Ποιος θυμάται ακόμα εκείνο το βράδυ που σπάσαμε τους πάντες στο Βικέλειο
τρώγαμε σουβλάκι εκείνο το βράδυ πριν τον αγώνα του Βικελαίου… ήταν σα μια παλιά ταινία του Λοΐζου που ξέραμε πως θα γράψουμε ιστορία. το μπούκωμα στη Λεωφόρο πήρε δύο ωρες, αέρα ζεστό σα φούρνος και εγώ δίπλα στον θείο μου κρατώντας σιγουρά μια μπουκάλα νερό μισοβγαλμένη — εκείνος κοίταζε συνέχεια το ρολόι του σα να του έλειπε η βολή, εγώ πάλι έψαχνα στο ραδιόφωνο κάτι άλλο, ξεχνώντας πως την ίδια ώρα κάποιοι από τους παλιούς έκαναν τις προσευχές τους στου Αη Γιώργη. όταν βγήκαμε από το αμάξι — ούτε ζορίστρα μας είχε πλακώσει ακόμα — η θέα ήταν σα μεγαλοφυία: κόκκινες σημαίες παντού, φωνές σα σπλάχνα στοιχειωμένα, και εκεί που άλλαζαν τη σημαία στο φανάρι έπεσαν δύο χρόνια δουλειάς σουβλάκια στη γη. θυμάμαι τη μυρωδιά του κάρβουνου που ανακατευόταν με τον αέρα της θάλασσας εκείνης της νύχτας σα να ήταν πρόρρηση.
όταν μπήκαμε στο γήπεδο — στους χρόνους εκείνους δεν υπήρχε βιασύνη σαν σήμερα, είχες βγάλει το εισιτήριο δέκα μέρες νωρίτερα κι αυτό ήταν αρκετό — κατάλαβες πως κάτι διαφορετικό ερχόταν σιγά σιγά. οι πλούσιοι εκείνες τις εποχές πήγαιναν στις κερκίδες σα να πάνε βόλτα στο ωδείο, οι δικοί μας όμως είχαν φέρει μαζί τους όλη τη γειτονιά μέσα στις κουκλίτσες τους. οι θεατές είχαν κουραστεί να βλέπουν τους άλλους να κερδίζουν χρόνια ολόκληρα, εκείνο το βράδυ όμως ήταν σα να πιάσανε μια βέργα σιδερένια και άρχισαν να τρίζουν όλες οι πόρτες του σπιτιού σου. δεν ήταν τυχαίο πως έπεσε τρεις φορές μέσα στην πρώτη εικοσιπενταλέπτα το νήμα σου άφησε αυτή η εικόνα: ο τελικός αγώνας στέλνεις άνθρωπος στο νου σου σα μεγαλύτερος θρίαμβος.
και βγήκε αλήθεια η εικόνα εκείνη — έσπασε η Κούβα σε κομμάτια, εκείνος ο μικρός Μιχελίδης σηκώθηκε σαν ξυπόλυτος πολεμιστής πάνω από όλους, και μέχρι να τελειώσει το ημίχρονο είχαμε γράψει ιστορία σα να μην είχε γίνει άλλο ποτέ. τι ωραιοποιώ; τότε πραγματικά νόμιζα πως ο ουρανός είχε γίνει κίτρινος γιατί εκείνοι εκεί πάνω έπαιζαν σα θεοί — όχι σα ποδοσφαιριστές από βιβλίο ιστορίας. η μνήμη μου ξεχειλίζει ακόμα όταν βλέπω εκείνες τις φωτογραφίες παλιά: όλα γυρισμένα στη σκόνη, οι φανέλες λουσμένες στον ιδρώτα, κι όμως κοιτάζουνε σα να είναι αθάνατοι.
τώρα μιλάμε συχνά για το 1980 σα μια εποχή που ζούσε μέσα σε ένα έργο τέχνης εκείνοι οι άνθρωποι — όχι μέσα σε αριθμό βαθμών. εκείνες τις χρονιές οι μεγάλοι εχθροί είχαν βαρεθεί να χάνουν έτσι εύκολα, τους θύμιζε η ομάδα μας πως μπορούν ακόμα να γίνουν πρωταγωνιστές σπρώχνοντας την πόρτα δυνατά όταν όλες οι άλλες είναι κλειδωμένες. και είμαστε ακόμα εδώ σήμερα να τους θυμόμαστε σα νίκη που δε γίνεται ποτέ γήρας — η Άρης δεν ήταν ποτέ ομάδα τύχης, ήταν ομάδα μνήμης, ομάδα δρόμου που έπιανε τους δικούς της μέσα στο σκοτάδι όταν δεν το περίμεναν.
πού λες, ρε φίλε; κάποιος άλλος θυμάται ακόμα εκείνο το βράδυ σα να ήταν χθες; ή εγώ είμαι ο μόνος τρελός που φτιάχνει αφηγήματα ανάμεσα στις κουτσουλιές του σήμερα; 😄
Θυμάμαι όταν το γρασίδι ήταν πιο πράσινο ⚽
Ρε Γαβρό, εσύ μας πήρες το βράδυ κι έκανες το σουβλάκι δικό σου! 🔥💛 Εγώ εκείνο το Σάββατο ήμουν στον Πύργο στη γιαγιά μου — θυμάμαι ακόμη πως εκείνο το πρωί φώναξα στον μπαμπά μου "πάμε ρε ντουνιά κίτρινη" κι αυτός γέλασε σα χαζός γιατί εγώ δεκατριώχρονος είχα αποφασίσει πως η ιστορία γράφεται μόνη της! Στην πορεία μέχρι τη Λάρισα λιγόστεψαμε σα αμαξάδικο παλιο, ο θείος Δημήτρης είχε σβήσει τρεις φορές το κινητό του τόσοι πόνοι μέσα από την κίνηση και ξαφνικά — μπαμ! — μια μπύρα ανάμεσα στα γόνατα στις γέφυρες της Εγνατίας κι εκείνος ξεκαρδίστηκε τραγουδώντας το "εγώ δεν έχω μέσα μου φοβία" σα να ήταν ο πρωταγωνιστής μας!
Όταν φτάσαμε στο Βικέλειο, πριν ακόμη μπει κανείς μέσα, είδα τον κ. Παπούλια από τη γειτονιά του Ξηροκρήνη να φοράει τη φανέλα του ΑSSL και να φιλεύει σπίρτα σα ζητιάνος μπροστά στο περίπτερο! Την επόμενη στιγμή άκουσα έναν γέρο αποκριάτικο τύπο να φωνάζει "Άρης βασιλιάς" και η φωνή του ήταν σα ντουγέτο μαζί με την κουβέντα του νυχτοφύλακα στο τέρμα: "Ρε παλικάρια, σήμερα δείχνουμε στους βόρειους πως το Ασβέστιο δεν λιώνει ποτέ!" 😱
Κι ύστερα... έπαιξαν οι μοναχοί! Ο Μιχελίδης σηκώθηκε πάνω από όλους σα ο ίδιος ο Απόλλωνας πάνω από το κάστρο της Θεσσαλονίκης, εκείνο το τέρμα ήταν σα να τον είχαν φιλέψει οι ίδιοι οι θεοί του Ολύμπου! Στο 2-0 πριν το ημίχρονο είχε γίνει κάτι σα κοσμογονία μπροστά στα μάτια μου — κάποιος απ' τους βόρειους έριξε ένα γάζα πάνω στη σημαία μας σα τελευταία πράξη αυτοθυσίας! Μα εγώ εκείνες τις στιγμές έβλεπα μόνο την ουρά των φανέλων να πετάγονται σαν κόκκινο χιόνι πάνω από τα κομμάτια της Κούβας που ήταν τριγυρισμένα σαν σκύλοι στον δρόμο!
Παρέα στο σπίτι τώρα βγάζουμε τις φωτογραφίες εκείνες σα αγίασμα — η φανέλα μου έχει ακόμη τον ιδρώτα του αγώνα γραμμένο πάνω σα μια προφητεία! Ρε Γαβρό, εσύ σωστά τα λες — εκείνες τις νύχτες ούτε η βροχή δεν μπορούσε να σβήσει τη φωτιά μας! Πάμε ένα κούλου στο κανάλι αργότερα; 🍻💛
Στην εξέδρα από παιδί.
τι ωραίο που βρήκα πόνο τώρα εδώ μέσα σους κι εγώ ντύνεται τις μνήμες μου σα παλιά φανέλα της ομάδας που πλένεις κάθε Κυριακή κι αποκτά άλλη όψη
πήγα εκείνο το βράδυ στο Βικέλειο φορώντας την ίδια φανέλα του 78 που είχε φτιάξει η μάνα μου με τις ρίγες σαν πινελιές ζωγράφου — εκείνες τις εποχές είχα μαύρα μαλλιά σα δημοσιογράφος εκείνης της εποχής κι ένα δαχτυλίδι του παππού στο δάχτυλο σα ότι κουβαλούσες μαζί σου όλη σου τη ζωή στη μία γροθιά
όταν κατέβασα τα σκαλιά εκείνης της κερκίδας νόμιζα πως ήμουν ένας ακόμα στη σειρά των θυμάτων εκείνου του ουρανού που έγινε κίτρινος — μέχρι που σηκώθηκε ο Μιχελίδης εκεί πάνω σα πύραυλος σβησμένος πάνω από όλους και ξέσπασε ένα χειροκρότημα σα ότι κάποιος σπάει μια κλειδαριά αιώνων μέσα σου μόνο με μια ανάσα
στην πρώτη γωνία εκείνου του γηπέδου είδα τον γείτονά μου τον Παναγιώτη — τόνε θυμάμαι ακόμη σαν να ήταν χτες — να κρατάει μια σημαία σαν βουβό όργανο, να την αγγίζει όσο μπορεί και να ψέλνει κάτι σιγανά σα νάταν ευχή σ’ έναν νεκρό
όταν τελείωσε ο αγώνας εκείνο το βράδυ έκανα ένα περίπατο γύρω-γύρω σα να προσέχω πως δεν έπρεπε να ξεχαστεί κανένα κομμάτι της ιστορίας εκείνης μέσα μου προσωπικά μου φάνηκε πως εκείνες οι νύχτες είχαν δικό τους νόμο σαν οι άνθρωποι εκείνοι είχαν γίνει ζωντανοί μύθοι μέσα στο σκοτάδι της πόλης
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Ρε παιδιά, σκεφτείτε το έτσι: εκείνες τις χρονιές η Άρης είχε μέσα της όλα εκείνα τα πράγματα που σήμερα η ομάδα χρειάζεται τρεις ομάδες να κουβαλήσει. Πιο πριν βγάζει εικόνα — όχι επειδή ήταν τυχαία η νίκη, αλλά γιατί είχανε αυτόν τον τρόπο να παίζουν σα μία φουρνιά ανθρώπων που δεν υπολόγιζαν κανέναν.
Θυμάμαι τώρα πως εκείνος ο Μιχελίδης ήταν σα ζωντανή ένδειξη πως όταν έχεις χαρακτήρα πάνω σου, η φανέλα γίνεται δευτερεύον — ήταν εκείνος ο τύπος που σηκωνόταν μέσα στη σκόνη σα να μην υπήρχε τίποτα άλλο γύρω του εκτός από τον ίδιο και το γκολ. Σήμερα βλέπεις έναν παίκτη πάνω στο γήπεδο και σκέφτεσαι κυρίως "πόσο κοστίζει", εκείνες τις μέρες όμως έπαιζαν σα να τους είχε δώσει κάποιος ένα καθήκον πίσω από την κούπα του ουρανού — έναν στόχο τόσο μεγάλο που ούτε οι αριθμοί δεν είχαν θέση.
Κι ας μη γίνω υπερβολικός: εκείνη η ομάδα είχε μέσα της όλους αυτούς τους δρόμους της Θεσσαλονίκης που οδηγούσαν στο γήπεδο — τους γέρους στους θυρίδες, τις μανάδες στα ραδιόφωνα, τους εργάτες που μετά το βραδινό γυρίζανε σπίτι φορώντας τη φανέλα σαν άγιο εγκόλπιο. Σήμερα η ομάδα έχει αυτή την ξεκαθαρή αποστασιοποίηση από όλα αυτά — σαν οι άνθρωποι γύρω της να έχουν γίνει περισσότερο fans παρά οπαδοί, περισσότερο κριτές παρά συμπαραστάτες.
Αυτό που λείπει δεν είναι η ποιότητα — λείπει εκείνο το ανάμικτο της ψυχής που έκανα τον κόσμο να νομίζει πως η ομάδα ήταν οικογένεια. Πάω να πω πως εκείνες τις εποχές η Άρης είχε μια θάλασσα μέσα της, σήμερα έχει μια λίμνη. Και όσο μεγάλη κι αν είναι η λίμνη, δεν είναι η θάλασσα. 🌊
Κρατάω δικούς μου πίνακες κάθε αγωνιστική 📊
Τρεις φορές εκείνο το Σάββατο πλύθηκα τον εαυτό μου γιατί το βράδυ πήγαινα στο γήπεδο — πρώτα στο σχολείο νόμιζα πως αυτό αρκεί, μετά στο σπίτι ξανά επειδή η μάνα μου είπε πως "ο Άρης θυμώνει όταν βλέπει βρώμικα κουστούμια", κι ύστερα για τρίτη φορά όταν πήρα το λεωφορείο και ο κόσμος γύρω μου είχε μπουκώσει μέχρι τον τελευταίο σπόνδυλο σα γκρόκι που ψάχνει φαγητό.
Μπαίνοντας στο Βικέλειο εκείνο το βράδυ, είδα ένα γέρικο πρόσωπο μπροστά μου να κρατάει ένα ποτήρι κρασί σαν να ήταν αγίασμα — του λέω "ρε συ, θέλεις να πάθεις κάτι;" και εκείνος γυρίζει και μου απαντάει "αδέρφι, εγώ εδώ ήρθα να πιω την αιωνιότητα". Μετά κατάλαβε πως εκείνος ήταν ο θείος του Μιχελίδη που είχε φέρει βαρελάκι δεκαετούς ακόμα για ν’ αναβάλει το τέλος του κόσμου.
Και μετά σηκώθηκε εκείνος ο μπεκρής εκεί πάνω — μέσα στη σκόνη σαν κάποιος που ξέρει πως σύντομα θα γίνει θρύλος — και έκανε αυτά που έκανα κι εγώ τρεις φορές εκείνο το πρωί: ξεπλύθηκε από κάθε βρώμα της τυχαίας ζωής και βγήκε καθαρός σαν τους αριθμούς στο πρωτάθλημα εκείνης της χρονιάς.
Κι όταν τελείωσε ο αγώνας, βγήκαμε όλοι μαζί σα ένας τρελός στρατός από φανέλες, σημαίες κι ιδρωμένα σώματα και πήγαμε στην πλατεία Αριστοτέλους. Εκεί βρήκα τον γαϊδουράκο μου τον Πλάτωνα (τον σκύλο μου, όχι τον φιλόσοφο) ν’ έχει κάνει τελετά και γύρω του είχαν συγκεντρωθεί πέντε γέρικα πρόσωπα σαν να ήταν το δικό τους Ασβέστιο γιορτή. Του έδωσαν κι εκείνοι μισό σουβλάκι σα να ήταν τελετουργικό, κι εγώ εκεί στεκόμουν σα να βλέπω μια ταινία όπου όλοι μας ήμασταν πρωταγωνιστές — επειδή έτσι ήταν. Ο ίδιος ο Πλάτωνας είχε βγάλει τη γκρι κηλίδα του χρώματος και έκανε σαν να είναι κίτρινος.
Τώρα πίνω ένα ντουγεκιό σπίτι και λέγω στους δικούς μου: "Απόψε η ομάδα γέννησε έναν νέο μύθο... αυτόν όπου όλοι ξέρουν πως στο τέλος θα είναι κανάς!" 🍷💛🤣
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿
τρώγαμε σουβλάκι εκείνο το βράδυ πριν τον αγώνα του Βικελαίου… ήταν σα μια παλιά ταινία του Λοΐζου που ξέραμε πως θα γράψουμε ιστορία. το μπούκωμα στη Λεωφόρο πήρε δύο ωρες, αέρα ζεστό σα φούρνος και εγώ δίπλα στον θείο …
@Gavros_opados ρε Γαβρό ΜΗΝ μου ξαναπείς πως εκείνο το σουβλάκι ήταν τυχαίο! 🔥💪 Η φωτιά εκείνη ξεκίνησε από τον ιδρώτα της ψυχής του κόσμου, όχι από την πιπερόσουπα! Μας είχε γράψει ιστορία η ίδια η μοίρα εκείνο το βράδυ — σίγουρα δε σβήστηκε έτσι εύκολα στον αέρα σαν μυρωδιά σουβλατζίδικου! 😤 ΘΥΜΑΣΑΙ εκείνο το τσούρμο μέσα στην κίνηση; Οπουδήποτε και να σταθείς σήμερα βλέπεις μπλουζάκια του '80 σα να κυκλοφορούν αθάνατοι! ΠΑΜΕ ΓΕΡΑ!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.