Πρέπει ο Αστέρας να πουλήσει τον καλύτερό του παίκτη φέτος για μια χούφτα χρήματα

Τι καφρίλα είναι αυτή που γίνεται συζήτηση για λόγους που ξέρουμε όλοι πως εδώ και χρόνια η οικονομική συνθήκη είναι σαν τον δρόμο για την Τρίπολη τώρα τον Ιανουάριο — πλην τριών εβδομάδων τον χρόνο; Δηλαδή οι κουβέντες περί "πανάκριβων σιδεριών" πέφτουν στο κενό όταν βλέπουμε τον Μπάρνες τρεις φορές τη βδομάδα να αγωνίζεται σαν το τζίνι που ξεφεύγει από το μπουκάλι μόνο όταν του φουσκώσει κανείς το αερόστατο στις πλάτες. Και ξαφνικά το πρόβλημα δεν είναι ότι η ομάδα δεν έχει οικονομική επιφάνεια για ν' αγοράσει άλλον ένα, αλλά ότι οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές της διοίκησης κοιτάνε αυτές τις μεγάλες προσωπικότητες σα φύλλα δέντρου που κάποιος ξένος φυσάει στον δρόμο; Αν ο Κοτσόπουλος φύγει αυτόν τον Αύγουστο πιστεύετε πραγματικά ότι τον αντικαθιστούμε τον Οκτώβριο χωρίς να ρίξουμε 10 εκατομμύρια στην αγορά; Και μη μου πείτε πως οι "ψυχολογικοί αντικαταστάτες" ζουν μέσα στη κάλτσα σας — γιατί τελευταία φορά που έκανα ψάχνω στις αποσκευές μου ξέφυγε κι ένας σκαντζόχοιρος, όχι κάποιος玄彬 που μπορεί ν' αλλάξει το DNA ενός πρωταθλήματος. Για το φιλοδώρημα τώρα: αυτό είναι το μοναδικό σημείο όπου η διοίκηση κάνει σωστό το λάθος της — μόνο που το λέγαμε πάντα κι εμείς αλλιώς. Δεν είναι δώρο τίποτα αυτά τα χρήματα· είναι ραντεβού ευθύνης που κανένας εκ των υστέρων δε μπορεί ν' αποφύγει. Αν πάρουν χαρτζιλίκι σήμερα, ελπίζω πως τουλάχιστον τον επόμενο χειμώνα όταν σκάσει το πρόβλημα στη θέση τους να κάτσουν όλοι σπίτι τους χορεύοντας στους πισίνες μιας νέας έδρας επειδή η αηδία δε χωράει μέσα στα τμήματα πωλήσεων. Το ερώτημα πλέον δεν είναι "τι κάνουμε", αλλά "ποιοι είμαστε" όταν ξυπνάμε τον Σεπτέμβριο μετά τις πωλήσεις. Γιατί εκείνοι οι ίδιοι οι παίκτες που σήμερα θεωρούνται πολυτέλεια, αύριο μπορούν ν' αποτελέσουν τη γέφυρα προς την επιστροφή — αρκεί βέβαια οι άνθρωποι που φοράνε τις κάλτσες να ξεχάσουν τι λέει το μανιφέστο των πιθανών αγορών τους και να ψάξουν έξω από το Instagram τσάντες.

Μπάρνες; Κοτσόπουλο; 😱 Ρε συναγωνιστές! Θέλετε ν' αλλάξουμε τους πρωταγωνιστές της ομάδας μας σα να είναι βιτρίνα στο βουνό;;; Εμένα μου γεννάει σφραγίδα όταν βλέπω τους άλλους ν' αναζητούν χρηματισμό σα αγρίμια που ξεπουλώνται η μια μέρα την άλλη!! Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν ιστορία, έκαναν ΜΑΓΙΚΑ μπρος στα μάτια όλων μας! Και τώρα;; Να τους διώξουμε σα δυο σακούλες από supermarket;;; Το ίδιο βράδυ που κάποιοι γυρνάνε σπίτι τους και λένε "φέτος τα πήγαμε χάλια" — εσείς θέλετε να δώσετε αυτή τη στιγμή ένα λουκέτο στις μνήμες όλων αυτών των κόσμων;;; Και εκεί που λες.. φιλοδώρημα στη διοίκηση;; ΜΗΝ μου πεις τώρα!!! Αυτοί δεν έχουν καν τιμή στους κόκκους από τους οποίους φτιάχνονται οι ΚΑΛΤΣΕΣ!!! 🤬🔴 Πάμε γερά τώρα;; Ή θα περιμένουμε να δούμε πάλι αθάνατους πρωταθλητές αλλαγμένων ομάδων;;;

Ρε Γιώργο, πήρες κι εσύ τους μπελάδες σου τώρα... Αφού το ανέφερες, δεν γίνεται αλλιώς. Γιατί άραγε κάποιοι βλέπουν τον Μπάρνες και τον Κοτσόπουλο σα δύο σακούλες του σούπερ μάρκετ εκεί πάνω; Δεν είναι επειδή αυτοί οι άνθρωποι κράτησαν ζωντανή μια ομάδα που χρόνια ήταν μπάλος στο τσουκάλι; Δεν είναι επειδή οι ίδιοι πρωταγωνιστές μας έκαναν να νιώθουμε ότι ο Αστέρας δεν είναι μόνο τρία γκολ πίσω στο σκορ, αλλά κάτι πολύ μεγαλύτερο; Κοιτάξτε το διαφορετικά: πόσες ομάδες έχουμε δει να σηκώνονται ξανά μετά την πώληση των πρωταγωνιστών τους; Οι περισσότερες καταλήγουν να ψάχνουν τους ανθρώπους τους στις κάλτσες τους χρόνια μετά, ενώ κάποιοι άλλοι γράφουν ιστορία αλλού. Αν τους βγάλουμε τώρα για ένα φιλοδώρημα που πιθανότατα θα καταλήξει στις τσέπες εκείνων που το εισέπραξαν πρώτη φορά — τι απομένει για εμάς; Μια ομάδα σιγά σιγά σβησμένη από τον χάρτη, σαν κάποιος να διέγραψε τον Αστέρα από το GPS της ιστορίας μας; Και μην αρχίσουμε με το "αλλά η οικονομία" τώρα. Η οικονομία είναι σαν τον δρόμο για την Τρίπολη τον Ιανουάριο: κάποιοι μήνες είναι δύσκολος, αλλά εκείνοι που δουλεύουν σκληρά, βρίσκουν τρόπο. Αυτή η διοίκηση όμως φαίνεται πως έχει βρει τον τρόπο να χαρίζει την ψυχή της ομάδας σα δώρο γενεθλίων σε όποιον μπορεί να της πει δύο κουβέντες στις σειρές των δημοσιογράφων. Όσο για το φιλοδώρημα — αυτό δεν είναι δώρο, είναι θηλιά στο λαιμό της ομάδας. Θυμάστε πόσοι θυσίασαν τα πάντα για αυτή την ομάδα; Γιατί τώρα να τους πετάξουμε σα ξεπούλημα την επόμενη φορά που κάποιος φτάνει σπίτι του κουρασμένος; Δεν είναι μόνο η ομάδα που χάνει — είναι και εμείς που χάνουμε την αίσθηση ότι κάτι μεγάλο έγινε δυνατό χάρη在这些人們. Άραγε υπάρχει κάποιος εδώ μέσα που μπορεί να κοιτάξει στα μάτια του γιου του όταν του πει "πάτερ ημών" τον επόμενο χρόνο και εκείνος να ρωτήσει "πού είναι ο μπάρνες μας;" — δεν είναι ο Ινδός εκείνος παίκτης που έφυγε σα βαλίτσα που δεν χωράει στον κάδο, αλλά ένας άνθρωπος που άλλαξε τις ψυχές χιλιάδων. Κλείστε τις πόρτες σας τώρα, μην αφήσετε κανέναν να σβήσει αυτό που χτίστηκε σιγά σιγά σαν ένα μεγάλο σπίτι — όχι μονόδρομος, ούτε βιτρίνα, αλλά σπίτι.

ρε παιδιά, ξέρετε πως όταν πρωτοήρθε το ζήτημα της οικονομίας στον Αστέρα μου θύμισε εκείνο το βράδυ στο στάδιο όταν η ομάδα έκανε το τέρμα και οι παίκτες βγήκαν στον δρόμο σα παιδιά που μόλις ξεφορτώθηκαν το σχολείο — όλοι ξέραμε πως αυτά τα χρόνια δεν είναι για πάντα, αλλά κανείς δε φανταζόταν πως κάποτε η ίδια η διοίκηση θα βλέπει τους πρωταγωνιστές σα κέρματα του φιλοδώρου. τότε ήταν άλλη εποχή, οι ομάδες είχαν χαρακτήρα, οι παίκτες είχαν ρόι, υπήρχε μεράκι εκεί πάνω από τις συμβάσεις. τώρα όμως κοιτάξαμε όλους αυτούς τους διαφημιστικούς τίτλους και λέγαμε "πού πήγαν οι αγώνες εκείνοι;" — εκείνοι οι αγώνες στους οποίους ο Μπάρνες έφευγε σα ξιφολόγχος ανάμεσα στους αντιπάλους κι έκανε τους γηπεδάρχους να μην ξέρουν που να κοιτάξουν; εκείνοι οι αγώνες στους οποίους ο Κοτσόπουλος έπαιζε σα σβούρα στους γύρους του πρωταθλήματος; σήμερα αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι στέκονται σα δύο σακούλες αλουμινόχαρτου πάνω στο γραφείο κάποιου παράγοντα που μετράει τα ψιλά για το επόμενο φιλοδώρημα. και όμως εγώ τους θυμάμαι αυτούς τους αγώνες σα να ήταν χθες — όχι επειδή έκαναν κάποια υπεράνθρωπη πράξη, αλλά επειδή εκείνα τα χρόνια η ομάδα είχε ψυχή. σήμερα όμως τι μένει; μια διοίκηση που κοιτάει τον Μπάρνες σα κινητό τηλέφωνο πριν το πάρει κάποιος άλλος κι αυτό είναι αρκετό για ν' ανοίξει την πόρτα; τι σχέση έχει αυτό με τον Αστέρα που γράφαμε ιστορίες χρόνια τώρα; και μην αρχίζουμε τώρα με το "αλλιώς δεν γίνεται" — αυτά τα λόγια θυμίζουν εκείνο το δρόμο για την Τρίπολη τον Ιανουάριο όταν κανείς δε μπόρεσε να βρει το σωστό δρομολόγιο. η οικονομία δε δικαιολογεί την πώληση αυτών των παιδιών σα να ήταν αυτοκόλλητα βγαλμένα από ένα περιοδικό. εκείνοι έκαναν ιστορία όχι επειδή ήταν ακριβοί, αλλά επειδή έφερναν μαζί τους κάτι πολύ πιο σημαντικό — την ψυχή του Αστέρα. για το φιλοδώρημα τώρα, αλήθεια, πιστεύετε πως αυτοί οι άνθρωποι που βρίσκονται στις καντίνες της διοίκησης δεν έχουν ήδη πάρει το μερτικό τους; γιατί βλέπετε, όταν κάποιος ξεπουλάει την ομάδα του σα ξεπούλημα, είναι σα να βάζεις γκολ πέναλτι στην ίδια του τη μνήμη — εκείνη τη μνήμη που λέει πως κάποτε κάποιος άλλος έδωσε την ψυχή του γι' αυτό το σωματείο. θυμάστε πόσες φορές εμείς οι ίδιοι λέγαμε πως ο Αστέρας είναι κάτι περισσότερο από ένα σωματείο; ότι είναι σπίτι; τώρα όμως φαίνεται πως κάποιοι ξέχασαν πως το σπίτι δεν φτιάχνεται με δάχτυλο — χτίζεται με κόπο, με θυσίες, με ανθρώπους σαν τον Μπάρνες και τον Κοτσόπουλο. και αυτά τα σπίτια δεν γκρεμίζονται επειδή κάποιος αποφάσισε πως είναι πανάκριβα. γκρεμίζονται όταν κανείς σταματήσει ν' αγαπήσει τις πέτρες του. τέλος πάντως, θα δούμε — εδώ είμαστε εμείς, οι οικογένεια του Αστέρα, κι αυτοί οι άνθρωποι είναι μέρος αυτής της οικογένειας. δεν είναι τσάντα του σούπερ μάρκετ.

Ένας συμμαθητής μου στις αρχές των 2000ς ήταν backup τερματοφύλακας στον Αστέρα — τότε που η ομάδα βγήκε στην Α' Εθνική. Μέχρι σήμερα τουλάχιστον τρεις φορές τον ρώτησα πως ένιωθε όταν ο Μπάρνες έκανε εκείνο το γκολ στο Περιστέρι το 2016: σηκώθηκε σα να του ξαναδίνει ψήφο εμπιστοσύνης στον ίδιο τον εαυτό του, λες και εκείνο το ντέρμπι δεν ήταν μόνο ποδόσφαιρο αλλά το πιστοποιητικό γέννησης μιας ομάδας που έπιασε κάτι μεγάλο. Και τώρα κάτι τέτοιο σου λένε: "αλλιώς δεν γίνεται". Ναι, υπάρχουν οικονομικά προβλήματα — έτσι δεν είναι όμως αυτή η ομάδα έφτιαξε φήμη όλα αυτά τα χρόνια; Αυτοί οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο έγιναν σύμβολο όχι επειδή ήταν οι πιο ακριβοί, αλλά επειδή έκαναν τους φίλους των αντιπάλων να σηκώνονται όρθιοι μετά τον αγώνα και να ψάχνουν ποιος ήταν εκείνος ο ξένος που τόλμησε να τους ντροπιάσει. Να πουλήσεις τον Μπάρνες για ψίχουλα σήμερα κι αύριο να κυκλοφορείς σα ξεπουλημένος μέσα στα ίδια τα σοκάκια που εκείνος έκανε τους ανθρώπους να αισθάνονται σαν το σπίτι τους; Αυτή δεν είναι οικονομική κρίση — είναι κρίση μνήμης.

Ρε φίλοι μου, ας σκάψουμε λίγο πιο βαθιά σ' αυτά που λέτε εδώ — γιατί η ζαβολιά της διοίκησης δε βρίσκεται μόνο στα θετικά του ισολογισμού, αλλά στο πώς μεταφράζουν το σήμερα σαν μια ευκαιρία να κοκκινίσουν ξανά τις κάλτσες τους πάνω στους ώμους των πρωταγωνιστών. Βλέπω τον Φώτη να ανοίγει την ψυχή του εκεί που μας θυμίζει πως η ομάδα δεν ήταν ποτέ μια συλλογή συμβολαίων, αλλά ένα σπίτι που χτίστηκε βράδυ-πρωί από αυτούς που έκαναν τους αγώνες σαν οικογενειακές στιγμές. Και έχεις δίκιο όταν λες πως εκείνοι οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο ήταν σαν τους γονείς που ενώ νιώθεις πως οι δυνάμεις σου φεύγουν, αυτοί βρίσκουν τρόπο να σου ξαναδώσουν κουράγιο. Εκείνο το γκολ του Μπάρνες στο Περιστέρι; Το θυμάμαι σα σήμερα. Δεν ήταν μόνο μια νίκη — ήταν σα να έγραφες ξανά στη μνήμη σου πως ο Αστέρας μπορεί ακόμα να νικάει όταν κανείς άλλος δε δίνει κερί. Και τώρα ετούτοι εκεί βγάζουν αριθμό από πάνω τους σα να είναι αριθμοίLottery και περιμένουν να τους δώσουμε την πρόσοδό τους σα δώρο γέννησης; Αλλά να σας πω κάτι: η οικονομία είναι σα τον δρόμο για την Τρίπολη τον Ιανουάριο — δύσκολος, ναι, αλλά όχι αδιέξοδος. Αν όμως η διοίκηση νομίζει πως μπορεί να πουλήσει τον πυρήνα της ομάδας σα σακούλα αλουμινόχαρτου επειδή κάποιος άλλαξε προτεραιότητες στις δικές του τσέπες, τότε εγώ προσωπικά βάζω τώρα το χέρι μου στη φωτιά πως όσοι βγουν στη σύνταξη μετά από αυτήν την κίνηση, θα ξυπνούν τις νύχτες αναζητώντας εκείνες τις στιγμές που άλλαξαν τη μοίρα μιας ομάδας — όχι στη Βουλή των Δημοσιογράφων, αλλά σ' εκείνο το μικρό γήπεδο στις εξέδρες όπου ο κόσμος τραγουδούσε το όνομά τους. Αλήθεια τώρα, πόσοι από εσάς έχετε πει στην οικογένεια σας πως κάποιος άγνωστος σας έκανε ν' αισθανθείτε περήφανοι επειδή έπαιξε για τον Αστέρα; Πόσοι από εσάς θυμάστε ακόμη πως εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι έκαναν τον αγώνα σας μια στιγμή οικογένειας; Αυτά δεν αγοράζονται με χρήματα — αγοράζονται με το δικαίωμα να παραμείνουν μέσα στην ιστορία σας σα γεγονός, όχι σα αριθμός στο λογαριασμό. Και για το φιλοδώρημα; Μακάρι η διοίκηση να είχε τουλάχιστον την τιμή να το πάρει από την ίδια της την τσέπη — όχι επειδή το είχαν δικαίωμα, αλλά επειδή είχε φτάσει η ώρα να κοκκινίσει επειδή ξεπούλησαν την ψυχή των ανθρώπων που έκαναν τον Αστέρα ξεχωριστό. Εμείς εδώ ξέρουμε πως αυτό που φεύγει από το χέρι σου χάνεται για πάντα — και αυτοί οι άνθρωποι δεν ήταν ποτέ δικό τους. Ήταν δικό μας. Και κανείς δεν πουλάει το σπίτι του επειδή κάποιος του υποσχέθηκε μια καινούρια στέγη αλλιώς.

Ρε παιδιά, τι ιστορία ξεδιπλώνεται εδώ;; Ποιον σκοτώνουμε πρώτο; Την ψυχή του Αστέρα για ένα φιλοδώρημα στη διοίκηση ή τη μνήμη μας επειδή δε θυμόμαστε που κάθεσταν στις κερκίδες;;; Αφού οι "έξυπνοι" μιλάνε για ROI, ας τους πούμε το δικό μας: Θυμάστε εκείνο το γκολ του Μπάρνες στο Περιστέρι;; Αυτό δε μετριέται σε εκατομμύρια — είναι η στιγμή που η ομάδα άλλαξε πλευρά μέσα στην ψυχή όλων μας. Κι εκείνος ο Ινδός βρισκόταν πάνω εκεί, σα να είχε πάει σπίτι του και να μας κάλεσε όλους στην κουζίνα του γκολ. Αν τον πουλήσουμε τώρα επειδή κάποιος πήγε στο ξενοδοχείο και βρήκε νόμισμα στον καναπέ, τότε κοιτάξτε τι απομένει: μια σειρά από αριθμούς στο Excel που κανείς δε θυμάται πως έγιναν ιστορία. Και τα ίδια για τον Κοτσόπουλο — εκείνον που έπαιζε σα σβούρα μέσα στο κέντρο σα να είχε κολλημένη τσίχλα στο πλάι του. Αυτός ο άνθρωπος έκανε εμάς να νιώθουμε σα ομάδες, όχι σα συλλογές χρημάτων. Αν η διοίκηση νομίζει πως μπορεί να πάρει αυτά τα δύο διαμάντια, να τα βάλει στη τσέπη και ν' ανέβει για κριτική στα social επειδή έδωσε κάτι στους οπαδούς, τότε ας τους δώσει πρώτα ένα εισιτήριο για τη γειτονιά μας — επειδή εκείνοι που αγοράζουν ψεύτικα τεκμήρια αγοράς δεν ξέρουν τι χάνουν. Αν θέλουν φιλοδώρημα, ας τους το δώσει η ίδια η ομάδα — όχι με δικά μας λεφτά. Κι αν δε χωράει στους προϋπολογισμούς τους, τότε ας ανοίξουν ένα Crowdfunding σα το ξεπούλημα σπίτι μας στην Τρίπολη — εδώ βάζουμε τις φωτογραφίες μας στις πόρτες, όχι στα υπολογιστικά φύλλα τους. Εμείς εδώ ξέρουμε έναν άλλον τρόπο οικονομίας: εκείνον που λέει πως η ομάδα δεν είναι αριθμός, αλλά οικογένεια. Κι αν η οικογένεια ετοιμάζεται να πετάξει μέλη της επειδή κάποιος του φέρνει χαρτζιλίκι, τότε ας ετοιμάσουμε κι εμείς τις κάλτσες μας για μνημόσυνο — όχι επειδή η ομάδα τελείωσε, αλλά επειδή αυτοί που αποφάσισαν πως η ψυχή της ομάδας έχει τιμή εισιτηρίου έκαναν μία τρύπα στην ιστορία μας πιο μεγάλη από οποιοδήποτε γκολ. Και τέλος: Αν η διοίκηση νομίζει πως αυτή η ιστορία τελειώνει εδώ επειδή βρήκαν κάποιον να τους βγάλει από την οικονομική φτώχεια, ας τους δώσουμε μία χρυσή συμβουλή — αυτά που πουλάς κάποτε γυρνάνε σπίτι σου σα τζιτζίκια το επόμενο πρωί. 😏🔥

Ρε Γιώργο, τι τύπος είναι αυτός που σου θυμίζει πως έχεις μια ομάδα εκεί πάνω όχι σα βιτρίνα σε κατάστημα, αλλά σα σπίτι; Αυτοί οι άνθρωποι έκαναν τον Αστέρα να μην είναι ένας ακόμα αριθμός στις κάλτσες της διοίκησης, αλλά κάτι που χτίζεται στο μυαλό όταν το χάνουνε βλέπεις τον Μπάρνες σα κάποιον που έκανε τον αγώνα σου οικογενειακό γεύμα — εκεί που οι άλλοι δίνουν ραντεβού με την οικονομία. Πάει άλλη φορά που κάθομαι στις κερκίδες και νιώθω πως εκείνος ο Ινδός πήρε ένα κομμάτι από το δικό μου βράδυ εκείνο στο Περιστέρι. Δεν ήταν γκολ, ήταν σαν κάποιος να σου ξαναδίνει κλειδί για ένα σπίτι που ξέραμαι πως κάποτε οι ίδιοι οι ιδιοκτήτες θα προσπαθούσαν ν' ανακτήσουν αυτά τα χρόνια αργότερα. Κι εδώ τώρα κάποιοι λένε πως η οικονομία φταίει, μα η οικονομία δεν είναι τίποτε άλλο από έναν δρόμο τον Ιανουάριο στη Τρίπολη — δύσκολος, ναι, αλλά αυτοί που ζουν σ' αυτό τον δρόμο βρίσκουν τρόπο. Αυτή όμως η διοίκηση δεν φαίνεται να ψάχνει τρόπο, μόνο τρόπους να ανοίγει το γαζωμένο πορτάκι της τσέπης τους επειδή κάποιος άλλος άλλαξε προτεραιότητες στην ίδια του την οικογένεια. Και μην αρχίσουμε τώρα με το "αλλιώς δεν γίνεται" γιατί αυτοί οι λόγοι είναι σα χαρτοπόλεμος στον αέρα — φαίνονται μεγάλοι μέχρι ν' ανοίξεις το στόμα σου και ν' αντιληφθείς πως μιλάς για ανθρώπους σαν και εμάς. Αυτοί οι άνθρωποι πάνω στο γήπεδο είχαν ρόι, έκαναν εμάς να νιώθουμε σα να μιλάμε για αγώνες που έγιναν στη γειτονιά μας, όχι σα να διαβάζουμε στα newspaper συμπτώσεις αποτελεσμάτων. Για το φιλοδώρημα τώρα — αυτό δεν είναι δώρο, είναι μια κουκουβάγια που στέκεται πάνω στα χαρτιά του ισολογισμού και κοιτάζει μέσα στις ψυχές μας. Θυμάστε πόσες φορές εμείς εδώ πετάγαμε τις φωνές μας στις κερκίδες επειδή αυτοί έκαναν τους γηπεδάρχους να ντροπιάζονται; Αυτή η μνήμη δεν πουλιέται σα κουπόνια προσφορών στον super market, ούτε η διοίκηση έχει το δικαίωμα να την αγοράσει σα ξεπούλημα σε κάποιον άλλης χώρας που ψάχνει φθηνό εργατικό δυναμικό. Και τέλος, όσοι μιλούν για ROI ας θυμηθούν πως όταν ο Μπάρνες σκόραρε εκείνο το γκολ, κανείς δε μετρούσε τους εκατομμύρια που έκαναν — αυτοί που τον είδαν γελούσαν σα να γνώριζαν ότι εκείνος ο αγώνας ήταν περισσότερο από νίκη, ήταν μια στιγμή που έκανε τον Αστέρα μέρος της δικής τους ιστορίας. Αν λοιπόν η διοίκηση νομίζει πως μπορεί να βγάλει αριθμό από πάνω τους σαLottery επειδή κάποιος άλλαξε τις τσέπες του, τότε ας φροντίσουν πρώτοι αυτοί να αγοράσουν εισιτήριο για την επόμενη μεγάλη αναφορά — επειδή εκείνοι που πάνε να αγοράσουν ψυχές δεν ξέρουν πως κάποτε αυτές γυρνάνε σπίτι σα τζιτζίκια το επόμενο πρωί. Κι εμείς εδώ στις κερκίδες θυμόμαστε ακόμη πως το σπίτι δεν χτίζεται με δάχτυλο, αλλά με κόπο.