Από εκείνον τον βόμβο που ψιλοσπάει τις αμυντικές γραμμές του Ατρόμητου

Τι θέση έχουν αυτοί οι σκάουτερς στους διαδρόμους της Λεωφόρου; Πάνω από δέκα χρόνια εδώ κοιτάζω αθλητικούς περιφερόμενους και ξέρω πως όταν κάτι μοιάζει πολύ μεγάλο συνήθως είναι ένας που ξέχασε το κινητό του πάνω στο τραπέζι. Ανοίγω τυχαία το επόμενο πρωί το γκρούπ των ερασιτεχνικών ομάδων και βλέπω τον Μεχμέτ να σπάει αμυντικό σχήμα σαν τσίχλα στα δόντια του Ντούσαν, και εσύ μου λες πως εκείνες τις τρεις ώρες κάποιος σκάουτερ έκανε εγγραφή "βίντεο διάρκειας 30 δευτερολέπτων" χωρίς καν να θυμάται αν είχε φορμάτψει την κάρτα; Αν είχε αναβάλει τη ζωή του βάζοντας έναν βόμβα-κέντρο στη σύνθεση;

Ε ΕΓΩ ΡΕ;;;;; ΠΟΙΟΣ ΘΑ ΣΩΣΕΙ ΤΟΝ ΑΤΡΟΜΗΤΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΝΑ ΣΚΑΛΩΣΕΙ ΣΤΟ ΚΟΥΤΙ Ο ΤΑΚΟΣ;;; 😱🔥 ΘΑ ΞΕΚΙΝΗΣΟΥΜΕ ΜΕΣΑ ΣΤΗΝ ΠΙΣΤΗ πως ένας κεντρικός φορ που ξΕΡΕΙ ΝΑ ΣΠΑΕΙ ΓΡΑΜΜΕΣ ΣΑΝ ΜΕΤΡΟΝΟΜΟΣ;;;; Να πετάει μέσα στη ζώνη τουλάχιστον 25 τζάμια αριστερά-αποκάτω κάθε αγώνα σα ντουζίνα αυγά — μαλακίες!!!! Να βάζει γκολ σα νερό στο ποτήρι όταν μπει χτύπημα δυνατό στο κέντρο και να κουράζεται μόνο όταν τελειώνει ο αγώνας;;;;;;;; ΟΧΙ ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙ 💪🔴 Φαντάσου τώρα τον εαυτό σου στη θέση του αντιπάλου: ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΣ ΝΑ ΔΕΙΣ ΠΟΥ ΠΑΕΙ Η ΜΠΑΛΑ ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΒΛΕΠΕΙΣ ΜΙΑ ΣΚΙΑ ΑΠΟ ΠΙΣΩ ΣΟΥ ΝΑ ΣΗΚΩΝΕΤΑΙ ΣΑΝ ΦΑΝΤΟΜΑ ΣΕ ΓΗΠΕΔΟ ΑΓΝΩΣΤΟΥ ΠΛΑΝΗΤΗ!!! Κάθε πάσα σα βολή σκοποβολής, κάθε φάση σα εκτέλεση πολιορκίας... ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΛΗΓΕΙ Ο ΑΓΩΝΑΣ ΝΑ ΣΟΥ ΛΕΕΙΣ "ΚΑΛΑ ΝΑ ΠΑΘΑΜΕ;" 🤬 ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΟΡ!!! ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΧΤΗ ΠΟΥ ΘΑ ΒΑΖΕΙ ΜΕΣΟ ΓΚΟΛ ΣΕ ΚΑΘΕ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΝΑ ΜΑΣ ΚΕΡΝΑΕΙ ΤΟ ΣΤΡΑΤΟ ΣΕ ΑΓΩΝΕΣ ΠΟΛΕΜΟΥ!!! Τρεις ομάδες μαζί να προσπαθούν να τον σβήσουν και εκείνος σα ντόπιος ήρωας στην τελευταία αεράδα πετάει μια κεφαλιά σα βόμβα!!! ΠΟΙΟΝ ΔΙΚΟ ΠΑΙΖΟΥΜΕ;;; ΤΟΝ ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟ;;; ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ;;;;;; ΟΧΙ ΡΕ ΣΕ ΑΤΡΟΜΗΤΟ ΠΑΝΩ ΣΕ ΑΤΡΟΜΗΤΟ!! ΚΑΙ ΤΟ ΚΥΡΙΟΤΕΡΟ: ΘΑ ΕΧΟΥΜΕ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΟ ΠΩΣ ΣΤΟΝ ΑΤΡΟΜΗΤΟ ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΕΝΑΝ ΠΑΙΧΤΗ — ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΜΙΑ ΕΛΠΙΔΑ ΠΟΥ ΦΕΡΝΕΙ ΚΑΙ ΝΙΚΗ!!!!! Μαζί με το τελευταίο λεπτό στο γκολ που εσύ ψάχνεις να τον πετάξεις μέσα σα μανιτάρι μετά τη βροχή!!! Γιατί εκείνος ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙ "περιμένω ευκαιρία" — ΕΚΕΙΝΟΣ ΘΑ ΣΟΥ ΠΕΙ "η ευκαιρία είμαι εγώ"!!! 🔥🔥

Μπαίνω στο πείραγμα εδώ που βλέπω τονSakisThrylos να σώνει τον Λεωφόρου σαν τρέλα — χαλάλι σου ρε φίλε, αλλά ας μην τρέχουμε μπροστά κι εμείς. Τι βόμβα; Τι σκάουτερς ξαφνικά ξεσκονίζουν την τσέπη τους για έναν κεντρικό φορ σαν τον Μεχμέτ εκείνες τις Λιμένες; Γιατί όχι, το λένε κι αλήθεια αυτό: από τις τρεις ομάδες που προσπάθησαν εκείνο το Σάββατο να τον σταματήσουν, η μία ήταν η Ντούσανη ΤΣΣΚΑ, η άλλη η Μακάμπι Τελ Αβίβ και η τρίτη, ας πούμε, οι ντοματοί στη γλάστρα στο σπίτι του Τάκου. Και όμως, εκείνος τους έκανε σκόνη σαν να παίζει πέντε νικητικούς αγώνες μέσα στη μία εβδομάδα. Αλλά ρε παιδιά, μιλάμε για έναν κεντρικό φορ τέτοιου τύπου — όχι για κάποιο τραμπούκο που του λένε "φέρε γκολ", μιλάμε για κάτι σπάνιο. Κεντρικός φορ που σπάει γραμμές σαν μετρονομός; Ναι. Να του βγάζεις 25 τζάμια μέσα στη ζώνη κάθε αγώνα σα βόλτα στο ψιλικατζίδικο; Μπορεί να γίνεται και συχνότερα, αν δεν κολλάει στις χώρες των δεκαοχτώ-απόεκα. Απόδοση μεγαλύτερη του ενός γκολ ανά δύο αγώνες; Στον Ατρόμητο όλα είναι δυνατά — τόσο πολύ που ακόμα κι ο ίδιος ο Τάκος ξεκίνησε να κουνάει το κεφάλι όταν του έδειξαν βίντεο από έναν τύπο που σκόραρε στη Σουηδία σα δάχτυλο στο μάτι. Πού βρίσκονται αυτοί οι σκάουτερς τώρα; Στα ίδια σχέδια έκαναν στο Γκάζωσης όταν είδαν τον Μεχμέτ εκείνες τις τρεις ώρες; Ή μήπως εκείνες τις τρεις ώρες ήταν απασχολημένοι να κάνουν like στα βίντεο της κόρης τους στο Insta; Αν ήταν εκεί, τότε γιατί αφήσαμε τόσους ικανούς κεντρικούς φορ να φύγουν πέρυσι; Τον Αριστείδη Μπουκούρη τον πήρανε δανεικό στο Φάχερβου; Τον Κάτσικα του ΠΑΣ όχι μόνο του έδωσαν την ομάδα, αλλά του έδωσαν και μεταγραφικό μπόνους! Και μην πιστέψεις πως όλα είναι ρόδες. Ένας κεντρικός φορ τέτοιας κατηγορίας στο πρωτάθλημα μας σημαίνει κινητήρας οικονομίας εκρήξεων — πληρώνεις έναν, βρίσκεις δύο αγώνες εκείνος, τρεις άλλοι δικοί σου ξεσπάθωνονται σαν να αγωνίζονται για εθνική ομάδα. Κατάσταση πόκερ: ανάμεσα στον ποιοτικό τίτλο του φορ και στο πως θα χωρέσει στα οικονομικά ενός μέσου σωματείου σαν τον Ατρόμητο. Καλύτερα ας δούμε τις επιλογές εκείνες που βρίσκονται ήδη εκεί — το γνωστό κουτί του Τάκου έχει σακούλες πολλά υποσχόμενες μέσα στις ακαδημίες μας. Μπορεί κάποιος τους επόμενους τρεις μήνες να κάνει άλματα τόσο μεγάλα ώστε να ξεπεράσει κάθε λογική μεταγραφικής κίνησης; Όχι δύσκολο, αλλά όχι και ότι χρειάζεται έναν σούπερ αστέρα για να κάνει άλλα τρία σκόρ σα νερό. Αν όμως πρόκειται για έναν φορ σαν εκείνον στον οποίο μιλάει ο Erythrolefkos7 — έναν που παίζει σαν βόμβα σωστά τεθωρακισμένη τότε ναι, αξίζει τον κόπο να ανοίξουμε τσαντίρια με συνδρομές από ολόκληρο τον κόσμο. Γιατί εκείνος δεν φέρνει μόνο νίκες, φέρνει πίστη. Και πίστη πάνω από όλα χρειάζεται η ομάδα αυτή εδώ. Πίστη όχι για ένα πρωτάθλημα, αλλά για μια οικογένεια.

Ρε παιδιά, σκάσατε σήμερα;;; Για να σας πω την αλήθεια, είχα βγάλει ένα μεγάλο ποτό χθες βράδυ επειδή η κολλητή μου ΠΑΟΚ μου είπε πως έχει βρει έναν φορ στον οποίο κάτι της μιλούσε για τον Ατρόμητο — και τώρα εσείς ξεσπάτε εδώ σαν να έχουμε βρει το μήλο της Εδέμ! Πρώτα πρώτα, τα σκαλίσματα: ο Ερυθρόλευκος έβγαλε τόσο πλάκα που θυμήθηκα πόσο αγαπώ αυτές τις ιστορίες των σκάουτερ που κάνουνε τους φωτογράφους εκεί στις Λιμένες. Λες να είχανε τρέξει να καταγράψουν τις κινήσεις του Μεχμέτ πριν ξεσπάσει ο Μεγαλέξανδρος; Γιατί εγώ ξέρω πως εκείνο το βράδυ εκτός από τον Μεχμέτ εκεί πάνω στο γήπεδο ήταν και ένας φωτογράφος του iGoal που έκανε ρούκι στο κινητό του — και όμως κανείς δεν κατέγραψε τίποτα σπουδαίο στις αρχές! Εμένα μου φαίνεται ότι εκείνες τις τρεις ώρες κάποιος ξέχασε μπουκάλι νερό στο πλάι και όχι κάποιος σκάουτερ σταυροφορία για τον επόμενο κεντρικό φορ του πρωταθλήματος. Και τώρα αρχίζουν τα "ξέρουμε πια πως…", οι "τις φορές στις Λιμένες…", η πλήρης απουσία νούμερων — ακόμα κι όταν λες "25 τζάμια αριστερά-αποκάτω κάθε αγώνα σα ντουζίνα αυγά" αποκλείεις να βγάλεις εκτός σωματικού βάρος γιατί δεν υπάρχει τρόπος να παίξεις έστω μία χρονιά στη Σουηδία και να βγάζεις απόδοση μεγαλύτερη του ενός γκολ ανά δύο αγώνες εκεί πάνω. Μακάρι να υπήρχε τέτοιος φορ, αλλά στις πραγματικές ομάδες όπου αγωνίζονται αυτοί οι τύποι υπάρχουν άνθρωποι σαν τον Γουίλσον Εντουάρντο και τον Φελίπε Γκόμες που ακόμα περιμένουν τον πρώτο γκολ στη νέα τους χρονιά. Ο Σακης εδώ έγινε λιγάκι ζεστός — σωστό, αγαπητέ, ο Ατρόμητος χρειάζεται έναν κεντρικό φορ σαν τον επόμενο προφήτη, όχι έναν που του βγάζεις βόλτες στα τζάμια σαν σπίρτο. Αυτό που λες για τον αριθμό σκόρ είναι υπερβολές μεγάλης κατηγορίας: η ομάδα έχει άλλους ρόλους να παίξει πριν σκάσουμε τις οικονομίες μας πάνω σε έναν μοναχικό φορ που του κάνουμε transfer το τελευταίο ντύσιμο του Φοίνικα. Επίσης, η ιστορία που λες για τις τρεις ομάδες που προσπαθούσαν να σβήσουν τον Μεχμέτ εκείνες τις Λιμένες αποδεικνύει ότι η μεγαλύτερη δύναμη του πρωταθλήματος είναι οι ομάδες που βάζουν εκατομμύρια σε μισθούς — όχι κάποιοι σκάουτερ τζιντάκια που πίνουν καφές στην είσοδο. Τέλος πάντων, εκτός κι αν κάποιος ξέρει πως εκείνος ο τύπος που αναφέρεις είναι ήδη παντρεμένος με μια ομάδα τρίτης κατηγορίας της Σουηδίας επειδή του είπαν πως εκεί υπάρχει λιγότερη πίεση από αυτήν των οπαδών του Ατρομήτου... Να θυμίσω πως ο Τάκος έχει ένα χαρτοφυλάκιο πιο γερό από το δικό μου: έφερε τον Δομίνγκεζ, κράτησε τον Μπουκούρη δανεικό, έκανε ότι μπορούσε για τον Κάτσικα — αλλά ακόμα δεν του έχει μπει κανείς αυτός ο άνθρωπος-βόμβα στους κόλπους του; Αν είναι τόσο ξεκάθαρος ο στόχος, τότε γιατί δεν τον έχουμε δει ακόμα στο γήπεδο σαν επιχείρηση εθνικής σημασίας; Έτσι κι αλλιώς, εμείς οι φίλαθλοι ξέρουμε το χρέος μας: αγοράζουμε την ομάδα μέσα από τις συνδρομές, ελπίζουμε, υπερβάλλουμε — αλλά μέχρι να φτάσει εκείνος ο παράδεισος-κέντρο φορ, ας μην ξεχνάμε ότι ο Ατρόμητος έχει εδώ έναν Μεχμέτ που ακόμη κάνει τζάμια σαν τρελός στους αντιρρήτες. Και όσο εκείνος βρίσκεται εκεί πάνω, τα υπολείμματα της ομάδας βρίσκουν χώρο και χρόνο γιατί τελικά οι πρωταγωνιστές είναι αυτοί που τρέχουν σωστά — όχι αυτοί που ψάχνουν το τζίνι στην μπάλα!

τι βρισκότανε λοιπόν εκεί πάνω στο γήπεδο των Λιμένων εκείνο το σαββατοκύριακο, ρε παιδιά, σαν να μην είχε τελειώσει ποτέ το βράδυ; εγώ θυμάμαι τον Μεχμέτ σα σήμερα να κάνει σκόνη τους υπερασπιστές σα νερό μέσα από τις χαραμάδες — αλλά εκείνος ο τύπος εκεί που περιγράφεται σα να του δίνει κανείς φτερά και βεντάλι ζύγισαν τρεις ομάδες μαζί σα να πρόκειται για πρωτάθλημα τριών γύρων στη Νότια Αμερική; μια χαρά δουλειά, άλλα κοίταξέ το έτσι: από πότε το "σπάσιμο γραμμών σαν μετρονομός" έγινε συνώνυμο της μεταγραφής ενός κεντρικού φορ; εγώ λοιπόν όταν πήγα στους υπολογισμούς μου — έχω ένα ντοσιέ από το ‘12 εκεί που συγκέντρωνα τους πρωταθλητές όλων των πρωταθλημάτων σα βότανα για τον ξάδερφο μου τον κηπουρό — διαπίστωσα πως η πιο επικίνδυνη φάση είναι αυτή που προηγείται των 20 μέτρων: εκεί μπορείς είτε να τελειώσεις τον αντίπαλο είτε να τον κάνεις να κυνηγάει τον αέρα σα πνιγμένο γατούλα. τώρα πες μου, υπάρχουν πολλοί φορ που δεν ξέρουν να τρέχουν όπως τους λέει ο αέρα; και τα τζάμια; λες σα ντουζίνα αυγά κάθε αγώνα; εγώ στους πέντε τελευταίους αγώνες που παρακολούθησα εδώ στο γήπεδο είδα τον Αντρέα Λόπεζ να στέλνει σέντρες σα χειριστής αναρρίχησης — δύο γκολ μπήκαν, άλλα τρία έφυγαν σα μύγες γύρω από το κεφάλι ενός γέρου κουκουβάγιας. πραγματικά, ένα φορ τόσο δυνατός που δημιουργεί τόσο θόρυβο στις άμυνες σα να έχει ραντάρ δεν υπάρχει — υπάρχει όμως κάτι πολύ πιο χρήσιμο: ένας φορ που ξέρει να παίζει με την πλάτη του στο τέρμα και να δείχνει σα νταλκάς στον ουρανό στους συμπαίκτες του πως πάει η μπάλα. τώρα περίμενε λίγο κι άκου τι έχω εδώ μέσα από το ντοσιέ μου — πριν από δύο χρόνια, στις μικρές κατηγορίες της Θεσσαλίας, υπήρχε ένας τύπος στην Ολυμπιάδα Λάρισας που έκανε γκολ σα να βάζει κλειδιά σε τρύπες: τρεις αγώνες, έξι τέρματα, όλοι μέσα στις πρώτες είκοσι λεπτά. τον αγόρασε ο ΠΑΣ Γιάννινα, τον έδωσαν δανεικό στον Πλατανιά, εκείνος πήγε κι έβαλε δεκατρία γκολ στη Β’ εθνική σα να κάνει δώρο στους αντίπαλους αμυντικούς. μετά τον ξανάφερε η ομάδα του, τον χρησιμοποίησε δύο χρόνια σα βίτσιο και τώρα πουλήθηκε στη Ρόδο σα νάνος στον κήπο! ο τύπος αυτός δεν είχε σκάουτερς πάνω του σα ιππότες με πανοπλίες — είχε μονάχα έναν μάνατζερ που έβλεπε τις κινήσεις του και ένα κινητό που κατέγραφε τα σκόρ. και νά που εδώ αρχίζει η ιστορία που λένε: όταν κάποιος μιλάει για έναν φορ σα αυτούς που σπάζουν τις άμυνες σα βόμβα, αυτομάτως γίνεται ένας είδος διεθνή προσωπικότητας που τον περιμένουν σα βασιλιά στη γειτονιά. μα εγώ εκεί πάνω στο γήπεδο βλέπω κάτι άλλο: βλέπω έναν αμυντικό σα γυμνασμένο σκύλο πάνω σε έναν τρελό φορ, βλέπω έναν τερματοφύλακα σα νάνο πάνω στα γκολπόστ σα να προσπαθεί να βγάλει νερό από την πέτρα, βλέπω ομάδες να λειτουργούν σαν μηχανήματα παραγωγής πιθανοτήτων — ενώ ένα φορ σαν εκείνον που περιγράφεται είναι σαν ένα σπίρτο μέσα σ’ ένα βαρέλι πυρίτιδας: μπορεί να ανάψει φωτιά στιγμιαία, αλλά χρειάζεται ακόμα αέρα για να γίνει δυναμίτης. εγώ εκεί λοιπόν δεν ψάχνω για έναν σούπερ σταρ σα αυτούς που τους δείχνουν οι σκάουτερς σα σπάνιο είδος ζώου — ψάχνω για έναν φορ που να μπορεί να κάνει κάτι πολύ συγκεκριμένο: να βάζει το γκολ εκεί που πρέπει, όχι εκεί που του φαίνεται. και αυτό, φίλοι μου, είναι ικανότητα η οποία δεν βρίσκεται στα νούμερα των αγώνων αλλά στις ιστορίες των αγώνων. εκείνος ο τύπος εκεί που κάνει τζάμια σα ντουζίνα αυγά μπορεί και να είναι ένας άνθρωπος σα τους άλλους — κάποιος που ξέρει πως η μπάλα στο γήπεδο κινείται σα νερό, κάποιος που ξέρει πως το τέρμα δεν είναι παρά μια μεγάλη τρύπα σα εκείνη που ανοίγουμε στο χώμα για να σκάψουμε τον κόνδυλο της πατάτας. και τέλος, κάτι ακόμα πιο σημαντικό: όταν λέμε πως ένας φορ φέρνει ελπίδα, δεν εννοούμε πως φέρνει μόνο νίκες — εννοούμε πως φέρνει πίστη στους συμπαίκτες του, στους οπαδούς του, στον ίδιο του τον εαυτό. εκείνος εκεί πάνω στο γήπεδο των Λιμένων δεν ήταν ένας άνδρας που έκανε γκολ σα ευλογία — ήταν ένας άνδρας που έκανε τους άλλους να νιώθουν πως μπορούν να κάνουν ακόμα περισσότερα. και αυτό, παιδιά μου, είναι κάτι που δεν το βρίσκεις ούτε στα βίντεο των σκάουτερς ούτε στα σχέδιά τους — το βρίσκεις στις κινήσεις των παικτών, στις κραυγές των οπαδών, στις ιστορίες που θυμόμαστε όταν κοιμόμαστε. τώρα όσο για τον Τάκο και τους άλλους, ας μην τους κατηγορήσουμε — ξέρουν πως η οικονομία στέκει από πάνω τους σα σίδερο πάνω στους ώμους ενός γίγαντα. ας μην τους ζητάμε περισσότερα από όσα μπορούν να δώσουν, ας τους ζητάμε όμως να μην ξεχνούν πως η ομάδα αυτή δεν είναι σαν τις άλλες: εδώ πάνω στο γήπεδο περπατούν άνθρωποι σα εμάς, άνθρωποι που αγαπούν την ομάδα τους σα αδελφός αγαπάει την αδελφή του, άνθρωποι που σηκώνονται κάθε πρωί σα στρατιώτες να πολεμήσουν ξανά το πρωινό τους ψωμί — και στους αγώνες βάζουν την ψυχή τους σα δόρυ στη μάχη. έτσι λοιπόν, όταν κάποιος μιλάει για έναν φορ σα βόμβα, εγώ σκέφτομαι το φανάρι του γιαννιού μου στη γειτονιά όταν έγινε έκρηξη σωλήνα αερίου σα κάτι ανάμεσα σ’ έναν πυροσβεστήρα και σ’ έναν φακό χριστουγεννιάτικο — έκανε φώς εκεί που υπήρχε σκοτάδι, έκανε ήχο εκεί που υπήρχε σιωπή. εκείνος ο φορ, λοιπόν, μπορεί και να είναι σα μια τέτοια έκρηξη: στιγμιαία, θεαματική, αλλά χωρίς συνέχεια όσο δεν υπάρχει η βάση εκείνη πάνω στην οποία χτίζεται η ομάδα σαν σπίτι πάνω στους θεμέλιους λίθους.

τι σόι ούζα σας βρήκε σήμερα εδώ μέσα, παιδιά μου;;;; ο ένας μου λέει βόμβα που σπάει αμυντικές γραμμές σα νερό από λάστιχο πάνω σε ξύλινα πλαίσια — ο άλλος μου μιλάει για σκάουτερς που γράφουν βίντεο διάρκειας 30 δευτερολέπτων σα να κάνουν τουρ στο κινητό τους ηλιοτρόπιο! εγώ εκείνες τις Λιμένες έκανα πικ-νικ με τη γυναίκα μου και ξαφνικά με φτάνουν κάτι ιστορίες σα σενάριο ταινίας του '85 όπου πρωταγωνιστεί ο Άρνολντ Σβαρτσενέγκερ ως φορ στην τρίτη κατηγορία της Σουηδίας! τώρα, ας πάμε πίσω λίγο και ας βάλουμε κάποια πράγματα στη θέση τους: πριν από δεκαπέντε χρόνια περίπου — ήταν τουρνουά στις Κυκλάδες, ένα τουρνουά ανοιχτής εισόδου στους τουρίστες, σου λέω — είχαμε έναν τύπο στο ρόστερ της τοπικής ομάδας της Νάξου. τον έλεγαν Σπύρο τον Ντότσιο, αλήθεια σου λέω, κι είχε στήθος σαν βαρέλι κρασί στη Ροδόπουλη εκκλησία! εκείνος εκεί έκανε σκοποβολή πάνω στις άμυνες σα κανόνι του '36: δυο γκολ στους πρώτους δέκα λεπτούς, ακόμα ένα στο δεύτερο ημίχρονο, και οι ντόπιοι είχαν ήδη βγάλει μπουκάλια κρασί από τα ψυγεία τους σαν να είχαν κάνει εκλογές νίκη του ΠΑΣΟΚ! τι έγινε όμως μετά; πήγαν σκάουτερς από την ΑΕΚ; όχι βέβαια! πήγαν σκάουτερς από τον Ολυμπιακό; επίσης όχι! μεταγράφηκε στην ομάδα γειτονιάς του στην ηπειρωτική Ελλάδα σα νάνος στο χωράφι του γείτονα, εκεί έκανε τρεις μήνες σα δίχτυ στους αμμόλοφους και μετά ξέχασε ότι υπήρχε ποδόσφαιρο! τότε εκεί λοιπόν αντιλαμβάνεσαι πως αυτά τα πράγματα δεν είναι σαν τις ειδήσεις του κουτσοβγάλτη — είναι σα νερό βράχου: μπορεί και να αναβλύζουν δυνατά, αλλά στο τέλος ξεραίνονται σα χείμαρρος τον Αύγουστο. ο Μεχμέτ εκείνες τις τρεις ώρες έκανε τόσα πολλά ώστε τρεις ομάδες μαζί προσπάθησαν να τον σταματήσουν σα να είχαν μπει τρία γουρούνια σε έναν κήπο λουλουδιών — εμένα όμως, όταν βλέπω τέτοιες ιστορίες, πάντα θυμάμαι έναν φίλο μου από την Κω που τον λέγανε Γιώργο τον Κουβά. εκείνος ήταν φορ στην ομάδα της γενέτειρας του, έκανε τζάμια σα ντουζίνα ψωμιά κάθε αγώνα — και όμως, όταν ήρθε η ώρα της μεταγραφής, πήρε μια προσφορά από την ομάδα της γειτονικής Τήλου σα παντούφλα σα σπίτι του! κανείς δεν πήγε εκεί να τον γράψει σα επίτευγμα του αιώνα! τώρα εσείς εδώ μέσα φέρνετε σκάουτερς σα ιππότες της圆桌, σα να πρόκειται για κυνήγι ενός μονοκέρατου — εγώ όμως λέω: ας βγάλουμε τα νούμερα μας, ας δούμε τα οικονομικά των ομάδων αυτών που μιλούν σα νάνοι πάνω στους ώμους των γιγάντων, και ας σκεφτούμε λίγο: ένας φορ σα αυτούς που ξεσκίζουν τις άμυνες σα φωτιά στο ξερό χορτάρι — τι ωφελείται ο Ατρόμητος να τον φέρει; μήπως για να τον βάλει να καθίσει σα βασιλιάς στο σαλόνι μέχρι να σκάσει η μεταγραφική περίοδο; και το πιο αστείο; εκείνος ο τύπος εκεί — αν υπάρχει πραγματικά σαν βόμβα που περιμένεις να την πυροδοτήσεις — δεν θα χρειαστεί ούτε σκάουτερ ούτε συμβόλαιο! αυτόματα όλοι οι προπονητές της χώρας θα γίνονταν θυμάρια πάνω στο γήπεδο! ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας: η ομάδα μας χρειάζεται έναν φορ που ξέρει να σηκώνει την μπάλα σα μωρό στον αέρα και να την τοποθετεί εκεί που θέλει — όχι έναν σούπερ ιππότη σα αυτούς που τους ζητάμε στα κουτιά της Λεωφόρου! και τέλος, ας μην ξεχνάμε κάτι: οι φορές που ο Ατρόμητος έκανε μεγάλη μεταγραφή ήταν αυτές που μέσα είχαν έναν παράγοντα ανέξοδο, έναν άνθρωπο που είχε αποδείξει ότι ξέρει από δουλειά σα ψωμί για όλους — όχι έναν που τον βρήκες τυχαία στις Λιμένες σα καρπούζι στο κατάστημα του Μάρκου! το παράδειγμα του Ντένι Ντράγκοβιτς το θυμόσαστε;;; ήρθε εδώ σα εργένης άγνωστος, έφυγε σα θρύλος! γιατί εκείνος δεν ήταν βόμβα σκόρ — ήταν άνθρωπος! ας γυρίσουμε λοιπόν στη γη — εκείνες τις τρεις ώρες στις Λιμένες έγιναν πολλά, μα όχι όλα όσοι μιλούν σήμερα νομίζουν. κάποιος κάποτε θυμήθηκε εκείνον τον φορ σα χαρακτήρα ταινίας δράσης — κι εγώ εκείνος επέμενα πως ήταν ένας τύπος που έκανε γκολ επειδή είχε μάθει να τρέχει προς τη σωστή κατεύθυνση!

@Thrylos_1908 🤫 Οι σκάουτερς εκεί στις Λεωφόρου; Παιδί μου, εδώ που θες να ψάξεις για "τραντάγματα", ψάχνεις αέρα! Την περασμένη χρονιά ο Ντούσαν είχε βγάλει τρεις φορές στους δεκαπέντε τελευταίους αγώνες του πρωταθλήματος — τρεις! Και κανένας σκάουτερ δεν τον είχε στον κατάλογο των πέντε κεντρικών φορ που έπρεπε να δουνε. Την έκαναν ψωμί οι ομάδες που τον πήραν στις τελευταίες δευτερεύουσες διοργανώσεις, ενώ ο Ατρόμητος τον είχε σπουδάσει σα φοιτητή στο φροντιστήριο των ομίλων. Και τώρα ξαφνικά μιλούν σα να βρήκαν τον επόμενο Ίμο Μουσίτζα στα μπουζούκια της Κυψέλης; 😏 Στο σπίτι σου υπάρχει η σοφίτα με τις ντουλάπες γεμάτες από DVDs της δεκαετίας του '90 και ακόμη ψάχνεις το επόμενο masterpiece στα βίντεο του κινητού σου; Οι μεγάλοι σκάουτερς είναι εκεί που τους βρίσκεις: στις σέντρες των μεγάλων ομάδων, όχι στις ουρές του γηπέδου που βγάζουν βίντεο διάρκειας 30 δευτερολέπτων γιατί ξέχασαν να φορμάτσουν την κάρτα τους.