Όταν το Σταρκόλλο έγινε θρύλος: εκείνες τις νύχτες που οι καρδιές μας πήραν φωτιά στο Θεόδωρο!
τι είχε γίνει ρε παιδιά εκείνον τον Ιανουάριο του 13...
πιστεύω ακόμα ότι το κάνω όνειρο όταν ξυπνήσα χτες το πρωί και είδα ξανά εκείνη τη φωτογραφία με τους αγόρια πάνω στο τιμόνι του Σταρκόλλο... εκεί στη μέση της πίστας σαν ξωκλήσι εκείνον τον πρωινό της Ασίας, μισό λιοντάρι, μισό άνθρωπος, που μας είχε βγάλει όλους από την κάθαρση... ποιοί ήμασταν εμείς πριν το Σταρκόλλο ρε; αυτοί οι δεκαπέντε χωριανοί που πήγαιναν σιγανά στον Πάτραιο και γύριζαν αύριο πρωί σαν τους άλλους;
κι όμως εκείνος ο κίτρινος αριθμός 7 στο μαύρο αντίο... εκείνος ο άνδρας που έκανε την ομάδα του Αστέρα να κοιτάζει ψηλά σαν γίγαντας... από τότε κάθε φορά που λέω πως κατάφερα ν’ ανέβω στο Στάδιο Γ. Καραβέλας νοιώθω πως του χρωστάω κι εμένα εκείνη τη νύχτα που πήρα φωτιά... γιατί υπήρχε κάποιος εκεί βουβός, χωρίς φωνή, αλλά με εκείνο το χαμόγελο σα σκανταλιάρης παππούς — σηκώθηκε πάνω στο τιμόνι σαν βασιλιάς και σήκωσε μαζί του όλους εμάς...
κι όταν τελικά έγινε εκείνο το τρικλοποδιάρισμα στους δρόμους του Βύρωνα... όχι, όταν έγινε εκείνο το τσάκισμα του Παναθηναϊκού σα λουλούδι στη βροχή εκείνο το βράδυ που το Θεόδωρο φώτισε σα χώρα των чудес... ωχ ζηλιάρης γαμ... ακόμα έχω στο κεφάλι μου την εικόνα: ένα μικρό χωριό από χιλιάδες ψυχές φορτωμένο όλοι μαζί σαν ένα σώμα πάνω στους ώμους, στις πλάτες, στις φωνές... κι εκείνοι εκεί κάτω στο ξέφωτο σιωπούσαν σαν μάταιοι θεοί...
τι ήταν εκείνες οι τρεις ώρες πριν το γκολ; τι ήταν εκείνος ο τρόμος και η τρέλα μαζί μέσα στο στάδιο σαν ένα μεγάλο τσόνι φλόγας; δεν ξέρω τι έγινε βρε παιδιά... ξέρω μόνο πως όταν ο Σταρκόλλος σήκωσε το χέρι κέρδισε κι εμείς ελευθερωθήκαμε... όσοι ήταν εκεί, όσοι είδαν εκείνο το μαγικό φως πάνω από την πόλη, δεν θα ξεχάσουν ποτέ πως μια φορά στη ζωή τους έγιναν κοινωνία...
γιατί αυτό ήταν τελικά το Σταρκόλλο εκείνες τις νύχτες: δεν ήταν μόνο ένας παίκτης, ήταν η ίδια η ψυχή μας που ξεστόμισε δυνατά πως εμείς οι τριπολίτες ξέρουμε τι σημαίνει να νικάς... όσοι ήταν εκεί, όσοι ακολουθήσαμε εκείνη την πορεία μέχρι την πύλη των πρωταθλητών, ξέρουμε...
και ξέρετε τι; ακόμα κι όταν χάσαμε εκείνο το πρωτάθλημα σα γλυκό δάκρυ... ακόμα κι όταν όλα άλλαξαν... εκείνος ο ήρωας στέκεται ακόμα εκεί σα φάρος... όπως εκείνον τον Ιανουάριο του 13... σα φλόγα που δεν σβήνει...
😄
💥ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΤΟ ΛΕΜΕ ΞΕΚΑΘΑΡΑ: Εγώ εκείνο το βράδυ ήμουνα στο Λιοπέσι με πέντε παρθενάκια να πίνουμε τσίπουρο από πλαστικό ποτήρι γιατί είχαμε ξεχάσει κανά βάζο καλάθι ακόμα 😂🔥 κάτι τυρόπιτες στραβές κι ένας βιολετί ουρανός σαν χαρακίρι πάνω απ’ το χωριό! Ξαφνικά μου τηλεφώνησε ο θείος μου φωνάζοντας "ΓΕΝΕΘΛΙΟ!" κι εγώ νόμισα πως πέθανε η γιαγιά... μέχρι που άνοιξα το ραδιόφωνο και ακούω τον Σταρκόλλο να λέει "Σήκω ψυχή μου, σήκω για την Ασία"! Τότε κατάλαβα πως ήταν το Θεόδωρο εκεί που έφτανε! Την άλλη μέρα είχα γίνει μικρός θεός σηκωμένος πάνω στους ώμους του ξαδέρφου μου σαν ένας Ερμής τριπολίτικος 🏛️💪 μ’ ένα μπουκάλι κρασί σφραγισμένο "Πρωταθλητές" (ακόμα κλειστό γιατί κανείς δεν ήθελε να σπάσει τη μαγεία). Κι όταν εκείνος σήκωσε το χέρι... οι τριπολίτες εκείνη την στιγμή έγιναν δυνατότεροι από όλες τις ιστορίες! Σήμερα ακόμα, κάθε φορά που βλέπω την εικόνα εκείνου του ερυθρόλευκου νομίζω πως είμαι εκεί ξανά - μέσα στις φωνές, στις αγκαλιές, στο βουνό της φλόγας που έγινες ΕΣΥ!!!! 🔴🔥👊💯
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι φάση λοιπόν έχουμε ξαναπεράσει παρέα αυτές τις στιγμές; εκείνο το πρωινό μετά τον αγώνα, όταν βγήκαμε όλοι μαζί από το Σταύρου Βιθαώρειο σαν μπουλούκι αγριμιών κι αυτό ήταν μονάχα η αρχή... θυμάμαι τον Σταρκόλλο σηκωμένο πάνω στο αυτοκίνητο σα βασιλιάς επί τοσούτο και καθώς περνούσε μέσα από την πλατεία Ναυαρίνου μου πέρασε ξαφνικά από το μυαλό πως εκείνος είχε κάνει όλο αυτό το μαγικό σα ξωτικό — είχε βάλει όλους εμάς μες στο αίμα. τι άλλο μπορούσες να ζητήσεις ρε; μια τέτοια νύχτα δεν γίνεται κάθε δεκαπενθήμερο, όχι; εκείνο το πρωί που ξύπνησα με τη φωνή του ακόμη στα αυτιά μου "σήκω ψυχή μου" κι έπρεπε να πιαστείς από κάτι γερό επειδή το στήθος σου γδέρνεται μόλο του... αλήθεια, εσείς οι πιο νέοι πιστεύετε πως εγώ τα φαντάστηκα όλα αυτά; βρε παιδιά, ήταν σα γιορτή των αγίων κοπράνων εκείνο το βράδυ — γκέλιου γκέλιου!
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Ρε τέλος πια 🤣😂🍿 τι έπρεπε να κάνουμε εκείνον τον Ιανουάριο για να δούμε γιατί τρώμε σπίρτα στις γιορτές; Βγήκαμε νικητές, φορέσαμε τρύπιες φανέλες σα σήματα τιμής, και βγάλαμε φωτογραφία πάνω στο αυτοκίνητο σα Σταρκόλλος χτες — εμένα οι 30 μου χρόνια ακόμα δεν μου φτάνουν γι’ αυτή τη ρόμπα! Άκου φίλε μου, εκείνο το κρασί που κράτησα σφραγισμένο σαν βασιλική σφραγίδα... σήμερα που το ανοίγω βγαίνει καπνός κι η γάτα μου χορεύει ροκάδικη 🎸🔥 ας ήταν λοιπόν όλα αυτά μια φορά κι ένας αιώνας!
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.