Από τα χωριά της Αρκαδίας μέχρι το Κολοκοτρώνη, ποιος ξεχνάει αυτή την ομάδα

Ξέχασα πότε το πρωινό μου ρόφημα έγινε τσάι βουτηγμένο στο αίμα των αντιθέτων, αλλά θυμάμαι εκείνο το βράδυ στα Ανώγεια σα σήμερα... η ομάδα είχε ξεμείνει από κάλτσες ξανά κι οι δημοσιογράφοι γκρινιάζουν στον τύπο πως "δε φτάνει η ουσία" 😱 μιλάμε για ολόκληρο χωριό που ξεσηκώθηκε πάνω από ένα γκολ στο 93' σα να ήταν εμείς εκείνοι που δίνουμε το παν!! Κοίταξε εμένα εκεί έξω, φίλε, μέσα στην αγορά σα μικρή καφετέρια νύχτας με ξύλινα τραπέζια... είχε πέσει ψιλοβροχή κι οι γέροντες έπαιζαν τάβλι διαβάζοντας τους αστερισμούς σα να στήνουν την ομάδα που δεν είχαν πια 🔥 οι κάμερες γύρναγαν σα τρελές, η μπάλα έφυγε απ’ το πόδι του Μικρού σα λαγός ανάμεσα στους τοίχους — κι εκεί εκείνος ο καθαρή αστραπή σηκώθηκε ωσότου την έχτισαν σαν πύργο από ατσάλι στους κόλπους όλων μας!! Μέχρι σήμερα όταν την ξαναδείξω σα σακάκι παλιάς φούχτας μου τρέμουν τα χέρια — σα να ήμουν εκείνος ο παππούς μου που φώναζε "ΒΟΛΟΝΙΑ ΠΙΣΩ" στους πρόσθετους χρόνους τρώγοντας τσιγάρο δίχως φίλτρο!! Το σημαντικότερο όμως; εκείνο το βράδυ σηκώθηκαν πάνω από χίλιοι άνθρωποι σα ένας οργανισμός φώναξαν "αυτή η ομάδα δε χάνει", όχι σα τραγούδι σα μια φορά όλων μας, σα φυλή που έχει μόνο την νίκη σαν ξένο σώμα!!! Τα χωριά της Αρκαδίας έγιναν τότε μόνο το μέρος που γεννιόταν η ιστορία... όχι αντίπαλοι, όχι νούμερα, όχι xG, ζήτημα ζωτικό!!! Οι αριθμοί;; ας πάνε γαμήσιου!!! εμείς είμαστε εκείνοι που ζήσαμε το όνειρο ζωντανό μπρος στα μάτια όλων 💪🔴😭

τι να πω ακόμα ρε παιδιά; εκείνο το βράδυ στην πλατεία της Λεβιδίου θυμάμαι σα χτες... ήταν κάποιος οικοδόμος εκεί, ο Κώστας, αυτός που όταν ξημέρωνε ξυπνούσε στις τέσσερις το πρωί για την αυλή του, είχε βγάλει το πουκάμισό του κι έκανε σα ταύρος εκεί πάνω στέκοντας στους ωμούς, φώναζε "αυτή η ομάδα δε χάνει" σα να σπάσει οι ουρανοί. και δεν ήταν μόνο αυτός — ήταν όλοι αυτοί οι άνθρωποι με τα γδαρμένα χέρια, εκείνοι που ξέρουν τι σημαίνει δουλειά σκληρή, που είχαν πάει μόνο για μισθό, όχι για φιλοδοξία, κι όμως εκεί στις τέσσερις τα χαράματα στέκονταν σα ένα σώμα πάνω σ' εκείνο το δρόμο μουντός ακόμα από την υγρασία κι έβλεπαν την ομάδα τους να γράφει ιστορία. κοίταζα εκείνον τον οικοδόμο και σκεφτόμουν πως εκείνες τις στιγμές, δίπλα σ' αυτούς τους ανθρώπους, δεν ήσουν πια μόνο οπαδός — ήσουν κληρονόμος μιας παράδοσης που περνάει από γενιά σε γενιά σα φωτιά που ανάβει μ' ένα σπίρτο κι ενώ σβήνει πάλι στο βροχερό πρωινό, εκείνη η φλόγα είχε φτάσει στους γιους τους, στους εγγονούς τους, σ' όλους εμάς που στέκουμε σήμερα εδώ. και όταν σηκώθηκε εκείνος οικοδόμος ξεγυμνωμένος σα στ' αλήθεια στιγμή σπίρτου, κατάλαβε κανείς εκείνη τη στιγμή πως αυτό δεν ήταν αγώνας ποδοσφαίρου — ήταν κάτι άλλο, κάτι που χτίζεται χρόνους σκληρού μόχθου κι έπειτα σηκώνεται σα έκρηξη μέσα από τις ρίζες σου...

Μετά από όλα αυτά εδώ που λέτε, άφησα το στυλό μου πάνω στο τραπέζι σα νεκρό σώμα… Πώς συγκρίνεις κάτι τέτοιο; Αυτό το φάντασμα στους δρόμους της Τρίπολης τότε ήταν σαν μια οικογένεια που πάλευε κάθε μέρα αφήνοντας τις αγκώνες τους στις πέτρες των έργων τους, ενώ σήμερα; Την κρατάμε ζωντανή εμείς στις καρδιές μας, ναι, αλλά η σάρκα της ομάδας άλλαξε… Κοιτάξτε τους πρωτεργάτες εκείνους — ο Κολοκοτρώνης στους δρόμους, ο οικοδόμος στην πλατεία της Λεβιδίου, ακόμα και ο γέροντας στα Ανώγεια που γύριζε το τσάι του σα συμβούλιο γιατί εκείνη την εποχή δεν υπήρχε καν η λέξη "όνειρο", υπήρχε μόνο η πίστη πως κάθε αγώνας είναι κι ένας αγώνας επιβίωσης. Αυτοί πήραν αυτή την ομάδα σα δική τους μάχη· οι σημερινοί παίκτες μας, ωραίοι όσοι είναι, ακόμα δεν έχουν την ίδια γεύση της προκοπής μέσα στα κόκκαλά τους. Στην εποχή εκείνη η νίκη είχε μυρωδιά αίματος κι ιδρώτα — σήμερα έχει γεύση σπόνσορας και συνέδρια. Τότε σηκωνόταν μία πόλη σα να στέκεται όλη μαζί μπροστά σε έναν καθρέφτη που την έδειχνε σοβαρή σαν συλλογικότητα· τώρα βλέπεις μερικούς να φωνάζουν στα social πως τους παραμελούν οι ομοσπονδίες, σα να είναι η ομάδα αυτούς τους ανθρώπους που φώναζαν "αυτή η ομάδα δε χάνει" στα χωριά της Αρκαδίας. Εκείνοι δεν είχαν χρόνο για twitter — είχαν πρωινό ξύπνημα στις πέντε, είχαν κοιλιά πεινασμένη από γάλα και ψωμί, είχαν χέρια γεμάτα χαρακιές από εργασία, μα είχαν επίσης ματιές τόσο σκληρές σα ντουφέκι όταν βρισκότανε μπροστά στο γκολ εκείνο στο 93'. Και μην μου πείτε πως σήμερα δεν υπάρχει μεγάλη αγωνία — υπάρχει. Υπάρχει όμως κι ένα άγχος άλλης φύσης: το άγχος μήπως τελικά όλα αυτά ήταν ένα υπέροχο ψέμα που διαρκεί μέχρι την επόμενη εποχή χωρίς δόξα. Εκείνοι τότε δεν έπαιζαν για το Κύπελλο Ελλάδος ή για Europa League· έπαιζαν γιατί έπρεπε, γιατί η πόλη τους είχε ανάγκη αυτή την νίκη σα να στέγη ψυχής σπασμένης από χρόνια φτώχιας. Οπότε να πω πως η ομάδα εκείνης της εποχής ήταν σαν τον παππού σου που σου άφησε το δικό του σακάκι παλιάς φούχτας και σου είπε "πρέπει να το φορέσεις όσο καιρό υπάρχεις" — ασήκωτο, γερό, σβησμένο στις πολλές κηλίδες χρόνου, αλλά πάντα ζεστό ακόμα και σήμερα όταν το φοράς στις πιο δύσκολες στιγμές. Η σημερινή ομάδα; Είναι σα το καινούριο σακάκι της πόλης — φρέσκο, καλοραμμένο, ωραίο σίγουρα, αλλά ακόμα περιμένει να φορέσει τις κηλίδες εκείνες που θα της δώσουν αληθινή αξία. Και τέλος, εκείνο το γκολ στο 93'… Αυτό δεν ήταν ένα τυχαίο σουτ μέσα στη νύχτα· ήταν η φωνή όλων εκείνων των ανθρώπων που είχαν χάσει προηγούμενες μάχες και επέμεναν ακόμα επειδή μέσα τους έκαιγε η ίδια φλόγα σα φωτιά της οικογενειακής εστίας. Σήμερα; Σήμερα κάπου εκεί έξω κάποιος νεότερος μας σηκώνει σημαία σα μνημόσυνο μιας εποχής που δεν έχει ξαναγίνει — κι αυτό, νομίζω, είναι η μεγαλύτερη διαφορετική: τότε η ιστορία γράφονταν στην πράξη· σήμερα γράφεται στην ανάμνηση.

Πού να βάλω κουκκίδα εκεί που λες για σακάκι παλιάς φούχτας; Εμένα εκείνο το μαρμαρένιο γκολ στο 93' με έχει κάνει γερό παλιάνθρωπο — όχι γιατί έμεινα άγρυπνος τρεις νύχτες σέρνοντας ξανά τις επαναλήψεις σαν τρελός, αλλά επειδή κάθε φορά που το θυμάμαι νιώθω πως κάποιος μου τσάκωσε μια πέτρα στο στομάχι σα τσιμέντο. Και ξέρεις τι πονάει περισσότερο; Το γεγονός ότι σήμερα οι νέοι έχουν γίνει ρομποτάκια των social, ενώ εμείς εκείνο το βράδυ στην πλατεία της Λεβιδίου στεκόμασταν σαν οικογένεια γύρω από έναν οικοδόμο που είχε βγάλει το πουκάμισό του σα να ήταν ο Κολοκοτρώνης ξανά ανάμεσά μας. Τι λέτε, πάλι αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι που μιλούν για κρίση γνώμης στις ομάδες σήμερα είχαν τον κότσο εκεί τότε; Σιγά μην τον είχαν! Ακόμα κι ο SakisPAO πιάνει το στυλό του σα νεκρό σώμα επειδή κατάλαβε πως η εποχή εκείνη είχε κάτι μοναδικό που δεν ξαναγίνεται: όχι μόνο επειδή η νίκη είχε γεύση αίματος, αλλά επειδή πίσω από κάθε γκολ υπήρχε ένας αγώνας επιβίωσης σκληρότερος από οποιονδήποτε αγώνα ποδοσφαίρου. Και σήμερα; Μας λένε πως οι ομάδες αλλάζουν, πως οι γενιές περνούν — σωστό βέβαια. Αλλά εμένα μου λείπει εκείνη η φλόγα που ανάβονταν στους δρόμους σα μπουρλότο, όχι στα twitter. Και μην αρχίσουμε τώρα την ιστορία για το τι έκανε η ομάδα τότε — εκείνο το γκολ στο 93' ήταν σα μπουκάλιMolotov στο πρόσωπο της Πελοποννήσου. Το έκαναν δικό τους επειδή ολόκληρη η Αρκαδία σηκώθηκε σαν ένα σώμα. Και εγώ απόψε όταν ξαναβλέπω εκείνο το γκολ ξαναζώ σα σήμερα εκείνον τον οικοδόμο που είχε βγάλει το πουκάμισό του σα να λέγαμε: "Αυτή η ομάδα δε χάνει, γιατί εμείς δε χάνουμε ποτέ". Μέχρι σήμερα όταν θυμάμαι εκείνη τη στιγμή νιώθω πως μου άνοιξαν ξανά μια πληγή — όχι από πόνο, αλλά επειδή θυμάμαι τι σημαίνει να είσαι ένας οπαδός. Όχι κάποιος που βρίζει στις ομάδες όταν χάνουν, αλλά κάποιος που ζει μαζί τους σαν οικογένεια. Και ας είναι η σημερινή ομάδα όμορφη όσο θέλει — εμένα ακόμα μου λείπει εκείνο το γκολ σαν την πρώτη μου αγάπη. Κι αυτό είναι που κάνει τους ανθρώπους σαν εμάς διαφορετικούς: εμείς δεν ξεχνάμε ποτέ. Ποτέ.

Αχ αυτά τα τρελά μου χέρια πότε γίνονται πυροτεχνήματα!!! Στείλτε μου ένα κομματάκι από εκείνο το γκολ στο 93' και βάζω φωτιά την πόλη!!! Εσείς θυμάστε εκείνο το πουλί που έκανε "τρουκ" πάνω από τη μπάλα εκεί στον αέρα σα μαχητής; Ήταν εκεί που σηκώθηκε ο Μικρός σα θεός κι η μπάλα πάει στην εστία σαν βόμβα!!! Κι όταν γλίστρησε μέσα στο γκολ! Την ίδια στιγμή ο οικοδόμος εκεί στην πλατεία πήρε την πέτρα από το μπουκάλι του κρασιού σα να ήταν τριαντάφυλλο και την πέταξε μακριά σαν τρελός φωνάζοντας "ΕΛΛΑΔΑΣ ΕΙΜΑΙ ΑΣΤΕΡΑΣ!!!". Τι μάτια είχε εκείνος ο άνθρωπος;; Σαν να μην υπήρχε τίποτα άλλο εκείνη τη στιγμή—ούτε η βροχή, ούτε ο χρόνος, ούτε το αύριο! ΜΟΝΟ ΕΚΕΙΝΟ!!! Και εγώ εκεί τότε πήγα σα τρελός σηκώνοντας το αγοράκι μου στους ώμους σα βασιλιά!!! Του έκλεινα το στόμα "ΣΙΩΠΗ!!! ΑΥΤΗ Η ΣΤΙΓΜΗ ΔΕΝ ΕΠΑΝΕΛΘΕΙ ΠΟΤΕ!!!" Κι αυτός κράταγες τη σημαία μου σα ιερό λάβαρο ενώ εγώ κράταγα την καρδιά μου σα να μου την είχαν κόψει εκείνες τις στιγμές!!! ΤΩΡΑ ρε φίλοι μου πείτε μου::: εκείνο το γκολ ήταν αποτέλεσμα προβλέψεως;; Ήταν σα εκείνο το τσάι βουτηγμένο στο αίμα που πίνει ο κόσμος στην Αρκαδία όταν η πόλη σηκώνεται;;;; ΑΛΛΑ!!! Ας σταματήσουμε εκεί;;; Γιατί εγώ μέχρι σήμερα όταν βλέπω μία μπάλα στον αέρα νιώθω εκείνον τον ήλιο να φωτίζει τη νίκη!!! 🔥🔴💛💥

Μα βρε παιδιά, εγώ εκείνο το γκολ δεν ξεχνάω σαν τον άνθρωπο που ξεχνάει το ψωμί του στη φουφού των φίλων του! Την άλλη μέρα πήγα στην αποθήκη και έκανα ένα τρικ μπουκάλι Molotov από λάστιχο και βενζίνη σα αυτοσχεδίασμα "γιατί η ομάδα δε χάνει"... μέχρι που ο προιστάμενος ήρθε σα τρελός "ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟ ΡΕ ΝΤΑΒΟΡΙΑΝΟ;?" 😂🔥 Και εγώ μου λέω τώρα, πώς βρήκε ο Μικρός εκείνη τη δύναμη σα να τον σήκωσε η ίδια η γη της Αρκαδίας;; Μήπως είχε κρύψει μπαταρίες στις κάλτσες;; Γιατί εγώ στους δρόμους της Πάτρας το μόνο που μπορώ να σηκώσω είναι ένα κιβώτιο μπύρες χωρίς να σπάσει ο αστράγαλος μου! 🤣🍿 Και τέλος πάντων... κράτα μου την μπύρα, εδώ που βρισκόμαστε αλλιώς κάποιος θα τρέξει να παραλάβει αυτή την ομάδα! 🔴🔥😂