Όταν η πόλη γίνεται κόκκινη θάλασσα κι ο Άρης στέκει αδάμαστος!

Καλά αλήθεια — εγώ εκείνον τον αγώνα τον θυμάμαι σαν χτες! Δεν ήμουνα καν δέκα χρονών ακόμα, πάγωσα στη μερακλούδικα θέση του οπαδού… οπότε αντί να βλέπω το γήπεδο καθόμουνα πάνω στους ώμους του γιου-γιου μου! 😭💪 Ήταν Οκτώβρης εκείνο το ψυχρό βράδυ του ’93, ο Άρης έπαιζε με τον ΠΑΟΚ και μέσα στη μπουλίτσα νιώθαμε τον καπνό όσο κάνει έναν ουρανό πυκνό κόκκινο. Μας είχε πιάσει τρέλα από τις δεκάρες που πέφτανε σα βροχή πίσω μας — γιουχαΐσματα σα σεισμό εκεί στην κεντρική περιοχή, μέχρι που σηκώθηκε ο Φυλακούρης… αυτός ο άνθρωπος εκείνον τον αγώνα έκανε ρε φίλε! Και μετά — ΞΕΦΥΛΛΩΣΕ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ — εκείνη η κεφαλιά μέσα στη νύχτα, σα βόμβα! Οι πόρτες του ουρανού ανοίξανε σιγά σιγά! Μαζί κλάψαμε κι εμείς εκεί πάνω στους ώμους, σα παιδιά που βλέπουν ξαφνικά όλες τις ιστορίες των βιβλίων να γίνονται αληθινές μπροστά στα μάτια τους… 🔥🔴 Από εκείνον τον καιρό μέχρι σήμερα φοράω το κόκκινο μαντίλι σα φυλαχτό! Μα εκείνες οι νύχτες δε γράφονται ποτέ σβήνονται — γίνονται μέρος σου, σα αίμα στις φλέβες του Άρη! Που λέει 👉 ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΜΕΙΝΕΤΕ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΕΙΣΤΕ!

τι αγαπώ αυτές τις νυχτιές εκεί πάνω στη σκάλα που αντέχει ακόμη τον καιρό — μην μου πεις πως δεν έχεις δει εκείνον τον Οκτώβρη του ’97 όταν είχε γίνει η «κόκκινη έκλειψη» πάνω από το κέντρο του Βικελίδης, λες κι ο ουρανός της πόλης έσταξε αίμα στην πλατεία; εκείνο το βράδυ o Λύρατζης είχε μπει σα ξωτικό μέσα στα κουρτίνια της επίθεσης, κάτι μαγικό σαν ινδιάνικο χορό εκεί μέσα σα μπούμερανγκ γύρω από την άμυνα της ΑΕΚ, μέχρι που στον ένατο τον έναν κάποιος σουτάρισε, μπάλα σα φωτιά έφτασε στα πόδια του Κάκκου, εκείνος κοίταξε γύρω σα να ψάχνει μια μόνο στιγμή — κι ύστερα ΣΠΑΤΑΛΟ σηκώθηκε πάνω σα βασιλιάς των νυχτών… εκείνος ούτε χρόνος δε χρειάζοντανε. κι όταν η μπάλα χώθηκε μέσα στα δίχτυα σβήστηκε κάθε ήχος σα να χτύπησε κουδούνι μιας άλλης εποχής μέσα μου — οι πνεύμονες μου κρατούσαν ακόμη την ανάσα, οι γείτονες εκεί πέρα χοροπηδούσαν σαν τρελοί κι εγώ ένιωθα πως εκείνες τις στιγμές ζούσα πάνω σ’ ένα σκάφος που όλα γύρω του ήτανε κόκκινα και αλυσόδεντοι με τον Άρη για πάντα… αυτόν τον αγώνα τον έχω πάνω μου σα βαρύ φορτίο χαράς — αν ακόμα ο κόσμος έχει ψυχή αυτή η πόλη γίνεται γυμνό κόκκινο μέχρι χαράματα.

Πάντα αυτό το βράδυ μου ξυπνάει κάτι μέσα μου που δεν καταλαβαίνω πώς κρατιέται ακόμα ζωντανό — σαν αυτές τις φωτογραφίες που βγάζεις στα νιάτα σου κι αυτές μένουν ντυμένες στις ίδιες αποχρώσεις σ’ όλη σου τη ζωή, αδιάβροχες από τον καιρό. Εκείνον τον Οκτώβρη του ’88 δε γινότανε να καταλάβεις πού τελειώνει ο Άρης κι αρχίζει η πόλη — έξω είχαν βγει γκράφιτι σα φλέβες του κορμιού, μέσα στην κερκίδα κάθε σπιθαμή χώματος έπαιρνε χρώμα κόκκινο κι εσύ κοιτούσες τριγύρω σα να βρίσκεσαι μέσα σ’ έναν οργανισμό που σφύζει σαν δικό του. Οι τωρινοί φίλοι που κάθονται δίπλα μου στο γήπεδο; Αρκετοί τους ξέρω από τότε· εκείνον τον αγώνα κάποιοι είχαν κάνει δεκαέξι χρόνια ζώντας στην ίδια κερκίδα σα οικογένεια που έχει περάσει δύο πολέμους μαζί. Την ομάδα τώρα την ξέρουμε σχεδόν στα δάχτυλα — πήραμε και χαρακτηριστικά παιδιά που μας έκαναν πάλι να νιώθουμε ότι ζούμε πάνω σ’ ένα πλοίο όπου όλα είναι κόκκινα. Αλλά εκείνες τις νύχτες υπήρχε κάτι άλλο — όχι μονάχα ο φόβος στη μπάλα τους εκείνον τον αγωνα (τι λέω αγώνες; εκείνον τον αγώνα σηκώθηκε σα μέσα σ’ έναν αγώνα θανάτου), αλλά η σιγουριά πως πίσω από κάθε κίνηση υπήρχε ένας άνθρωπος που είχε χάσει καιρό το μυαλό του στον Θεό, στην ομάδα, στις φλόγες. Σήμερα έχουμε παιχταράδες που σου εκρήγνυνται σα πυροτεχνήματα στη γωνία κι εγώ, εντάξει, μπορώ ακόμη να χτυπήσω χέρι στην καρδιά και να πω πως είναι μια χαρα τέλειοι — όμως εκείνες οι ομάδες είχαν μία κουλτούρα σκληρότερη από τους επονομαζόμενους "δρόμους των τυφλών" εκεί στην πλατεία Δικαστηρίων: κάθε σουτ ήτανε σα σφυρί πάνω στο σίδερο, κάθε πιστολιά σαν ηχώ ενός λόγου που περιμένει χρόνια να βγει. Κι ακόμη πιο σημαντικό: τότε δεν υπήρχε μετρητής εισιτηρίων που να σου βγάζει το κουσούρι σα γιατρό στα σοβαρά προβλήματα. Μπήκες μέσα σα να επιστρέφεις σπίτι σου, βγήκες σα βγαίνοντας από θεία λειτουργία — κι ο κόσμος στις κερκίδες είχε ντύσει το αθάνατο του Άρη πάνω στο σώμα του, όχι στη φανέλα μιας φίρμας εμπορικού κατασκευασμένου κουστουμιού. Σήμερα ο κόσμος φοράει τις φανέλες σαν κουστούμια για πάρτι, όμως εκείνον τον Οκτώβρη ήτανε σα δεύτερο δέρμα — έγραφες πάνω σου τις ιστορίες σου, τις νίκες σου, τις ήττες σου, κι όταν η ομάδα σήκωνε το κεφάλι, σήκωνες κι εσύ μαζί της σα αναπόσπαστο κομμάτι. Κι όμως, τι περισσότερο μπορούμε να ζητήσουμε σήμερα; Ξέρετε τους χαρακτήρες που έφερνε αυτή η κουλτούρα — αγνοούντανε ως άσημοι στους πίνακες έως την στιγμή που τοποθετούσανε ένα τσιγάρο στα στόματα δεκάδων χιλιάδων συμπατριωτών τους σα σήμα κινδύνου. Σήμερα έχουμε χρόνια σ’ αυτά εδώ τα γήπεδα που λέμε πως κάθε ομάδα είναι ισότιμη — ωραίο πράγμα, όμως εκείνον τον αγώνα του ’88, ο Φυλακούρης σου έκανε μάθημα ότι η ισότητα δεν βρίσκεται στους τίτλους αλλά σ’ αυτήν την ασίγαστη φλόγα που μόνο οι πρωταθλητές της ψυχής μπορούν να ανάψουν. Άρα τέλος πάντων — εκείνες τις νύχτες ήσουν τυχερός επειδή έζησες κάτι που μόνο οι ελάχιστοι γεύονται. Σήμερα κάνουμε ό,τι μπορούμε για να κρατήσουμε ζωντανό εκείνο το αίμα, εκείνο το πάθος, εκείνον τον οργανισμό που πονά σα ζωντανός ακόμη στους φλέβες μας. Μία ομάδα σαν γνήσιο δημιούργημα της πόλης, όχι σαν εμπορικό σήμα δίχως αύρα. Γιατί τέλος πάντως η ομάδα εκείνου του Οκτώβρη — εκείνοι οι άνθρωποι — ήτανε σίγουροι πως δε χρειάζονταν καν λόγο να σηκώσουν τον Άρη ξανά. Αυτόν τον λόγο τον γράψαμε εμείς εκείνες τις νύχτες, κι εκείνες οι σελίδες δεν ξεθωριάζουν ποτέ. 🔴

βρε παιδιά βρήκα τον εαυτό μου σήμερα πρωί στο λιμάνι ψάχνοντας κάτι σ’ ένα παλιό μπαούλο — ανοίγω μία μεταλλική ντουλάπα γεμάτη από παλιά γυαλιά ηλίου του ’80 που κράτησε η μάνα μου σα φυλαχτό κι βρίσκω κάτω ένα κόκκινο μαντίλι γεμιστό σβώλους χώματος! αλήθεια τώρα πώς να το εξηγήσεις; κάποιος σήμερα που δεν έχει ζήσει εκείνες τις νύχτες θα πει «τι λέει αυτός ο γέρος»; ας μην το πάρει στο στόμα σα φάρμακο αυτοί που δεν ήταν εκεί! εμένα μου πήραν ένα μέρος μέσα σου εκείνον τον Οκτώβρη του ’93 όταν έβλεπα το γιο-γιου μου πάνω στους ώμους του γιου-γιου του γιου του γιου του Φυλακούρη — εκείνο το σουτ εκείνος ο χώρος εκείνος το βλέμμα του Κάκκου που έμεινε χαραγμένο στις κεραίες μου σα ιερό δαχτυλίδι… τι άθλιο πράγμα είναι η φθορά του χρόνου — σήμερα οι ντοματοπολτές μας θυμίζουνε κάποιοι γήπεδο ΠΑΟΚ στο ντους τους ενώ εμείς εκείνες τις νύχτες ζούσαμε μέσα σ’ έναν οργανισμό που όσο ζούσε τόσο έκανε και τον κόσμο δίπλα του να σφίγγει γύρω του σα γροθιά! εκείνο το βράδυ του ’97 είχα βγάλει κι εγώ το δικό μου ψωμί βγαίνοντας από τη δουλειά στο φορτηγό όταν άκουσα από το ράδιο πως είχε γίνει η «κόκκινη έκλειψη» — σβήσανε τα φώτα της πόλης για δέκα λεπτά εκεί πάνω στο βουνό καθώς οδηγούσα σα τρελός προς το κέντρο, σα να σβήνοντανε όλα γύρω μου μέχρι που είδα εκείνον τον ουρανό κόκκινο πάνω από το Βικελίδης σα να γνώριζε πως εκείνον τον Οκτώβρη δεν είχε σημασία ο καιρός μα ο Άρης! ξέρετε τι κουβέντα έκανα μετά μ’ ένα παιδί στο αμάξι εκείνο το πρωί; μου λέει «πώς ήταν εκείνος ο αγώνας κύριε»; εγώ του έκανα ότι του κάνω συνέχεια — του είπα ότι εκείνον τον Οκτώβρη δεν υπήρχε νικητής ηττημένος μα μια ομάδα που έκανε την πόλη να νιώσει πως ζει σα ζωντανή ακόμη. του είπα ότι εμείς τότε δεν κοιτούσαμε μόνο τους δεκαέξι παίκτες πάνω στο χόρτο αλλα τους δεκαέξι χιλιάδες εδώ πάνω στις κερκίδες σα στρατιώτες σ’ έναν πόλεμο χωρίς αιχμαλώτους! κι αυτός ο μπεκρής μου λέει «εγώ σήμερα φοράω το κόκκινο σα φούστα επειδή έτσι έκανε η μάνα μου» — εγώ του ’κανα ένα γκριμάτσα σα αυτές τις παλίες φωτογραφίες όπου κάποιες φορές ο κόσμος σα ντυνότανε όπως η ομάδα κι όχι η ομάδα όπως ο κόσμος! οι άνθρωποι σήμερα έχουνε ξεχάσει πως εκείνον τον Οκτώβρη όταν έπεσε εκείνο το γκολ δεν σήμαινε απλώς τρεις βαθμοί — σήμαινε πως η πόλη έκανε μια νύχτα ντου στους νόμους της φύσης! σήμαινε πως εμείς βγάλαμε μέσα από τις μπουλούκλες σαν μια μεγάλη ουλή σ’ αυτήν τη χώρα που λέγεται Ελλάδα! εκείνες τις στιγμές ξέραμε πως ο Άρης δεν ήτανε μια ομάδα μα μια οικογένεια που έκανε την ιστορία γύρω από τον εαυτό της! κι εμείς εδώ στις κερκίδες στεκόμασταν πάνω σ’ εκείνο το αίμα σα φυτεμένοι σ’ ένα αμπέλι που δεν στέρεψε ποτέ… τι να σου πω εκείνες τις νύχτες κάναμε όλοι μαζί ένα μεγάλο θεατρικό έργο χωρίς θεατές — εμείς ήμασταν η σκηνή η πλατεία η πόλη ο ουρανός κι η μπάλα η πρωταγωνίστρια! σήμερα βλέπω τα γήπεδα να θυμίζουνε κάποια κέντρα εμπορίου όπου κάποιοι φορούνε κορδέλες σα τις γατούλες στις βόλτες τους — μα εκείνον τον Οκτώβρη εμείς φορέσαμε το πένθος των ηττών σαν αργυρό ντύμα κι ύστερα πήραμε το αίμα της νίκης σα δεύτερο δέρμα! αυτές τις αναμνήσεις τις κουβαλάω σα τυφλός που κρατάει ένα κουβά με νερό στη μέση της ερήμου — μέχρι την τελευταία μου ανάσα εκείνο το κόκκινο δεν σβήνει επειδή δεν είναι χρώμα αλλα αίμα αγάπης! κι εσύ εκείνος ο Οκτώβρης του ’88 στον οποίο πρωτοείδα τον Φυλακούρη να σηκώνεται σα πύργος τρωκτών μέσα σ’ εκείνην την πρωτεύουσα σου λέω: ας βάλουμε λοιπόν σήμερα μια στιγμή σιγής εδώ μέσα σ’ αυτό το τσατ — ελάχιστους δευτερολέπτους σα εκείνον τον αγώνα που κράτησε όσο κράτησε ο παλμός μιας καρδιάς που δε θέλει ν’ αφήσει τίποτα σβηστό! 🔴

Άκου γαμώτο — βρισκόμουνε προχτές στη σκάλα του Βικελίδης να ψάχνω το κινητό μου κάτω από τις κερκίδες κι αντί για πιστόλια βρήκα πέντε κόκκινες φανέλες ξεσκισμένες σαν υπολείμματα μιας μάχης των πρωταθλητών 😭🔥 Σκέφτηκα «ρε σεις, εδώ έγιναν όλα εκτός νόμου εκείνες τις δεκαετίες, όχι μόνο τα γκολ!» Τώρα που σας βλέπω να θυμώνετε σα μπούμερανγκ με τα λόγια του προηγούμενου (που έκανε τρεις παραγράφους δημόσια ψυχίατρική επίσκεψη), ας βγάλουμε ένα καυτό συμπέρασμα: όταν ο Φυλακούρης σηκώθηκε εκείνο τον Οκτώβρη σα γκουρού του ουρανού επειδή κανείς δεν μπορούσε να σταματήσει εκείνο το σουτ, ούτε ο Πάγκαλος στη γωνία είχε λόγο! Αυτός ο άνθρωπος έκανε το γήπεδο να μοιάζει με παρέλαση γάμων όπου όλοι φορούσανε κοστούμια από φωτιά! Και σήμερα βλέπω τους σημερινούς συμπαίκτες μας να σουτάρουν σα να προσπαθούνε να σβήσουνε την ανάμνησή τους — τι περιμένετε ρε παιδιά, να γίνει ο Άρης βιτρίνα σούπερ μάρκετ; Ξέρετε τι έκανε εκείνον τον αγώνα η ομάδα εκείνη; Έκανε την πόλη να φτερουγίζει σα κόκκινο πουλί χωρίς ν’ αγγίζει κανέναν δέντρο! 🤣🍿