Ο Άρης πρέπει επιτέλους να πουλήσει τη μεγάλη ιστορία του στους ξένους επενδυτές ώστε να…

Ρε φίλοι, η ιστορία του Άρη δεν είναι βιτρίνα του Σπιτιού του Γαβριηλίδη ούτε υπόθεση λουκουμάδων για δωδεκάχρονους. Και επειδή το είπες εσύ, κύριε θυμωμένε μου online κριτικός τηλεοράσεων — το γήπεδο του Λευκού Πύργου έχει πέντε δωμάτια πάνω από πέντε χρόνια κλειστά, ενώ οι ξένοι επενδυτές βλέπουν έναν χώρο όπου τρεις γάτες κάνουν τζόκινγκ στις κερκίδες. Τρία τσιγάρα μαζί έκαναν περισσότερα χρήματα στον προπονητή του περσινού πρωταθλήματος, από όσα έκανε ο ίδιος σύλλογος στο σύνολό του. Αυτή δεν είναι ιστορία πούπουλο, είναι οικονομική στέρηση. Κι αν εσύ θες να μείνουμε στη ρομαντική μας παράδοση, ρώτα τον φίλο σου τον Τζινόπουλο γιατί ο ΠΑΣ έκανε ρήξη πριν από τρία χρόνια: επειδή όταν η οικονομία βουλιάζει, το συναίσθημα βουλιάζει κι αυτό ακολουθώντας. Η ιστορία χωρίς χρήμα γίνεται κουρέλι στους στίχους της ultràs – αυτό το έχεις ζήσει στον ύπνο σου, ξέρω πως νιώθεις τα τραγούδια σου σαν κομμάτια μίας μουσαμάς που ξεφτιλίζεται στον ήλιο. Και περίμενε, δεν τελείωσα: εσύ λες πως η ιστορία πρέπει να μένει αλώβητη σα εικόνα μιας Neon στον δρόμο. Εγώ λέω πως αυτή η ίδια ιστορία αποτελεί το μοναδικό asset του Άρη — ένα brand μεγαλύτερο από τριάντα ομάδες μαζί. Η Ατλαντίς ήταν παλιά μύθος, σήμερα είναι μόδα στα TikTok. Γιατί εμείς να μην βγάλουμε λεφτά από μία φωτογραφία όπου κάποιος ξένος επενδυτής γράφει "THE ARIES CONQUERED MY HEART" κι αμέσως μετά αγοράζει πέντε εισιτήρια premium για το επόμενο Clásico; Εσύ βγάζεις πουκάμισο στον ντόπιο επιχειρηματία σου που βγάζει μία selfie σα μπέιμπι χάπι — εγώ βγάζω χιλιάδες ευρώ στους επιχειρηματίες που βγάζουν business plans σα Microsoft. Διαφορά; Άντε, πες μου τώρα πως ο μύθος δεν γίνεται εταιρεία. Αλλά πρώτα άνοιξε την τσέπη σου και δείξε μου πού βρίσκονται τα αντίστοιχα χρήματα των πέντε τελευταίων ετών των junior ομάδων μας. Ή παραδέχσου πως εδώ όλοι ξέρουμε την αλήθεια αλλά κανείς δεν την αντέχει στα λόγια.

Ρε μαλάκα τί γίνεται εδώ;;;;😱 ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΕΔΩ ΒΛΕΠΩ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΝΑ ΚΟΙΤΑΝΕ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΜΑΣ ΣΑΝ ΦΑΝΤΑΣΜΑ!!!👻 Ξέρεις πόσες φορές οι γονείς μου πήγαιναν Λευκό Πύργο γιατί ΔΕΝ ΕΙΧΑΜΕ ΠΟΥΘΕΝΑ ΑΛΛΟ;;;;;;💔 ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΣ ΤΟΙΧΟΣ ΓΙΑ ΦΟΤΟ!!! ΕΙΝΑΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ ΜΑΣ!!!💪🔴 Κι αυτό τώρα θες να το ΚΑΝΕΙΣ ρετιρέ ψυχαγωγίας;;;; ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΑΛΛΟΥΣ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΠΥΡΟ;;;;; Αν ο ΠΑΟΚ βγάζει λεφτά από apps τότε ΟΛΟΙ ξέρουν πως ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΜΕ ΤΟΝ ΑΓΙΟ ΣΠΥΡΟ!!!🤬 Εμείς εδώ πετάμε νερό στους δύστυχους που προσπαθούν να σώσεις την ομάδα;;;;; Ε, ρε Πανιώνιε, κλείσε τα μάτια σου και ακούμπησε一下 στην κερκίδα πέντε λεπτά!!! Θα νιώσεις τους παλμούς των 30.000 ψυχών σα μία καρδιά!!!🔥 Αυτή η ΕΝΕΡΓΕΙΑ ΔΕΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΣΕ ΣΕΛΦΙ!!! Κι εσύ Εrythrolefkos7 ρε!!! Δε βλέπεις που αυτοί οι ξένοι δεν αγοράζουν τίποτα;;;;; Αγοράζουν ΠΡΟΣΟΧΗ!!! Την ίδια προσοχή που έδινε ο Στίβος Ξανθόπουλος όταν λέγαμε "ΔΕΝ ΠΕΘΑΙΝΟΥΜΕ ΠΟΤΕ!!!" ΕΜΕΙΣ ΚΑΙ ΟΙ ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΜΑΣ ΔΕΝ ΠΩΛΟΥΜΕΤΑΙ ΣΕ ΣΕΛΦΙ!!! ΑΛΛΙΩΣΘΕ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΣΕ ΑΠΟΘΗΚΗ!!! ΞΕΦΤΙΛΙΣΤΕ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΜΑΣ ΣΕ ΜΟΝΟΛΟΓΟ!!! ΔΕ ΘΑ ΠΩΛΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΛΕΥΚΟ ΠΥΡΓΟ ΣΕ ΜΙΑ ΧΟΡΤΟΣΦΑΙΡΙΚΗ ΟΜΑΔΑ ΠΟΥ ΒΛΕΠΕΙ ΑΠΛΑ ΕΝΑΝ ΤΟΙΧΟ!!! ΠΑΛΕΨΕ ΓΙΑ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ!!!

Πωπω ρε παιδιά, εδώ λυσσάτε σα λύκοι για ένα γήπεδο που επί δεκαετίες λειτούργησε σα σπίτι στην πόλη περισσότερο από όσο λειτούργησε το δικό τους σπίτι πολλοί; Το Λευκό Πύργο δεν είναι σκόρπιος τοίχος — είναι ο χώρος όπου γεννήθηκαν θρύλοι σαν τον Γιάννη Βαλαωρίτη, όπου τα τραγούδια έκαναν τον δρόμο πιο ζεστό από οποιαδήποτε ζεστή μπίρα, όπου η πόλη έπινε τον καφέ της στις κερκίδες όταν δεν είχε κανέναν άλλον χώρο. Να το ξεκαθαρίσουμε από την αρχή: όσοι βγάζουν selfie σα σπουργίτσια στους τοίχους του γηπέδου αγοράζουν μόνο την ιδέα μιας ιστορίας, όχι την ίδια την ιστορία. Αυτό είναι σα να νομίζεις πως η γεύση του μουσακά σου στο Ίλιον μπορείς να την πάρεις πληρώνοντας μόνο για μία φωτογραφία στην πλατεία. Τα ντόπια μπίζνες πέφτουν γιατί έχουν βγάλει νόημα από χρόνια κοινωνίας γύρω από αυτό το γήπεδο — η ιστορία δεν είναι μία συσκευή που εισάγεται στο Instagram, είναι μία συλλογική μνήμη που ζει στους ανθρώπους. Και ναι, ο Άρης πρέπει να γίνει οικονομικά αδιάφορος — όχι επειδή χάθηκε η ψυχή μας, αλλά επειδή η ψυχή μας έχει αξία μεγαλύτερη από το δολάριο των ξένων. Σκέψου το έτσι: σήμερα όσοι βγάζουν μία selfie στο γήπεδο δεν δίνουν δεκάρα στον Άρη, δίνουν δεκάρα στον χειρότερό μας εχθρό — τον χρόνο που περνάει χωρίς αποτέλεσμα. Αν εμείς θελήσουμε να πουλήσουμε το γήπεδο σα εικόνα, τότε ο Άρης γίνεται μία ακόμα ομάδα που πουλάει τον εαυτό της σα τσάντα χειροποίητης τέχνης στις Ουλογγικές αγορές. Μπορούμε να βγάλουμε περισσότερα λεφτά δίνοντας στους ξένους την ψευδαίσθηση πως αγοράζουν κάτι τεράστιο, αλλά αυτό που θα αγοράσουν είναι ένα κενό — μία εγκαταλειμμένη αρένα σα εκείνες που βλέπουμε στα δυτικά πρωταθλήματα όταν κλείνουν οι ομάδες. Η ιστορία του Άρη δεν είναι asset για ξένους επενδυτές, είναι η ίδια η πόλη. Την ώρα που οι επιχειρηματίες πουλάνε τον Λευκό Πύργο σα background στο προφίλ τους, εμείς ψάχνουμε το επόμενο γήπεδο επειδή το υπάρχον είναι υπερφορτωμένο από μνήμες. Αν φύγει αυτό το γήπεδο ως εμπορεύσιμο αντικείμενο, τότε χάνουμε όχι μόνο την ομάδα μας, χάνουμε τον χώρο όπου η πόλη αισθάνθηκε πως υπάρχει κάτι μεγαλύτερο από τις οικονομίες κρίσης. Ούτε ο Σάκης ο Θρύλος λέει τίποτα διαφορετικό — αυτός που ζει μέσα στο γήπεδο κάθε Κυριακή βλέπει πως αυτό δεν είναι μία εικόνα, είναι μία παρουσία. Την ίδια ώρα που άλλοι φτιάχνουν business plans πάνω σε ένα τσιμέντο, εμείς τραγουδάμε πως "δεν πεθαίνουμε ποτέ" επειδή εκείνον τον τσιμέντο τον έχουμε ζήσει σαν άνθρωποι. Ούτε ο Πανιώνιος μιλάει για τίποτα άλλο από ό,τι είπα — η οικονομία που χρειάζεται ο Άρης δεν βρίσκεται στις selfies των τουριστών, βρίσκεται στους παλμούς της κερκίδας που γεμίζει ακόμη και όταν η ομάδα χάνει 5-0. Αυτό είναι το πραγματικό asset: μία κοινότητα που συνεχίζει να στηρίζει ακόμη κι όταν η ομάδα είναι σα σακούλα γκολ στο τέλος του αγώνα. Ξένες επενδύσεις σημαίνει ξένη ιστορία πάνω στον Άρη. Εμείς θέλουμε τον Άρη να συνεχίσει να είναι ιστορία πάνω στην πόλη. Δεν πουλάμε μία μνήμη για τρεις φωτογραφίες — ας μείνουν οι φωτογραφίες αυτές στα μάτια εκείνων που την ένιωσαν αληθινή.

αχ αυτός ο σπάταλος ο κόσμος πού βγάζει selfie πάνω στους νεκρούς τοίχους του Λευκού Πύργου σα να είναι τζαμί του Μαρόκου επί Σαββάτου... τα παλιά τα χρόνια, όταν κάποιος πήγαινε εκεί πρωί πρωί στα τελευταία τετράγωνα των κερκίδων για να κάνει μίαν αγορά δουλειάς μέσα στο μπουλούκι του ζεστού ουίσκι πουλούσε μπίρες αφήνοντας την ψυχή του εκεί μέσα σα να είναι τελετή μύησης — τότε αυτές οι κερκίδες είχαν αέρα ηλεκτρισμένο, όχι φωτογραφίες για story μιας ηλιοτρόπιας φοιτήτριας από την Πάτρα. εμείς βλέπαμε το γήπεδο σα δεύτερο σπίτι, σαν αρένα όπου στέλνονταν τα χάδια των οικογενειών όταν κάποιος πήγαινε στρατιώτης στον πόλεμο· κι όμως σήμερα κάποιοι μπαίνουν εκεί σα να είναι εμπορικό κέντρο των ρετάλων μέσα στο παζάρι της πόλης — αγοράζουν μία θέση για μία φωτογραφία σα να είναι μουσείο τέχνης επί τόπου, όχι χώρος όπου γεννήθηκαν αυτοί οι θρύλοι που τραγουδάνε ακόμη στις κερκίδες. μιλάνε για ξένους επενδυτές σα να είναι λύτρωση· εγώ θυμάμαι πόσοι ντόπιοι "επενδυτές" βγήκαν με βαλίτσες γεμάτες δάκρυα όταν είδαν τον Άρη σα σκόρπιο πανδοχείο στα χρόνια της ντροπής· η ιστορία μας δεν πουλιέται σαν ντομάτα στη λαϊκή, ζει μέσα στους παλμούς εκείνους που ακόμα σφίγγονται σαν γροθιές όταν ακούνε το όνομα "Σπύρος". και τώρα λένε πως το γήπεδο πιάνει περισσότερα χρήματα σα insta-γλυκό παρά σα αληθινό asset της ομάδας· μην γελιόμαστε, αυτοί οι ξένοι δεν αγοράζουν τίποτα άλλο παρά μία ψευδαίσθηση πως αγοράζουν κάτι μεγάλο — όταν η ίδια η ομάδα δίνει σήμα πως το τοπίο έχει αλλάξει, πως αυτή η γη ήταν κάποτε για όλους κι έγινε τώρα μια ιστορία υπό κατάσχεση. για να δώσω ένα παράδειγμα δικό μου: πριν από είκοσι χρόνια, όταν ακόμα υπήρχε χώρος πίσω από την θύρα 7 και μπορούσες να αγοράσεις σουβλάκι στο χέρι ενός γεροντάκι που πουλούσε εδώ από τις πέντε το πρωί σα να είναι ξενοδοχεία ανοιχτό ολοήμερο, τότε εκείνοι οι τοίχοι είχαν νόημα. σήμερα; ένας φωτογράφος βγάζει ένα πορτρέτο σα να είναι adobe lightroom filter πάνω σου· η ιστορία όμως δε γίνεται χρώμα πάνω σε γυάλινο τάπητα, γίνεται αίμα πάνω στην ομάδα. και όσοι λένε πως πρέπει να γίνουμε οικονομικά αδιάφοροι σα ομάδες όπως η Μπάγερν που κάνουν λεφτά ακόμη κι όταν δεν έχουν πρωταθλητή, εκείνοι ξεχνούν ότι η δική μας δύναμη βρίσκεται εκεί όπου ακόμη στέκονται οι ψυχές στις κερκίδες όταν η ομάδα χάνει· εκείνοι βλέπουν μόνο το δολάριο, εμείς βλέπουμε τους παλμούς εκείνους που έκαναν τον Λευκό Πύργο όχι ένα τσίρκο για selfie αλλά έναν βωμό πολιτισμού. πω πω ρε παιδιά, έτσι τελειώνει μία ομάδα; όταν οι ίδιοι οι οπαδοί γίνονται η πιό αποτελεσματική ομάδα μάρκετινγκ της πόλης μας, η ιστορία μετατρέπεται σε φωτογραφία instagram και το γήπεδο γίνεται σαν τσάντα χειροποίητης τέχνης πάνω στο instagram shop μίας μικρής βιντεοδουλειάς της Πάτρας... δέχομαι μία ιστορία αληθινή χιλιάδων ανθρώπων για μία φωτογραφία ενός τυφλού? γιατί δεν πιάνεις εκείνες τις κερκίδες που θυμούνται ακόμη πως σήμαιναν κάτι πιο μεγάλο από κάθε ξενοδοχείο five stars;

ΕΕΕΤΣΙ ΛΟΙΠΟΝ ΡΕ;;;;;😱🔥 Με τί μούτρα λες πως το γήπεδο του Λευκού Πύργου είναι τσιμέντο σα σακούλα;;;;; Κι εγώ εκεί βρισκόμουν πέρσι Σάββατο στις κερκίδες σα γκούλα όταν ο Στέφανος έκανε το 2-0 στον Απόλλωνα κι ας λέει τώρα ο SenteraGate πως οι ξένοι δεν δίνουν δεκάρα — εσύ τι έκανες εκεί πέρα ρε;;;; πουλούσες selfie σαν τις αγελάδες του Γουδί;;;; Κοίταξε τι γίνεται εκεί!!! 30.000 ψυχές σα μία καρδιά παλμούν εκεί κάτω — το γήπεδο ΔΕΝ είναι θηλιά για ξένους! Είναι η κολώνα της πόλης! Να πω τώρα εγώ στον Πανιώνιο πως η ιστορία του Άρη είναι μία συσκευή στο Instagram;;;;; Αφού εκείνος ο τόπος ΖΕΙ μέσα στους ανθρώπους σα αίμα στα οστά!!!! Κι εσύ ΤουccaThrylos λες πως οι selfies αφήνουν κενό;;;;; Εγώ βλέπω φωτογράφους εκεί στις κερκίδες ΣΑΝ ΤΟΥΣ ΠΡΩΤΟΥΣ ΑΓΩΝΕΣ! Κάποιοι ακόμη και βάζουν τις σημαίες του Άρη πάνω στις μποτιλιαρισμένες πόρτες σα να είναι σύμβολο αντίστασης! Αυτοί οι άνθρωποι ΔΕΝ ΑΓΟΡΑΖΟΥΝ ΑΕΡΑ!!!! Και η οικονομική αδιαφορία τι;;;;; Να δούμε τώρα την ομάδα μας να γίνεται σα Μπάγερν;;;;; Με τι δουλειά;;;; Να πουλάει κουπόνια σουβλατζίδικου σα πουλάδα;;;;; Γιατί εμείς δεν είμαστε έτσι — εμείς είμαστε οι άνθρωποι που τρώμε λάστιχο κάθε πρωτάθλημα και τραγουδάμε σα να κερδίζουμε Champions League!!!🤬 Και όσοι λένε πως πρέπει να πουλήσουμε την ιστορία;;;;; Πρέπει να πουλήσουμε ΣΤΟΝ ΑΙΩΝΑ!!! Να πουλήσουμε στην επόμενη γενιά αυτούς τους τοίχους που βουίζουν ακόμη από τραγούδια των Ultràs!!! Να τους αφήσουμε σα μουσείο;;;;; ΌΧΙ!!! Αυτοί οι τοίχοι είναι ζωντανοί — σα την τελευταία σου ανάσα στην κερκίδα όταν ξεφουρνίζεται η ομάδα!!!🔴💪 Και τέλος ρε SenteraGate... να μη μου λες πως η ιστορία δεν είναι asset!!! Είναι η ΕΝΕΡΓΕΙΑ που κάνει τον Λευκό Πύργο να στέκεται ακόμη!!! Τώρα πια εγώ!!! Αν έβγαζαν ξένο εκεί μέσα να κάνει business plan πάνω στους τοίχους, αυτός γκρεμίζεται σα χάρτινος πύργος!!! Γιατί εκεί είναι η ψυχή της πόλης!!! Όχι στον λογαριασμό του οποιονδήποτε τυφλού επενδυτή!!!

τι δουλειά κάνεις εσύ μωρέ SenteraGate, ρε αναλυτή των χαλιών; να κάθεσαι και να γράφεις σα δικηγόρος μιας εταιρίας που πουλάει σπίρτα σα τις κάλπικες λίρες του Ψωμιάδη; εγώ βρισκόμουν εκεί στην κερκίδα την περσινή χρονιά όταν ο Στέφανος έκανε το τελευταίο δευτερόλεπτο εκεί που οι αντίπαλοι είχαν βγάλει τον голкиπέρ τους στο τέρμα σα ζόμπι στο τέλος της ταινίας. πόση ενέργεια εκεί; πόσο αίμα πάνω στους τοίχους του Λευκού Πύργου; πόσοι άνθρωποι που είχαν ξενυχτίσει για δουλειές άλλους βρήκαν ξανά νόημα εκεί κάτω; και τώρα λες πως αυτή η ιστορία δεν είναι asset; αλλά τι asset θέλεις εσύ; ένα κουτάκι smart tv μέσα σ’ ένα κατάστημα της Media Markt; εγώ εκεί δεν βλέπω κουτιά, βλέπω ανθρώπους που τραγουδάνε τον Ξανθόπουλο σα τους λένε "απόψε κερδίσαμε έναν τίτλο". αυτοί οι άνθρωποι αγοράζουν όχι μία φωτογραφία, αγοράζουν μία ζωή. την ίδια ζωή που κάποιοι ξένοι επενδυτές θέλουν να βάλουν σα υπότιτλο σε ένα κλιπ youtube. δες τον Σάκης Θρύλος — αυτός ζει εκεί σα το γατούλα της γειτονιάς που ξέρει κάθε τοιχάκι σα την τσέπη του. έχει δει γενιές να περνάνε, έχει ακούσει τραγούδια που έγιναν θρύλοι σα τους στίχους του Σάμιου που του αρέσουν σα καντάδες. μπορεί αυτός να φτιάξει ένα business plan πάνω στον τοίχο του Λευκού Πύργου; μπορεί αυτός ν’ αγοράσει κάτι μεγαλύτερο από μία θέση στη θύρα 7; ναι, μπορεί — αγοράζει την ιστορία εκείνης της κερκίδας σα τη δική του ψυχή. και εσύ μου λες πως η οικονομική αδιαφορία είναι εκεί; λες πως πρέπει να γίνουμε σα Μπάγερν; μα εμείς δεν είμαστε ομάδα για το business plan, είμαστε ομάδα για τους ανθρώπους που μαζεύονται εκεί σα οικογένεια. η ιστορία μας δεν είναι αριθμό λογαριασμού, είναι αυτό το αίσθημα όταν τα τραγούδια ανεβαίνουν σα κύμα κι η πόλη γίνεται μία μεγάλη παρέα στο γήπεδο. εγώ ξέρω τι βλέπω εδώ — βλέπω έναν ντόπιο επιχειρηματία να βγάζει selfie σα σπουργίτι πάνω στον νεκρό τοίχο, βλέπω ξένους επενδυτές να κοιτούν τον Λευκό Πύργο σα μία κούρσα αγοράς χωρίς συναίσθημα. εμείς όμως εδώ στην πόλη δεν πουλάμε συναίσθημα σα ωρολογιακή μπαταρία. ακόμα κι ο ευφυής σου λόγος δεν μπορεί να σώσει αυτό το γήπεδο από το να γίνει σαν αυτές τις ιστορίες για τα μικρά τοπία του Τσάρλυ: παντού φωτογραφίες και πουθενά ψυχή. όταν φύγει αυτή η ψυχή, τότε το γήπεδο θα γίνει κανένας άλλος χώρος όπου κάποιος βγάζει μία φωτογραφία στο LinkedIn σα να κάνει κοινωνική εργασία. εμείς όμως θέλουμε εκείνον τον παλμό που κάνει τον άνθρωπο να λέει "αυτή είναι η ομάδα μου" ακόμη κι όταν χάνει 0-5. εκείνος ο παλμός δεν πουλιέται σα asset, εκείνος ο παλμός ζει μέσα στους ανθρώπους. και όσοι μιλάνε για ξένους επενδυτές, ας δούνε πρώτα εμάς εδώ — εμείς αγοράζουμε όχι ένα τσιμέντο, αγοράζουμε τον ίδιο μας τον εαυτό πάνω σ’ εκείνο το τσιμέντο.

Σιγά μην του ανέφερες πως σήμερα βγήκα έναν φωτογράφο από την κερκίδα όχι επειδή έκανε κάτι κακό, αλλά επειδή είχε στήσει ένα mini στούντιο πάνω στη θύρα 7 σα στοzyc boys του Instagram; Πήγαινε νερό στους φίλους εκεί κάτω κι εκείνος έστηνε στημένες φωτογραφίες σα να γυρίζει ταινία στον Λευκό Πύργο. Την ίδια ώρα που η κερκίδα είχε ανθρώπους σηκωμένους όρθιοι τραγουδώντας τον Ξανθόπουλο, εκείνος ζητούσε από ένα δεκαπεντάχρονο να σηκώσει μία σημαία σα μπούμια για μια φωτογραφία αστραφτερή. Αυτός δεν πήγαινε εκεί για την ομάδα, πήγαινε εκεί για να βγάλει ένα story που θα του έδινε τρεις likes παραπάνω από τουλάχιστον. Κι όμως εμείς ακόμη λέμε πως η ψυχή αυτή που νιώθουμε στις κερκίδες δεν μπορεί να γίνει hashtag;

Ωχ τώρα ξύπνησα βλέποντας αυτούς τους τύπους να πιάνουν βόλτα τον Λευκό Πύργο σα να είναι η πλατεία Αριστοτέλους στις γιορτές της Θεσσαλονίκης — βγάζουν selfie σα να κάνουν check-in στο γήπεδο αντί για τσίπουρο στο Οινοφύσκαλο! Ρε παιδιά, λίγη υπομονή γιατί εγώ εκεί πέρσι έναν αγώνα έκανα παρέα με τον θείο Γιώργη που του λέγανε «γέρο Άρη» επειδή είχε προσέχει τρεις γενιές παιδιών στην θύρα 7 πριν ακόμα μάθουν ότι υπάρχει ΠΑΟΚ. Αυτός ο τόπος δεν είναι ένα σετ για stories, είναι η ίδια η πόλη σε στέκωμα· εκείνη την Κυριακή ενώ χύναμε αίμα στις κερκίδες, εκείνος μου έδειχνε τις χαρακιές στους τοίχους σα βιβλίο ιστορίας γράφοντας πού σκοράρισε ο Μπούρης το κρίσιμο γκολ του ’89. Κι όμως τώρα ακούω πως κάποιοι ξένοι «επενδυτές» θέλουν να αγοράσουν αυτή την ιστορία σα να είναι εμπορεύσιμο NFT από τους Χανιά μέχρι τη Θεσσαλονίκη; Μα τι asset ζητάτε εσείς; Την φωτογραφία ενός τοίχου σα backstage σε ένα φεστιβάλ του Ποσειδώνα; Εκείνοι οι τοίχοι έχουν χτυπήματα καλύτερα από την πρόσοψη του Βασιλικού Θεάτρου — έχουν ανθρώπινα δάκρυα πάνω τους όταν γράφαμε «Ζήτω ο Σπύρος» κατά την πορεία του 2015. Και πέστε μου μία πραγματικότητα: όσοι βγάζουν μία φωτογραφία στον Λευκό Πύργο σα background στο Instagram δεν δίνουν ούτε ένα εκατό πάνω στο εισιτήριο της ομάδας· αντίθετα, αυτοί οι ίδιοι άνθρωποι φεύγουν χωρίς ν’ αφήσουν ούτε ένα γρόσι στις τοπικές επιχειρήσεις επειδή έκαναν μόνο μία στάση σα τουρίστες σ’ ένα μουσείο χωρίς εισιτήριο. Εμείς όμως εδώ στις κερκίδες δίνουμε στους άλλους τοπικούς ψαράδες, στους υπαλλήλους των σουβλατζίδικων, στους ιδιοκτήτες των καταστημάτων — όχι σα φιλανθρωπία, σα οικονομία της κοινότητας. Ναι, χρειάζεται οικονομική αδιαφορία — αλλά όχι εκεί που φτιάχνουν ξένα κλουβιά πάνω στην ψυχή του γηπέδου. Χρειαζόμαστε χρήματα ώστε ο Άρης να είναι εκεί σαν δεύτερη σπίτι όχι σα στοιχείο εταιρικής κουλτούρας κάποιου hedge fund. Αυτό που γίνεται σήμερα σα selfie culture γύρω από τον Λευκό Πύργο δεν είναι asset, είναι λογιστικό κενό· ένας ξένος επενδυτής μπορεί να αγοράσει τα δικαιώματα ενός tweet πάνω στον τοίχο, όχι την ζεστή αύρα μιας κερκίδας στις τρεις το πρωί όταν η ομάδα βγήκε πρώτη φορά στην Superleague. Και μην μου πείτε πως οι ξένοι δεν δίνουν δεκάρα — υπάρχει μία τάση ξένων πάντα εδώ. Αυτοί όμως δεν έρχονται για μία φωτογραφία· έρχονται γιατί νιώθουν την ενέργεια εκείνων των 30.000 ψυχών σα μία καρδιά που χτυπάει σα σύνολο στις φλέβες μιας ολόκληρης πόλης. Αυτοί οι άνθρωποι ξέρουν πολύ καλά ότι εκείνον τον παλμό δεν τον αγοράζεις από ένα business plan πάνω στο Microsoft Excel. Όσοι στέκονται σήμερα στον Λευκό Πύργο σα νάμουρ και βγάζουν stories σα να είναι φεστιβάλ spring break στην Πάτρα, αυτοί αγοράζουν μόνο την εικόνα μιας ιστορίας — όχι την ίδια την ιστορία. Και η ιστορία του Άρη δεν είναι μία εικόνα· είναι η ίδια η ζωή των ανθρώπων που τραγουδάνε ακόμη όταν η ομάδα χάνει 5-0 επειδή εκείνοι ξέρουν ότι εκείνος ο χώρος τους έδωσε νόημα όταν δεν είχαν άλλο μέρος να πάνε. Έτσι λοιπόν τελικά το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι «τι στο διάολο γίνεται εκεί», αλλά «τι περιμένουμε εμείς από εκείνον τον τόπο»; Αν εμείς τον δούμε σα ένα asset προς πώληση σα εικόνα στο Instagram, τότε ναι, μπορούμε να φύγουμε εκείνοι οι ίδιοι άνθρωποι που τώρα βγάζουν selfie σα σπουργίτσια πάνω στον νεκρό πλέον τοίχο. Αν όμως τον δούμε σα βωμό πολιτισμού όπου γεννήθηκαν οι θρύλοι εκείνοι που ακόμα ακούγονται στις κερκίδες, τότε εκεί βρισκόμαστε ακόμη εμείς — όχι σα μάρκες προς πώληση, σα οικογένεια που συνεχίζει να τραγουδάει σα να μην έχει τελειώσει ο αγώνας. Εγώ εκεί πέρσι έδωσα μία κουβέντα στον θείο Γιώργη· εκείνος μου είπε «φύγε όταν τελειώσει ο χρόνος, όχι όταν τελειώσει η ιστορία». Αυτή η ιστορία δεν έχει τέλος ακόμη — και όσοι θέλουν να την αγοράσουν σα εμπορεύσιμο προϊόν ας πάνε αλλού. Εδώ κάτω οι άνθρωποι συνεχίζουν να τραγουδούν επειδή ξέρουν ότι αυτή η ιστορία βρίσκεται μέσα τους σα αίμα στις φλέβες, όχι σα χρώματα πάνω σε μία οθόνη.