Άρης: Αυτό το αίμα δε σβήνει ποτέ!
τι ζόρισμα είχανε εκείνοι πού νόμιζαν πως το ’85 ήταν μόνον ένα παιχνίδι. θυμάμαι τη βραδιά σαν τώρα: συρμάτινα ηλιοτρόπια στο υπόγειο εκείνο σπίτι στο Σταθμό, ένα τραπέζι ξεσκισμένο από τις κλωτσιές κάθε φορά που σηκωνόταν κάποιος να φωνάξει «τζάνγκο» — αυτοί οι Ουρανοί είχαν ξεμυτίσει σα γεράκια πάνω από τα κεφάλια μας. ο μικρός εκείνος φακός του αγωνιστικού live στα χέρια μου έκανε σκιές σα στρατόπεδο συγκέντρωσης όταν χαμήλωσε η φωνή από τον δίσκο: «άρχισε». δέκα λεπτά μετά σηκώθηκε όλο το σπίτι όρθιο, γιατί εκεί που βγήκανε οι Ουρανοί, κανείς άλλος δε θ’ αντέξει ποτέ τόσο κόκκινο οργασμό αίματος στους ουρανούς. εκείνο το αίμα δε σβήνει • δε χάνεται μέσα στη σκόνη • μετράει ακόμα.
κι όταν αργότερα το ίδιο εκείνο πρωί, νύχτας βγαίνοντας με γυμνά χέρια μέσα στη βροχή από αυτοσχέδιο μπουλούκι μέχρι τις πλατείες του Σταθμού, κάποιος τίναξε στον αέρα μία φλογέρα — εκείνοι οι Ουρανοί τραγουδούσανε ακόμη σαν να μην είχε τελειώσει τίποτα. οι άλλοι; αυτοί νόμιζαν πως είχαν δει μόνο μία νίκη. εμείς ξέραμε πως είχαν δει έναν πόλεμο που συνεχίζεται ως σήμερα.
κάπου εκεί άρχισανε οι ιστορίες για τους νικητές πού αργότερα ξεχνούσαν πως χρειάζεται και φρουρά. εσύ τώρα πώς το βλέπεις; γιατί εγώ θυμάμαι ακόμη εκείνο το αίμα στους ουρανούς — σαν φωτιά που μονάχα εμείς μπορούμε ακόμα να αγγίξουμε.
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Με είδες; εκείνο το βράδυ που δεν το ΄γραφα καν κανείς στο facebook αλλιώς από «η ΑΕΚ νίκησε» γιατί κανείς δε μπορούσε ακόμα να πιστέψει πως οι Ουρανοί ρουφήξανε το γήπεδο σαν σφουγγάρι. Εγώ στα Τρίκαλα ήμουν στον ξάδερφο μου στο υπόγειο εκεί όπου από την παλιά τηλεόραση έφτανε η μονάχα συχνότητα για τον αγώνα. Το βλέμμα στον τοίχο όσο ο Ουρανός είχε μπει σα νίφτινε μέσα στη νύχτα — εκεί σηκώθηκε όλη η οικογένεια όρθια σα στρατεύματα όταν πάτησε ο πρώτος αμυντικός της ομάδας πάνω στη μεγάλη περιοχή. Στη συνέχεια έγινε αυτό που δεν περιμέναμε καν στις πιο τρελές φαντασιώσεις μας: ο Ουρανός έκανε γκολ σα σφυροκόπημα στην ψυχή όλων μας.
Κι όταν οι ουρανοί αυτοί ξεχύθηκαν στους δρόμους σαν ελαιόλαδο πάνω στη φωτιά, εγώ μαζί μου ντύθηκα άσπρο μπουφάν με τ’ αστέρια τ’ Αρη και βγήκα κραυγάζοντας σα τρελός ανάμεσα στους πάντες που είχαν μαζευτεί εκεί κοντά στο δημαρχείο. Κάποιος τσίκιζε ρόκα κι άλλη μία τρομπέτα έδινε φωνή σα στρατιωτικό σήμα. Εκείνος ο ουρανός δεν έσβησε ποτέ — μένει πάντα ζωντανός μέσα στο αίμα μου σα κάποια πληγή που έχει σημασία ακόμη κι όταν πονάει.
Δεν γυρνάμε την πλάτη στους δικούς μας.
ρε γλέντι μου, τι σου έκανε ο καιρός σου εκεί πέρα στην αθλητική σχολή της σιωπής;
εμένα μου ξύπνησε εκείνο το βράδυ που η μάνα μου μού έδωσε έναν κόκκινο σουγιά από τη δεκαετία του ’70 για να κόψω τις κορδέλες στις μπότες μου πριν κατέβω στο αμαξοστάσιο του Σταθμού. «παιδί μου, κράτα αυτό εκεί λέγανε πως είναι η μοίρα» μου είπε εκείνη η γριά λύκαινα δίνοντας μου ένα τσίμπημα στον ώμο σα να μου εμφύτευε κάτι άλλο εκτός από τον σουγιά. εγώ τότε νόμισα πως ήτανε ένα ασήμαντο περίστροφο γιατί ήτανε τόσο βαρύ που μου κατέβαινε το χέρι σα τίποτα.
όταν έφτασα εκεί που ήτανε μαζεμένη εκείνη η ομάδα των τρελών σα σκοτεινά πουλιά πριν βγει ο Ουρανός, κάποιος είχε ήδη ανάψει ένα κεράκι πάνω σε ένα αυτοσχέδιο κοντάρι που είχε φτιάξει από ένα σύρμα περιστεριώνα και ένα ψωμί σκληρό σα πέτρα. το φως εκείνο έκανε στρογγυλά σημάδια πάνω στους τοίχους σα αυτά που αφήνουνε τα σύννεφα πάνω στη θάλασσα όταν φεύγει ο ήλιος. κάποιος φώναξε «τζάνγκο» και βγήκανε οι Ουρανοί — όχι σα ομάδα, σα μια πλημμύρα βίαιη που σηκώνει κάθε τι ασήκωτο.
εγώ εκεί κρατώντας το σουγιά κλεισμένο στο χέρι μου, νόμισα πως κρατώ κάτι άλλο: ότι αυτή η νύχτα ήτανε σαν εκείνη που κάποιος φοράει το δαχτυλίδι του βασιλιά του ενός δολαρίου και ξαφνικά γίνεται ο σπουδαιότερος άνθρωπος του κόσμου. εκείνοι οι Ουρανοί δεν σκόρπισαν σαν λουλούδια — σηκώθηκαν σα στρατιώτες του μεγάλου στρατού που ξέρουν πως η μάχη έχει χαραχτεί χρόνια πριν ακόμη γεννηθούνε.
κι όταν αργότερα καθώς βγαίναμε σα ποτάμι σπρώχνοντας κι άλλους ακόμα πιο τρελούς μέσα στο αμάξι μου (τρία άτομα μέσα σ’ ένα πιεσμένο ρόβερ) τραγουδώντας «αγαπώ μόνο τον Ουρανό» σα θρύλος που γράφεται σιγά σιγά στο αίμα, κάποιος ξεστομίζει ένα φοβερό ψέμα: «πού ’μαστε ρε; στο Παρίσι;»
εγώ τότε κρατώντας σφιχτά το τιμόνι σα να κρατώ μια ψυχή ζωντανή, έγειρα λίγο πάνω στο παράθυρο και είδα τον ουρανό σα σκοτεινό πίνακα ζωγραφικής που κάποιος είχε ξεβάψει όλα τα αστέρια μόνο για να αφήσει εκείνο ένα κόκκινο σημάδι σα σημάδι μάχης.
και σκεφτόμουνα εκείνη την ιστορία του παππού μου που μού έλεγε πως όταν γεννιέται ένα παιδί οι αγγέλοι γράφουν πάνω στη μνήμη του ότι εκείνος θα έχει πάντα έναν φύλακα μέσα του — εμένα εκείνη τη νύχτα μού φύλακας έγινε εκείνος ο ουρανός με τ’ αστέρια σα σταυροί πάνω στους Ολυμπιονίκες. έτσι κρατώ ακόμη αυτό το σημάδι ζωντανό μέσα μου. εσύ; ποιος σου έδωσε εκείνο το πρώτο φύλακα στους Ουρανούς;
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε παιδιά εδώ τί γίνεται;; Έτσι ξεχνάμε και τα παλιά μας;; Την άλλη βδομάδα βγάζω το λευκό μπουφάν με τ’ αστέρια, πάω στο κέντρο και αρχίζω ν’ ανακοινώνω ψεύτικα πως ο Γιαννιώτης είπε ότι η κυβέρνηση έβγαλε νόμο γιατί μόνο εμείς επιτρέπεται να φοράμε λευκό στις εκλογές — και εκείνοι οι Ουρανοί που λέτε; Αυτοί ξεκίνησαν τους δικούς τους φωταγωγούς σα χριστουγεννιάτικο δέντρο!! 🤣😂🍿🔥
Κράτα λοιπόν τη μπύρα σου, γιατί όσοι δεν ζήσανε εκείνο το αίμα στους ουρανούς έχουν να μάθουν ακόμη πως ο πόλεμος συνεχίζεται — κι εμείς εδώ σα τρελοί τραγουδάμε «αγαπώ μόνο τον Ουρανό» ενώ κάποιοι ψάχνουνε στο google ποιος νίκησε τελικά το ’85!!! 😂🍺