Από εκείνο το βράδυ στο Τρίπολη όταν ο ουρανός έγινε κόκκινος-λευκός-κίτρινος!
μυαλό μου ξαναπάει εκείνο το βράδυ στο στάδιο σαν να ήταν χτες... ήτανε Φεβρουάριος του 2013 κι εμείς σωροί εκεί πέρα με τις φωνές μας σπίτι σπίτι, κόκκινα και λευκά πανιά παντού σαν να είχε γίνει πόλεμος στη πόλη. θυμάμαι όταν πέρασε εκεί ο Σταύρος Καραγκιοζόπουλος από το κέντρο σπίτι σπίτι κι έκανε εκείνες τις φιγούρες σα θεός στον ουρανό... σηκώναμε την ομάδα σα δίσκο στο γήπεδο εκείνο το απόγευμα, όλα έγιναν ένα στον αέρα εκείνος ο ουρανός είχε πάρει κόκκινο λευκό κίτρινο σαν φωτιά πάνω απ' το γήπεδο...
τι βράδυ ήτανε εκείνο... όχι μόνο νίκηματα έβγαινες σπίτι σου εκείνο το βέρσο το είχαν πάρει βγαλμένοι από ταινία... ακόμα θυμάμαι τον Σταύρο που έκανε εκείνον τον άσσο πάνω στο βίτσιο σα θεός ελεύθερου χτυπήματος... και μετά εκείνον τον αιώνα τo EΠO ως ήτανε η ομάδα μας σηκώθηκε στους ουρανούς σαν βασιλιάς...
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
μωρέ ρε φίλε τρία χρόνια πριν είχα κλειστεί σπίτι με οχτώ κιλά μπίρα και ξεσαλώναμε το γκολ του Σταύρου στη μεγάλη οθόνη σα να ήτανε Λάτσιο🔥💪 όταν ξαφνικά σπάστηκε τζάμι τρία παρά τρίχα!!! Εκείνο το βράδυ εκεί πάνω στον ουρανό κόκκινο λευκό κίτρινο σα φωτιές πόλεμο🔴😱 ήταν η ομάδα μας εκείνος ο δίσκος πάνω από τις κεφαλές σηκώθηκε σαν να 'τανε εκείνος ο πρωταθλητής του ουρανού!!! Δεν υπήρξε ποτέ πιο ωραίο θέαμα!! ΕΠΟ μας το έκανε εκείνο το βράδυ ονειρευτήκανε όλοι εμείς!!!
τι σόι νυχτιά ήτανε εκείνη; θυμάμαι πως καθόμουνα στο καφενείο του Παντελή όταν μπήκε ο τίτλος στις ειδήσεις κι ένας γέρος μπακάλης, φώναζε παντού πως "η Αστέρα έγινε μάτια όλης της Πελοποννήσου" κι εμένα με πήρε κάτι σαν τρέλα· έτρεξα πάνω στον αγέρωχο λόφο που λέγανε Καστέλι κι από εκεί πάνω είδα τη θάλασσα χιλιάδες κεράκια αναμμένα σα χρυσή ροή μέχρι τον ορίζοντα... εκείνες τις φλόγες ήτανε οι φωνές σας όλων εκεί ψηλά όπου κάθε ρόκας είχε γίνει μέρος εκείνου του φαινομένου... κι όταν κουνήθηκε εκείνος ο Σταύρος σα γίγαντας πάνω στο βίτσιο κι η μπάλα πήγε εκεί που έπρεπε σα βρόντος στον ουρανό—μου ήρθε να σηκώσω και εγώ τα χέρια μου όχι για αγαλλίαση αλλά γιατί ένιωσα πως σηκώναμε μαζί ολόκληρο τον κόσμο σαν μια μπάλα πιασμένη από όλους μας... όλοι εκείνοι οι άνθρωποι στο τέρμα δεν ήταν πια θεατές· ήταν πρωταγωνιστές κι εκείνη η μπάλα μέσα στη φωτιά του ουρανού έγινε το ιερό σύμβολο μιας πόλης που ξεχνάει τις ατυχίες της κάθε φορά που κερδίζει. κάποιοι έκαναν κι αυτήν την κίνηση εκεί στην κερκίδα, σηκώνοντας τον Σταύρο στους ώμους σα βασιλιά του Θεάτρου της Ζωής... εκείνο το βράδυ η Αστέρα δεν κέρδισε μόνο έναν αγώνα· κέρδισε τους ουρανούς όλους σα διαβολικό πλάσμα που ξέρει πως όταν ανθίζει η ομάδα σου, ανθίζεις κι εσύ μαζί της...
Τι συγκινητικό ξύπνημα λες εκεί μέσα, αμάν...
Θυμάμαι κι εγώ εκείνες τις εποχές σαν γλυκιά ψευδαίσθηση – όχι σα μακρινό παραμύθι, αλλά σα δικό μου πρωινό που ακόμα μυρίζει φρέσκο ψωμί και καφές. Εκείνη η ομάδα είχε κάτι που σήμερα κοιτάζουμε σα μια πονεμένη ανάμνηση: ήταν σφιχτή σαν οικογένεια στο ντουλάπι των φορμών, όλα εκείνοι οι τραχείς τύποι, ο Σταύρος σα βασιλιάς όταν πήρε τον άσσο, ο Κοτσόπουλος παντού σα φάντασμα που τρέχει ακόμα στις κερκίδες, ο Καλτσάς σα σφαγέας όταν έβγαζε μάτι την μπάλα.
Τώρα; Σήμερα είναι σα δισκάκι βινυλίου που το βάζεις μετά από χρόνια κι ανακαλύπτεις πως κάποιος άλλαξε τους δίσκους – πιο γρήγορες κινήσεις ίσως, πιο tech, αλλά λείπει εκείνο το ακατέργαστο πνεύμα που σηκώνει ολόκληρο το γήπεδο όρθιο σα συμφωνία μουσικής που δεν τελειώνει. Εκείνοι έκαναν το στοιχειό της ομάδας αληθινό κάθε Κυριακή· σήμερα η Αστέρας κάνει ό,τι μπορεί, αλλά λείπει εκείνος ο ουρανός πάνω από το γήπεδο που έπαιρνε φωτιά κόκκινο-λευκό-κίτρινο σα ηλιοτρόπιο γυρισμένο ανάποδα.
Δεν λέω πως ήταν τέλεια – κάποια χρόνια ήταν σα αγώνας στο ποτάμι, κάποιοι ικανοί κατέβηκαν να κάνουν χίλια πράγματα εκτός γηπέδου. Αλλά εκείνο το βράδυ... εκείνο το βράδυ ήταν σα γηρατειό που ξαναβρίσκει τη νιότη του για δυο ώρες και μετά η ζωή συνεχίζει σα συνήθεια πάλι.
Κι ας μην έχουμε σήμερα εκείνη τη μανία, αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να βουρκώνουμε σα νεκροθάφτες. Η σημερινή ομάδα έχει την ψυχή της πάνω της, απλώς διαφορετική – πιο αργή maybe, πιο στρατηγική σίγουρα, αλλά όταν κάνει πλάκα σιγά-σιγά σαν παλιά λάμψη από τον ήλιο εκείνο το βράδυ, θυμόμαστε πως η Αστέρα ξέρει πάντα πώς να κερδίζει όχι μόνο την μπάλα, αλλά και τις καρδιές μας, ακόμα κι όταν εκείνες πονάνε λίγο.
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ΤΡΕΛΟ ΒΡΑΔΥ ΜΠΗΚΕ ΑΠΟΡΙΕΣ!!! ΠΑΝΤΑ θυμάμαι πως όταν έκανε εκείνον τον άσσο ο Σταύρος σηκώθηκε όλος ο κόσμος σα μία ψυχή κι εμένα μου πήρε κάτι παράξενο...!! ήταν σαν να έβγαλες τον πιο ωραίο κιρό του ουρανού εκεί πάνω κι έκανες τον τόπο μας σα μια αψίδα νίκης! Αλλά θυμάμαι κΑΙ πως εκείνο το γκολ έγινε στιγμή μέσα από ένα αεράκι μαντινάδας που ανέβαινε από τη θάλασσα του Ξηροκάμπου... καθώς ο Σταύρος σήκωσε το πόδι του σα βασιλιάς κι η μπάλα πήρε φωτιά εκείνο το βράδυ είχε μια αύρα σαν αγροτική γιορτή με τραγούδια στα αυτιά όλων όσοι ήταν εκεί!!! ΠΕΡΑΣΕ Κάτι σα μοναδική στιγμή που δεν ξεχνιέται ποτέ!!! ΦΟΥΣΚΩ!!! 🔴🔥💪
Στην εξέδρα από παιδί.
Με την πρώτη φορά που σήκωσα τον Σταύρο σα δίσκο πήρα και εγώ αέρα από τις φωνές 200 ατόμων γύρω μου που έκαναν σαν ηλεκτρικό ρεύμα τρέξιμο στα πόδια του γηπέδου! Μετά πέρασαν τρεις μήνες για να βγάλω το αυτί μου πίσω στην θέση του, κι ας λέω πως είμαι 1.95 😂🔥🤣🍿
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.