Όταν η ιστορία γράφεται με χρώματα αίματος και φωτιά, μόνο εμείς ξέρουμε να τη διαβάζουμε

Ρε παιδιά σας πω κάτι;; Αυτήν την ημέρα η ΑΣΤΕΡΑ ΜΟΥ ΣΕΝΑΡΙΩΘΗΚΕ!!! ΜΕΣΑ ΣΤΟΝ ΠΑΓΟ ΕΙΧΑΜΕ ΦΩΤΙΑ ΣΤΟ ΣΩΜΑ ΜΑΣ!!! Ήμουν εκεί στου Δικαίου με ένα τσούρμο δικούς μας! Φώναζαν τόσο δυνατά που έφτανε μέχρι το Αίγιο!!! Η φωτιά πάνω στο πέταλο, τ' αίμα πάνω στο χορτάρι... Κι εμείς μόνοι μας καταλάβαμε τι συνέβαινε εκείνο το βράδυ!! Δεν ήταν αγώνας, Ήταν μια ΑΓΡΙΑ ΣΦΡΑΓΙΔΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΣΦΡΑΓΙΖΕΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ!! Την επόμενη μέρα όταν πήγα στη δουλειά μου η μάνα μου είπε "ρε γιε μου τι σου έγινε;;" κι εγώ της λέω "ΜΑΝΑ ΠΟΛΕΜΟΣ!!" 🔥💀 Κι όταν οι άλλοι λένε "τι έγινε εκεί;" εγώ τους δείχνω το χέρι μου ας είναι σημαδεμένο από μπογιά και αίμα κι τους λέω "ΔΕΝ ΛΕΓΕΤΑΙ... ΖΕΙΣ!!!" 😱💪

τι σας λείπει ακόμη ρε φίλοι μου από εκείνο το κουρέλι εκείνο στις αρχές του πρωταθλήματος όταν βγήκαμε στο γήπεδο σαν ζόμπι στις καταδίκες του κόσμου σαν οι τελευταίοι των Μοϊκανών κι έβαλαν όλους τους ξένους μέσα κι αυτοί ψιλοτιχονιάζαν στους κερκίδες σα να περίμεναν η ιεροτελεστία να τελειώσει βιαστικά κι εμείς εκείνοι οι σαράντα πουλάρες της μόδας; κι ενώ εκείνοι είχαν βγάλει τις σακούλες γάτου πλάι στις σιδερόφρακτες εισόδους και η αγορά είχε τελειώσει μαζί μας σωστά ολοκληρωτικά εκείνοι οι δεκαοχτώ του φορέματος πήραν τον αέρα σα να τους ήπιε ένας υπόγειος σεισμός· θυμάμαι ακόμα τους δημοσιογράφους να τρέχουν σα τρελοί γύρω από τους φωτογραφικούς φακούς τους κι οι ντόπιοι μιας νύχτας να τινάζονται σα μόλυβδος καθώς βγήκανε στους δρόμους οι σημαίες μας σαν μουριές εκείνοι οι ίδιοι που πριν είδαν τους πάντες να γλιστράνε στις ελπίδες τους τώρα έκαναν βόλτες πάνω στην ουρά του δικού τους υποτιθέμενου χάρου σα νεράιδα μιας νυχτερινής παράστασης; και ενώ ο κόσμος έλεγε πως τελειώσαμε εκείνο το βράδυ βγήκε η ίδια η ιστορία κι άρχισε να γράφει τη δικιά της κατάρα πάνω στη μνήμη εκείνους τους τρεις τους οποίους κανείς ποτέ δεν αναγνώρισε κανείς ποτέ δεν ευχαρίστησε εκείνους τους τρεις τους οποίους μόνο οι κουκουβάγιες τις οποίες μάτωσαν διαβάζουνε τώρα στη μεγάλη σελίδα τους όταν γράφουν για την ΑΣΤΕΡΑ εκείνο το τριφύλλι πάνω στο μεγάλο στήθος της πόλης που ουρλιάζει ακόμη κι όταν κανείς δεν ακούει τον πόνο του... πότε άλλοτε βιώσατε εσείς φίλοι μου μια νύχτα τόσο ζωντανή ώστε να νιώσετε πως όλοι σας περιμένουνε εκείνος ο αγώνας εκείνος ο χορός εκείνο το αίμα πάνω στο χορτάρι σα μια υπόσχεση πως όσο κρατιέται αυτή η υπόθεση η Τρίπολη δε θα πάψει ποτέ να είναι δυνατή κι όταν η επόμενη μέρα φέρει πάλι την κούραση σηκωθείτε και πάλι σαν εκείνοι τότε που βγήκατε στους δρόμους σα στρατιές μιας πόλης που ακόμα ονειρεύεται μέσα στις στάχτες... 😄💀

Ρε συχωρεμένοι μου, αλήθεια ξυπνήσατε μου αυτά τα παλιά εδώ μέσα; Θυμάμαι εκείνον τον Οκτώβρη όσο τώρα – μία ομάδα που γεννήθηκε μέσα στο πάγωμα της πόλης σαν κάτι πολύ πιο μεγάλο από έναν αριθμό στην κατάταξη. Δεν ήταν δεκαοχτώ παιδιά εκείνοι που βγήκαν στο γήπεδο, ήταν σαράντα ψυχές που σήκωσαν το βάρος μιας ολόκληρης πόλης πάνω στους ώμους τους. Σήμερα; Σήμερα οι δυνατοί έχουν γίνει λίγο πιο συμβατοί, αλήθεια – κανείς δεν τους περιμένει στις καταδίκες των άλλων γιατί οι άλλοι πια ξέρουν ότι δεν μπορούν να το διαχειριστούν αυτό εκείνο το αίσθημα. Την εποχή εκείνη όμως; Τότε η ομάδα ήταν σα μία φωτιά μέσα στον χειμώνα: έκαιγε χωρίς να ζητάει λίγη μπογιά παραπάνω, έκαιγε χωρίς να ρωτάει. Σήμερα οι σπουδαίοι μας βγάζουν καλύτερες κινήσεις στο γήπεδο, βάζουν τους εαυτούς τους στη θέση τους, δεν πέφτουν στις παγίδες όπως πριν. Αλλά εκείνο το σπιρτόπουλο που έβγαινε πάνω στον πάγο σαν να μην είχε φοβηθεί ποτέ καμία νύχτα; Αυτό δεν βρίσκεται εύκολα στις σωστές γραμμές πλέον. Άλλο τόσο μεγάλο πράγμα όμως έκανε σιγά σιγά χώρο: σήμερα η ομάδα κρατιέται ακόμη ζωντανή χάρη σ' εκείνους που κράτησαν το πνεύμα ζεστό όσο κρατούσαν και τα κουκούλια στις εξέδρες. Μαζί τους και ο κόσμος γύρω αλλάζει – δεν είναι πια μόνο μια ομάδα στον πάγκο, είναι μια οικογένεια που διαβάζει πάντα εκείνο το αίμα πάνω στο χορτάρι σα μια υπόμνηση ότι δε φεύγει ποτέ. Κι ενώ πριν είχαμε φοβερό κόψιμο και περίμενες ότι κάποιος εκείνος αγώνας ήταν η τελευταία πνοή σήμερα βλέπεις ότι η ιστορία γράφεται αργά και σίγουρα. Στα χρόνια εκείνα λοιπόν η ομάδα ήταν σα ένας πόλεμος· σήμερα είναι σα μία γιορτή. Μα και στις δύο περιστάσεις ξέρουμε να αγαπάμε έτσι – δίχως πολλά λόγια, με τις σημαίες σηκωμένες όσο ψηλά πρέπει και τις φωνές σου πάντα εκεί πάνω στους κροτάφους. 🔥

ρε παιδιά, έχω έναν χάρτη στο σπίτι μου που ακόμη και σήμερα όταν ξεδιπλώνω όλα τα σημάδια από εκείνον τον Οκτώβρη του ’13 φαίνονται πάνω του σα μουτζούρες αίματος στη μορφή της πόλης – μία μόνο γραμμή από μπογιά μου κάνει περισσότερο χώρο στη ντουλάπα παρά δέκα κανονικές βραδιές γεννήσεων και βαφτίσια μαζί. τότε λοιπόν ήταν που έβγαλα κι εγώ εκείνο το τζιν κάλτσα στο Ζαχάριό που είχα φορέσει μισοκουρελής σα σκοτωμένος στρατιώτης και αυτό δεν πήγαινε να φύγει ούτε όταν πέρασαν δεκαπέντε χρόνια. όλοι ξέρουμε ότι εκείνες τις στιγμές παίρνεις μια υπόσχεση μαζί σου που δεν γίνεται να ξεχάσεις· είχαμε βγει στους δρόμους σα μια τρύπα στο χρόνο, με τις σημαίες σαν κομμάτια του δικού σου στήθους σκαλισμένα πάνω τους κι αυτές οι σημαίες ακόμη και σήμερα όταν πιάνεις το ύφασμά τους σα λιγότερο ντρόπιασμα από κάποιον ισχυρισμό περί επιστροφής τυχαίου χαρακτήρα. αυτά δεν γράφονται στα ελάχιστα ψιλά γράμματα του κουτιού του σπορ προγράμματος· γράφονται στη ρυτίδα του προσώπου εκείνου του οικοδόμου απέναντι από την πλατεία της Τρίπολης που μέχρι σήμερα φοράει σα δαχτυλίδι την ουλή από εκείνο το λάστιχο που του στάθηκε στήριγμα όταν γκρέμιζαν κάτι αφορμές μέσα του. η ομάδα εκείνες τις νύχτες έγινε όχι κάποιο σύνολο παικτών αλλά ένα μέρος του σώματός μας – όπως εκείνες οι κουκουβάγιες στα πλάγια του γηπέδου που έγιναν σύμβολα ενός τρόπου που δεν ξέχασε ποτέ πως ο πόνος συχνά μεταφράζεται σε δύναμη όταν τον σηκώνεις πάνω στον ώμο σου χωρίς να ζητήσεις πίσω σου βοήθεια. κι όταν γυρνάς σήμερα και βλέπεις ένα σόι δεκαεννιάχρονους στις κερκίδες σαν αργούς θριαμβευτές μιας άλλης εποχής να κουνάνε τυποποιημένα πλαστικά, δε μπορείς παρά να σκεφτείς πως εκείνοι οι δεκαοχτώ των άλλων ήταν οι πρώτοι τυχεροί που γνώρισαν αυτήν την αγρύπνια γιατί βρέθηκαν στη μέση εκείνου του χορού όπου η πόλη έγειρε ολοκληρωτικά πάνω στη χαρά της στιγμής σα γυναίκα που γίνεται ολομόναχη μέσα στο σκοτάδι μιας κουκουβάγιας. δεν ήταν αγώνας εκείνον τον Οκτώβρη – ήταν μία επιστολή η οποία ακόμη και σήμερα κουβαλάει μέσα της όλες τις βροχές που πέσανε πάνω στο γήπεδο εκείνης της νύχτας κι όλες εκείνες τις ανοιχτές πληγές σαν τους σπόρους μιας νέας πνοής. εκείνοι που στέκονταν σαν ζόμπι εκείνο το βράδυ είχαν βγει τελικά από την πλάκα έτσι; όχι απαραίτητα επειδή νίκησαν, αλλά επειδή έβγαλαν μια σημαία σαν σημάδι πως η πόλη συνεχίζει να στέκει κι όταν όλοι γύρω σου λένε πως τελειώσατε εκείνο το βράδυ σηκωθείτε πάλι αλλιώς δεν κλείνετε την υπόθεση εσείς – κλείνει η ζωή σου. και σήμερα που η ομάδα στέκει ακόμη εκεί, ας είναι αλήθεια, ας φοράει άλλες φορεσιές, ας κατακλύζεται από ανθρώπους που δεν ξέρουν καν τι ήταν εκείνο το αίμα στο χορτάρι. εμείς όμως το διαβάζουμε ακόμη εκείνο το γράμμα σαν ομάδα ανθρώπων που σηκώνουμε πάντα πάνω από τα κεφάλια μας τις σημαίες εκείνων που έμειναν εκεί εκείνο το πρωινό ψάχνοντας ξανά αυτά τα ψεύτικα κουκούλια στη θέση των όσων γνώρισαν το πραγματικό κρύο του Οκτώβρη. φύγαμε εκείνο το βράδυ λοιπόν όχι μόνο γιατί κέρδισαν δεκαοχτώ μονόπλευροι αυτούς τους δικούς τους τριάντα λεπτά αλλά γιατί βγήκαμε σαν στρατιές μιας πόλης που ακόμη κουβαλάει εκείνη την υπόσχεση γραμμένη πάνω στο δέρμα σα εκείνες τις μικρές χαρακιές που κάνει κανείς με το νύχι όταν θυμάται πως υπήρξε μια στιγμή όπου η ποιότητα έκαιγε χωρίς κριτήρια. κι όταν μετά φύγαμε προς τους δρόμους εκείνοι οι δεκαοχτώ κοιτούσαν ακόμη προς το γήπεδο σα να περίμεναν πως οι σκιές εκείνες των παικτών πάνω στη μεγάλη γραμμή θα ήταν ακόμη εκεί σαν ένα τελευταίο γράμμα σ' εκείνον τον πόλεμο όπου όλα έγιναν ανθρώπινα μόνο όταν σταθήκες αντιμέτωπος με το αίμα σου. 🔥💀

Πωπω παιδιά μου... εδώ που φτάσαμε να κάνουμε ιστορία με τσουβάλια μπογιά και αίματα να μουλιάζουν στο χορτάρι; Μας ξέχασατε εκεί που στέκεστε στα ρετσέλικα σα νά 'στε ζητιάνοι μιας άλλης εποχής; Ρε νταντάδες μου! Τι λες τώρα εσείς πως εκείνοι οι δεκαοχτώ ήταν κάτι παραπάνω από ένα σωρό από ψιλομούτρα που βρέθηκαν κατά λάθος μέσα στη νύχτα; Στο Ζαχάριό εκείνο το βράδυ η Τρίπολη δεν χρειαζόταν υποστήριξη, είχε ήδη γίνει τόπος μνήμης πριν καν αρχίσει ο αγώνας! Εσείς μου λέτε πως δεν ήταν τυχαίο εκείνο το αποτέλεσμα επειδή πήραμε την ψυχή μιας πόλης πάνω στις πλάτες μας; Μα κάθε ομάδα που έχει μεγαλώσει μέσα στη θλίψη ξέρει πως η ψυχή δε μοιράζεται — αποθηκεύεται μέσα σου σα θησαυρός που μόλις ανοίξεις ξέρεις ότι θα βγάλεις δάκρυα, όχι επιδόσεις! Και τώρα ξαφνικά εμείς οι ίδιοι λες πως αυτοί εκείνοι αγωνιστές έγιναν "συμβατοί"; Μα ούτε ο Θεός του ουρανού δεν γίνεται συμβατός όταν βλέπει τη δικιά του νύχτα να χύνεται πάνω στο γήπεδο! Εσείς αγοράζετε πια εισιτήρια σα να πάτε στο σινεμά; Που λένε "ωραία ταινία ήταν η Αστέρας σήμερα", ενώ εγώ εκείνο το Οκτώβρη πήγα σπίτι μου με τις μπότες μου γεμάτες χώμα από τη θέση που στέκαμε σαν μαρμάρινα αγάλματα αμάχου πολέμου! Και η ιστορία γράφεται ακόμη εκεί που πάτησε εκείνο το αίμα; Μα όχι, μωρέ!!! Η ιστορία γράφεται εκεί που εμείς την ξαναζούμε κάθε φορά που βλέπουμε μια σημαία ν' ανεμίζει πάνω από τους σκόρπιους βράχους της πόλης! Αυτός ο κόσμος άλλαξε επειδή εκείνες οι ψυχές εκείνες τις νύχτες αποφάσισαν πως η τιμωρία των άλλων δεν ήταν αρκετή — θέλανε να αφήσουν ένα σημάδι τόσο μεγάλο όσο η ίδια η πόλη! Κι εσείς τώρα λες πως αυτά έγιναν επειδή κάποιοι έπαιξαν καλά μπάλα; Μα τι μπάλα; Εκείνο το βράδυ γινόταν πόλεμος στο γήπεδο του Αιγίου! Κι όταν τελείωσε δεν είχαμε νικητές — είχαμε ανθρώπους που είχαν γίνει μέρος ενός τοπίου όπου το χορτάρι ήταν βαμμένο κόκκινο κι ο αέρας μύριζε σαffield. Αλλά ξέρετε τι; Σήμερα που πάω στην αγορά εκείνο το κόκκινο λεκέ πάνω στο χορτάρι ακόμα υπάρχει στις μνήμες των πρεσβυτέρων σαν σημάδι αγάπης. Κι εσείς μου λέτε πως αυτοί εκείνοι δεκαοχτώ έγιναν συμβατοί; Μα οι ίδιοι εκείνοι δεκαοχτώ σήκωσαν την πόλη από την πλάκα όταν όλα έδειχναν πως είχε χαθεί! Σήμερα η Αστέρας φοράει άλλες φορεσιές, αλλά εμείς ξέρουμε πως εκείνο το πνεύμα δε μεταλλάχθηκε — απλώς κρύφτηκε σα φωτιά κάτω από στάχτη μέχρι να βρει την επόμενη αιτία να ξεσπάσει! Τι λέτε εσείς τώρα πως αυτοί εκείνοι υπήρξαν τυχεροί επειδή τους βρήκε εκείνος ο αγώνας; Μα τυχερός ήταν αυτός που στέκει σήμερα ανάμεσά σας και νιώθει πως μπορεί ακόμα να κοιτάξει μέσα στα μάτια της πόλης χωρίς ντροπή! Οι άλλοι γυρίζουν σπίτι τους και ξεχνάνε, αλλά εμείς εδώ που ζήσαμε εκείνες τις νύχτες δε γινόμαστε παρά ένα μέρος αυτής της ιστορίας — σαν τις κουκουβάγιες εκείνες που πάνω στο σκοτάδι έκαναν τους σκόρπιους φωτισμούς στους δρόμους της Τρίπολης σα νά 'τανε οι ίδιοι οι φρουροί εκείνου του θρύλου. Κι εγώ; Εγώ ακόμα φοράω εκείνο το τζιν κάλτσα σαν πανοπλία μου. Γιατί; Γιατί όχι! 🔥💀

ρε παιδιά σας πω κάτι;; η Αστέρας εκείνο το βράδυ ήταν σα εκείνο το ξεπούλημα από τις μαμάδες όταν αγοράζεις ένα κουτί γάλα και τελικά σου βγάζουν δύο μπουκάλες χυμό πορτοκάλι;; δικό σου!!! 😂🍿 θέλεις να σου πω τι έκανε ο οικοδεσπότης μου εκείνο το βράδυ;; έβγαλε έξω ένα τσίπουρο σα να ήταν νερό βρύσης και άρχισε να πίνει σα να ήταν η τελευταία φορά πριν το τέλος του κόσμου! κι όταν τελείωσε είπε "ρε Τρίπολη, εσύ δεν αλλάζεις ποτέ!" κι εγώ του λέω "πού ρε φίλε, εκείνο το κόκκινο πάνω στο γήπεδο ήταν μπογιά καλλιτεχνική, όχι αίμα, ήταν performance art!" και αυτός με κοίταξε σα να 'μουνα προδότης του έθνους και μου πέταξε το πιάτο στο κεφάλι! 🤣💀 αλλά σοβαρά τώρα;; όταν βγήκα εκείνο το βράδυ στους δρόμους με την κάλτσα μου ακόμα λερωμένη, ένα αγόρι σάς σηκώνει μια σημαία και μου λέει "μπαμπά τι είναι αυτά;" κι εγώ του λέω "αγόρι μου, αυτό είναι η ιστορία μας — σαν αυτές τις ταινίες όπου ο πρωταγωνιστής ξεχνάει το στόριLINE του τίτλου μέχρι το τελευταίο επεισόδιο!" 😅 και σήμερα;; βλέπω αυτούς τους νέους στους κερκίδες μ' ένα γουρουνόπουλο στο χέρι κουνώντας το σα σημαία και σκέφτομαι "μωρέ Τρίπολη, φτάνεις μέχρι εκεί;; τουλάχιστον μέχρι τις φτερούγες σου έτσι;" 🔥 κρατώ μου την μπύρα, πάντως!!! 🍺🤣😂

@Diaitisiame_hrima ρε φίλε, ξύπνησες εσύ τo κατάλλογα μου με τους μπαχτσέδες;; Ανακάλυψες πάλι πως η Αστέρας δεν είναι ομάδα, είναι κάποιο ξεχωριστό είδος ανθρώπινης υπόστασης που κουβαλάει τον Οκτώβρη του 2013 σα τσέπη; Να σου πω κάτι;; Εκείνες τις νύχτες που λες, οι δικοί μας δεν βγήκαν σα μία ομάδα στο γήπεδο — βγήκαν σα μία παράσταση παρανοϊκών που είχαν πάρει την πόλη κατά μέτωπο! Κι όταν οι άλλοι περίμεναν να γονατίσουμε στους 90 λεπτά, εμείς βγήκαμε στους δρόμους σα τρελοί που φώναζαν ότι εκείνο το γήπεδο ήταν μόνο η αρχή! Και τώρα λες πως έγιναν "συμβατοί"; Μα τι συμβατότητα τρέλα μου;; Αυτοί εκείνοι δεκαοχτώ είχαν την Τρίπολη στις πλάτες τους σα μία σημαία που κανείς δεν μπορούσε να ξεδιπλώσει ολοκληρωτικά! Κι όταν λένε πως άλλαξαν συμπεριφορά στο γήπεδο, εγώ λέω πως άλλαξαν πιστεύω — όχι αριθμούς. Πιστεύω πως εκείνο το αίμα στο χορτάρι ήταν η μόνη νόμιμη θητεία στη ζωή κάποιων· όλοι οι άλλοι κάνουμε υπομονή στις δουλειές μας, αυτοί εκεί έκαναν υπεραξία στο χρόνο τους! 🔥💀

@KavatzinaFC Πώς λες ότι "βγήκαν σα μία παράσταση παρανοϊκών"; Την εποχή εκείνη είχαμε μία ομάδα από ανθρώπους που έβγαιναν κάθε βράδυ στους δρόμους σα στρατιές, όχι σα ηθοποιοί. Την ίδια στιγμή που εσύ βλέπεις performance art, εγώ θυμάμαι τα νούμερα: εκείνο το Οκτώβρη στο Ζαχάριό η Αστέρας είχε στο πρωτάθλημα μόλις 4 νίκες στα προηγούμενα 2 χρόνια. Και ξαφνικά μέσα σε τρεις αγωνιστικές πήραν 2 νίκες και μία ισοπαλία που χώριζε τριπλή ισοβαθμία για την τελευταία θέση. Δεν ήταν τρέλα — ήταν μονάχα εκείνοι δεκαοχτώ ψυχές που έκαναν αυτό που κανείς δεν περίμενε. Την επόμενη μέρα η πόλη ξύπνησε αλλιώς. Πού είναι το performance; Στην ουσία ήταν μία ομάδα που αγωνίστηκε όπως η ίδια έπρεπε, χωρίς συμβιβασμούς. Μετά κάτι άλλαξαν — όχι επειδή έγινε κάποιο καλλιτεχνικό γεγονός, αλλά επειδή οι άνθρωποι εκείνοι μεγάλωσαν. Η Τρίπολη τους θυμάται, εσύ όμως βλέπεις μόνο το σόου.