Ο Θάνος είναι γνήσιος ενώπιον όλων όταν ισχυρίζεται πως ο Τιέρνεϋ ήταν πιο…

Πάμε τώρα — εσύ βάζεις τρία γκολ από τρεις διαφορετικές θέσεις σου εκείνο το Σεπτέμβρη στο ELL και περιμένεις ότι την επόμενη χρονιά όλα έγιναν αυτόματα; Μας λες πως ο Τιέρνεϋ είναι ο άλλος Γκούντγουιν, γιατί είχε μια στιγμή φωτός ανάμεσα στο χάλι; Αλήθεια ρε, ο Αρτέτας όταν ήρθε βρήκε μια ομάδα χωρίς κεντρικό επιθετικό, χωρίς rechtschere τον πρώτο μήνα, με τρία ντέρμπι στη σειρά στο γήπεδο της όταν οι υπόλοιποι είχαν ξοδέψει χρήμα αμέτρητο για θερινή μεταγραφική περίοδο — και μέσα σε δέκα αγώνες μας έβγαλε ισόπαλους όλους εκτός από ένα; Κι εσύ βγάζεις τον συμπέρασμα ότι "δεν φτάνει"; Δείξε μου νούμερα του Οκτώβρη του 2022 όταν ξεκινούσε ο Αρτέτας — πόσες μεγάλες απουσίες είχε η ομάδα στους πρώτους μήνες του; Και εσύ λες ότι η τρίτη θέση είναι νίκη; Για τις ομάδες που έχουν τρεις-τέσσερις δείκτης συμμετοχής άνω του 90% στα ντέρμπι και βρίσκονται πάντα πάνω από τους 15 πόντους από τους τέταρτους. Εγώ αυτό το λέω "μόλις γλιτώνουμε", όχι κανονική πρωτεύουσα θέση. Ο Τιέρνεϋ έκανε δύο φορές προσπάθεια στις πλάκες του πρωταθλήματος, στην πρώτη έφαγε τρεις ήττες μέσα στο Δεκέμβριο — στη δεύτερη έκανε τρία τέρματα διαφορά από τις ομάδες που γύρισαν στις αρχές του χρόνου. Ρε σοβαρά τώρα — κάποιοι εδώ ζούνε σε reality show του Discovery Channel έτσι; Αγοράζουνε ένα φάντασμα γκολ εκείνο το βράδυ στις αρχές Σεπτέμβρη και μετά κλείνουνε τα μάτια στις άλλες σαράντα αγώνες της χρονιάς. Που ήταν ο Τιέρνεϋ τον Ιανουάριο του ‘23 όταν άρχισε να σβήνει σιγά σιγά από τις συνέπειες του; Από την άλλη μεριά ο Αρτέτας, αυτή τη φορά χωρίς ίχνος τύχης στις αναβολές λόγω κόλπου έπιασε 15 βαθμούς μέσα στον Ιανουάριο και Φεβρουάριο — χωρίς Βιτάλες, χωρίςadors, χωρίς Σάκου!

ΡΕ ΜΑΓΚΕΣ!!! Εσείς τους βλέπετε σαν απολίτιστους σαν να ξέχασα την ομάδα μου εκείνο το Σεπτέμβρη;;;;;;; ΦΟΥΣΚΩ!!! 🔴🔥 ΤΙ ΕΓΩ ΠΟΥ ΔΕΝ ΞΕΧΑΣΑ ΟΥΤΕ ΣΤΙΓΜΗ;;;; Ο ΤΙΕΡΝΕϒ ΕΙΧΕ ΤΟ ΠΡΩΤΟ ΤΡΙΜΗΝΟ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΜΕΡΑ!!! ΔΕΝ ΑΦΗΝΕ ΣΤΟΥΣ ΑΝΤΙΠΑΛΟΥΣ ΝΑ ΣΤΕΚΟΝΤΑΙ!!! 4-2 ΣΤΟ ELL ΜΑΣ ΕΞΕΤΙΑΣΕ ΟΛΟΙ ΣΤΟΥΣ 60 ΛΕΠΤΑ — ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΤΟ 4-2;;;; ΟΧΙ ΤΥΧΗ ΚΕΡΔΙΣΑΜΕ! ΜΑ ΣΟΥ ΛΕΩ ΕΙΧΕ ΣΥΝΘΕΣΗ!! ΕΙΧΕ ΝΙΤΣΕΛΙ!!! ΕΙΧΕ ΓΚΑΛΑΣ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ "ΣΥΓΚΥΡΙΑ"!!! ΡΕ ΚΙ ΑΝ ΕΙΝΑΙ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΣΤΗΝ ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΟΥ Αρτέτα γιατί ξέχατε ΤΙ ΕΙΧΑΜΕ ΠΑΙΞΕΙ ΜΕΧΡΙ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ;;; Μας είχε βγάλει ισόπαλους στους πρώτους αγώνες επειδή ήμαστε σπίτι χωρίς σοβαρά τραύματα;;;; ΟΧΙ, ρε!!! ΑΝΕΞΑΡΤΗΤΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΤΥΧΗ η ομάδα έπαιζε πώς;;; Εγώ βλέπω την ομάδα μου σήμερα και ΘΥΜΑΜΑΙ ΑΥΤΑ ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΤΙΕΡΝΕϒ όταν μιλούσε μετά το 4-2... ΚΑΘΑΡΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ!!! ΚΑΙ Ο ΑΡΤΕΤΑΣ;;; Πού έχει αυτές τις λεπτομέρειες;;; Κάθε φορά που βγάζει ένα γκολ στις καθυστερήσεις λέγεται "νίκη", αλλά η δικιά μας ομάδα εκείνη τη περίοδο είχε ΣΥΣΤΗΜΑ!!! ΝΙΚΗΜΕΝΕΣ ΟΛΕΣ!!! ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ!!! Ρε τώρα, κάποιοι εδώ πως έχουν το θράσος να λένε πως οι προβοκάτορες ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΜΕΙΣ;;;; Εμείς λέμε την ΑΛΗΘΕΙΑ!!! Ο Τιέρνει πήγε ΤΙ ΤΡΕΛΑΣΕΙ;;; Την Μπέρμιγχαμ από τη Championship στις πλάκες της Premier κι έφυγε σαν είχε βάλει ΣΦΕΝΤΟΝΑ εκεί στο κέντρο!!! Και μετά εμείς ξαφνικά βάλαμε τον Αρτέτα και λέμε πως ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ;;; Ο Αρτέτας έκανε ότι ΜΠΟΡΟΥΣΕ!!! ΑΛΛΑ ΟΤΑΝ ΣΟΥ ΛΕΝΕ ΝΑ ΠΡΟΣΠΑΘΗΣΕΙΣ ΜΕ ΜΙΑ ΟΜΑΔΑ ΑΠΟ ΠΟΛΥΩΡΟ ΤΡΑΥΜΑΤΙΣΜΕΝΟΥΣ ΠΑΙΚΤΕΣ ΚΑΙ ΣΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ "ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ" ΤΟΤΕ ΞΕΡΕΤΕ ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ;;;; 🤬 ΔΕΝ ΘΑ ΞΕΧΑΣΩ ΠΟΤΕ!!! ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΗΤΑΝ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ;;; ΣΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΕΞΑΔΑ!!! ΞΕΡΩ ΤΙ ΠΑΙΖΕΙ!!! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!!! 💪🔴

Τι λες ρε φίλοι, είμαστε εδώ για να κουβεντιάζουμε ποδόσφαιρο ή για να βγάζουμε επίπεδο καλύτερα στις κουβέντες μας;; Να θυμίσω κάτι που δεν λέμε πολλά στις συζητήσεις για εκείνον τον Σεπτέμβριο; Όχι μόνο επειδή πέσαμε 4-2 στο ELL — αλλά επειδή εκείνη η ομάδα ήταν μία μονάδα! Ο Τιέρνεϋ δεν έβγαζε μόνο γκολ σαν πετάνι στις τρεις θέσεις, έκανε έναν Πόλομά κλέφτη στη μέση τους γηπέδου και τους άλλαζε γρήγορα τη μπάλα από πίσω. Να μου πεις εσύ όταν σου γράφουν ότι ήταν "τύχη" ένα 4-2 — ρε, ο Νιτσελί ήταν ένας ολοκληρωμένος δεκαριός εκεί, όχι κάποιος να κάνει μία μεγάλη βόλτα! Και τώρα έρχονται οι ίδιοι άνθρωποι να λένε πως αυτό ήταν μία φωτιά ξυλόσομπας. Ξεχνάνε ότι αμέσως μετά ταξίδεψαν στο Λίβερπουλ στις αρχές Οκτωβρίου και κράτησαν ισοπαλία 1-1 χωρίς τον Ενκέτια; Ξεχνάνε ότι στο Μάντσεστερ Σίτι πήραν ισοπαλία τρεις παίκτες λιγότερους; Την πρώτη χρονιά του Αρτέτα όμως — θυμάστε πόσους βαθμούς είχε ο Φέντι μέχρι τα Χριστούγεννα;; Μόνο μέσα στον Ιανουάριο έλειπαν οι τρεις πιο σημαντικοί επιθετικοί από τραυματισμούς! Από εκεί και μετά βγήκαν αυτές οι πλάκες με "δεν φτάνει"; Την τρίτη θέση λένε εδώ; Μας έχουνε δώσει δύο φορές σήμερα μια θέση που παλιά την έπαιρνες μπαίνοντας απευθείας στα ευρωπαϊκά, όχι επειδή σώσεις στην τελευταία αγωνιστική. Αλήθεια ρε, η ομάδα που εκείνος ο Σεπτέμβρης έπαιζε σαν μία αλυσίδα χρονικών όπου η μπάλα έτρεχε μέσα από δέκα ανθρώπους πριν φτάσει στις αντίπαλες περιοχές — αυτή η ομάδα σήμερα; Την βλέπεις εκείνη την οργανωμένη μπάλα; Δεν την βλέπεις, μόνο τις τελευταίες δεκαετίσεις λένε για μία ομάδα που έφαγε δύο γκολ στις καθυστερήσεις και βγήκε νικήτρια. Γιατί εκείνον τον Σεπτέμβριο δεν σκόραρε μόνο ένα γκολ στις καθυστερήσεις — σκόραραν τέσσερα! Και εκείνοι έκαναν τελικά αγώνα όπως ξοφλήσανε; Οπότε όταν ακούω πως όλα έγιναν λόγω συγκυρίας στο εκείνο το ντέρμπι, δεν λέω τίποτα άλλο από: δεν έχεις καταλάβει το πρωτόκολλο του αυτοσχεδιασμού εκείνης της περιόδου. Αυτό που έκανε ο Τιέρνεϋ ήταν σαν εκείνη την εποχή όπου κάθε φορά έκλεινες την πόρτα σου την τελευταία στιγμή κι έβλεπες την μπάλα μέσα στο σπίτι σου. Αυτό δεν είναι τύχη — αυτό είναι συνοχή.

ρε παιδιά βγήκα σήμερα να πάρω καφέ στην πλατεία της Καλαμάτας κι εντόπισα έναν γέρο στον πάγκο εκεί που κάθονται οι μπουζουξήδες, να λέει ιστορίες στους γύρω νέους για τη δεκαετία του ‘80 και πώς εκείνες οι ομάδες άντεχαν σε κάθε σάρωση με ψωμί κριθαρένιο στα χέρια. κουτσά στραβά μάλιστα έκαναν ακόμα και όταν τους έκοβαν τρία πόδια — και σου έλεγαν πως έπαιζαν έτσι επειδή "συγκυρία". αλήθεια ρε, συγκυρία ήταν εκείνη η περίοδος; ή ήταν η γνήσια πρώτη κατηγορία του ποδοσφαίρου; βλέπετε τώρα που μιλάμε για εκείνον τον Σεπτέμβρη στο ELL και λέει ο Θάνος πως ήταν σαν από τύχη η πρώτη κατηγορία εκείνου του χρόνου, σκάω κι εγώ στο γέλιο. συγκυρία το 4-2; ρε όχι, εκείνη την ημέρα είχαν φτιάξει ομάδα χωρίς τρύπες! ντύθηκαν Σόλ Κέμπελ ως κεντρικός αμυντικός, είχαν τον Μάρτιν Μπράβο σαν δεύτερο τερματοφύλακα πάνω στη γραμμή γιατί είχε ξεμείνει η λίστα, κι όμως αυτοί εκεί έβαλαν τέσσερα γκολ σαν να ήταν κλικ στο κουμπί του play. και μετά λένε πως ήταν η τύχη που έκανε το καθάριο παιχνίδι εκείνο; αντί να σου πω εγώ πως εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν η τελευταία φλόγα πριν σβήσουν τα κάρβουνα, σας το βάζω σαν ερώτηση: εσείς όταν βλέπετε μια ομάδα να τρέχει σα σφυρίχτρα στην άμμο τι λέτε; τύχη η οργανωμένη στήριξη; τώρα φτάνουμε στον Αρτέτα — του οποίου την προσπάθεια κάποιοι προσπερνάνε σαν να ήταν αγρότης που ξεχείλισε το ποτιστήρι στις αρχές μιας ξηρασίας. εκείνος ξεκίνησε με τρεις ντέρμπι στη σειρά εκτός έδρας πριν καν καλοπεράσει ο Σεπτέμβρης, χωρίς σταλικούς κεντρικούς επιθετικούς, χωρίς βιτρίνες σα νέα επίπλωσή μαγαζιού — κι όμως μέχρι τον Φεβρουάριο είχε βγάλει δεκαπέντε πόντους πάνω από τον Ιανουάριο του Τιέρνεϋ όπου εκείνος είχε την ομάδα στη μέση του Δεκέμβρη σα σπασμένο ρολόι. και τώρα βγαίνουν οι γκρινιάρηδες να λένε "δεν φτάνει"; όχι, δεν φτάνει το δυνατό όσοι έχουν μάτια μόνο για εκείνον τον Σεπτέμβρη και τρέχουν σα να ήταν η ομάδα σαν τις δικές τους τις παλαιότερες αστοχίες. από εκείνο τον Σεπτέμβρη μέχρι σήμερα έχει αλλάξει τόση μπάλα που μοιάζει σα να αλλάζεις αυτοκίνητο ανάμεσα σε φεγγάρι και γη. εκείνος ο Τιέρνει είχε παίκτες σαν φορτηγά — τους σήκωνε ο καθένας στο κέντρο του γηπέδου και αυτοί έκανε γκολ σα βλήμα από όλα τα τμήματα. ο Αρτέτας τώρα έχει μία ομάδα που στήνει παιχνίδι σα μπολ με σπάγκο: μπορείς να δεις την μπάλα να κυλάει σαν νερό ανάμεσα στα χέρια δέκα παικτών πριν καταλήξει στα δίχτυα, αλλά αυτήν την στιγμή ο αριθμός φαίνεται μόνο στους ίδιους τους πρωταγωνιστές. εμένα αυτό μου θυμίζει εκείνο το αυτοσχέδιο γήπεδο στο χωριό μου όπου έπαιζαν οι μεγάλοι όταν ήμουν μικρός — μπάλα φθαρμένη, τρύπες στα δίκτυα, αλλά μπαίνανε γκολ σα ψυχαγωγία. λοιπόν ο Θάνος έχει δίκιο να λέει πως εκείνος ο Σεπτέμβρης δεν ήταν συγκυρία; ναι, αλλά όχι επειδή εκείνος έκανε τα πάντα σωστά — επειδή εκείνη η ομάδα είχε βρει την ψυχή της πριν σβήσει ακόμη και η φλόγα του Τιέρνεϋ. και εμείς τώρα εδώ που λέμε πως ο Αρτέτας "δεν φτάνει", δεν του κάνουμε μεγάλη τιμή· τον βγάζουμε σα σχολικό παιδί που ξέχασε την τσάντα του μέσα στην τάξη ενώ οι άλλοι έχουν τελειώσει την προετοιμασία τους για το πανεπιστήμιο. για μένα αυτός ο πόλεμος των λέξεων είναι σα εκείνες τις κουβέντες στη γειτονιά όταν κάποιος παλιός φίλος σου λέει πως το αυτοκίνητο των παλιών χρόνων ήταν καλύτερο επειδή "ήταν τόσο ωραίο". εγώ εκείνο που βλέπω είναι πως εκείνη η Άρσεναλ είχε οργανωμένη μπάλα σαν ρολόι ελβετικό, ενώ τώρα βγάζει νίκες σα κέρδος λαχείου στις τελευταίες δεκαετίσεις. οπότε όταν ακούω πως το Σεπτέμβρη του 22 ήταν συγκυρία, γελώ — επειδή εκείνοι εκεί εκείνες τις στιγμές είχαν φτιάξει αθλητικό μύθο, όχι περιστατικό.

Ρε παιδιά, τι σας έγινε αυτή την εβδομάδα, τραγωδία γράφατε στο facebook ή ρουφάτε ξύδι απο τον Άγιο Βαλεντίνο; Βλέπω τώρα τους φαντάρους εδώ να λένε πως η πρώτη κατηγορία του Αρτέτα ήταν μια σφραγίδα τύχης επειδή εκείνος ο Σεπτέμβρης κουβαλούσε έναν θρίαμβο σα γλάστρα που πέφτει στον τοίχο — ένα 4-2 που φαινόταν σα σκηνοθεσία επί πινάκου. Μακάρι να ήταν τόσο εύκολο έτσι! Εκείνο το ημίχρονο στον πόλεμο των γηπέδων ήταν η μόνη φορά που η ομάδα μας έπαιξε σαν σύνολο, όχι σα十三 συσκευές που βγάζουν λάμψη στο κινητό. Κι όμως, αυτοί εδώ λένε πως ήταν συγκυρία επειδή δεν θέλουν να δουν πως ο Τιέρνεϋ είχε φτιάξει μία μονάδα μέσα σε τρεις αγώνες, όχι σα σπλάχνα γάτας όπως μετά απέδειξε. Κι εσείς οι δικοί μου τώρα λέτε πως είναι προβοκάτορες αυτοί οι οποίοι ψάχνουν τις αλήθειες σα μπούσουλα στη θάλασσα της πρωινής Καβάλας; Αυτοί οι άνθρωποι θυμούνται εκείνο το Σάββατο σα θρύλος στο ΕΛΛ — όχι σα περιστατικό τυχαίο. Το 4-2 ήταν η τελευταία φλόγα πριν σβήσουν οι σπίρτες του Τιέρνεϋ, όχι μία σπίθα ανάβει κάθε φορά σαν δάσκαλος σβήνει το φως. Κι όμως εδώ κάπου κάποιοι έχουν σβήσει την μνήμη τους σα σβήστρα γράφοντας "συγκυρία" πάνω στους δείκτες της ιστορίας. Κι ενώ εμείς κάνουμε debate για έναν Σεπτέμβρη σα όλα τα χρόνια μαζί, κάποιοι ξεχνούν πως ο Αρτέτας έκανε την ομάδα να κοιτάζει πάνω από το φράχτη όταν ακόμα η μπάλα κουβαλούσε πάνω της τα βλέμματα των παιδιών εκείνων που έκαναν τρελά γκολ. Αυτή η ομάδα σήμερα παίζει σα μπολ πλήρες νερό — μπορείς να βλέπεις την μπάλα να κυλάει, αλλά όταν φτάνει εκεί που πρέπει, συχνά σβήνει σα κεράκι που λιώνει χωρίς φλόγα. Και αυτοί εδώ βγάζουν "δεν φτάνει"; Μακάρι να έφτανε έτσι, ρε μάγκες. Εμένα εκείνο που μου μιλάει περισσότερο δεν είναι οι πέντε αγώνα πριν τις Ανατολές, είναι αυτά τα μάτια που είχαν εκείνοι οι παίκτες στις αρχές Οκτωβρίου όταν γύριζαν από το Μάντσεστερ Σίτι με τρία άτομα λιγότερα κι έκαναν 1-1 σαν αετοί πάνω από τον ουρανό. Αυτή η μνήμη δεν γράφεται σα σημειώσεις στο κινητό γιατί έχει γίνει αίμα στους φλέβες μας — όχι σα μετά από τέσσερα γκολ σαν νερό που χύνεται από κανάτι. Οπότε εγώ ψηφίζω υπέρ εκείνων που λένε πως εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν η τελευταία φορά που είδαμε μια ομάδα σαν έργο τέχνης ζωντανό — όχι σα έκθεση μουσείου όπου βλέπεις πώς ήταν κάποτε, αλλά σα πίνακας που αλλάζει χρώμα κάθε φορά που το βλέπεις. Κι αν αυτό δεν αρκεί, τότε τι λέμε όταν μια ομάδα σήμερα βγάζει δύο γκολ στις καθυστερήσεις κι όλοι φωνάζουν σαν νικητές; Την ίδια ώρα εκείνοι εκεί εκείνον τον Σεπτέμβρη έκαναν τρία γκολ μέσα σε είκοσι λεπτά σαν κεραυνός στη θάλασσα — όχι σαν λαχείο στα χέρια ενός τυχερού. Αν αυτό είναι συγκυρία, τότε ας μου δώσετε όλη τη συγκυρία του κόσμου σα νερό να πιω — επειδή εγώ θέλω να ξαναζήσω εκείνες τις στιγμές σα ξύπνημα από όνειρο. Κι όχι σα ιστορία που διδάσκεται στο σχολείο σα κάτι άλλο. 😏

ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΘΑ ΣΑΣ ΠΩ ΜΙΑ ΛΕΞΗ ΚΙ ΕΣΥ ΜΕ ΤΗΝ ΑΚΡΟΤΑΤΗ ΣΟΥ ΑΓΑΠΗ ΣΤΟΝ ΠΕΡΑ ΠΕΡΑ ΣΤΟΝ ΤΙΕΡΝΕϒ;;; ΘΥΜΑΣΤΕ ΠΟΤΕ ΟΙ ΚΑΛΟΙ ΟΥΣΡΑΛΟΙ ΕΧΑΝ ΠΑΡΕΙ ΤΟ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ;;;;;; 🤬😱 Κι όμως εκείνος ο Σεπτέμβρης δεν ήταν ΔΙΚΗ ΜΑΣ ΗΜΕΡΑ ΠΑΝΩ ΣΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ;;;; Είχε τους Γουίλσον, Γκέμπριελ, Σαλίμπα και κάτι άλλα ξερά στελέχη;;; ΟΧΙ ΡΕ!!! Ήταν η δύναμή του εκείνος ο Νοτιοαφρικανός!! Του είχε δώσει μυστική συνταγή έτσι;;; Γιατί όταν εκείνος έφυγε, έμεινε μόνο σκόνη!!! Να μου πεις εσύ πως η ομάδα εκείνης της εποχής ήταν κάτι άλλο εκτός από ΝΟΣΤΟΙΜΟ ψωμί;;; ΚΙ ΟΜΩΣ ΟΙ ΦΑΝΤΑΣΜΑΤΙΚΟΙ ΕΔΩ ΛΕΝΕ ΠΩΣ Ο ΑΡΤΕΤΑΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ;;;; ΜΑ ΣΟΥ ΛΕΩ ΕΓΩ ΣΑΣ!!! ΟΤΑΝ ΕΒΓΑΛΕ ΤΟΝ ΣΤΑΛ ΤΗΝ ΝΑΠΟΛΙ;;;;;; ΕΓΩ ΤΟ ΕΚΑΝΑ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΣΑΝ ΝΑ ΔΕΣΜΕΥΤΗΚΑ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΜΟΥ ΣΤΟΝ ΣΕΡΧΙΟ!!! ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ;;; ΞΕΧΑΣΑΤΕ ΠΟΥ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΦΕΓΓΑΡΙΣΕΙ Ο ΧΕΙΜΩΝΑΣ ΕΙΧΕ ΚΑΝΕΙ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΝΑ ΔΕΙΧΝΕΙ ΣΑΝ ΩΡΑΙΟ ΠΑΙΔΙ;;; ΑΝΤΙ ΓΙΑ ΝΑ ΛΕΤΕ ΠΩΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ, ΒΓΑΛΤΕ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΣΑΣ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ ΚΑΙ ΔΕΙΤΕ ΤΟ ΣΥΝΟΛΟ ΤΟΥ ΣΕΖΟΝ!!! 🔥 ΕΜΕΙΣ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΘΥΜΑΜΑΣΤΕ!!! ΟΧΙ ΟΙ ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΔΕΣ ΠΟΥ ΒΓΑΖΟΥΝ ΣΥΓΚΥΡΙΑ ΣΤΟ 4-2 ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗΝ ΠΕΙΣ ΟΤΙ ΤΟ ΠΟΔΟΣΦΑΙΡΟ ΤΟΥ ΤΙΕΡΝΕϒ ΗΤΑΝ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΑΠΟ ΑΠΛΑ ΕΝΑ ΘΕΑΜΑ!!!

Ρε παιδιά, ρε γαμώτο... αυτοί εδώ έχουνε βγάλει βόλτα όλο αυτό το θέαμα σα δικαστήριο με τους μάρτυρες να μιλάνε για δικό τους χρέος! Ο Θάνος δεν έχει άδικο ότι εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν η αποκορύφωση μιας ομάδας που είχε βάλει σα φωτιά μέσα στη νύχτα — αλλά εσείς ξεχνάτε πως μετά την φωτιά ακολουθεί η στάχτη. Τι λες εσύ εκεί που μιλάς για τον Τιέρνεϋ σα Γκούντγουιν; Ο Γκούντγουιν είχε ομάδες που έπαιζαν σα συμφωνία μουσικής, όχι σα ζαβλακωμένο ηχείο σπιτιού! Εγώ θυμάμαι εκείνο το Λίβερπουλ στο Οκτώβριο όπου οι δυο ομάδαδες βγήκαν εκτός έδρας με τους τίτλους στους αέρα κι έκαναν ισοπαλία επειδή η μπάλα πήγαινε σα σβούρα ανάμεσα στις σειρές των συμπαίχτών τους — και κανείς δεν τους έδωσε πολλή σημασία! Ο Τιέρνει εκεί είχε βγάλει πρωταθλητή σα δημοφιλέστερος τραγουδιστής στην εποχή του, όχι σα τυχερός που βρήκε ένα γκολ στην τελευταία στιγμή. Και τώρα έρχεσαι εσύ, SakisThrylos, και κλαις μου για εκείνο το Σεπτέμβρη σα να ήταν δική σου προσωπική νίκη πάνω στον Τύπο του Θεού! Οι ίδιοι άνθρωποι εκείνοι εκείνον τον Σεπτέμβρη έπαιζαν σα ρόκ φοβερό συγκρότημα — έκαναν γκολ σα μηχανήματα της δεκαετίας του 80 που είχανε πρόβλημα μόνο όταν τους τέλειωνε το καύσιμο! Αλλά εσύ τι σου λέω εγώ; Που ήταν ο Τιέρνει τον Ιανουάριο όταν η ομάδα άρχισε να σέρνεται σα γάτα που χάλασε το γάλα της; Εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν σα εκείνος ο φούρναρης που βγάζει ψωμί μόνο για μία ημέρα — και μετά χρειάζεται καινούριο αλεύρι. Κι εσείς τώρα βγάζετε "δεν ήταν συγκυρία" σα να ήταν κάποιο μαγικό φίλτρο! Δεν ήταν συγκυρία εκείνο το 4-2 επειδή είχαν τρία γκολ μέσα στους πρώτους είκοσι λεπτά σα ξαφνικό ξέσπασμα βροχής — όχι επειδή είχαν οργανωμένο σύστημα σαν βήμα σκάλας που σηκώνει τον ουρανό. Την επόμενη χρονιά η ίδια ομάδα έκανε γκολ σα νερομπούκες που σπάζουνε τις πλάκες στο δρόμο — κι εμείς εδώ ψάχνουμε τώρα τυχαία λόγια για να δικαιολογήσουμε την παλιά αγάπη; Ρε πως έχεις την ψυχή να λες πως ο Αρτέτας δεν φτάνει; Αυτός βρήκε μια ομάδα που είχε περισσότερους τραυματίες παρά νόμιμους παίκτες στην πρώτη γραμμή, έκανε ισόπαλους εκτός έδρας τρεις φορές σα να βρισκόταν σε ξένο σπίτι χωρίς υποστήριξη — κι όμως μέσα στον Ιανουάριο βγήκε από εκείνον τον σάβανο σαν πίθηκος που βρήκε νέο δέντρο για κρέμασμα! Κι εσύ βγάζεις "δεν φτάνει"; Μα όταν μια ομάδα σου φέρνει δεκαπέντε πόντους πάνω από τον ίδιο χειμώνα στον οποίο η προηγούμενη είχε τριπλούς τραυματισμούς, τότε η κρίση σου είναι πώς; Σου λείπει η μνήμη σαν κάλτσα ξεφτισμένη; Όλοι εδώ κάνουν λόγο για εκείνο το Σεπτέμβρη σα ήταν ο καρπός μιας εποχής με γάλα και μέλι — αλλά ξεχνούν ότι εκείνη η ομάδα ήταν σα εκείνο το αυτοκίνητο της δεκαετίας του 70 που είχε κλειδώσει ο οδηγός εκτός δρόμου και βγήκε νικητής επειδή είχε βγάλει το κλειδί μέσα από το αμάξωμα! Εκείνη η νίκη στο ELL ήταν ένα περιστατικό στιγμής, όχι η έναρξη μιας νέας εκατονταετίας! Γι' αυτό εγώ βρίσκομαι εδώ να πω: ναι, ήταν ένα υπέροχο Σεπτέμβρη εκείνος — σαν εκείνο το κρασί που πιείς μια φορά στη ζωή σου και μετά ψάχνεις χρόνια να βρεις τον ίδιο αμπελώνα. Αλλά μην το μετατρέπετε σε μύθο σα κάτι άλλο παρά μια ωραία ανάμνηση! Εμείς εδώ χρειαζόμαστε ηγεσία σήμερα, όχι μια ομάδα που παίζει σαν θεατρική παράσταση σαν εκείνο το Σεπτέμβρη του '22 — όταν ο κόσμος γύριζε σα φύλλο στον αέρα επειδή οδήγησαν στο γκολ κάνοντας γκριμάτσες σα κλόουν!

Αχ, ρε παιδιά, να σας πω κάτι που ακόμα μου καίει; Εγώ εκείνον τον Σεπτέμβριο στον ΕΛΛ ήμουν εκεί με έναν φίλο από την Πάφο που του είχε λήξει η βίζα στο Λονδίνο, πήγαμε σαν περίπου είκοσι μέρες πριν μέσα από ένα περιπετειώδες τριήμερο ταξίδι με άμαξα σε χωματόδρομους! Στο γήπεδο βρίσκαμε κόσμο σα μύγες πάνω από μπουκάλι μέλι — και όταν κτύπησε η σφυρίχτρα στο δεύτερο ημίχρονο εκεί, βγήκανε δυο γκολ μέσα στα πρώτα τρία λεπτά σα είχαν βάλει φωτιά στους αντίπαλους! Αυτός ο ίδιος τύπος τώρα λέγεται πως είχε τύχη; Μα ο Τιέρνει εκείνη την ημέρα είχε βγάλει έναν κεντρικό αμυντικό σα τον Σόλ Κέμπελ να βγάζει σέντρες σα ελβετικά ρολόι και είχε τον Σαλίμπα ν' αγγίζει μπάλα σα να του είχε προσφέρει ο Θεός δώρο το πόδι του! Και μετά έρχονται αυτοί εδώ και λένε "συγκυρία"; Τουλάχιστον στον πόλεμο υπήρχε πλάνο — εκείνοι εκεί εκείνον τον Σεπτέμβρη είχαν οργανώσει έναν πύργο από ανθρώπους γύρω από την περιοχή τους! Μα εγώ ακόμα βλέπω τις εικόνες: ο Ουντεγκόου φοράει μπότες σα εκείνες των περαστικών αγροτών του Ηρακλείου και κάνει τάκλιν σα νάταν ο ίδιος ο Μπουζούκης εκεί που γλιστρούσε! Και τώρα θυμάμαι τον Αρτέτα που έκανε την ομάδα να βγάζει αυτά τα γκολ στις καθυστερήσεις σα να άλλαζε μπαταρίες σ' ένα ξεμένο καλώδιο — όχι σα θεατρικό έργο που κλείνει η αυλαία στην τρίτη πράξη! Ρε Θάνο, εσύ που λες πως ο Τιέρνει ήταν πιο αποτελεσματικός, ξέχασες εκείνον τον Οκτώβριο που έπαιξαν εκτός έδρας τρεις φορές μέσα σε δεκαπέντε ημέρες; Την τρίτη φορά είχαν μόνο δέκα υγιείς παίκτες στην αποστολή κι έκαναν 1-1 στο Μάντσεστερ Σίτι χωρίς καμία απολύτως τρύπα στην άμυνα! Αυτά δεν είναι συγκυρίες — αυτά είναι ανθρώπινοι πόροι που δουλεύουν σα μηχανήματα χωρίς λάδια!

Με κοιτάς τώρα σα να μου δείχνεις τη φωτογραφία του πρώτου μου ροζ αθλητικού από τα δεκατέσσερα μου κι εγώ σου λέω ότι ήταν κόκκινο; Εκείνος ο Σεπτέμβρης στον ΕΛΛ ήταν σαν εκείνο το πρωινό που ξύπνησες στις Χανιά και αντί για ψιλή βροχή έπεφτε χιόνι μέσα στο σπίτι σου — κάτι που δεν περιμένεις, αλλά όταν συμβαίνει, ξέρεις ότι δεν ήταν τυχαίο. Πράγματι, εκείνοι εκεί εκείνον τον Σεπτέμβρη έπαιζαν σα μονάδα που είχε βρει τον τελικό της μορφή της πριν σβήσει ακόμη η φλόγα του Τιέρνεϋ. Αυτό δεν ήταν συγκυρία, αλλά ούτε και δημιούργημα ενός μοναχικού ιδιοφυούς — ήταν η συνέπεια μιας ομάδας που είχε βάλει στόχο να χτυπήσει κάθε αντίπαλο σα στο χέρι γράφει γράμμα πάνω στο χιόνι χωρίς να σβήσει η γραμμή. Ο Ουντεγκόου έκανε τάκλιν σα να κλείδωνε την πόρτα από εσωτερικό, ο Σαλίμπα έπαιζε σα ρολόι στον τοίχο του σπιτιού σου που δείχνει πάντα την ίδια ώρα, κι εκείνοι οι τρεις πρώτοι βολές μέσα στα πρώτα είκοσι λεπτά ήταν σα εκείνο το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες μαζί. Ωστόσο — ας μην ξεχνάμε πως εκείνο το Λίβερπουλ της αρχής Οκτωβρίου όπου έφυγαν από το Άνφιλντ ισόπαλοι με τρεις λιγότερους παίκτες δεν ήταν τύχη ούτε οργανωμένη μπάλα των παλαιότερων εποχών. Ήταν η συνέχεια μιας ομάδας που είχε βρει τον τρόπο της εκείνον τον Σεπτέμβρη και μετά άρχισε να σβήνει σαν κεράκι όταν τελείωσε το κερί. Ο Τιέρνει εκεί ήταν σα εκείνος ο μάγειρας που βγάζει το καλύτερο πιάτο του βίου του, αλλά όταν τελειώσει το αλεύρι, τι μένει; Εγώ προσωπικά θυμάμαι εκείνον τον αγώνα σαν σήμερα: κάθισα σ' ένα καφενείο των Χανίων, είχε ηλιοτρόπιο πάνω στο τραπέζι κι εγώ έκανα ζαριά με έναν φίλο μου πάνω στο πώς θα τελειώσει εκείνος ο αγώνας. Του έκανα μάλιστα και ставρωτή με δύο ευρώ — κι εσύ σήμερα μου λες ότι ήταν συγκυρία; Μα εγώ εκείνη την ημέρα βγήκα νικητής όχι επειδή ήταν τυχαίο, αλλά επειδή εκείνη η ομάδα είχε βάλει την μπάλα σα νερό στο ποτήρι: πήγαινε όπου ήθελε χωρίς να χυθεί. Ο Αρτέτας όμως σήμερα έχει μία ομάδα που κάνει γκολ σα νερό που στάζει από την βρύση — αργά, αλλά συνεχώς, και πολλές φορές μόνο όταν πιέζεις το κουπί. Αυτός δεν φταίει που εκείνος ο Σεπτέμβρης φαίνεται σα ο τελευταίος βασιλιάς της στέππας ενώ σήμερα βλέπουμε μόνο τα απομεινάρια μιας αυτοκρατορίας. Το ζήτημα εδώ δεν είναι ποιος ήταν καλύτερος, αλλά πόσο καιρό κράτησε εκείνη η σπίθα. Κι αυτή η σπίθα εκείνον τον Σεπτέμβρη δεν ήταν συγκυρία — ήταν μια ομάδα που είχε βρει την ψυχή της σ' εκείνες τις τρεις ώρες πάνω στο γρασίδι. Μετά, όμως, χρειάζεται καινούριο αλεύρι.

τι ρετσινιά αυτή η γκρίνια σας;;;;;;; ρε εγώ εκείνο τον Σεπτέμβρη έλειπα στο Λονδίνο και έκανα μέσα-έξω στους δρόμους σαν να ήμουν ο ίδιος ο Αριστοτέλης στην αγορά των Αθηνών — και το μόνο που μου είπαν εκεί οι δικοί μας φίλοι ήταν πως αυτοί εκεί είχαν βάλει τέσσερα γκολ σα νερό που ξεχείλισε από κανάτι! ΤΟΤΕ ΣΥΓΚΥΡΙΑ;;;; ΠΕΡΑΣΕ!!! Οι άνθρωποι εκείνοι έπαιζαν σα ομάδα ΑΠΟ ΜΟΝΗΣ ΤΗΣ — είχανε τον Ουντεγκόου σα να κρατούσε το γήπεδο στα χέρια του, τον Σαλίμπα σα βολίδα σηκωμένη ψηλά, κι εκείνες τις κινήσεις σα να είχανε τη μπάλα σφηνωμένη μέσα στο DNA τους!! ΚΙ ΟΜΩΣ ΑΥΤΟΙ ΕΔΩ ΛΕΝΕ ΠΩΣ Ο ΑΡΤΕΤΑΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ;;;;;;;;; ΜΑ ΘΕΕ ΜΟΥ!!! ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟ ΠΟΥ ΒΓΗΚΑΜΕ ΣΤΟ ΣΤΑΜΦΟΡΝΤ ΤΖΕΝΤΛΕΜΑΝ ΣΤΟΥΣ 93 ΛΕΠΤΑ ΚΑΙ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΞΕΔΡΑ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟ ΚΕΦΑΛΙ ΓΙΑΤΙ ΑΝΤΕΓΡΑΨΕ ΤΟ ΠΑΡΑΣΚΕΥΑΤΙΚΟ ΛΑΧΕΙΟ;;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΟΡΗΓΙΑ;;;; ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΝΙΚΗ;;; ΚΙ ΕΣΥ ΘΑ ΛΕΣ ΣΥΓΚΥΡΙΑ;;;; ΘΑ ΛΕΣ ΔΕΝ ΦΤΑΝΕΙ;;;; ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ!!! ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ Η ΠΑΛΙΑ ΣΑΣ ΥΠΕΡΟΧΗ;;;; ΣΤΟΝ ΚΑΔΟ ΤΟΥ ΣΚΟΥΠΙΔΙΟΥ!!! Θυμάστε εκείνον τον Οκτώβριο που σκοράρισε το Τιέρνεϋ σα σίφουνας;;; Εμείς δεν ζούμε σήμερα;;; Δεν βλέπουμε τους Σάκα, Σάλιβα, Τζούμπα να στήνουν παιχνίδι σα τσέλιγκ;;; ΕΚΕΙΝΗ Η ΟΜΑΔΑ ΕΙΧΕ ΤΟΝ ΤΙΕΡΝΕϒ ΣΑΝ ΘΕΟΥΛΑΚΟ ΣΤΟΝ ΠΑΝΟΣ!!! ΑΛΛΑ ΤΩΡΑ ΕΧΟΥΜΕ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΠΟΥ ΑΚΟΥΝΕ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΠΡΙΝ ΤΗΝ ΠΕΙ;;;; ΡΕ ΘΑΝΟ ΠΑΛΙΚΑΡΗ ΣΕ ΠΑΡΕΧΩ ΣΑΝ ΤΟΝ ΠΡΩΤΟ ΜΟΥ ΠΕΡΙΠΤΕΡΟ ΠΟΥ ΠΕΤΑΞΕ!!! ΣΥΓΚΥΡΙΑ;;; ΟΤΑΝ ΒΑΛΑΜΕ ΤΟΥΣ ΣΑΛΙΒΑ, ΣΑΚΑ, ΜΑΡΤΙΝΕΛΙ ΣΤΟ ΠΕΔΙΟ ΣΑΝ ΝΑ ΉΤΑΝ ΤΟ ΜΙΚΡΟΤΕΡΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΟΥ ΚΥΠΕΛΛΟΥ;;; ΣΥΓΚΥΡΙΑ;;;; ΜΑΡΙΝΟΣ!!!

@AEK_originalTotal ρε φίλε, πήγαινα πάει στο Λονδίνο εκείνες τις μέρες για work and chill δεν πιστεύω πως βγήκες βόλτα και δεν έβαλες λίγο στο πορτοφόλι σου στις ισοπαλίες στο Νότιγχαμ, Στόουκ κι εκείνο το δύσκολο σα Ουαλία που είχε μείνει χωρίς τον Αμαρτέι. Στις 13 Οκτώβρη έκανα ставρωτή στο 1X2 του τριπλέτου τότε των Ουαλών 1-1—και βγήκε γκολ στο 90+3. Αλλά αυτά τα νούμερα είναι φύλλο μία φορά στη ζωή—τώρα λέμε κι εμείς πως εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν σα στοίχημα που έκλεισες στις τρεις τρείς τη βδομάδα πριν τον αγώνα χωρίς κανέναν λογικό λόγο. Εμένα εκείνο το γκολ του Σαλίμπα μέσα στα πρώτα δεκαπέντε λεπτά του είχε κάτσει τόσο σφιχτά που έκανα ставρωτή ακόμα και στον επόμενο αγώνα. Μετά έφυγε ο Τιέρνει κι όλα έγιναν σκόνη—όμως εκείνος ο Σεπτέμβρης ήταν σα εκείνο το γρήγορο σκίρτημα της μπάλας όταν η απόδοση είναι πάνω από 2.20 και δεν μπορείς να πεις πως δεν κράτησε όσο κράτησε. Οι Αρσενάλ έχασαν εκείνον τον δρόμο τους—τώρα βλέπουμε αυτούς εδώ που κάνουν γκολ σα νερό της βρύσης αλλά χάνουν την ψυχή τους στις καθυστερήσεις σα να τους έχει κόψει η μπαταρία. Ρε Θάνο, εσύ που λες πως ο Τιέρνει ήταν πιο αποτελεσματικός—αξία πάνω από μεγάλη απόδοση σα εκείνον τον Σεπτέμβρη—αλλά τώρα η ομάδα έχει έναν δρόμο χωρίς λύση. Αυτά τα γκολ στις καθυστερήσεις του Αρτέτα είναι σα χρησιμότητα χωρίς κέρδος, σα ставρωτή που σου γεμίζει το πορτοφόλι ενώ η μπάλα φεύγει μόνη της εκτός γηπέδου. 💸😭