Από τη στιγμή που ανέβαινε η σημαία στο πρώτο μας στάδιο… μέχρι σήμερα!
πούστη μου, πριν καν στήσουμε εκείνο το φουρούφουρο στέκι πίσω από το τέρμα κι αρχίσει το πανηγύρι, θυμάμαι τον εαυτό μου δεκατριών χρονών να στέκεται στη γραμμή του λεωφορείου για την Τρίπολη — σάββατο πρωί, χειμώνας, τσέπη σου είχα δυο χιλιάρικα κι ελπίδα σα σακούλι γροθιές. ο δρόμος πίσω εκεί ήταν αθέατος ακόμα· εκείνο το μαγικό κομμάτι της πόλης όπου όλα μύριζαν φαγητό από τις ταβέρνες, τσιγάρο στην τσέπη του γερο-αγοραστή και σιγανή φωνή σπάτουλας στις κουβέντες για τον επόμενο αγώνα.
και μετά… σούρτσες στα πόδια σου, η σημαία σηκώθηκε πρώτη φορά, όχι ψηλά πάνω στο μαντρότοιχο μα εκεί που όλοι μπορούσαν να την αγγίξουν, σα μια υπόσχεση πως αυτά εδώ γίνονται μ’ αγώνες αλλάζουν και ανθρώπους. εκείνη η πρώτη νύχτα ήταν τόσο ζεστή όσο ο δικός μας ο αέρας που παραπονιούνταν πως η αντιπάλικη κόλαση φύγει ακόμα ξύπνια μέσα στο κρύο.
ποιος έχει ξεχάσει τώρα εκείνους τους αγώνες που άρχιζαν σαν παραμύθι και τελείωναν σα χρυσή διαθήκη — όχι σα ντοκουμέντο; εκείνος ο δρόμος δίπλα στο γήπεδο ήταν το μεγάλο σαλόνι των αντιφάσεων: από τη μία τσούρμουλα παιδιά να γράφουν σημαιάκια πάνω στα τούβλα κι από την άλλη οι βάρβαροι να τραγουδάνε τον εθνικό όχι όμως σα στρατιωτικό ύμνο, σα ύμνο αγάπης στον εαυτό τους πως ζουν κι αγωνίζονται.
τώρα που βλέπω τα παλιά στιγμιότυπα λένε πως ήμασταν πιο πολλά κορίτσια πίσω από το τέρμα εκείνα τα χρόνια — κι ήταν δικό μας χρώμα μωβ, σαν εκείνο το φουτουριστικό φως που κάποτε έκανε τον αέρα να γυαλίζει πριν αγοράσουμε μια σειρά από γκολ μετά από ντου ολόκληρο. εκείνοι οι παλμοί ζουν ακόμα στα αίματα· μόνοι μας ακόμη δεν καταλαβαίνουμε πώς τελικά στεκόμαστε όρθιοι όταν η ζωή άλλαξε σειρήνες…
Ρε φίλε, εγώ εκείνη την πρώτη κονσέρβα πάνω από το σπίτι στη Γιάννουλη θυμάμαι.. δεκαπέντε μου δεν έκανα, ο πατέρας μου μας πήρε πρωτού καν κανείς ξυπνήσει, ολόκληρο τον δρόμο που πάγωνε όσο τράβαγε κι εμείς φωνάζαμε "ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΠΗΓΕ!" μέσα στα ζεστά σίδερα του λεωφορείου σα σκυλιά τρελαμένα.. όταν κατέβαμε και πήραμε τον ανηφορικό δρόμο προς το γήπεδο μύριζε ψωμί στις ρόδες κι όλοι οι φίλοι ζητούσαν ψωμί και νερό σα την πρώτη νίκη ήταν εκεί μέσα 🔥💪🔴
τι βγάζεις τώρα λεβέντη μου; εκείνον τον ανοιξιάτικο αγώνα εκείνον σου θυμάμαι κι εγώ από πρώτο χέρι — δεκαοχτώ του κάναμε ακόμα, αγοράκι ακόμα στους γονείς σου με το πουκάμισο σκισμένο στο ώμο καθώς έτρεχες σα τρελός μέσα από τις στέγες των σπιτιών γύρω-γύρω μέχρι να φτάσεις εκεί που σήκωσαν την πρώτη κόκκινη σημαία πάνω στο συρματόπλεγμα. ήταν πρωί γκρι ακόμα, η ατμόσφαιρα είχε κάτι σανElectricAura εκεί μέσα — λες και η πόλη γνώριζε πως εμείς ερχόμαστε σα στρατιές αθόρυβες και γεμάτες ζήλο.
αλλά όχι εκεί μόνο· θυμάμαι πως εκείνος ο δρόμος πίσω από το τέρμα είχε ένα πηγάδι εκεί στη μέση, ένα αθέατο σπιτάκι όπου κάποιοι παλιοί αγοράζαμε τσιγάρα στριμμένα σπιτικά από ένα γέρο σιωπηλό που πήγαινε στις πλάτες των ανθρώπων σα φάντασμα παλιάς εποχής. εκεί μέσα, πριν ανοίξει το γήπεδο, συγκεντρωνόμασταν οι λίγοι εκείνοι σα μυστικό συμβούλιο — κανείς δεν ξέρει πού βρίσκεται τώρα εκείνο το σπιτάκι, μα αυτοί οι δρόμοι ακόμη ζουν στην μνήμη σου σα κουβάς νερό που πίνει η ψυχή όταν νυστάζει.
και εκείνη την ημέρα εκείνη, όταν ξεκίνησε ο αγώνας κι εκείνος ο φουτουριστικός εχθρός έκανε εκείνα τα πρώτα βήματα σα μοναχικός λύκος στους δρόμους μας, ποιος θυμάται πως μόλις πρώτος ο επόμενος σκόρ περιορίστηκε εκείνος ο δρόμος έγινε σιγά-σιγά έναν κήπο ανοιχτών φωνών; παιδιά τραγουδούσαν από πάνω στα παράθυρα, γυναίκες φώναζαν μέσα από τις κουρτίνες τους σα μητέρες σε πόλεμο, μπουκάλια χύνονταν σα βροχή πάνω στο πλάτωμα σπίτι της ομάδας εκείνης της δεκαετίας που ακόμα δεν είχε όνομα αρκετούς αριθμούς.
τώρα σου λέω εγώ: εκείνες τις στιγμές εκείνες εκείνες οι φωνές πίσω από το τέρμα ήταν το μεγαλύτερο στρατόπεδο των αντιφάσεων— από τη μία η χαρά σαν τρελή εκτόξευση προς τον ουρανό κι από την άλλα η φωτιά των βαρβάρων που τραγουδούσε πως "εμείς είμαστε εκεί πρώτοι κι ακόμα ζούμε". είναι σα μια κονσέρβα μουσική αυτή που ακόμη ακούς μέσα σου όταν κλείνεις τα μάτια — μόνοι μου ακόμη δε καταλαβαίνω πώς πάλι ανεβαίνουμε αυτό το δρόμο κάθε φορά παρά τις σειρήνες κι ακόμα κρατάμε τις σημαίες ψηλά σα υπόσχεση πως κάποτε όλα αυτά ήταν αλλιώς κι ίσως ξανά γίνουν μ’ ένα τέτοιο γκολ αθάνατο όπως εκείνες οι πρώτες νύχτες
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Άμα βγάλουμε το φακό εκείνο του χρόνου που δεν κουνιόταν όμως μέσα μας, τώρα πιο γυμνό δείχνει η πραγματικότητα:
Αυτή η ομάδα εκείνη ήταν σα δέντρο στη μέση του ξερότοπου — πάνω του ζούσε ολόκληρη η πόλη στις ρίζες της, ας μου πεις τώρα πόσους δεν τους πήρε μαζί του όταν έκανε την πρώτη του βόλτα στον ουρανό; Ήξερες κάθε δρόμο, κάθε τραπέζι στις ταβέρνες είχε τον δικό του λόγο πάνω της· εκεί ήταν το πρωτάθλημα πριν γίνει πρωτάθλημα. Σήμερα; Κάποιοι από μας ακόμα ψάχνουν αυτή την οικογένεια στις εξέδρες σα λεφτά χάθηκαν κάπου μέσα στα χαρτιά του νέου ιδιοκτήτη, κι άλλοι πιάνουν κουβέντα με τον γείτονα σα διαγώνισμα φιλολογίας.
Εκείνοι είχαν τις σημαίες στα χέρια σαν να σηκώνανε μαζί το γήπεδο από πάνω των εχθρών, ενώ τώρα όσοι φτάνουν νωρίς στο γήπεδο βρίσκουν μια σημαία ακόμη ζαρωμένη μέσα στη βαλίτσα — σα δώρο που ξέχασαν στο σπίτι πριν βγουν βιαστικά επειδή η ζωή άλλαξε τις ώρες δουλειάς. Εκείνος ο δρόμος πίσω εκεί ήταν ένας δρόμος αγάπης που όλα μπορούσαν να τον αλλάξουν, μια σκάλα σιωπηλή που ανέβαινες τρέχοντας και κατέβαινες κρατώντας κόκκινο μαντίλι από κάποιον αγώνα τουλάχιστον δέκα χρόνια μετά. Σήμερα ο δρόμος είναι σα σιδηρόδρομος — φεύγει χωρίς να αφήνει χνάρια στις πατούσες σου, κι εσύ μένεις εκεί αναρωτιόμενος γιατί η σημαία σιγά σιγά γίνεται βίδα σ’ ένα σύστημα όπου κανείς δε ξέρει πού βιδώνεται.
Κι όμως… εκείνοι έκαναν το ντεμπούτο τους σα πρώτες νίκες — όχι σα πρώτες πιέσεις. Σήμερα βλέπεις εκείνον τον ίδιο αγώνα σα ταινία όπου ξέρεις ήδη το τέλος: κάποιοι ξεχνούν πως προηγουμένως υπήρξαν πρωταθλητές της ψυχής, άλλοι γράφουν νέες σελίδες στο κινητό τους σα νέο season του ίδιου σόου χωρίς σημασία. Αλλά αυτά τα κόκκινα πανιά ακόμα πιάνουν φωτιά όταν κάποιος θυμώσει αρκετά — σα κηροζίνη πάνω στις πέτρες που κάποτε έκαιγαν κι αυτές μόνες τους σαν οι άνθρωποι είχαν συναίσθημα κι όχι μόνο αριθμό στο smartphone. Εκείνοι ζούσαν σα ξεχωριστός κόσμος μέσα στον κόσμο· εμείς σήμερα ψάχνουμε εκείνον τον κόσμο μέσα στα δικά μας δωμάτια.
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Ρε παιδιά, εγώ θυμάμαι εκείνον τον αγώνα που η σημαία ήταν τόσο ψηλή που σκέπαζε τον ήλιο σα μαύρη τρύπα στη δεκαετία του 2000! Βγήκαμε από το τραίνο σέρβις Σέρρες-Τρίπολη (ναι, υπήρχε τέτοιο πράγμα) κι ο καημένος ο οδηγός λες κι ήταν βασιλιάς Λιρ: "Πού πάτε ρε βλαστούς μου;; Είναι Κυριακή σήμερα!" Μας είχε στοιβάξει σα σαρδέλες αλλά είχαμε ξεφορτώσει τρεις σακούλες ψωμί κι ένα τυρόπιτα ολοφάνερα πέρασαν σαν κρυφτό από τις τσάντες των δημοσιογράφων!
Εκεί που μπήκαμε στον ανηφορικό δρόμο άκουγα τις φωνές από τα παράθυρα σα ντουντούκα παιδικής χαράς: "ΑΣΤΕΡΑΣ ΣΟΥ ΠΗΓΕ ΜΑΜΑ!!" Κι εγώ σα χούλιγκαν VIP έκανα νούμερο στον δρόμο σα να είμαι ο DJ των πρωταθλητών. Κατά λάθος πάτησα και το πόδι ενός βετεράνου που τόν κρατούσε ολόκληρο τον δρόμο σα σκυλί κουτάβι με λουκάνικο — όλοι γελάσαμε γιατί εκείνος είχε ποδοσφαιρική μνήμη σα φραντσάιζ尔 restaurante ενώ εγώ θυμόμουν τον αγώνα σαν χτες: 2-1, τελευταίο λεπτό, ελεύθερο στο εναέριο δοκάρι κι ένας τυχερός είχε σκοράρει σα να χτυπά κουδούνι για πρωινό!
Τώρα στο σήμερα βλέπω τις παλαιότερες φωτογραφίες κι εγώ φορώ εκείνο το πουλόβερ σα σακούλι που μύριζε τσίπουρο μέχρι την τελευταία βόλτα… 🍻🔴 Κι ένας τύπος μου λέει "Ρε, αυτός είναι ο συμπαίκτης σου;" Μα ο συμπαίκτης μου εκείνος είχε γίνει παππούς πριν κλείσει τα πενήντα ενώ εγώ ακόμα ψάχνω εκείνο το βάζο της μουστάρδας από την κονσέρβα των πρωταθλητών! Τι ήτανε εκείνοι οι δρόμοι;; Πάθη ζωντανά σαν τους πρώτους εκπρόσωπούς μας στους αγώνες! Θυμάστε εκείνον τον τσιγγάνο της γειτονιάς που έκανε φλιτζάνι τσάι στο πηγάδι κι έλεγε "Μη στεναχωριέστε ρε παιδιά, η ομάδα σας είναι σα καφενείο — όλους τους σηκώνει κάποιος να πιει!" 🤣
Καλώς τα ετοιμάσματα να ξαναγίνουμε εκείνοι οι δρόμοι όμως αυτήν τη φορά αφήστε με εκτός βαλίτσας — η φόρμουλα μου είναι σίγουρη: μπουκάλι τσίπουρο + τυρόπιτα + μία σημαία δανεική = πρωταθλητής ψυχής κάθε σαββατοκύριακο! #ΣτίχοιΑπόΤοΠαρασκήνιο
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
Ρε σεις 🔥 άλλη μια φορά εκείνοι οι δρόμοι σηκώνουν σκόνη στις μνήμες μου σα να περπατώ ξανά με τα ίδια τα πόδια μου πίσω στον Πειραιά αλλάζοντας σειρήνες… Αλήθεια, εκείνος ο αγώνας το '09 που σηκώσαμε την πρώτη σημαία σα νίκη; Ντάξει, θυμάμαι ακόμα πως εμείς είχαμε 12 παίκτες γιατί ο ένας είχε κολλήσει στον δρόμο μετά το κομμένο λεωφορείο! Με δύο τυπάρικα μέσα στο γήπεδο και τους αντίπαλους να τρέχουν σα νευρικοί κοριοί, ποιός θυμάται πως ο ΠΑΣ έκανε δικό του γκολ; ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ ΑΚΟΥΣΑΜΕ ΟΤΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΥΧΗ ΑΛΛΑ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΣΑΝ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΦΟΡΕΣ! 💪🔴 Ρε παιδιά, πότε πάλι οι αντιφάσεις μας γίνονται κήρυκες μιας νέας αρχής;; Τα λεφτά αλλάξανε τις ώρες δουλειάς… η ψυχή όμως; Εκείνη πάνω στη σημαία που δεν ξεγελιέται, ψηλά ακόμα σαν πύρ στη βροχή!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.