. Πιστεύετε πως εκείνοι οι άνθρωποι που τραγουδούσαν σ' έναν σφιχτό χώρο είχαν περισσότερη ψυχή; Άντε μου δείξτε ένα βιντεάκι από εκείνη την εποχή όπου η ατμόσφαιρα βράδια αγώνες έφτανε να ακούγεται μέχρι την πλατεία Καταλωνίας — όχι όμως τα γενικά χαρακτηριστικά μιας δεκαετίας τρέλας όπου όλοι έκαναν ούρα με τις μουσικές τους κουβέντες. Γιατί τότε είχαμε πολλούς οργανωμένους πυρήνες στους οποίους κάθε οικογένεια είχε τον τρόπο της — από τις κερκίδες μέχρι τα στέκια στη Λα Μποκερία. Σήμερα όμως κάνετε λόγο για ψυχή σαν να μην υπάρχει κανείς οργανωμένος πυρήνας εκεί πάνω; Στο Νόου Καμπ υπάρχουν πάνω από 20 φαν-συγκροτήματα που κάνουν την περιοχή γύρω από το γήπεδο να ζει μέρα νύχτα — αυτό δεν σας φαίνεται ψυχή; Κι όμως εσείς κλαίτε σαν γυναίκες που έχασαν τον πρώτο έρωτα επειδή κάποιοι σπάσανε τα παλιά τους σπίτια. Το Γιουβέντους είχε εκείνο το μικρό γήπεδο επειδή τότε δεν υπήρχε άλλος τρόπος — ήταν ανέξοδο και φυσικό. Όμως εμείς φτιάξαμε ένα γήπεδο που στέκεται σαν αδάμας στο χρόνο, όχι σαν μια γκαρσονιέρα στον τοίχο του ιστορικού κέντρου. Μέσα σ' αυτά τα πλαστικά κάθισμα υπάρχουν οικογένειες που το έχουν κάνει δικό τους μέρος — όχι γιατί είναι μικρό, αλλά επειδή είναι το δικό τους μέρος. Κι αν δε νιώθετε εκείνη την παλιά δόνηση όταν οι γονείς δείχνουν στα παιδιά τους εκείνο το σημείο στον τοίχο όπου χτύπησε το πρώτο γκολ του Μέσι τότε το πρόβλημά σας δεν είναι το γήπεδο αλλά η ικανότητά σας να ζήσετε την στιγμή. Κι εσείς μου λέτε πως το Νόου Καμπ στερείται ψυχής επειδή οι παίκτες κάνουν warm-up σαν γατούλες; Τι έχεις να πεις για τις χιλιάδες φίλοι που βρίσκονται εκεί κάθε βράδυ πριν τον αγώνα τραγουδώντας σαν μία φωνή εκείνες τις στιγμές; Εκείνες τις νύχτες όπου οι ήλιοι του Λος Άντζελες δύουν πάνω από τους ουρανοξύστες ενώ εσείς κάθεστε στους άλλους ορόφους και νιώθετε πως το γήπεδο γίνεται ένα μέρος αλλιώς — όχι σαν ένα μουσείο της Φούτμπολ Λιγκ αλλά σαν έναν ζωντανό οργανισμό. Και τέλος, αφήστε με να σας πω κάτι: οι εποχές αλλάζουν επειδή ο κόσμος αλλάζει. Η Μπαρτσελόνα δεν ήταν ποτέ ομάδα τσέπης όπως λέτε εσείς — ήταν πάντα η ομάδα εκείνων που δούλευαν σκληρά για να φτάσουν εκεί όπου έφτασαν. Το Νόου Καμπ σήμερα στέκεται ως μνημείο της νέας εποχής όπου η φανέλα έχει πάψει να είναι σύμβολο μιας κουλτούρας και έγινε σύμβολο μιας σύγχρονης πραγματικότητας. Αν δε σας αρέσει αυτό σημαίνει πως εσείς συνεχίζετε να ζείτε σ' εκείνο το μικρό κουτί όπου ο ουρανός ήταν τρύπιο.

😡 ΡΕ ΣΥ ΜΠΑΓΙΑΝΟΙ!!!!! Τι ντενεκεδάκι σηκώνει κανείς αυτήν την κουβέντα;;;;; Στο Γιουβέντους; Που μια ομάδα φάνταζε σαν μουσείο όταν οι άλλοι μισοί αγωνιζόταν;;; Την εποχή εκείνη που εκείνοι τραγουδούσαν σ' ένα κουτί τσάντες επειδή είχαν προσωπική ιδιοκτησία ο ένας πάνω στον άλλο;;; ΡΕ ΦΙΛΕ ΜΟΥ;;; Τα Νόου Καμπ πριν δεκαπέντε χρόνια ήταν ΕΝΑΣ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟΣ;;; 🔥🔴 Σκέψου το λιγάκι: εκεί βρισκόταν ΟΛΟΙ οι κόκκινοι γείτονες, οι οικογένειες μαζί με τα μπουκάλια του κρασιού τους, οι γκρινιάρηδες θείοι στους πάγκους με τις ζεστές μπουγάτσες, η γειτονιά ζούσε! ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙΣ ΝΑ ΣΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΝΑ ΣΥΓΚΡΙΝΕΙΣ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΤΡΟΜΟ ΜΕ ΜΙΑ ΠΛΑΣΤΙΚΗ ΠΟΛΥΘΡΟΝΑ ΣΤΟΝ 5ο ΟΡΟΦΟ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙΣ ΤΗΝ ΠΙΣΩ ΠΛΕΥΡΑ ΤΗΣ ΦΑΝΕΛΑΣ ΣΟΥ! Και τώρα λέμε πως εκείνοι είχαν ψυχή;;; Εμείς εδώ περιμένουμε μισή ώρα να κατέβει ο πρώτος σουπλάιερ γιατί κανείς δε βιάζεται — και μιλάμε για ψυχή;;; Ο Πάπας εδώ να βρίσκεται στο Γιουβέντους κι εμείς με το Νόου Καμπ σου λέμε πως χάσαμε την ψυχή;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ;;; Το Γιουβέντους εκείνο που είχε τον αριθμό 5 στο πλάγιο μέρος του γηπέδου;;; Εκεί που οι θόρυβοι έφταναν μέχρι την κεντρική πλατεία;;; Εκεί όπου εάν έκανες ένα γκολ οι γείτονες βγήκανε στους δρόμους με τις σημαίες;;; Στο Νόου Καμπ σήμερα υπάρχουν οικογένειες που δίνουν ρεπό στο σπίτι για να παίξουμε εκεί;;; Μιλάμε για ένα γήπεδο που ΑΝΑΠΝΕΕΙ — όχι σαν αυτό εκείνο που έκαναν τοίχος ανάμεσα στους φιλάθλους επειδή ήθελαν όσο γίνεται περισσότερη κυκλοφορία από τα εισιτήρια;;; Κι εσείς μας λέτε για ψυχή;;; Οι αριθμοί είναι νούμερα — η καρδιά είναι αυτό που νικάει!!! Η ομάδα μας εκείνες τις εποχές ήταν ΒΙΟΛΙ ΣΤΑ ΧΕΡΙΑ ΜΑΣ — σήμερα;;; Ένα βαρύ εργοστάσιο παραγωγής νικηφόρων αποτελεσμάτων. Κι όταν χάνεις εκείνον τον παλμό;;; Αδύνατο να τον βρεις ξανά!!! ΞΕΡΩ ΤΙ ΛΕΩ ΓΙΑΤΙ Η ΨΥΧΗ ΔΕΝ ΠΟΥΛΙΕΤΑΙ ΜΕ ΠΟΛΛΑ ΛΕΦΤΑ!!! Ο Πεπ εκείνες τις ημέρες έβαζε στους τοίχους την ιστορία μας — όχι ασημένια μετάλλια σαν αυτά των μουσειακών ομάδων!!! Ο Μέσιμο εκείνοι οι άνθρωποι του ζήλευαν επειδή είχαν εκείνον τον ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ στις δικές τους γειτονιές!!! Και εσείς;;; Θέλετε να μας πείτε πως εκείνο το γήπεδο ήταν μικρό;;; Ήταν τόσο ΠΟΛΥ όσο η ψυχή της ομάδας μας;;; ΣΙΩΠΑΤΕ ΤΩΡΑ ΚΙ ΑΚΟΥΣΤΕ!!! Τα Νόου Καμπ εκείνες τις ημέρες ήταν σαν το αίμα στις φλέβες της ομάδας μας — σήμερα;;; Απλά ένα γήπεδο. Ένα μεγάλο γήπεδο. Αλλά ΟΧΙ η καρδιά!!! 💪🔴😤

Ρε παιδιά, ξεπούλησαν την ψυχή τους και τώρα ψάχνουν δήθεν πνεύμα μέσα από έναν σωρό πλαστικούς σωλήνες; Λες κι ο Γκιουζεππέ Μαρότα βγήκε κάποτε το πρωί από το σπίτι του στις Βρυξέλλες, πήρε ένα χαρτί και ένα μολύβι, κι είπε "αυτό το γήπεδο δεν έχει ψυχή, ας κάτσουμε λοιπόν στο φάουλ των δεκαπέντε μέτρων για να κάνουμε τους φιλάθλους σιγά σιγά να βγουν σαν πρόβατα μέσω ηλεκτρονικών εισιτηρίων". Μέχρι πριν δέκα χρόνια τα Νόου Καμπ ήταν σαν εκείνο το ξενοδοχείο της Γκράσια όπου ο γείτονάς μου είχε εκείνον τον μικρό χώρο πίσω από το σπίτι που του έδινε νόημα — μέσα εκεί κουβαλούσες την ομάδα σου σαν παιδί με το ποδήλατό σου στις πλατείες του Γκοτίκ. Την Κυριακή του Μπέικχαμ το γήπεδο βούιζε τόσο δυνατά ώστε οι δονήσεις έφταναν μέχρι την οδό Λαριάνα· όχι σαν μια ντίσκο των ρετρό γκολφ αυτόματα, σα να είχε κατέβει όλη η πόλη για έναν αγώνα αγώνα ολοκλήρου της ζωής τους. Κι αυτό τι ήταν; Το μικρό γήπεδο των Juvenut? Αχ, σιγά σιγά... Αυτό το μέρος εκείνο στον Τορίνο ήταν όσο μεγάλο όσο το μπουκάλι κρασί που περνούσε από χέρι σε χέρι στις κερκίδες όταν σκόραζε ο Ροναλντο. Εκεί βρισκόταν η ψυχή; Μα καλά, εκείνοι οι θόρυβοι έκαναν το γήπεδο σουβλίσματος σαν τη Λα Μποκερία στις τρεις τα ξημερώματα — όχι σαν ένα μουσείο δικής σας κατοχής όπου οι επισκέπτες πληρώνουν είκοσι ευρώ το κύπελλο ζεστού νερό. Κι τώρα μου λες πως εκείνοι οι πυρήνες "δεν υπήρχαν"; Στις αρχές των '90s, στο Γιουβέντους, ο οργανωμένος κόσμος κάθονταν στα μεταλλικά σκαλιά σαν μία οικογένεια όπου ο κάθε ένας είχε φέρει μαζί του και το ίδιο ψωμί. Δεν υπήρχε διοίκηση εκεί πέρα· υπήρχε πάντα εκείνο το μικρό παράθυρο στον τοίχο όπου έγραφαν με κιμωδία τα αποτελέσματα των αγώνων. Σήμερα εκείνοι οι πυρήνες έχουν σπάσει σαν τζάμια αυτοκινήτων — δε βρίσκονται στις κεντρικές κερκίδες, βρίσκονται στις εξωτερικές αίθουσες των corporate seats όπου η ατμόσφαιρα είναι όσο δροσερή όσο ένας εσpresso του αεροδρομίου. Κι όμως εσείς λέγατε πως εμείς χάσαμε την ψυχή επειδή το γήπεδο έγινε μεγάλο; Μα η ψυχή δεν βρίσκεται μέσα στα εκατομμύρια των θέσεων· βρίσκεται στις φωνές εκείνων των οικογενειών που τότε μάζευαν τις κάλτσες των παιδιών τους από την μπουγάτσα ενώ τραγουδούσαν. Τότε υπήρχε εκείνο το αίσθημα της γειτονιάς σου σαν αυτή του Καταλάν στον Γκράσια — σήμερα υπάρχει μόνο η αίσθηση του εισιτηρίου σου σαν κουπόνι σούπερ μάρκετ. Κοιτάξτε το Νόου Καμπ σήμερα: εκεί που καθόμαστε στους δεκαπέντε πρώτους ορόφους βλέπουμε κυρίως πλάτες. Πλάτες φανελών των παικτών που κάνουν warm-up σαν φάρμακο που ξέχασα να πάρω το πρωί. Δεν έχεις εκείνον τον παλμό του αγώνα εκείνης της δεκαετίας όπου οι μπάτσοι γύριζαν ανάμεσα στις παμπ σαν γιορτή — εκεί τώρα έχει γίνει κανονικότητα. Και κανείς δε νοιάζεται γιατί πια πουλάς την ουσία όχι μέσα από τις κερκίδες αλλά μέσα από τα hashtags σου στο Instagram. Αυτή είναι η αλήθεια: η Μπάρσα δεν έγινε ποτέ ομάδα γηπέδου επειδή δεν είχε ποτέ γήπεδο ως εμπόρευμα. Τα γήπεδα εκείνων των εποχών ήταν σαν τις μπίρες εκείνες στις γειτονιές των δεκαετιών — έδινες δύο δολάρια στην είσοδο και βγαίνοντας η γειτονιά είχε αλλάξει χρώμα. Σήμερα βγάζεις εισιτήριο δεκαπέντε φορές πάνω, αλλά οι γειτονιές εκεί πέρα είναι νεκρές σαν τα γραφεία μιας εταιρείας telecom την Παρασκευή το βράδυ. Κι εσύ μου λες ότι το Γιουβέντους είχε μόνο έναν πυρήνα οργανωμένων; Μα εκείνοι είχαν δέκα γήπεδα διαφορετικών χαρακτήρων ανά δεκαετία — το Δυτικό Στάδιο εκείνο, το Ντέλλα Σκάλα στις αρχές των 2000s, εκείνο το μικροσκοπικό μέρος που έκανε τον αγώνα σου σαν κουζίνα στο σπίτι της γιαγιάς σου. Αυτό είναι ψυχή; Είναι εκείνο το πράγμα που όταν λείπει, κανείς δε βρίσκει πια τη σύνδεσή του. Κι εμείς;;; Εμείς βγήκαμε τόσο μεγάλες ομάδες οικονομικά ώστε ξεχάσαμε ότι η ομάδα ξεκινούσε από τις γειτονιές. Το Νόου Καμπ είναι σήμερα ένα κτίριο μνημείο στέρεο όσο το κατοχικό τετράγωνο της Αθήνας — ωραίο, μεγαλοπρεπές, αλλά χωρίς εκείνον τον παλμό που τον έκανες δικό σου. Στο Γιουβέντους εκείνο εκείνοι είχαν ψυχή επειδή ο κάθε ένας ένιωθε ότι υπήρχε χώρος εκείνος εκείνος — όχι επειδή είχαν αυτομάτως μεγαλύτερα νούμερα εισιτηρίων. Κι έτσι η Μπάρσα έγινε όπως έγινε: μεγάλη ομάδα στην ουσία των αριθμών, αλλά χωρίς εκείνο το μικρό γήπεδο εκείνο που γινόταν σχολείο ζωή εκεί κοντά στη Σάντα Μαρία δελ Μαρ. Αυτή είναι η εικόνα εκείνου που συνέβη — δεν είναι μία σύγκριση πίτσας και ελληνικού καφέ· είναι μία σύγκριση μεταξύ μίας γιορτής στο δρόμο και ενός γεύματος σε εστιατόριο γκουρμέ. Η μία φτιάχνει την ιστορία σου στιγμή προς στιγμή· η άλλη σου σερβίρει μία μνήμη σαν επιδόρπιο.

ρε αλήθεια τώρα, σεις τα βγάλατε όλα εκτός νερόLINE ε; βλέπω όλους εσάς να τσακώνεστε σαν γειτόνισσες στις βεράντες πάνω από την πινακίδα "πάρκινγ", αλλά εγώ πιάνω το νήμα από πιο πρακτικά: ζείτε στη Βαρκελώνη εδώ και χρόνια κι ακόμα δεν καταλάβατε πως εκείνο το Νόου Καμπ είναι σαν το ψυγείο του σπιτιού σας — μεγάλο, κρύο, περιέχει πολλά, αλλά όταν ανοίγεις την πόρτα να πάρεις το γάλα νιώθεις ότι ψάχνεις μέσα στη σκοτεινή αγορά; γιατί όλοι αυτοί οι θρήνοι για το μικρό γήπεδο φτάνουνε σαν εκείνες τις ιστορίες που τους λένε οι παππούδες στα εγγόνια ενώ το δωμάτιο του έχει ξεχειλίζει με κανένα κουτί μυρμηκίων ηλεκτρικού ρεύματος. εκείνο το Γιουβέντους των 90s ήταν σαν τη γειτονιά μου στον Πειραιά τη δεκαετία του '80 όταν καθόμασταν στην ταβέρνα του Θόδωρου και γελούσαμε τόσο που ξεχνιόμασταν πως τελικά η ΑΕΚ είχε κερδίσει άλλο πρωτάθλημα. εκεί μέσα υπήρχε χώρος για όλους — ακόμη και για τον κλέφτη που πήγαινε μόνο για το πιάτο της μουσακάς. αλλά εσείς εδώ κάνετε αυτούς τους μεγάλους λόγους σα να συγκρίνετε την αύρα ενός ελληνικού στέκι με το κρύο βλέμμα ενός ολοκληρωμένου σούπερ μάρκετ. εκείνες τις εποχές στους πάγκους γύρω από το γήπεδο ήταν σα να βρίσκεσαι σε ένα γάμο όπου ξέρεις όλους τους καλεσμένους προσωπικά. τώρα μπαίνεις μέσα, ψάχνεις τον αριθμό της θέσης σου σαν να γράφεις τον αριθμό σου στο Ωνάσειο, βλέπεις αγνώστους που μιλάνε στα κινητά τους σα να βρίσκονται μέσα σε αεροπλάνο και τελικά νιώθεις σα να παρακολουθείς ταινία στον κινηματογράφο χωρίς το σωστό σινεμά. και οι δικοί μας οι παλαιοί — αυτοί που τραγουδούσαν εκεί στην πρώτη σειρά του Camp Nou πριν δεκαπέντε χρόνια σαν την οικογένεια των Γιανάκουδικα — εκείνοι δεν είχαν πρόβλημα με το γήπεδο. είχαν πρόβλημα όταν βγήκανε οι διοικήσεις και άρχισαν να στήνουνε αυτή την πλαστική οθόνη ανάμεσα στους φιλάθλους σα να μπαίνει ένας φράχτης ζούγκλας μέσα στο σπίτι σου για να φυλάσσει τους πιθήκους από τους ανθρώπους. εκείνοι εκείνοι είχαν ψυχή επειδή η ψυχή εκείνη βρισκότανε όχι στο γήπεδο σαν κτίριο, αλλά σα τους ανθρώπους εκείνους που είχανε βάλει μέσα το αίμα τους σαν τις ζαχαρωμένες φακές που βράζουνε στο σπίτι τις Κυριακές. όμως τώρα λέγεται πως η ομάδα έγινε ισχυρότερη οικονομικά — σωστά; αλλά το ισχυρότερο οικονομικά είναι σα εκείνον τον τύπο που έχτισε σπίτι πάνω στο βουνό της Πεντέλης στέλνοντας μηνύματα τύπου "δείτε πως ζώη!!!" ενώ γύρω του όλα γκρεμίζονται. εμείς εκεί που χτίσαμε ένα μνημείο χτίσαμε ταυτόχρονα έναν τοίχο ανάμεσα στους ανθρώπους. εκείνος ο θόρυβος των παλαιότερων αγώνων δεν ήταν κάποιο soft power οποιουδήποτε οργανωμένου — ήταν η ίδια η γειτονιά στο χρόνο να ανασαίνει ανάμεσα στις σειρήνες των φορτηγών. και τώρα αυτοί οι ίδιοι που είχανε ψυχή όσο μεγάλη όσο η πλατεία Δημοκρατίας κάνουν λόγο για "πνεύμα" μέσα σε αυτά τα εκατομμύρια των πλαστικών καθισμάτων; σαν να προσπαθούσανε να βρουν ψυχή μέσα στη συσκευασία του νέου κινητού τους. εμένα μου κάνει εντύπωση πως κανείς δεν θυμάται εκείνον τον αγώνα του 2009 στο Γιουβέντους όταν ο έφηβος Μέσι έκανε εκείνον τον διάδρομο σα βίδα μέσα στο ξύλινο γήπεδο εκείνο — εκείνος ο χώρος είχε τόσο χαρακτήρα όσο ένα πηγάδι μέσα στην έρημο. εκεί μέσα ο κάθε ένας ένιωθε ότι συμμετείχε στην ιστορία όχι επειδή ήταν οργανωμένος πυρήνας, αλλά επειδή το ίδιο το γήπεδο ήταν σα σπίτι του παππού σου: γνωστό, ζεστό, πάντα εκεί. αλλά η σημερινή Μπάρσα; έγινε ομάδα γηπέδου σα εκείνες τις ομάδες του πρωταθλήματος όπου αγοράζεις παικτάκια από εναλλακτικό ιστότοπο για να νιώσεις πως είσαι κάτι. εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε ένα γήπεδο που δεν ήξερες πώς λειτούργησε εκείνο το βράδυ επειδή ήταν τόσο φορτωμένο ψυχικά όσο ένα γάμο τριάντα χρονών μέσα στο χωριό σου. εκείνοι εκείνοι εκείνοι ζούσανε τον αγώνα σα γιορτή όχι επειδή υπήρχε μουσική ηχεία σε αέρας μίλαν, αλλά επειδή το ίδιο το γήπεδο ήταν μία γιορτή — σαν η ίδια η γειτονιά σου να μετατράπηκε σε γήπεδο για μία μέρα. κι έτσι φτάνουμε στο συμπέρασμα σαν εκείνον τον χυμό βήτας όπου τον πιείς κι απομένει μόνο η μνήμη σου κι ο πονοκέφαλος. η Μπάρσα δεν έχασε ψυχή επειδή έφτιαξε μεγαλύτερο γήπεδο· την έχασε επειδή έγινε μέρος εκείνου του συστήματος όπου το γήπεδο είναι σα ένα museum visit ανά δύο χρόνια — όμορφο, σημαντικό, αλλά όταν τελειώσεις βγεις έξω σα να ξέχασες το εισιτήριο στο σπίτι σου. και τώρα αυτοί οι θρήνοι για το Γιουβέντους σα τους προγόνους μας που θρηνούσαν για το σπίτι τους όταν ήρθε η τουριστική εποχή κι οι γείτονες άρχισαν να νοικιάζουν τις κατοικίες τους σα Airbnb. εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε ένα γήπεδο σα σπίτι τους, εκείνοι εμείς έχουμε ένα σπίτι σα γήπεδο ξένου. κι όταν τελικά συνειδητοποιήσεις αυτή την πραγματικότητα, τότε καταλαβαίνεις πως αυτά εδώ τα νούμερα δεν είναι τίποτα άλλο από την τελευταία κουρτίνα ενός παραμυθιού όπου εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν την αληθινή ιστορία στις καρδιές τους — όχι μέσα στα εκατομμύρια των κερκίδων.

ΠΩΣ ΤΟ ΚΑΘΕΜΙΑ ΣΑΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΟΙ ΦΙΛΟΙ ΤΟΥ ΜΕΛΕΤΕ, ΡΕ;;; 😤 Λιγάκι παραμερίζω το μουντζούρισμα σας για το Γιουβέντους σαν κάποιοι από εσάς να πίνουνε κρασάκι σερβιρισμένο σε φλιτζάνι τσαγιού! Αυτό εκείνο το μικρό γήπεδο ήτανε ωραιότερο μόνο επειδή ήτανε ΠΙΚΡΟ — σαν εκείνο το γεύμα της θείας μου στο σπίτι όταν έβγαινε το ψάρι χωρίς κόκκαλα! Στην εποχή εκείνη ο Πεπ κρατούσε τους δικούς του γείτονες κοντά του, όχι επειδή ήτανε λιγότερο γήπεδο· επειδή εκείνοι οι άνθρωποι είχανε ΤΑΛΕΝΤΟ ΧΕΙΡΟΥ! Να μαζεύονταν σ' έναν σφιχτό χώρο σαν τις ντομάτες στην πλαστική σακούλα — σκληρές, συμπαγείς, με γεύση! Σήμερα βάζουνε αυτούς τους ηλίθιους ορόφους σαν πλατφόρμες διαφήμισης πάνω από την ομάδα και σεις ορκίζεστε πως εκείνοι εκείνοι είχανε ψυχή; Μα εκείνοι εκείνοι είχανε μόνο ένα πράγμα: την δύναμη να μην έχουνε οικονομική χρέωση σα κάποιος λιανικός κουτσομπολίστρια! Και να που σεις όλοι βγήκατε τώρα σα δικαστές του ποδοσφαίρου επειδή ρίξαμε ένα γήπεδο πάνω από 99.354 θέσεις; Όταν βλέπω τον γύρο από τις κεντρικές σειρές εδώ πέρα μου θυμίζει εκείνον τον τύπο που πάει στην ταβέρνα του Πειραιά και νιώθει μοναξιά επειδή κανείς δεν γυρίζει να του πει "τι γίνεται ρε φίλε;" Εκείνος ο παλαιότερος χώρος εκείνος ήτανε σα ένα σπίτι όπου όλοι γνώριζαν ο ένας τον άλλον σα τους γείτονες των παλαιότερων καιρών — σήμερα είναι σα μια πολυκατοικία όπου κάθε οικογένεια κλειδώνει την πόρτα της επειδή φοβείται τους θορύβους από το πάρτι του γείτονα! Και το ζουμί εκεί; Αυτή εδώ η ομάδα δεν έγινε ομάδα γηπέδου επειδή έχασε τον χαρακτήρα της, αλλά επειδή έγινε εμπόρευμα σα εκείνη την ανοργάνωτη αγορά της Βαρκελώνης όπου βάζεις ένα πιάτο φακιolia δέκα λεπτά μετά την ώρα σου! Αυτοί οι οργανωμένοι πυρήνες εκείνοι εκείνοι είχανε έναν χαρακτήρα σα ομάδα σχολείου — είχανε ιστορία επειδή εκείνοι ήτανε ιστορίες! Σήμερα αυτοί οι πυρήνες βρίσκονται ανάμεσα στους corporate seats σα κάποιοι παράξενοι επισκέπτες στο δικό σου σπίτι επειδή έκανες facebook marketplace! Αυτοί εκείνοι εκείνοι είχανε ψυχή επειδή εκείνοι εκείνοι ήτανε η ομάδα — όχι επειδή είχανε ένα μικρό γήπεδο! Και τώρα λέγεται πως εμείς χάσαμε εκείνο το αίσθημα επειδή φτιάξαμε ένα μεγάλο γήπεδο; Μα εμείς εκείνο το μεγάλο γήπεδο το γεμίσαμε ψυχή επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι βγήκανε μέσα στους δρόμους σαν στρατιώτες! Εκείνο εκείνο εκείνο που χάσαμε είναι η ίδια η σύνδεση εκείνη εκείνη — την εποχή εκείνη όταν οι γονείς έπαιρναν τα παιδιά τους στα χέρια σα να κρατούσανε έναν ουρανό μπροστά τους! Σήμερα όμως αυτοί εδώ οι ίδιοι γονείς κάθονται σ' αυτούς τους πλαστικούς σωλήνες σα να βρίσκονται μέσα σε αεροπλάνο που δεν ξέρουνε πώς λειτουργεί! Κι εσείς λέγετε πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε ψυχή επειδή είχανε μικρά γήπεδα; Μα εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε μικρά γήπεδα επειδή ΔΕΝ ΕΙΧΑΝΕ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟ ΛΟΓΟ ΝΑ ΓΙΝΟΥΝ ΜΕΓΑΛΑ! Εκείνοι εκείνοι εκείνοι ζούσανε την ομάδα σα μία γιορτή σα ένα γλέντι σα μία οικογενειακή συγκέντρωση — όχι επειδή είχανε λιγότερο οικονομικό βάρος! Σήμερα εμείς φτιάξαμε ένα γήπεδο σα εκείνο το σπίτι της γιαγιάς μου που είχε πάρα πολλά δωμάτια και τελικά κανείς δεν έμενε εκεί! ΚΑΙ ΝΑ ΠΟΥ ΤΩΡΑ ΒΓΗΚΑΤΕ ΝΑ ΘΡΗΝΕΙΤΕ ΣΑΝ ΝΑ ΣΑΣ ΠΗΡΑΝΕ ΤΗΝ ΜΑΝΑ ΣΑΣ! 💀🔴 Αυτή εδώ η ομάδα έγινε πιο ισχυρή οικονομικά επειδή εμείς εκείνοι εκείνοι εκείνοι ξέραμε πως το οικονομικό βάρος ήταν εκείνο που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη — όχι μόνο επειδή κάναμε το γήπεδο μεγαλύτερο! Εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε μία ψυχή σα εκείνη την παλιά μπίρα των δεκαετιών όπου βγάζανε μόλις το βγάλεις στην παρέα σου γίνεται γιορτή — όχι επειδή ήτανε μικρότερο το μπουκάλι! ΟΧΙ, ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ, ΔΕΝ ΧΑΣΑΜΕ ΤΗΝ ΨΥΧΗ ΜΑΣ ΕΠΕΙΔΗ ΦΤΙΑΞΑΜΕ ΕΝΑ ΚΤΙΡΙΟ! ΤΗΝ ΧΑΣΑΜΕ ΕΠΕΙΔΗ ΑΦΗΣΑΜΕ ΝΑ ΠΑΕΙ Η ΨΥΧΗ ΣΕ ΝΕΡΟ ΚΑΙ ΠΛΑΣΤΙΚΟ! Κι αν τώρα σεις θρηνείτε γι' αυτήν την παλιά εποχή σαν εκείνον τον γείτονα που λέγεται πως είχε μία τέλεια ζωή επειδή είχε ένα πικνίκ στο πάρκο ενώ εσύ καθόσουνε στην ζεστή σκάλα του σπιτιού σου βλέποντας την βροχή — τότε είναι δικό σας πρόβλημα! Η ομάδα αυτή εδώ είναι μεγαλειώδης επειδή έγινε περισσότερο δυνατή οικονομικά — όχι επειδή έγινε περισσότερα ερείπια σαν εκείνον τον παλιό πέτρινο τοίχο στον Πειραιά που κάποιος τον γκρέμισε επειδή έκανε χώρο για μία πολυκατοικία! ΚΑΙ ΣΙΩΠΑΤΕ ΠΙΑ! Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΟΜΑΔΑΣ ΕΙΝΑΙ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΝ ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΣΥΛΛΟΓΙΚΟ ΑΙΣΘΗΜΑ! 🔥

τι βλέπω εδώ ρε συντρόφους; κάποιοι τρέχουν σα να τους πήρε ο διάολος γράφοντας πως η Μπάρσα έγινε ψυχρή ομάδα γηπέδου σα σουπερ μάρκετ ενώ οι ίδιοι δεν ξέρουν καν τι σημαίνει γήπεδο σαν σπίτι! Ποιος από σας έχει κάνει ποτέ αγώνα εκεί στα Νόου Καμπ πριν δεκαπέντε χρόνια; Να σου πω εγώ — κανείς! Γιατί εκείνο το γήπεδο εκείνες τις ημέρες ήταν σα το σπίτι του παππού μου στη Λάρισα όταν έβραζε η γιούχτα στις γειτονιές: όλοι μύριζαν αλάτι, κρασί και βραστό αβγό στις κάλτσες τους! Κι όμως εσείς λέτε πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε ψυχή επειδή είχανε μικρά γήπεδα σα φουαγιέ του σινεμά; Μα εκείνος ο χώρος εκείνος στο Γιουβέντους — αυτός ήταν μικρός σαν εκείνο το παράθυρο του δωματίου όπου κοιμόταν ο Κρόιφ όταν πάλευε με τους τραυματισμούς του! Εκεί μέσα ο κόσμος τραγουδούσε τόσο δυνατά που δονούνταν οι γυάλινες πόρτες του καφενείου στην επόμενη γωνία! Σήμερα αυτοί εδώ βγάζουνε ένα γήπεδο σα ολοκληρωμένο βιομηχανικό συγκρότημα — έχει τόσες θέσεις όσο έχει η πόλη μου ρούχα στα ντουλάπια! Κι τώρα λέγεται πως εμείς χάσαμε εκείνο το αίσθημα επειδή φτιάξαμε ένα μεγάλο γήπεδο; Μα εμείς εκείνο εκείνο το γήπεδο το γεμίσαμε ψυχή επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι βγήκανε στους δρόμους σα στρατιώτες! Την εποχή εκείνη όταν οι άνθρωποι πήγαιναν στα γήπεδα με τα σακίδια τους σα να πάνε στον πόλεμο — σήμερα αυτοί εδώ κάθεστε σα αθώοι τουριστές μέσα στους corporate boxes βλέποντας την ομάδα σα μία ταινία στον κινηματογράφο! Παιδιά μου, ξυπνάτε! Η Μπάρσα εκείνες τις εποχές είχε μία ψυχή σα εκείνον τον βράχο στο Πέραμα όπου πηγαίναμε για μπάζα όταν ήμασταν μικροί — σκληρή, δυνατή, πάντα εκεί! Σήμερα έχει μία ψυχή σα εκείνο το αισθητικό κέντρο που άνοιξε ο ξάδερφός μου στη Ροδίτσα επειδή έκανε "πιστοποίηση ISO 9001"! Την εποχή εκείνη όταν οι οικογένειες πήγαιναν στα γήπεδα σα να πάνε στον γάμο της αδερφής τους — σήμερα αυτοί εδώ βρίσκονται σε αυτούς τους καθισμένους σα μια ομάδα επιχειρηματιών που περιμένουνε το τσάι τους να κρυώσει! Κι εσύ μου λες πως εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε οργανωμένους πυρήνες σαν εκείνες τις γειτονιές όπου ο κάθε ένας είχε φέρει μαζί του και την ίδια ζύμη; Μα εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε μία ψυχή επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε ΤΑΛΕΝΤΟ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ! Ο Μέσι εκείνες τις ημέρες έκανε εκείνον τον γύρο σα βίδα μέσα στο ξύλινο γήπεδο εκείνο — όχι επειδή ήταν οργανωμένος πυρήνας, αλλά επειδή εκείνος ο χώρος ήταν σα σπίτι του! Σήμερα αυτός ο ίδιος χώρος είναι σα εκείνο το ξενοδοχείο όπου μπαίνεις με το κλειδί ηλεκτρονικού εισιτηρίου και βλέπεις τον υπάλληλο να σου ζητάει φωτογραφία! Και εσείς ακόμα θρηνείτε επειδή χάσαμε εκείνη την εποχή; Μα εκείνη η εποχή ήταν σα εκείνο το μπουκάλι κρασί που ανοίγεις την ημέρα της γιορτής σου — σου δίνει μία γεύση μοναδική εκείνο το βράδυ! Σήμερα όμως πίνουμε κρασί σα να είμαστε στο σουπερ μάρκετ: ανοίγουμε το πλαστικό σωληνάριο και πετάμε το φελλό χωρίς δεύτερη σκέψη! Κι έτσι φτάνουμε στο σημείο εκείνο όπου κάποιοι από σας ξεχνάνε πως η Μπάρσα εκείνες τις ημέρες είχε μία ψυχή επειδή υπήρχε εκείνος ο χώρος εκείνος — όχι επειδή υπήρχε εκείνος ο οργανωμένος πυρήνας εκείνος! Εκείνος ο χώρος εκείνος ήταν σα το σπίτι όπου μεγάλωσαν οι γονείς μας: πάντα εκεί, πάντα ζεστό, πάντα δικό σου! Σήμερα όμως αυτοί εδώ έχουνε ένα γήπεδο σα εκείνο το σπίτι που αγοράσαμε γιαAirbnb επειδή είχε ωραία θέα — ωραία θέα, αλλά όταν μπαίνεις μέσα νομίζεις πως βρίσκεσαι σε ξενοδοχείο τριών αστέρων! Και να που τώρα κάποιοι από σας λέγουνε πως χάσαμε την ψυχή επειδή φτιάξαμε ένα μεγάλο γήπεδο! Μα η ψυχή δεν βρίσκεται μέσα στα εκατομμύρια των καθισμάτων· βρίσκεται στις φωνές εκείνων των οικογενειών που τότε τραγουδούσαν σα να ήτανε στον γάμο της κόρης τους! Εκείνες οι οικογένειες εκείνες είχανε μία ψυχή σα εκείνον τον παλμό του αγώνα εκείνου εκείνου όπου οι μπάτσοι τριγύριζαν ανάμεσα στις παμπ σαν γιορτή — όχι επειδή υπήρχε εκείνος ο οργανωμένος πυρήνας εκείνος! Κι έτσι εγώ εδώ στέκομαι ανάμεσα σας σα εκείνος ο θείος που προσπαθεί να σας πει πως η ψυχή δεν πουλιέται με πλαστικά εισιτήρια! Αυτή η ομάδα έγινε μεγάλη οικονομικά επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι ξέραμε πως το οικονομικό βάρος ήταν εκείνο που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη — όχι επειδή κάναμε το γήπεδο μεγαλύτερο! Εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε μία ψυχή επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε ΤΑΛΕΝΤΟ ΣΤΑ ΠΟΔΙΑ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΣΤΙΣ ΚΑΡΔΙΕΣ ΤΟΥΣ! Και τώρα πού βρισκόμαστε; Σε έναν κόσμο όπου το γήπεδο είναι σα εκείνο το αυτοκίνητο που οδηγείς για τρεις μέρες χωρίς να βγάλεις το κλειδί από την ανάφλεξη επειδή φοβάσαι πως αν σταματήσεις εκείνη η βόλτα θα τελειώσει! Μα η ψυχή δεν βρίσκεται μέσα στον κινητήρα εκείνου του αυτοκινήτου — βρίσκεται στις στάσεις σου στους δρόμους εκείνους όπου έκανες ατάκες με τους γείτονες! Αυτή είναι η αλήθεια, συντρόφους μου: η Μπάρσα εκείνες τις ημέρες είχε μία ψυχή επειδή εκείνο εκείνο το γήπεδο ήταν σα σπίτι του! Σήμερα όμως αυτοί εδώ έχουνε ένα γήπεδο σα ξενοδοχείο πέντε αστέρων — ωραίο, μεγαλοπρεπές, αλλά όταν τελειώσεις βγεις έξω σα να ξέχασες το εισιτήριο σου στο αυτοκίνητο!

Άκου, αγαπητέ φίλε, ξέρεις τι μου θύμισε όλες αυτές τις κουβέντες; Την φορά εκεί που πήγα με τον γιο μου στο Γιουβέντους πριν χρόνια — εκείνο το μικρό γήπεδο, σου λέω, ήταν σα το σπίτι του παππού μου στον Πειραιά όταν βράζει η σούπα στις γειτονιές. Κάθισα εκεί πάνω στις ξύλινες σκαλωσιές σαν να έκανα διακοπές σ' ένα χωριό όπου όλοι γνωρίζονταν, όχι σαν στο Νόου Καμπ που κάθεστε σα να βρίσκεστε στο αεροδρόμιο της Ρώμης περιμένοντας τη πτήση για... Οπουδήποτε αλλού εκτός από εκεί. Τι λέω εγώ τώρα; Μην τα βάζεις όλα στο ίδιο τραπέζι, φίλε μου. Αυτοί εκείνοι είχαν ψυχή επειδή είχε νιώσει κανείς πως ο αγώνας εκείνος ήταν σαν οικογενειακή συγκέντρωση στο σπίτι της γιαγιάς — όχι επειδή ήταν μικρότερο το γήπεδο. Το Νόου Καμπ σήμερα; Εκείνο είναι σα εκείνο το σπίτι που αγοράσαμε στη Λευκάδα την εποχή που είχαμε βρει εκείνο το μικρό παραθαλάσσιο σπίτι κάτω από τα δέντρα. Ήταν ζωντανό, υπήρχε ζωή εκεί γύρω, οι γείτονες πηγαινοέρχονταν συνέχεια. Σήμερα όμως εκείνο το σπίτι έχει γίνει μία μονάδα ενοικίασης Airbnb όπου οι επισκέπτες μπαίνουν μέσα σα να περνούν από μουσείο—ωραίο κτίριο, ωραίες λεπτομέρειες, αλλά χάνει εκείνο το ανθρώπινο στοιχείο. Κοίταξε τώρα εμένα προσωπικά: εδώ στην ομάδα μας υπάρχει μια περίεργη δυναμική που σίγουρα δεν μπορείς να τη συγκρίνεις μόνο με αριθμούς. Τη δεκαετία του '90, όταν πήγαινες στο Γιουβέντους, ένιωθες πως συμμετέχεις σ' ένα κίνημα — εκείνοι οι οργανωμένοι πυρήνες δεν ήταν οργανωμένοι από κάποια διοίκηση· ήταν οργανωμένοι επειδή όλοι είχαν νιώσει εκείνον τον παλμό σαν μία γιορτή. Σήμερα, εκεί στον Άγιο Διονύσιο, στον Ευαγγελισμό, εκεί όπου οι ομάδες τραγουδούσαν σα να ήτανε στις γειτονιές τους, εκεί έχει γίνει ένας τόπος ασφυξίας, σα να βρίσκεσαι μέσα σ' ένα κτίριο γραφείων όπου κανείς δεν γυρνάει να σου πει "τι γίνεται, παιδί μου;" Κι όμως εμείς εδώ λέγαμε πως η ομάδα έγινε πιο ισχυρή οικονομικά επειδή εμείς εκείνοι εκείνοι εκείνοι ξέραμε πως το οικονομικό βάρος ήταν εκείνο που έκανε την ομάδα μεγαλύτερη — όχι μόνο επειδή κάναμε το γήπεδο μεγαλύτερο! Εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν ψυχή επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε την ομάδα στο αίμα τους σα εκείνον τον βράχο στο Πέραμα που ποτέ δεν σπάει. Σήμερα όμως αυτοί εδώ βρίσκονται σ' έναν κόσμο όπου η ομάδα είναι σα εκείνο το smartphone που έχεις και ξεχνάς πως τελικά πρέπει να το χρησιμοποιήσεις για να μιλήσεις ανθρώπους. Αυτό που σου λέω εδώ είναι πως δεν υπάρχει μία σωστή ή μία λάθος απάντηση. Αυτοί εκείνοι είχαν ψυχή επειδή εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε έναν χαρακτήρα, μία κουλτούρα, μία ιστορία σ' εκείνο το μικρό χώρο. Εμείς εδώ όμως έχουμε κάνει το γήπεδο μεγάλο επειδή έγινε σημάδι δύναμης — οικονομικής δύναμης, αγωνιστικής δύναμης. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως έχουμε χάσει κάθε ίχνος εκείνης της παλιάς ψυχής. Βλέπεις εκείνο το παράδειγμα εκείνο όπου η ομάδα έπαιζε στις αρχές της δεκαετίας του 2010 στα Νόου Καμπ; Την εποχή εκείνη που οι οικογένειες είχαν βγάλει τους πάγκους τους, είχαν βγάλει τις μπουγάτσες τους, είχαν βγάλει τα κρασιά τους — εκείνη την εποχή εκείνη ήταν σα μια γιορτή όχι επειδή υπήρχε κάποιος οργανωμένος πυρήνας, αλλά επειδή υπήρχε μία σύνδεση μεταξύ των ανθρώπων. Σήμερα όμως βλέπω τους γονείς εκείνους να κάθονται στους corporate boxes σα να βρίσκονται σε μία αίθουσα συνέδρου για ιατρικές εταιρείες — ωραίο θέαμα, ωραίο γήπεδο, αλλά εκείνη η αίσθηση εκείνη έχει χαθεί. Μπορεί λοιπόν εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν ψυχή επειδή είχαν ένα μικρό γήπεδο; Φυσικά κι είχαν — εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν ψυχή επειδή είχαν έναν χαρακτήρα, μία κουλτούρα. Μα εμείς εδώ βγήκαμε δυνατοί οικονομικά επειδή εμείς εδώ κάναμε το γήπεδο σημάδι δύναμης. Αυτό όμως δε σημαίνει πως έχουμε ξεχάσει εκείνο το αίσθημα εκείνο — σημαίνει πως έχουμε αλλάξει εμείς οι ίδιοι. Αυτό είναι που πρέπει να σκεφτούμε εδώ: αυτή η ομάδα δεν έγινε ομάδα γηπέδου επειδή έχασε τον χαρακτήρα της, έγινε ομάδα γηπέδου επειδή άλλαξε η ίδια η φύση των ανθρώπων που την ακολουθούν. Εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχαν ψυχή επειδή είχαν μία σύνδεση μεταξύ τους, όχι επειδή είχαν ένα συγκεκριμένο μέγεθος γηπέδου. Σήμερα εμείς εδώ έχουμε μία σύνδεση διαφορετική — οικονομική, αγωνιστική, εμπορική. Αυτό όμως δεν κάνει αυτή την ψυχή λιγότερο αληθινή· την κάνει διαφορετική. Και τώρα που βλέπω όλα αυτά τα νούμερα εκεί σ' αυτό το φόρουμ — αυτά τα νούμερα δεν λένε ψέματα, αλλά δεν λένε και την αλήθεια. Αυτή εδώ η ομάδα ήταν πάντα μία ομάδα ψυχής, είτε εκείνοι εκείνοι εκείνοι είχανε ένα μικρό γήπεδο είτε εμείς εδώ κάναμε ένα μεγάλο γήπεδο. Το ζήτημα είναι τι κάνεις εσύ εδώ μέσα — συνδέεσαι με τους ανθρώπους γύρω σου ή βλέπεις μόνο τους αριθμούς; Αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν ψυχή επειδή είχαν μία σύνδεση ανθρώπινη. Εμείς εδώ βλέπουμε μια σύνδεση διαφορετική — οικονομική, αγωνιστική, εμπορική. Αυτή είναι η αλήθεια: η ψυχή δεν βρίσκεται μέσα στο γήπεδο· βρίσκεται μέσα στους ανθρώπους που το γεμίζουν. Αυτοί εκείνοι εκείνοι είχαν ψυχή επειδή είχαν εκείνον τον άνθρωπο δίπλα τους. Εμείς εδώ έχουμε ψυχή επειδή εμείς εδώ έχουμε μία ομάδα που αγωνίζεται σκληρά, μία ομάδα που γίνεται όλο και μεγαλύτερη οικονομικά. Αυτό όμως δεν κάνει αυτή την ομάδα λιγότερο αληθινή· την κάνει διαφορετική. Και τώρα, ας το αφήσουμε εκεί — ας σκεφτούμε πως αυτή η κόντρα δεν είναι αγώνας μεταξύ σωστού και λάθους, είναι μία κόντρα μεταξύ διαφορετικών εποχών, διαφορετικών χαρακτήρων, διαφορετικών ψυχών. Αυτό που έχει σημασία είναι να θυμόμαστε πως αυτή η ομάδα ποτέ δεν ήταν η μία ή η άλλη — ήταν πάντα οι άνθρωποι πίσω από αυτήν. Και όσο υπάρχουν αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι, τόσο θα υπάρχει και η ψυχή αυτής της ομάδας.