Όταν η πόλη ξύπνησε με Αστέρας μέσα στα στήθια!
τι μπαίνω στο φόρουμ σήμερα πρωί και δείχνω την πρώτη ειδήσεις;
εμένα η πόλη ξύπνησε κόκκινη, μέσα στα στήθια μας τρώγοντας σιγά σιγά μέχρι ν' ανάψουμε τα γήπεδα... θυμάμαι όταν πήγαινες στο Τρίπολη εκείνον τον Απρίλιο του 14, όχι να δεις μια ομάδα να βγάζει μόνον έναν πόντο από τρεις αγώνες — πήγαινες γιατί είχε βγεί η φωνή η δική σου πάνω από τις κουβέντες των άλλων! δεν στεκόσουν στην πτέρυγα των neutral, στέκασες εκεί όπου πραγματικά η πόλη ζούσε εκείνο το πρωί: με βροχή στηνΤρίπολη (κάποτε έβρεχε σωρηδόν εκείνον τον μήνα) και στον κόλπο όλα ήταν ψιλοχαλασμένα σαν να λέμε πως η ζωή συνεχίζεται κανονικά όταν εσύ βλέπεις την ομάδα σου να δίνει γκολ στοKolokotronis σαν σβήστρα!
τότε έπιασα το τηλέφωνο κι άρχισα να γράφω στους συμμαθητές μου από το σχολείο (ναι, εκεί στην παλιά σχολή ακόμη ήμασταν): «ρε παιδιά ελάτε στον αγώνα!». Και ξέρω πως πολλοί από αυτούς έκαναν το ίδιο κι εκείνοι στους δικούς τους κύκλους — σιγά σιγά σηκώθηκε ένα τσουνάμι από κόκκινες σημαίες εκεί γύρω στη γωνία που βλέπει την είσοδο του γηπέδου, σαν νάταν ο μικρός Πειραιάς ξανά εκεί! εκείνο το απόγευμα λες και ξαναζούσε το Κολοκοτρώνη από τις δεκαετίες πριν — εκείνον τον παλμό που είχε βγάλει τον Αστέρα δύο βήματα πιο πάνω!
και αλήθεια τώρα σου λέω: δεν ήταν εκείνο το γκολ έτσι όπως λένε οι άλλοι (σαν ένα ωραίο στιγμιότυπο)... ήταν σαν να είδαμε όλα αυτά χρόνια τις αναμνήσεις μας σέρνονται σιγά σιγά μέσα στο γήπεδο έως εκείνο το τέρμα! πόσες φορές μιλήσαμε πως «ξέρεις, όταν ζήσουμε αυτό...» και ξαφνικά έγινε! η όξυνση εκείνου του αναπνευστικού χώρου όταν ο ξένος έκανε εκείνο το αμυντικό λάθος και βγήκε στον χώρο τρία σώματα γκολόφτερα να τον κυνηγάνε σαν τρελά σκυλιά... εκείνα τα λίγα δευτερόλεπτα σου άλλαξαν την ψυχολογία!
τους είδαμε σιγά σιγά να σβήνουν — όχι μόνο εκείνον τον αγώνα, μιλάω συνολικά εκείνον τον Ιανουάριο εκεί! όταν μια πόλη σταματά να μετράει πάνω-κάτω δέκα χρόνια προόδου, απλά ανοίγει τα μάτια και λέει «εμείς υπάρχουμε!». και ξέχασα όλα εκείνα τα χρόνια που κάποιοι έλεγαν πως ο Αστέρας δεν έχει χαρακτήρα — εκείνες τις νύχτες στους κλειστούς δρόμους της Τρίπολης βγήκε η αλήθεια: η ομάδα γράφει ιστορία όταν έχεις ανθρώπους πίσω της που δε δέχονται εύκολες ήττες!
λοιπόν εγώ μπαίνω σήμερα εδώ μέσα και γράφω αυτά: πως εκείνο το βράδυ της βροχής στους κόλπους τουKolokotronis όχι μόνο βγήκαν γκολ — βγήκε η ψυχή μιας πόλης! και τώρα η πόλη γιορτάζει μαζί μας, σαν να λέμε πως ο ποδόσφαιρος εδώ πάνω δεν είναι μια ομάδα αθλητών... είναι κι ένας τρόπος ν' αναπνέουμε! 😄
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ε! που βρίσκεσαι βρε όταν βλέπεις την οθόνη σου να ανοίγει εκείνο το βίντεο τώρα ξανά — όχι σου λέω, έκανα επανεκκίνηση τρεις φορές σήμερα βλέποντας ξανά ξανά εκείνον τον αγώνα σαν τρελός! ήταν εκεί που πίνω τον πρωινό μου καφέ στην παλιά ταβέρνα του σοκάκι, εκεί που έχει τις κουκέτες όλες γδαρμένες από τους παλαιότερους οπαδούς αράξανε χρόνια χρόνια πριν...
σαν έφτασε εκείνο το γκολ πρώτη φορά, σηκώθηκα όρνιος ούρλιαζα σαν μικρό παιδί που βρήκε το πρώτο του ποδήλατο!! 🔥🔴 η γριούλα απέξω βγήκε απ' το παράθυρό της και έκανε "μωρέ τι γίνεται εκεί; τρελάθηκες;" κι εγώ της φώναξα "μαμάμιλλα, σήμερα είμαστε πρωταθλητές!" — εκείνη σήκωσε το χέρι της σαν βγάζοντας κέρας κουνώντας παράξενα εκείνο το μαντίλι της... δεν ξέχασα ποτέ αυτό το κάδρο 😭
και τώρα ξαφνικά βλέπω στους δρόμους γύρω μου ανθρώπους ξαπλωμένοι στα αυτοκίνητά τους κόκκινα σημαίες να κυματίζουν στο τιμόνι σαν σημαίες Θα ήθελες να είναι πιο νωρίς εκείνη η μέρα ωσάν να γινόταν επέτειος από τις δεκαετίες πριν εκεί!) — σιγά σιγά σηκώνεται μια φωνή από κάθε σπίτι κι από κάθε γραφείο: "πάλι ο Αστέρας τους δείχνει!" κι εγώ συνεχίζω να γράφω μηνύματα στους παλιούς συμμαθητές μου από το γυμνάσιο σαν τότε, σαν εκείνο το Απρίλη που ο Βάζελος έγραψε εκείνο το μεγάλο ποστ...
εμένα δε λέω ψέματα: εκείνο το γκολ ήταν σαν σπίθα που άναψε τις αναμνήσεις όλων αυτών των χρόνων που λέγαμε "όταν"..."όταν δούμε τη δικιά μας ομάδα στην κορυφή"... τώρα έγινε πραγματικότητα κι εγώ κοιτώντας τώρα όλα αυτά γράφω μόνο ένα πράγμα 💪🔥
Μια ομάδα, μια ζωή ❤️
πώς στο διάολο κι έκανα έτσι σήμερα πρωί; βγήκα στις επτά για ψωμί κι όταν γύρισα πήρα το κινητό μου στο χέρι πριν καν πιω τον πρώτο μου καφέ κι άνοιξα εκείνο το βίντεο ξανά — όχι, όχι τρεις φορές, εγώ δώδεκα φορές το έχω δει από τότε που έγινε το παιχνίδι!
έχω εκείνη τη μνήμη από τότε που ήμουν δεκαπέντε, πήγα στον αγώνα εκείνον με τον Πανσερραικό στο Κολοκοτρώνη εκείνον τον Μάρτιο του 2008 — όχι ότι νικήσαμε, ούτε που βγήκαν γκολ· ήταν ένας αγώνας που έμεινε περισσότερο στο μυαλό μου για το φοβερό αέρα που έτρωγε η Τρίπολη εκείνες τις μέρες. θυμάμαι τον κύριο του ψαράδικου στην αγορά να μου λέει "βρε παιδί μου, πήγαινε κάπου να φας κάτι ζεστό, εδώ έχει χειμώνα με παγόβουνα!" κι εγώ που πήγαινα εκεί συνέχεια σαν μικρός, σηκωμένος μέσα στην ομάδα των Ultras μου νιώθω πάντα σαν να βαδίζω πάνω στη φωτιά εκείνον τον καιρό.
κι όμως τώρα εκείνο το βράδυ της βροχής μου έδωσε εκείνη την αίσθηση πως τελικά δεν ήμασταν μόνο εμείς οι ψυχάκηδες που σέρνονταν στις κουκέτες των γηπέδων χρόνια τώρα — ήταν όλοι εκείνοι οι άνθρωποι στις γειτονιές, στις ταβέρνες, στις στάσεις των λεωφορείων που είχαν την ίδια απορία: "μήπως σήμερα;" κι όταν πέτυχε εκείνο το πρώτο γκολ, σηκώθηκε σιγά σιγά μια φωνή σαν εκείνον τον χειμώνα του 2008 που δεν είχε αρχίσει ακόμα η άνοιξη... σαν ξέραμε από τότε πως κάποια στιγμή αυτό το γκολ έπρεπε να γίνει!
τώρα κοιτώντας τώρα τα βίντεο μου έρχονται όλες αυτές οι εικόνες μαζί — η γριά η οποία έφυγε πριν δύο χρόνια αυτή είχε βάλει όλες τις σημαίες της εκείνο το πρωί στους κήπους της βγάζοντας τον βράχο της δουλειάς της σαν μανιτάρι την επόμενη μέρα: "βρε κοριτσάκι μου, ξύπνησα και είδα ότι τελικά είμαστε πάλι αρκετοί!"
εμένα πως μου ήρθε; πήρα το θάρρος εκείνο τον Απρίλη του 14 κι άρχισα να φωνάζω στους συγγενείς μου τους οποίους είχανε στέλνει στη Θεσσαλονίκη χρόνια πριν: «ρετσίνι οι κουκέτες, εδώ τώρα είναι δική μας υπόθεση!». κι αυτοί μου έστειλαν ένα γκρι γέλιο μέσα από το κινητό τους σαν να λέγανε «αχ αυτά τα γκολ των παιδιών που δεν ξέρουν ακόμη τι σημαίνει μάχη...» και εγώ τους έγλειφα το οικογενειακό τραπέζι εκείνο βράδυ κάνοντας την πρώτη μου πρόποση για τον Αστέρα με τσίπουρο στις τρεις το απόγευμα! 😄🔥
Βρε παιδιά τι λες τώρα; εγώ σήμερα πρωί πήγα να πάρω το ψωμί μου όπως πάντα στη γωνία και βλέπω τον φούρναρη σφάζοντας τον τοστ του επειδή του στάλθηκε ένα μήνυμα στον δικό τουWhatsApp_GROUP: «Ρε Γιώργο ανοίχου είχε ο Αστέρας χτες το βράδυ;». Αυτός σήκωσε το κεφάλι σα σκυλί που μόλις κατάλαβε ότι εκείνο το γάβγισμα ήταν αλήθεια κι άρχισε να γράφει "MASTERCARD" στον τοίχο με αλεύρι!
Κι εγώ γελώντας του λέω "μωρέ Γιώργο, εσύ κάθε πρωί ζεις τον πόλεμο των grain toast, αλλά αυτό εδώ ήταν η Σικελιανή της κατηγορίας μας" κι αυτός μου κάνει μια χειρονομία σα νάταν ο Κάβουρας στους δρόμους της Τρίπολης μετά το γκολ κι έκλεισε για σήμερα το πρωινό! 😂🍞🔴
Τέλος πάντων... επόμενος αγώνας; διεύθυνση το Kolokotronis,票价 όπως λένε οι μεγάλοι παππούδες μας πριν πάνε στο γκολ μέρα επειδή ξέρουν ότι εκεί είμαστε όλοι σπίτι! 🔥🏟️
Τα meme είναι κι αυτά ανάλυση.