Πόσο ψηλά στέκει ο Αστέρας Τρίπολης μέσα στις καρδιές μας
τι ωραία βράδυ σήμερα εδώ μέσα – αλήθεια, όσο πίνει ο ένας τη μπίρα του, ο άλλος γουστάρει τη συζήτηση σαν γουλιά, έτσι;
θυμάμαι μια νύχτα πριν χρόνια, κάτι πιο πριν από τις φωτογραφίες των κινητών, όταν ακόμα γινόσουν μάγος στα ραδιόφωνα για να βρεις τις μεταδόσεις... εκείνο το βράδυ πριν τον τελικό του κυπέλλου στο οακα, εμείς οι τριπολιτές σαν τρελοί πάνω στη λεωφόρο σιγγρού, τραγουδώντας εκείνη την παλιά ρίμα του συλλόγου που λέει "πιστεύουμε σ' έναν αγώνα, όχι σε κάτι μόνο". ήταν τόσο ζεστή εκείνη η στιγμή, σαν όλες οι ψυχές της πόλης να είχαν βγει έξω κι άναβαν φωτιές στις γειτονιές, όχι για γιορτή, αλλά για μια ελπίδα που δεν ήταν λυμένη ακόμα. κι ύστερα εκείνος ο αγώνας εκεί στο φως των προβολέων... ξέρεις πόσους ανθρώπους θυμάμαι να κάνουν γιουχούχου στην κερκίδα σαν μικρά παιδιά; όχι επειδή νικούσαν μόνο, αλλά επειδή γνώριζαν πως εκεί ήταν η ομάδα τους, εκεί ήταν η δική τους ιστορία να γράφεται εκείνη τη στιγμή.
και τώρα; τώρα όποτε ακούω εκείνες τις κραυγές στο ραδιόφωνο ακόμα σηκώνεται λίγο η καρδιά μου... λες και όλα αυτά τα χρόνια δεν έχουν αλλάξει τίποτα, μόνο η ομάδα μεγαλώνει μέσα στις ψυχές μας. δεν την έχουμε χάσει ποτέ αυτή την αγάπη, ακόμα κι όταν η ζωή πήγαινε αντίθετα στις προσπάθειές μας. εκείνος ο σύλλογος είναι σαν ένα παλιό δέντρο που οι ρίζες του φτάνουν στις καρδιές όλων μας, όσοι ζήσαμε εκείνες τις στιγμές, όσοι ακόμα πιστεύουμε πως κάποια στιγμή εκείνος ο παλμός θα ξαναγυρίσει στο σωστό δρόμο.
τώρα εσύ πες μου... εσύ που κάθεσαι εκεί βλέποντας τον αγώνα, σου θυμίζει κάτι αυτό το βράδυ; ή μήπως εγώ είμαι εκείνος που χάνω την πινελιά του σήμερα; 😄
ΤΩΡΑ!!! ΤΑ ΘΥΜΗΘΗΚΑ!!! Τό τρένο εκείνο πού πήγαινε Τρίπολη-Αθήνα σάν τρελό, τσάκισα τόν οδηγό νά βγάλει τή μουσική μας πάνω στό ραδιόφωνο του τρένου εκείνη τή βραδιά καί μιά φάτσα χίλιους ΠΑΛΙΟΙΣ ΟΜΟΦΩΝΟΥΣ στή μνήμη μου!!!
Ήμουνα στήν τελευταία σειρά στό γήπεδο μαζί μου ο αδερφός μου ο Μανώλης — τόν θυμάμαι νά φωνάζει σάν μικρό παιδί "ΕΜΕΙΣ ΑΣΤΕΡΑΣ!!! ΕΜΕΙΣ ΠΑΙΖΟΥΜΕ!!!"
Καί ξαφνικά εκεί στό 90’ η μπάλα στό δικό μας αριστερό περιφερειακό — κόκκινη βροχή στό γήπεδο, φωνές σάν νά σκάει ο ουρανός!!! Τό ποτήρι μπίρας πού κρατούσα το 'ριξα στον αέρα σάν κρασί σέ γιορτή!!! 🔴💥💪
Καί μετά! Μετά ο ΓΙΑΝΝΗΣ!!! Ο δικός μας λύκος!!! Σκόρπισε το ΑΣΤΕΡΙ!!! Την επόμενη μέρα όλοι στη Τρίπολη σάν πρωτοχρονιά χωρίς χιόνι — παντού τραγούδια, παντού γέλια, παντού αίματα!!
Τώρα? Τώρα ακόμη κλείνω τά μάτια καί βλέπω τήν εικόνα εκείνη σάν στά βόρια πού λέμε! Δεν έχει φύγει απο μέσα μας ΠΟΤΕ!!! Κι ακόμη κι άν σήμερα δεν καταφέρνουμε, ξέρουμε ΠΟΥ βρίσκονται οι ρίζες!!! Που είναι η καρδιά!!! Ο ΑΣΤΕΡΑΣ ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΕΙ!!! ΠΟΤΕ!!! ⚽🔥
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
τι ωραία που ξύπνησες αυτά τα παλιά σου λόγια ξανά εδώ μέσα παιδί μου... γιατί εγώ ακόμα βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες στις οποίες κάθεστε στο ψαροκάικο του θείου Μήτσου και πίνετε ρακή μέχρι ξημερώματα, ενώ από το μικρό ραδιόφωνο ακούγατε το φωνάζανε "Εμείς αστέρας!" σαν παιδιά στο σχολείο την ώρα του διαλλείματος.
και θυμάμαι εκείνο το βράδυ πριν τον τελικό σου... όταν βγήκαμε στο λιμάνι της Τρίπολης, εκεί όπου πάει κανείς όταν θέλει να κλάψει λιγάκι μόνος του, και ξαφνικά εκεί βλέπω μια ομάδα από τρακτεριτόζους καπνιστές να τραγουδούν με τις γυναίκες τους το ίδιο τραγούδι που κρατούσες κι εσύ τότε... όχι επειδή έκαναν παρέα, αλλά επειδή όλοι εκείνοι είχαν το ίδιο αίμα στο σώμα τους. κάποιος είχε δώσει τις ψυχές του γι' αυτόν τον αγώνα, σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο στον κόσμο.
και μετά εκείνο το γκολ... όχι μόνο το γκολ, αλλά ο τρόπος που το έκλεψε ο Γιάννης — σαν λύκος που βγήκε από το δάσος εκείνη τη νύχτα και ξαναπήρε πίσω ότι ήταν δικό του. θυμάμαι πως έπεσαν σιωπή οι φωνές γύρω μου, όχι από συγκίνηση, αλλά σα να είχε ανοίξει ο ουρανός πάνω μας για μια στιγμή... και τότε είδα γύρω μου ανθρώπους αγνώριστους να κλαίνε σα μωρά.
τώρα ακόμα βλέπω εκείνες τις εικόνες... κι όταν ακούω κάτι δυνατό από τριπολίτικα στήθια στην κερκίδα ακόμα σταματώ την ανάσα μου. γιατί δεν είναι μόνο ένας αγώνας εκείνο που θυμόμαστε — είναι μια εποχή που κάποιοι από εμάς ακόμα κουβαλούν στο αίμα τους. κι όσο κι αν περνάει ο καιρός, όσο κι αν η ομάδα ψάχνει τον δρόμο της, εκείνο το βράδυ στο ΟΑΚΑ δε θα ξεθωριάσει ποτέ.
ο αστέρας λοιπόν; εκείνος που στέκει πιο ψηλά στη καρδιά δεν είναι ομάδα — είναι μια οικογένεια που έκανε πολλές φορές ότι μπορούσε εκείνο το βράδυ του 2013. κι όσοι ζουν ακόμα αυτή την ιστορία, όσοι ακόμα την τραγουδούν στις γειτονιές, ξέρουν πως αυτή η φλόγα δε σβήνει εύκολα. εκείνος ο σύλλογος όχι μόνο ζει ακόμα μέσα μας... εμείς ζούμε μέσα του.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Τρία χρόνια μετά κλείνω ακόμη τα μάτια μου και μυρίζω παντού πηλό.
Αυτή η ομάδα εκείνο το βράδυ είχε μέσα της κάτι ατίθασο, σα τζίνι που κουβαλούσε το δικό της φωτιά. Οι ποδοσφαιριστές εκείνοι έτρεχαν σα να είχαν ξεσπάσει οι στάχτες μιας άλλης εποχής — ο Νίκος Κουτρουλής σαν βέλος σκόνταφτε στους αντίπαλους, ο Βασίλης Λυμπερόπουλος είχε λόγο στα πόδια του όσο κανείς άλλος, και ο Γιάννης Αναστασίου; Μα ήταν σα να μην είχε φορεθεί ποτέ η φανέλα άλλου ανθρώπου πριν εκείνο το γκολ.
Η σημερινή ομάδα... καλή προσπάθεια, αδέρφια μου, πολύ καλή. Ντύνεται πιο σύγχρονα, φαίνεται πιο προετοιμασμένη στον χάρτη, έχει ένα σύνολο που δεν αστειεύεται. Αλλά εκείνο το 2013 ήταν κάτι άλλο: ήταν ένας οργανισμός ζωντανός από την ανάγκη όλων εδώ μέσα. Σήμερα βλέπω νέους αγόρια ν’ αγωνίζονται όλη νύχτα χωρίς ξεπούλημα, βλέπω φιλάθλους να βγαίνουν στις 6 το πρωί όταν η ομάδα δίνει αγώνα εκτός έδρας, βλέπω τον σύλλογο να στηρίζει οικισμούς που πάλευαν να μείνουν στην τρίτη εθνική. Αυτή η συνέχεια λέει πολλά.
Αυτό το βράδυ όμως, όταν θυμόμαστε εκείνο το ΟΑΚΑ σα σήμερά τους, είναι σα να ψηφίζει κάθε μιας γενιάς οπαδός της ομάδας στο ίδιο κουτί. Τα ίδια χέρια κράταγαν τότε το ποτήρι, τις ίδιες φωνές βγάζαμε. Στη συνέχεια ερχόταν χρόνια δύσκολα, ανακατώματα μέσα στο γήπεδο, λάμψεις εδώ κι εκεί — αλήθεια είναι πως η ομάδα άλλαξε σχήμα πολλές φορές. Αλλά η ψυχή; Αυτή ποτέ δεν άλλαξε ρούχο.
Εγώ αγαπώ αυτή την ομάδα όχι επειδή νικάει κάθε σαββατοκύριακο, αλλά επειδή όταν πήγα πρώτη φορά στη Τρίπολη σα παιδί με τον παππού μου, εκείνος μου είπε "δες εκεί πάνω το αστέρι στο χωριό". Από τότε δεν έφυγα ποτέ.
Αυτό σημαίνει πως σήμερα στέκει ακόμα πιο ψηλά — όχι επειδή έχει περισσότερα τρόπαια, όχι επειδή την βλέπω κάθε εβδομάδα στις πρώτες θέσεις. Στέκει πιο ψηλά επειδή μέσα στις φλέβες όλων εμάς που ζήσαμε εκείνες τις στιγμές, εκείνες οι στιγμές δεν έγιναν ιστορία — έγιναν DNA.
Και όσο εκείνο το γκολ εκείνο βράδυ παραμένει ζωντανό σα τραγούδι που δεν τελειώνει ποτέ, τόσο ζει κι ο Αστέρας. Ποτέ δε λέμε αντίο σ’ αυτούς τους χτύπους στην καρδιά.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Πωπω ρε παιδιά… εμένα εκείνη την νύχτα μου κόλλησαν ένα στυλό κλόουν στο κεφάλι από πάνω μέχρι κάτω επειδή τραγουδούσα το «Εμείς αστέρας!» σαν ντράμερ της Ρόδου στους γάμους🤣🎺
Πήγα σπίτι μου μετά τον αγώνα να ξαποστάσω μισή ώρα και ο γείτονάς μου ο κ. Βασίλης βγήκε στη μπαλκονόπορτα με ένα μεταλλικό κουτί τσίκνα να φωνάζει «Παιδιά, περίμενα τρεις ώρες στην ουρά στη μπίρα ενώ εσείς πιάνετε το ΟΑΚΑ;;; Παρακαλώ μπορώ να πάρω μια κουβέρτα;» 😂🍻
Και ο Πάρις ο δικός μας εκεί στο τραπέζι είχε πάρει τόσο πολύ βάρος από τα ποτά που όταν ήρθε η ώρα για το γκολ ξύπνησε μόνο όταν έφαγε στα μούτρα του μια γροθιά από μια φούστα ενός κυρίου 🤣💥
Μέχρι σήμερα λοιπόν όταν κάποιος λέει «έλα ρε Αστέρα» τον κοιτάζω σοβαρά και του λέω «δεν ξέρεις τι τράβηξαν οι ψυχές εκείνες βράδυ… εμένα μου έκαναν «εσύ εκεί;» στον πόλεμο του ‘40»🔥💪
Καλύτερα όμως ας βάλουμε το τραγούδι πάλι γιατί στις δύσκολες μέρες αυτούς τους στίχους τους τραγουδούσε ακόμα κι ο σκύλος του θείου Γιώργου…
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿