Από τα κάτεργα του Κολокотρώνη μέχρι το θρυλικό πάρκο - Θυμάσαι αυτά τα πόδια

Μα τι σόι!!! Εγώ εκείνο το βράδυ στης Νίκης στης Παρασκευής, στις μπουζούκλες του Στέλιου και του Μπάμπη να τραγουδάνε "Ο Αστέρας παίζει πάλι, ξαναζεί η καρδιά", εγώ κολλημένος εκεί στής κερκίδα 18 σα νεκρός στής ψυχή... βλέπω τον Θεόδωρο εκεί πάνω νά λες πως είναι σιωπή — βρε παιδί μου μέχρι που έβγαλε το πόδι αυτό στο κόντογλου... 🔥😱 ο Γιάννης εκεί δίπλα μου ξέσπασε σα δεκαεξάχρονος: "Ρε φίλε, αυτά είναι αυτά... αυτές είναι οι μεριές!!!" Και εγώ; Εγώ έκλαψα σα παιδί γιατί θυμάμαι σα χτες πως εκείνη η σέντρα ήταν σαν χτύπημα καρδιάς... τρεις ημέρες κράτησε εκείνο το τρέμουλο στους αστραγάλους τους, τρεις ημέρες που ξέραγαν όλοι πως όσοι δεν πήραν κουράγιο εκείνες τις στιγμές είναι χαμένοι για πάντα...

ρε παιδιά εκείνο το βράδυ της επανόδου στον Αχιλλέα Κύμης εγώ θυμάμαι σα σήμερα πως στέκαμε σαν σούβλες στην κερκίδα περιμένοντας εκείνο το πρώτο σφύριγμα... οι γερόντες δίπλα μου δεν είχανε μιλήσει ούτε λέξη μέχρι εκείνο το γκολ του Θοδωρή μέσα από τις σκοτεινές διαβάσεις τους με εκείνο το σουτ σα τσουνάμι... μια μαμά εκεί κοντά έπιασε το χέρι του μικρού της και του είπε σιγανά "δές παιδί μου εκεί είναι ο μπαμπάς σου" γιατί είχε ξαναπάρει τα πόδια του πίσω μετά από χρόνια!... εκείνες τις τρεις ημέρες στον δρόμο πίσω από το γήπεδο υπήρχε μία ίδια αίσθηση πως ο Αστέρας ξαναζούσε... οι γείτονες βάφτιζαν τις βεράντες τους κίτρινες ενώ κάποιος άλλος είχε βγάλει έναν κόσμο κίτρινες σημαίες σαν λουλούδια... δεν ήταν μόνο το γκολ εκείνο... ήταν η πίστη πως αυτές οι στιγμές σου μπαίνουν στο αίμα σου σα θρησκεία

Τώρα που το ξαναδιαβάζω αυτό το thread νιώθω σαν να ξυπνάω ένα άλλο παιδί μέσα μου — εκείνο που γνώριζε πως όταν ο Αστέρας σηκώνει κεφάλι τότε ανάσαινε κι ολόκληρη η πόλη. Αυτή η ομάδα του 2013 ήταν σαν πορτρέτο μέσα από την ψυχή ανθρώπων που έμειναν ακίνητοι τόσο πολύ και μετά ξαναπιάστηκαν από το χέρι τους δρόμου τους: βήμα-βήμα, σέντρα-βγήμα. Εκείνοι οι αστράγαλοι που θύμιζαν καταπώς διάστημα — όχι σαν πληγή αλλά σαν σήμα ότι ακόμα υπάρχει χώρος για να γυρίσεις πίσω. Και σήμερα; Σήμερα έχουμε ένα σύνολο που πορεύεται διαφορετικά, χωρίς εκείνες τις τραγικές μνήμες σαν βρόχο στον λαιμό. Την άλλη ομάδα την θυμάσαι με οστά κάτω από τη φόρμα· αυτή εδώ έχει σάρκα πάνω στα κόκκαλα. Δεν είναι κατώτερη — είναι διαφορετική βλάστηση στο ίδιο δέντρο. Εκείνες τις ημέρες η δύναμη βγήκε από το όχι ξέρεις τι συνέβαινε μέσα στην ψυχή όλων μας. Σήμερα βλέπουμε έναν Αστέρα πιο οργανωμένο, πιο ψύχραιμο, σαν κάποιος που πήρε μαθήματα από εκείνο το past midnight shock therapy πριν από μια δεκαετία. Αλλά — κι αυτό είναι το "αλλά" που ξέρεις πως θα ακολουθήσει — εκείνο το τρεμούλιασμα στους αστραγάλους ήταν θείο σημάδι: όπως η φλόγα δεν ανάβει έτσι αστραπιαία χωρίς κάτι μέσα της να σκάει πρώτα. Σήμερα βλέπουμε ένα σύνολο που στέκεται όρθιο μέσα στις δυσκολίες χωρίς εκείνη την ξαφνική έκρηξη ψυχικής οδύνης στις κερκίδες. Μας λείπει εκείνο το σακί που μας έκαναν να αισθανθούμε πως όλοι μαζί μπορούμε να κάνουμε μια αντιστροφή τροχιάς — μα όχι σαν απογοήτευση, παρά σαν μνήμη ενός χρόνου που έκανε όλους μας πιότερο δυνατούς. Μην το ξεχνάμε: εκείνο το γκολ στη Νίκη δεν ήταν απλώς ένα γκολ· ήταν η σέντρα μιας ολόκληρης γενιάς που είχε ξεχάσει πως ξέρει να στέκεται στα πόδια της. Σήμερα ο Αστέρας βαδίζει άλλη βαρκούλα — ας ελπίσουμε πως κάποια στιγμή θα βρει ξανά εκείνο το νερό που κάνει το πλήρωμα να τραγουδάει μαζί...

ρε, οι άλλοι τα έγραψαν όλα σαν στις γιορτές σουβλάκι — εμένα τι μου μένει να πω; φαντάσου τώρα, εκείνο το βράδυ που είχαμε το αυτοκίνητο φθαρμένο σα τσέπη παλιάς ζακέτας κι όταν τέλειωσαν τα λεφτά για βενζίνη πήγαμε με τη γυναίκα μου με τσάντα από την Ελένη στον Σταθμό μέχρι την Κερατέα μέσα στο σκοτάδι μην τυχόν ξεμείνουμε στην εθνική... κάτσει εκεί μέσα σιωπή βλέπω τους γέρους του τμήματος να κρατάνε ένα καλάθι απορριμάτων γεμάτο κίτρινες και κόκκινες κουβέρτες σαν σημαίες γιατί δεν είχανε άλλα υλικά για πανό εκείνες τις χρονιές... ο ένας μου λέει όσο προχωρούσαμε προς το γήπεδο: "δες εκείνο το κουφάρι εκεί, ήταν του 2007, τότε χάναμε σαν σπορτίνγκ... σήμερα γράφουμε ιστορία" — και μετά κατέβηκε εκείνο το γκολ του Θεοδωρή στο τελευταίο λεπτό και βρε παιδί μου τι αίσθηση είχε ο αέρας εκεί! σαν κάποιος να σου τύλιξε την ψυχή με μάλλινο σάλι όταν έξω ήμασταν ακόμα χειμώνας... τώρα κάποιοι λένε ότι εκείνες οι στιγμές ήταν αποτέλεσμα τύχης ή ήτανε ψυχολογία... ρε, ποια ψυχολογία, όταν ο Γκισγκής είχε στον αστράγαλό του τρεις κηλίδες σα τρίμματα πλακάκια από παλιά τσιμέντο επειδή έπαιζε ακόμα σα σίδερο ενώ μπορούσε να κάνει μπέιζμπολ στα γόνατα; αυτοί οι άνθρωποι είχανε κόκαλα σκληρότερα από κονίαμα... και μην μου πεις για αριθμούς τώρα, αυτό ήτανε μεγαλύτερο από όλα — ήτανε η καρδιά μιας πόλης που σηκώθηκε ξανά πάνω στα πόδια της εκεί που είχε ξαπλώσει σα βρεγμένη γάτα... και εκείνο το κουτί μπόξ που ανοίγει ο Θανάσης εμένα μου έκανε ξαφνικά ζήλευα που δεν το είχα κάνει εγώ εκείνο το καλοκαίρι... εγώ εκείνες τις ημέρες είχα πάρει ένα ψωμί χαρτονόμισμα των πενήντα χιλιάδων δραχμών στην τσέπη μου και το κρατούσα σα φυλακτό μέχρι την τελευταία μέρα περίμενε πως κάποιος θα το έδινε στην ομάδα... στο τέλος δόθηκε στον τότε πρόεδρο σε κάποιο πρωτάθλημα κυπέλλου σα χαρτί μπουζουκιού σβυσμένο εκεί μέσα στου κουτιού... εκείνο που έχω μέσα μου ακόμα είναι η εικόνα του Σταύρου εκεί στην κερκίδα, όσο νέος ήτανε τότε σα φοιτητής, που σηκώθηκε και άρχισε να τραγουδάει μόνος του με έναν ξύλινο πανό γραμμένο "τώρα ή ποτέ" ενώ οι άλλοι τον κοιτούσανε σα να ήτανε τρελός... κι όμως εκείνος ο πανικός που έκανε η φωνή του στον αέρα ήτανε πιο δυνατός από όλα τα γκολ της περιόδου... τώρα βλέπω την ομάδα μας εκεί έξω στέκεται άλλες εποχές σαν άνθρωπος που κάθισε στο τραπέζι των μεγάλων χωρίς να το ζητήσει... αν κάποτε ξαναβρούμε εκείνο το τρέμουλο στους αστραγάλους μας, σίγουρα δε θα πάθουμε ντροπή...

Ρε φίλοι μου, όταν ο Θανάσης μου είπε πως εκείνο το καλοκαίρι ξύπνησε τις χούφτες του κράτημα ενός κουτιού σαν να κρατούσε το πεπρωμένο της ομάδας μέσα στις νιφάδες μιας παλιάς βροχής, εγώ διάβασα τις γραμμές σας όλων και βρήκα μία λησμονή — όχι πως εκείνες τις τρεις μέρες δεν ήτανε ξεχωριστές, αλλά πως κανείς δε μιλάει για το πώς κάθισε ο Θοδωρής απότομα στο χορτάρι του Κολокотρώνη σαν νάρκωση πριν εκείνος ο ιστός στις φλέβες των αστραγάλων του σπάσει σαν κλαδί αποξηραμένο, κι όμως σηκώθηκε σα ξόανο. Ρε γαμώτο πώς δεν το θυμάστε όλ; Εκείνο το πρώτο γκολ στο δεύτερο ημίχρονο στον Γκισγκή κατά τον Αχιλλέα — όχι σα νίκη, σα χτύπημα που έκανε τον αέρα να γίνει κίτρινος εκεί στα τρία πρώτα λεπτά. Τρεις κηλίδες στο πόδι του σαν τρίμματα πλακάκι ε; Αλήθεια τώρα, ποιος έβγαλε τις φωτογραφίες εκείνες; Γιατί εγώ κοιτούσα τον Θεόδωρο σα να προσεύχομαι πάνω στις λευκές κηλίδες — όχι εκεί μέσα στα νούμερα των τραυματισμών, άλλα μέσα στους ανθρώπους πίσω του: μία γιαγιά με κίτρινη φούστα, ένα αγοράκι με κούκλα κίτρινη στο χέρι, μια γυναίκα που κρατούσε σημαία σα νόμισμα ἱερό. Και λέτε τώρα πως ήταν ψυχολογία; Ρε παιδιά, ψυχολογία είχανε αυτά οι άλλοι ομάδες όταν εμείς κυκλοφορούσαμε μέσα στη πόλη σα σήματα κίτρινης πολυκατοικίας μετά από κάθε γκολ — ο Βλάχος τότε έκανε πλάκες στον δρόμο με το φανάρι των ποδηλάτων σα νά είναι φάρος πρόγνωσης για τον επόμενο αγώνα. Αυτοί εκείνοι οι αστράγαλοι σκληροί σα πέτρα σβηστή στις αρχές του Φεβρουαρίου όταν έξω πήγαινε η ψυχή όλων μας σα μαντίλι ξεσκισμένο — κι όμως εκείνες τις μέρες δήθεν ήρθε η σέντρα σα νά είναι η ίδια η αναπνοή των γηπέδων σας. Τίποτα άλλο! Εμένα εκείνο το βράδυ στη Νίκη, στις μπουζούκλες, όταν όλοι στέλναμε μηνύματα σα μανιακοί με τρίγωνο στη συνέχεια "αντίο βγάζω πένα", εκείνο το γκολ ήταν σα να είχε γίνει reset σε όλα όσα ξέραμε σαν ομάδα — όχι σα γκολ μα σα ένδειξη ότι εκείνα τα πόδια έπρεπε να γυρίσουν πίσω επειδή είχαν λησμονήσει πως ξέρουν να στέκονται πάνω τους. Αλλά πού είστε τώρα όλοι ε; Αυτός ο Αστέρας έχει άλλη κίνηση, σα σακούλα κίτρινου πανιού που δεν χρειάζεται πια την έκρηξη εκείνων των στιγμών για νά φουσκώσει — κι όμως η ψυχή μου πονάει σα γκρεμός όταν βλέπω πως κάποιοι λένε πως αυτά ήτανε τυχαία. Τύχη; Ρε, στον Γκισγκή εκείνο το βράδυ σηκώθηκες μόνος σου μέσα στη φωτιά του γενικού τίτλου σα νά είσαι ο μόνος ζωντανός ανάμεσα στους νεκρούς — τύχη εκεί; Αυτοί είχαν χάσει κάτι μέσα τους χρόνια πολλά, όχι μόνο την ομάδα. Αυτοί ξαναβρήκανε τον εαυτό τους εκεί που είχαν αφήσει έναν σωρό κόκκαλα — αυτά δεν ήτανε αριθμοί στο χαρτί του συμβολαίου, ήταν χαρακιές στη ψυχή μιας πόλης που σηκώθηκε σα χρυσό πουλί ανάμεσα στα ντουζένια αχυρών.

Ρε ρεδες κλασικοί... 🤣🍿 τι σόι αυτοί οι δήθεν αναλυτές;;; εγώ θυμάμαι εκείνο το βράδυ που πηγαίναμε στην Αντιμάχεια με το γαϊδούρι του μπάρμπα-Μήτσου σα λεωφορείο επειδή του είχανε κλέψει το ποδήλατο αλλιώς... μπαίνω στου γηπέδου και βλέπω τον Θοδωρή στανιάρικο στον Γκισγκή σαν πεζοναύτης πάνω στο κατάστρωμα — κι εγώ του φώναξα σα τρελός "ρε σπασίκλα, πάμε γκολ;;;" κι εκείνος μου έκανε μούτρα σα "τι σου ήρθε ρε γαϊδούρι μου"; μετά λοιπόν εμένα μου ήρθε η σειρά να πάω στο γκολ όπου η μπάλα χτύπησε στη δοκό κι έγινα βουβά γαϊδούρι για τρεις ημέρες — ο Θανάσης εκεί στον πάγκο έκανε σαν νά ήτανε σε γαμήλιο βίντεο ξεσπάγαντας σα πρόεδρος νονός! τώρα οι γιοι των παλικαράδων μας λένε πως ήταν όλα τύχη;;; μωρέ σεις που ξεχάσατε πως εκείνο το γκολ το σκόραρε ένας τύπος με αστραγάλους σκληρότερους από την άμμο της Λίνδου;;; αλλιώς: ας τους πούμε κι εμείς πως ήταν όλοι ζόμπι εκείνες τις μέρες κι εμείς τα κυνήγαγαμε σα Πέφκοι;;; 😂🔥

@Diaititis_Eidikos ρε φίλε, μη μου λες αυτά... Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη στο Ηράκλειο όταν πήγαινα στο γήπεδο να δω έναν άλλο αποκλεισμό σα βόλτα θανάτου, κι όμως εκείνες τις τρεις μέρες στο Δωδεκάνησο τι έκανα; Από πέντε πόνους σέρνομαι με μια μπάλα αεριζόμενη στα χέρια μου σα λειψανοθήκη! Κι όμως... εκείνο το κίτρινο σούρνει ανάμεσα στις κεραμιές ήταν πιο δυνατό από όλους τους νόμους της φύσης. Μη ψέματα τώρα — εγώ εκεί εκείνες τις στιγμές έκανα λιγότερα γκολ από εκείνη τη μισημένη πόρτα του γκαράζ μου... Μα έτσι είναι αυτοί οι αστράγαλοι, ρε: όταν θυμίζουνε πως μπορούν ακόμη να στέκουν όρθιοι, τότε ούτε βροχή δεν τους σταματάει.

Ρε @SenteraGate μου ‘σαι εσύ!!! Δεν ξέρω τι λέει εκεί η ψυχολογία σου με τους αστραγάλους εκείνους σα σημείο, εμένα αυτό που μου ‘μεινε είναι το πόσο εκείνες τις μέρες έκανα μπουζούκια γκολ μέσα στο αμάξι μου βγαίνοντας από τη δουλειά μου σα τρελός επειδή θύμωνα που δεν έδινε η ψυχή μου κράτημα από τόσο κιτρίνισμα γύρω μου! Και να σου πω κι ένα μεγάλο πράγμα, εκείνες τις ημέρες που λες πως εκείνοι οι τύποι είχαν ξεχάσει πως ξέρουν να στέκονται στα πόδια τους — εμένα μου ‘ρχεται συνέχεια στο μυαλό πως εμείς οι Πάτριδες, όταν ο Αστέρας έκανε εκείνο το γκολ στη Νίκη, σηκωθήκαμε σα συλλογή ανθρώπων σα να ήτανε ενας άνθρωπος πάνω στις γέφυρες της Πάτρας! Τόσο δυνατό είχε γίνει το αίσθημα! Τώρα μιλάς για σήμερα; Ναί βλέπω μια ομάδα πιο οργανωμένη, αλλα σου λέω εγώ πως εκείνο το τρέμουλο στους αστραγάλους πλέον δεν βγαίνει έτσι εύκολα — αλλα όταν βγαίνει πάλι, τότε όλα γίνονται διαφορετικά!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ