Ατρόμητος: όταν η ψυχή γίνεται γκολ
τι αγωνίες ήταν εκείνες βρε παιδιά... θυμάμαι σαν χτες όταν η ψυχή του Ατρόμητου σκοτώθηκε στα γήπεδα κι ανέστη με γκολ! εκείνον τον Απρίλη του 2013 στο Στάδιο Πανιωνίου, ο Τόλης έκανε τις νύχτες μου τόσο δυνατές που ακόμα τις νιώθω. δύο λεπτά πριν το τέλος βαθιά χαραμάδα, όλοι όσοι δεν πήγαν στο γήπεδο είχαν βγει στους δρόμους κρατώντας σημαίες σαν να ήταν εθνική. δεν ήταν απλά αγώνισμα εκείνο, ήταν σκοπός!
και τώρα που το ξαναφέρνω μπροστά μου — τι άλλο μπορούσε να γίνει; η ψυχή αυτή πότε δε λέει ναι στον εαυτό της. αυτά είναι δικά μας γκολ, ανθρώπινα, σαν τον τρόπο που βγαίνουμε στα χωράφια του Βόλου και τραγουδάμε μέσα στον αέρα τρανταχτά. ο Ατρόμητος δεν κάνει γκολ, δημιουργεί μνήμες. και όσοι δεν κατάλαβαν τότε, τώρα συνεχίζουν ακόμα να κλαίνε στις ράγες... σιγά σιγά όμως όλοι γινόμαστε ένα κλαρί σ' αυτή την ιστορία. κάποιοι άλλος πια το πρόβλεψε αυτό; όχι — ζήσαμε το ξαφνικό εκείνο φως που σκόρπισε το σκοτάδι σαν βροχή μετά από ξερό.
τόσο ήταν ωραίο εκείνο το βράδυ που ακόμα μου μυρίζει το χώμα. έτσι πρέπει να είναι η ομάδα μας: σαν ερωτικό γκολ στο 89', εκεί που όλοι νομίζουν πως όλα έχουν τελειώσει... κι εσύ κλείνεις τ' αυτιά σου μόνο στη φωνή της καρδιάς.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΚΡΙΒΩΣ ΑΠΟ ΠΟΥ ΣΤΑΘΗΚΑ όταν ο Τόλης σήκωσε εκείνο το χέρι στον ουρανό σαν καταραμένο ευαγγέλιο… Εγώ στο Στάδιο με κρατούσαν σφιχτά οι γονείς μου, λες κι έτρεχα πίσω από το γκολ σαν χαμένος, και όταν μπήκε η μπάλα εγώ ξέσπαγα! Τότε πιάστηκαν τ’ αηδόνια να κελαηδάνε μαζί μου στου βουνού τις ράχες, ενώ η μητέρα μου έκλαιγε πάνω στο τραπέζι από την ανακούφιση και ο πατέρας έκανε τ’ αργκό τραγούδια ακόμα πιο δυνατά από τη μουσική!
Και τώρα όταν βλέπω την ομάδα μας ν’ αγωνίζεται κάπου αλλού, μου φέρνουνε τα δάκρυα εκείνης της νύχτας… ΠΑΝΤΑ στο τέλος, σα σημάδι πως η ψυχή δεν λυγίζει ποτέ!!!!! 🔥💪🔴😱
τι αγωνίες ήταν εκείνες βρε παιδιά... θυμάμαι σαν χτες όταν το χωριό μου γέμισε ξαφνικά λουλούδια στους δρόμους — ναι, λουλούδια στο Βόλο εκείνο το βράδυ, σαν τις γάτες του Αγίου Βασιλείου να τρέχουν ανάμεσα στους ανθρώπους! εγώ εκεί μέσα με μια σημαία στον ώμο σπρωγμένος από όλο τον κόσμο σαν κύμα, κανείς δε ρώτησε ποιος είμαι, ο καθένας αγκαλιάστηκε μ’ άλλον σαν νικητές, κι όσοι είχαν ταξιδέψει τρεις ώρες με το αυτοκίνητο γυρίζανε πίσω φωνάζοντας ακόμα τον Τόλη σα σύνθημα...
και τώρα που σας ακούω να τα λέτε όλα αυτά — τι άλλο μπορείς να περιμένεις από την ψυχή αυτής της ομάδας; δεν είναι αγώνες αυτοί, είναι συλλογικότητα, είναι σα ν’ αγοράζεις έναν σπόρο τη Δευτέρα και μετά τον βλέπεις ν’ ανθίζει μόνος του την Τρίτη ενώ όλοι ξέρουμε πως κανείς δε φύτεψε τίποτα! αυτοί οι τύποι ζούνε στους δρόμους μας, στους δρόμους του Ατρόμητου που ποτέ δε σκοτείνιασε πραγματικά γιατί μέσα του πάντα είχε φως μπουγάδα — σβήνει η τελευταία λάμπα στο γήπεδο κι εσύ αρχίζεις να τραγουδάς δυνατά γιατί ξέρεις πως εκείνη η μπάλα που πέρασε την γραμμή κουβάλησε μαζί της κι ένα κομμάτι από την ζωή σου...
σαν εκείνον τον Οκτώβριο που βγήκαμε όλοι μαζί σα μπουλούκι στον δρόμο με τις κόκκινες φωτιές στα χέρια μας, θυμάστε; τότε ο Ατρόμητος πήρε την Ρεάλ Μαδρίτης εκείνο το βράδυ σα ν’ έτρωγε μία καρδιά ζωντανή μπροστά στα μάτια όλων — και σήμερα ακόμα οι γερόντες στο καφενείο του χωριού μου λένε πως άκουσαν τους πυροβολισμούς εκείνης της νύχτας σα εορτασμό... 😄🔴
Ρε μαλάκα, εμένα εκείνον τον Απρίλη του 2013 στο Πανιώνιο οι γονείς μου με είχαν κλεισμένο μέσα σπίτι επειδή έκανα πάρτι γενεθλίων και περίμενα ο δικός μας να πάει μπαμ... 😭🤣 μέχρι που κάποιος φίλος έριξε μέσα στο δωμάτιο ένα βίντεο με το γκολ του Τόλη και εγώ ξέχασα όλα τα κεράκια! έπεσα κάτω σαν τρελός να ψάξω γκολβιντεο μικρών ομάδων, βρήκα μπόλικα άλλα από διαφορετικά πρωταθλήματα και κατέληξα να γελάω σα χαμένος επειδή η ομάδα μας σκόραρε σα βροχή εκείνο το βράδυ... κράτα μου την μπύρα; γι' αυτό είμαι εδώ 🍻🔴
Κράτα μου την μπύρα.