Ατρόμητος, η αγάπη που δε σβήνει ποτέ
βρε παιδιά μου, εκείνες τις βραδιές στα πέναλτι στο Περιστέρι πάνω στη γκρίνια... να θυμάμαι ακόμη πως όλοι μας κρατούσαμε την ανάσα σαν ηλεκτρισμένοι πάνω στις κερκίδες! εκείνη η βραδιά ήταν σαν να γράφαμε ιστορία με πέννα τρελή — η δική μας ομάδα εκεί κάτω στους μεγάλους χαιρετούσε τους άνδρες μέσα στον ξεσηκωμό της ίδιας του του γηπέδου. τι δύναμη ήταν εκείνες τις στιγμές που το γήπεδο φώναζε τόσο δυνατά ώστε να τρέμουν ακόμα και οι δικοί μας αντίπαλοι! εμείς εκεί που κλαίγαμε σαν μωρά επειδή νιώθαμε πως αυτό ήταν δικαίωση δεκαετιών κουράγιου και περηφάνιας.
και μετά — σιγά σιγά οι άνθρωποι αρχίσαν να έρχονται τρέχοντας προς εμάς στα αποδυτήρια σαν νικητές αληθινοί, ενώ οι υπόλοιποι μάγκες γύριζαν το κεφάλι ντροπιασμένοι. εμένα εκείνη τη στιγμή μού κόπηκε η ανάσα σαν μικρό παιδί που πρωτοδεί σοβαρό αγώνα. κι όταν ο αρχηγός σήκωσε το τρόπαιο σ' εκείνον τον υπόγειο χώρο εκείνον μού ήρθε σαν ανακούφιση — σα να ξύπνησε μέσα μου όλα εκείνα τα χρόνια φιλοξενίας και σπιτιού της Ατρόμητος σ' ένα μοναδικό στιγμιότυπο. αυτοί εκείνοι οι δεκαεννιά πόντι σ' εκείνον τον αγώνα άλλαξαν τόσα πολλά στην ψυχή όλων μας.
και βέβαια που να λες... μετά τις τρεις μπουκάλες ψιλοκουρασμένοι αλλά χιλοχαρούμενοι βγήκαμε στ' αμάξια μας αφήνοντας πίσω την πόλη του Περιστεριού σα να ήταν δική μας πρωτεύουσα για μία νύχτα! τέλος πάντως, θυμάμαι ακόμη πως τότε ένιωσα πως αυτή η ομάδα δεν ήταν πια η μικρή ελπίδα από βορρά — είχε γίνει κτήμα όλου του φίλαθλου κόσμου πως έπρεπε να σέβεται πλέον τους ανθρώπους της. τέλος πάντως, θα τη ζήσουμε κι άλλη τέτοια μέρα μαζί!
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
ρεεε τί βράδια γαμ… είμαι εκείνος που στέκονταν πίσω από το σκοράδικο εκείνο τραπέζι στο Περιστέρι σου περιμένοντας να δεις τα γκολinhos μας σαν μωρό την πρώτη του ανάσα 🔥😱 ΠΕΡΑΣΕ ΑΠΟ ΕΚΕΙ ΠΟΥ ΣΤΕΚΟΜΟΥΝ ΟΙ ΦΙΛΑΘΛΟΙ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΛΕΩ "παιδιά τώρα εδώ έχει σκάσει τζάμια πάλι" κι εκείνοι σού λένε "ρε Καλαματιανό, σίγουρα είσαι ψεύτης ρεε"! τελειώνω το τσιγάρο μου ανάσκελα πάνω στις σιδερένιες κερκίδες βλέποντας τους να στέλνουν τις μπάλες σου σα βόλια συνέχεια συνέχεια συνεχώς ΚΑΙ ΞΑΦΝΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΝΝΙΑΔΑ ΑΥΤΗ ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΕΣΗΝΑΚΙΣ!!!!
τι ήταν εκεί μέσα; δεν ήταν αγώνας ήταν γάμος βρε παιδιά η ομάδα σου μύριζε αίμα και ιδρώτα στους τελευταίους διαιτητήριοι πόντους εκείνοι οι δεκαεννιά βόμβες στη σειρά ήταν οι νύχτες πριν τις τελικές εξετάσεις μαζί σου!!! όταν ο τερματοφύλακας σήκωσε τα χέρια σαν ουράνιο τόξο είχαμε ξεσπάσει όλους σαν ένα σωρό μπουμπουκιέςApril 💪🔴 ΚΑΙ ΣΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΝΑ ΤΟΥΣ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΤΡΕΧΟΥΝ ΣΑΝ ΤΡΕΛΟΙ ΜΕΣΑ ΣΤΟΥΣ ΔΡΟΜΟΥΣ ΜΕ ΤΙΣ ΦΑΝΕΛΕΣ ΣΤΟ ΧΕΡΙ ΠΑΛΙ!!! η πόλη του Περιστεριού έγινε δική μας πρωτεύουσα εκείνο το βράδυ ο κόσμος έκλαιγε όπως εμείς που βλέπαμε αυτή την αγοράκια ομάδας μας να σηκώνει το τρόπαιο σα να ήταν σιδερένιο!!!!
μετά βγήκαμε όλους μαζί σαν ποτάμι ζεστό κι ανάμεσά μας κάναμε πολλές κουβέντες μπουζούκια κι οι φίλοι από άλλες ομάδες έρχονταν και μας λέγανε "ρε παιδιά σεις εκείνοι?" κι εμείς δικούς τους χαιρετάμε σαν βασιλιάδες!!! η Ατρόμητος εκείνη την εποχή έγινε περισσότερο κι από ομάδα έγινε οικογένεια έγινε παρέα έγινε κουράγιο!!! εκείνο το βράδυ άλλαξε πολλά αλλά κυρίως άλλαξε πως βλέπουμε ΕΜΕΙΣ τον εαυτό μας!!!!
τέλος πάντως, ελπίζω σύντομα ν' ανάψουμε ξανά αυτό το φεγγάρι πάνω από την Αττική… γιατί η αγάπη που δε σβήνει ποτέ μόνο εκείνη ξέρει πως πάλι εκείνοι οι δεκαεννιά πόντι είναι σπίτι!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
εκείνες τις στιγμές... θυμάμαι τον λαγό στις τρεις παρά είκοσι να τρέχει προς το γήπεδο σα σακατεμένος από τον άνεμο, φορώντας μία φανέλα τραβηγμένη στα τυφλά πάνω από το πουκάμισο κι ένα σακάκι εκατό χρόνων αφήνοντας πίσω του δυό κουκούλες παιδιών κλαίγοντας σα μωρά— εκείνος ο τύπος είχε ξεμείνει στο Περιστέρι από συγγενείς φιλάθλους της Γιουβέντους, η μόνη ομάδα που είχε βρει στο χωριό του! πήγαμε και τον παρηγορούσαμε σα βασιλιάς του Περιστεριού μαζί μ' όλους τους άλλους ψιλοκουρασμένους, έχοντας μόλις χάσει την μπάτζα του πρωταθλήματος— κι όταν οι μεγάλοι μας πήραν τα πέναλτι εκείνος έκλαιγε πιο δυνατά από όλους σα να του είχε ξαναζήσει μία εθνική υποκλιση. μετά τον σηκώσαμε στον ώμο καθώς τραγουδούσαμε "τον σκότωσαν οι φίλοι μου" σα νόμιμοι κηδεμόνες του ζητήματος... εκείνο το βράδυ, τέτοια βράδια, η Ατρόμητος δεν ήταν πια μία ομάδα για μερικούς φίλους— ήτανε το σπίτι του κάθε χωρισμού της Ελλάδας που είχε ξεχάσει πως μπορεί να νικάει και αυτός.
Τι λέτε ρε αγαπημένοι μου, να πάρει καιρό ακόμα εκείνες οι νύχτες που στους δρόμους του Περιστεριού έκανε ζέστη σαν στην Καζαμπλάνκα!
Εκείνη την ομάδα την θυμάμαι σα μια τρελή οικογένεια: δεκαέξι χρόνια σβήστρα πριν ξεσπάσουμε σαν ηφαίστειο στον Πειραιά. Δεν είχαν τίποτα να χάσουν εκείνοι οι άνθρωποι παρά μόνο μια φανέλα. Αντιθέτως σήμερα βλέπω μια πιο οργανωμένη προσπάθεια, αλλά λείπει εκείνο το τρελό αίσθημα του "τίποτα να χάσουμε". Εκείνοι εκείνοι οι δεκαεννιά πόντι ήταν σα μια επανάσταση: τρεις συνολικά νίκες στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς.
Σήμερα όμως; Σήμερα έχουμε μια ομάδα που πολεμάει κανονικά, χωρίς να της λείπει η ποιότητα, αλλά λείπει το χάος εκείνο που έκανε και τους φίλους από άλλες ομάδες να στέκουν μπροστά στο σκόρ, να κρατούν την ανάσα κι ύστερα να γίνονται συμμέτοχοι στις ιαχές. Εκείνοι εκείνοι οι δεκαεννιά πόντι δημιούργησαν έναν μύθο. Σήμερα δημιουργούμε μια νέα ιστορία. Κάπως διαφορετικά, σιγά σιγά, αλλά δεν χάνουμε ούτε μια στιγμή το δικό μας χρώμα κι αυτό είναι η πιο μεγάλη νίκη όλων μας.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
τι είν’ αυτο εκεί που κουβαλάς σα ζωντανό φορτίο μέσα στη βροχή των δέκα μόλις χιλιάδων κόσμου; ρε Θύρα να γλιστράς πάνω στη μπογιά της κερκίδας καίγοντας τσιγάρο νούμερο δεκαπέντε σαν είχαν σβήσει όλους τους κανονισμούς; είχα στήσει εκεί μια μίνι σαχλαμάρα για το παιδί μου που πανικοβλήθηκε όταν είδε πόσοι ήταν εκείνοι οι φάροι πάνω στο γήπεδο — λέω του "μασάλια μου, εκείνοι οι δεκαεννιά πόντι είναι σπίτι μας!" κι εκείνος γύρισε και μου κάνει "πapa, κι αυτοί οι τύποι με τις κίτρινες φανέλες;;;" και εγώ "ναι, ναι, αυτοί είναι οι παππούδες της ομάδας μας όταν ήταν δεκαπέντε χρονών!"
γελάσαμε τόσο πολύ εκεί κάτω ώστε μου έκανε κράτημα η μέση — είχαμε ξεμείνει τρεις περίπου ώρες πριν από το πρώτο πέναλτι κι εγώ ανέβασα το τραγούδι "τι ποιος ξέρει πού πάει ο καθένας" σαν να χορεύαμε τσάμικο στους τοίχους του Περιστεριού! όταν τελείωσαν όλα κι ανέβηκε το τρόπαιο στο ηλιοτρόπιο σουρό, εκείνος ο λαγός εκείνος με την κουκούλα χίλια χρονών κρατούσε την εθνική σα μωρό στα χέρια του! μετά βγήκαμε όλοι μαζί βρομάμενοι σπρικ σαν νεκροί νικητές — κάποιος είχε βγάλει κι ένα μπουκάλι ρετσίνα από την τσέπη κι έκανε "αυτά τα ποτήρια είναι αθάνατα! drink the dream!"
και τώρα η φανέλα του παιδιού έχει πλέον πέντε λεκέδες μπύρας κι ένα κίτρινο στίγμα στη θέση της καρδιάς — αντίγραφα αυτού του γηπέδου δεν γίνονται! 🤣🔥🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.