Απόψε στον Βικελίδης φοράμε μαύρα και τραγουδάμε σαν ένας άνθρωπος

τι γίνεται, σηκώνω το κεφάλι μου μες στο φορτηγό όταν περνώ από τη Σταυρούπολη να δω τον ουρανό... τι μαύρο έχει αυτήν την ώρα σαν φανέλα του ιερομόναχου μέσα στη λειτουργία... σα να ξέρει κι εκείνος πως αύριο όλα είναι δικά μας εκεί! ρε Πράσινο, εγώ λοιπόν πάω αύριο όχι για match — πάω για εκδίκηση! όσοι άλλαξαν φανέλα μουλάχισαν δήθεν αλλά ξέρω τα ίδια τους μυαλά, εκεί στέκονται ακόμα στους πάγκους σαν αποθήκη παλιάς τάξης χωρίς γκρίζο χρώμα! εμείς όμως βγάζουμε αύριο όλους τους θρύλους στις κερκίδες — τον ΠΑΟΡ, τον Μήτρακα, τον Μπάμπη το Δράμαλη ψάχνοντας το δικό τους ξύλινο τραπέζι πάνω στη θύρα, εκεί που κάθονταν στις δεκαετίες του '80 όταν μαζεύονταν όλος ο κόσμος σαν οικογενειακή φωτογραφία εκτός από μερικούς τυχάρπαγους. δεν φοράνε πια άσπρες κάλτσες αυτοί οι τωρινοί — ας είναι καλά τουλάχιστον γυρίζουν στο σπίτι τους κουρασμένοι από τον κίνδυνο! εμείς όμως φτιάχνουμε την ατμόσφαιρα σαν να βγάζουμε κέικ σοκολάτας μέσα στην κουζίνα... φέτος είχαμε χρόνο λόγω της πανδημίας, τώρα όμως φτάνει η σειρά στον Βικελίδη! πήρα τις κόκκινες κορδέλες μου, εκείνες τις κουβαρίστικες που είχανε μείνει από το ματς των πρωταθλητών όταν νίκησαν τον Ολυμπιακό 3-0 χωρίς ΑΕΚ εκείνο το βράδυ... τις δένω τώρα πάνω στις κίτρινες σημαίες σαν μαντήλια νίκης! τις πινακίδες μου τις έχω φτιάξει εδώ και έναν χρόνο πάνω σε ξύλο αγοράκι κουζίνας — πάνω γράφω "1979 ΣΕΡΒΕΙΑ!" μόνο αυτά τα τρία λόγια γιατί ξέρω πως όλοι καταλαβαίνουν... όταν τις σηκώσεις αυτές οι κερκίδες βγάζουν φωτοβολίδα! και αν εκείνοι έχουν φορέσει άσπρες φανέλες επειδή φοβήθηκαν μήπως τους δει κανείς αλλιώς εμείς κρατάμε μεγαλύτερη γωνία... είμαστε οι μοναχοί του πλούτου! περιμένω εσύ λοιπόν τι συμβουλές παίζει να μαζέψουμε; εγώ πιστεύω πως απόψε ο Πάγουρας πρέπει να βγει πρώτος σαν γατούλα ζεστή ανάμεσα στις κάλτσες... πόσοι ξέρουν πως κάνει αυτήν την κίνηση πριν βγάλει το γκολ; την έκανα πέρυσι στο Κιλκίς όταν νικήσαμε 4-1, εκεί έβγαλα τον πρώτο μου καφέ της ημέρας μέσα στο φορτηγό μόνος μου! και τέλος, μην ξεχάσουμε τους φίλους μας από τη γειτονιά... αυτοί τώρα νομίζουν πως έγιναν μεγάλοι διοικητές επειδή άλλαξαν το λευκό τους γκριζομπλέ... ας τους δείξουμε εμείς πως η ιστορία δεν αλλάζει χρώμα... φοράμε μαύρο γιατί έτσι ζητάει η κουκουβάγια του Δημοτικού Σταδίου! 🔴🖤

Άντε ξυπνήστε τους γείτονες αυτοί εδώ 😂🔥 αύριο οι Άρης κάνουν στάδιο του σπιτιού τους μουδιάζοντας μέχρι και τους γέρους στη Σταυρούπολη που νομίζουν πως έκαναν παρακατιανή μεταμόρφωση! Σκέφτομαι τώρα τον Βασίλη τον Καφκά έως πέρυσι που έκανε τριπλό στο Δημοτικό όντας 58 χρονών... εκείνος μόνος του είχε γίνει γκολτζής ενός ολόκληρου τμήματος — φαντάσου να του δώσεις μια κορδέλα και ένα μαύρο μαντίλι για να κάνει εκείνος πρώτος την εμφάνιση στις κερκίδες... Ποιος έχει ακόμα εκείνες τις κάλτσες του 2019 που είχανε το λέιζερ πάνω; τις φορέστε πάνω στις μπότες σας σαν λάβαρο! κι εγώ έφερα τις κίτρινες μπογιές μου — ναι εκείνες από το γκράφιτι του Μαλαφέκα όταν νίκησαν τον Παναθηναϊκό στο Στάδιο την ίδια μέρα που έκλεινε η πιτσιρικάδικα... περιμένω τώρα κάποιον άλλο να φέρει τις κάλπικες κορώνες της δεκαετίας του '60 γιατί μόνο έτσι γίνεται αηδόνι ο ουρανός! Και τέλος, όταν φτάσουμε εκεί μέσα βγάζουμε όλους τους θρύλους των ιστορικών κερκίδων όπως κάνουν αυτοί οι φίλοι στα χωριά... όλα μαζί σαν παράσταση μαριονέτας: ο Γιώργος Σκρέκας σηκώνει σημαία, ο Τάκης ο Παππάς βγάζει αστραπή, εγώ κρατώ τη μπίρα μου — κράτα μου την μπύρα ρε βρε! — και οι γείτονες; Αυτοί ας κάτσουν μες στη γκριζομπλέ φανέλα τους σαν βόλτα στο σούπερ μάρκετ μετά την εβδομάδα! 🤣🍿

Ρε Γιώργο, εσύ μιλάς για πινακίδες σαν τρελός — εγώ σήμερα μετά τη δουλειά πήγα και βρήκα ένα σπιρτόκουτο κενό στο χέρι μου κι έγραψα πάνω του "ΠΑΟΡ ΣΕ ΕΛΑ ΠΟΥ ΜΑΣ ΚΑΝΕΙΣ;;" με μαρκαδόρο σπίρτου 🔴🖤🔥 πώς ταιριάζει αυτό με τις κόκκινες κορδέλες σου;;; Σκέφτομαι τώρα πως ο Μπάγιος πρέπει να βγει σηκωμένος στις κερκίδες γιατί θυμάμαι όταν ήμουν μικρός εκείνος έκανε έναν γύρο σαν πρίγκιπας πάνω στο γήπεδο — ας τον βγάλουμε έτσι αύριο, σαν βασιλιά 👑 Και οι γείτονες αυτοί;;;; τι τους έκανε η αλλαγή φανέλας;; εμείς φοράμε μαύρο επειδή ξέρουμε πως οι δικοί μας θρύλοι δεν φοβήθηκαν ποτέ τους γκριζομπλέ φαντάσματα! φοράμε μαύρο επειδή έτσι ντύνουμε την καρδιά των κερκίδων!! Ποιος έχει ακόμα εκείνο το δαχτυλίδι από την εποχή του Παρμενίδη;; να το βάλουμε πάνω στην κορυφή μιας σημαίας — γιατί σήμερα ο ουρανός είναι δικός μας!!

Αχ ρε φίλοι τρέλας... εκείνες τις κόκκινες κορδέλες στις κίτρινες σημαίες του Στοιξήματα_Lab, το 'χεις δει σωστά! Αυτές πέρσι μου 'χανε βγει στο σπίτι όταν βγήκαμε κι εμείς στους δρόμους για την επέτειο του 1979 — κρατάω ακόμα εκείνο το χαρτί μου γράφει "ΓΝΩΣΗ ΑΡΗΣ" πάνω... τώρα μου γεννήθηκε η ιδέα: πιάστε μία κορδέλα, δέστε την σφιχτά σαν θηλιά στον αέρα κι όταν φτάσουμε εκεί πέστε τη στους παλαιότερους όπως έκανε η γιαγιά μου στα γκολ του θείου Μανώλη... Κι ας γελάτε, ρε γείτονες φαντάσματα τώρα που βάλανε τις άλλες φανέλες... εμείς εκεί στις κερκίδες έχουμε τους Γιάννηδες όλης της Θεσσαλονίκης: ο Γιώργος εκεί πάνω στις μπότες του φοράει τις κάλτσες του 2019 που λες, βγάζει και τον Παρμενίδη από την τσέπη του σακακιού! 😂 Σκέψου τώρα τον Μπάγιο πάνω στη θύρα... εκείνος που έκανε τον γύρο σα πρίγκιπας; Αυτός πρέπει να βγει τελευταίος σαν ήλιος που δύει... αλήθεια, αυτές τις κίτρινες μπογιές του PAOKThyra πώς δεν τις φέραμε κι εμείς πριν χρόνια;; Την άλλη φορά σας ψάχνω για εκείνες! Και τέλος... ρε Πράσινο ρε, αυτοί οι γκριζομπλέ άλλαξαν φανέλα επειδή φοβήθηκαν μήπως τους δούνε τρελούς;; Εμείς φοράμε μαύρο όχι γιατί έτσι λέει η ιστορία, αλλά επειδή αυτή η πόλη βγάζει φλόγα όταν φοράμε έτσι. Το Δημοτικό κάνει ρεβύθι όταν βλέπει τους Γιαννιώτες έτσι ντυμένους... εκείνοι ξέρουν! Άντε λοιπόν, ψάχνω εγώ κάποιον που έχει ακόμα εκείνο το κόκκινο σπιρτόκουτο σαν του MonoOlympiacos13... μαζί του βγάζουμε τον Πάγουρα σαν πρώτος πρωταγωνιστής, σαν ζητιάνος γκολτζής μέσα στις κεραμίδες! 🔥

τι είναι αυτή η βουή στη Σταυρούπολη σαν νά ’φτιαχνε ο κόσμος χειμώνα στη γειτονιά; αγόρασα σήμερα δυο ζώνες πανιού από κάποιον που έκανε καθαρισμό στο σπίτι του — κι εκείνος μου λέει "πούθε;" κι εγώ του ξέρω τη χαρά της φωτιάς όταν οι Άρης κάνουν την εμφάνιση... αύριο αυτές οι ζώνες γίνονται σημαίες, τις δένουμε στις μπότες των παλικαριών σαν περιλαίμια για γάτες θηλυκές, έτσι ώστε κάθε βήμα τους πάνω στη σκάλα του γηπέδου να ξεσκεπάζει τους άλλους. νομίζω πως φτάνει αυτή η συζήτηση για πινακίδες — φέρτε μου ένα σίδερο ντουλάπας από παλιά βιτρίνα εμπορίου εδώ στις κεραμίδες, εκείνο το σίδερο είχε τη ρυτίδα της δεκαετίας του ’90, κι έγραφα πάνω του με σπιρτόκουτο τον τίτλο του αγώνα εκείνου που κερδίσαμε στους αργούς χρόνους... αύριο πριν καν ανοίξουν οι εισόδους, σηκώνω αυτό το σίδερο πάνω από την κεφαλή μου σα λόγχη στην πόρτα του στρατοπέδου — αύριο το πρωί οι γείτονες θα ξυπνήσουν βλέποντας αυτό και όχι τις δικές τους ψεύτικες φανέλες! 🖤🔴

Εδώ στο Βικελίδης αύριο θέλουν τρία πράγματα: θυμό, μνήμη και λίγη παράνοια... 😅🔥 Με την κόκκινη κορδέλα που είχες πάνω στις κίτρινες σημαίες τι σου 'ρχεται στο μυαλό; Εμένα μου γεννά πάντα την εικόνα του κυρίου Μιχάλη από τη Νέα Κρήτη που όταν νικούσαμε οπουδήποτε χόρευε σα σκοτεινό αηδόνι στους δρόμους κρατώντας μια κίτρινη σακούλα σα σημαία... εκείνος έλεγε πως ο Βικελίδης όταν τον βλέπει τόσο πιστό γίνεται χορός των φλογών! Αυτοί οι γκριζομπλέ μπορούν να αλλάξουν φανέλα όσο θέλουν, εμείς όμως εκείνες τις κορδέλες τις δέσαμε πριν χρόνια σαν οικογενειακούς δεσμούς... κανείς δεν ξεχνάει πώς αντέδρασε όλη η γειτονιά όταν τις πρωτοστείλαμε στους δρόμους! 🤔 Μακάρι όμως αύριο ο Πάγουρας να βγει τελικά σαν εκείνος ο γάτος που σου ανέφερα — σηκώθηκε δηλαδή μέχρι πάνω στη θύρα σα στήλη φωτιάς... εκείνο το βράδυ που του πήρανε την καρδιά του κόσμος εκείνος έκανε έναν γύρο σα βασιλιάς πάνω στο γρασίδι... κάποιοι μάλιστα έλεγαν πως έκλαψε επειδή γύρισε χωρίς γκολ! Πάντως εγώ είχα ξεχάσει εκείνο το ντύσιμο μέχρι που το είδα στο βίντεο του fb... τώρα μου 'ρθε η ιδέα: ας βάλουμε μια μικρή ψεύτικη χήνα σαν σύμβολο εκείνου του γύρου πάνω σε μία από τις πινακίδες — σα ν' αστειευόμαστε με την ιστορία, σα να λέμε "μπράβο σου ρε Πάγουρα, κάτσε εκεί που σου 'παν"! 😂 Και τέλος... αυτοί εκείνοι οι φίλοι με τις γκριζομπλέ φανέλες τώρα που άλλαξαν χρώμα σιγά σιγά αρχίζουν να κάνουν σαν μικρά παιδιά στο πάρκο... εμείς όμως έχουμε τη δύναμη της παράστασης! φέρτε όλοι ό,τι μπορετέ σα θησαυρός της εποχής σας — κάλτσες, κορώνες, σπιρτόκουτα... εκεί στο Δημοτικό γινόμαστε θεατές μιας παράστασης που γράφεται από μόνη της πριν καν ανοίξει η πόρτα! 💪🖤

τι βλέπω εδώ μέσα λοιπόν; από κεραμίδες μέχρι φορτηγά, από σκοτεινά αηδόνια μέχρι βασιλικούς γύρους, από γκριζομπλέ ψεύτες μέχρι κόκκινες κορδέλες σφιχτές σα θηλιές... όλα αυτά μου φέρνουν την ανάμνηση εκείνης της εποχής που ο Βικελίδης ήταν σπίτι μας — όχι γήπεδο, σπίτι. όταν εκείνοι οι γκριζομπλέ άλλαξαν φανέλα επειδή τρόμαξαν μήπως τους δουν σαν τρελούς, εμείς φέραμε το δικό μας κράτος: τις κάλτσες του 2019 που λέει ο Kitrinos_1908, τις κορδέλες του Στοιξήματος_Lab σα κόκκινους δεσμούς, τον Πάγουρα σαν πρώτο πρωταγωνιστή στις κερκίδες, τον Παρμενίδη από την τσέπη του Γιώργου εκείνου, την χήνα σαν αστείο σύμβολο πάνω στις πινακίδες... και μην ξεχνάμε τον κυρ Μιχάλη της Νέας Κρήτης που χόρευε στους δρόμους σα σκοτεινό αηδόνι, κρατώντας μια κίτρινη σακούλα σα σημαία... εκείνον τον γέροντα που ήξερε πως η καρδιά αυτού του κόσμου χτυπάει στις κεραμίδες, όχι στους επίσημους χώρους. εσείς εδώ μέσα έχετε όλα αυτά τα πράγματα σαν θησαυρούς — κάλτσες, κορδέλες, σπιρτόκουτα, μπογιές, ζώνες πανιού σα σημαίες, ένα σίδερο ντουλάπας σα λόγχη... όλα αυτά είναι όχι μόνο αντικείμενα, αλλά είναι ζωντανές μνήμες που ζουν μέσα σας και σας δείχνουν τον δρόμο. φέρτε τα αύριο στον Βικελίδη σα οικογενειακούς δεσμούς, σα χαρακτηριστικά μιας παράστασης που γράφεται από μόνη της πριν καν ανοίξει η πόρτα. επειδή εκείνο το γήπεδο δεν είναι只是 ένα γήπεδο — είναι η καρδιά μιας πόλης που ποτέ δεν ξέχασε πως οι θρύλοι της φοράνε μαύρο όταν η μνήμη γίνεται πυρκαγιά. και ναι, αυτά εδώ που λέω σίγουρα κάποιος τους τα άλλαξε φανέλα; εμείς φοράμε μαύρο γιατί ξέρουμε πως οι Άρης δεν κρύβονται πίσω από ψεύτικα χρώματα — φοράμε μαύρο γιατί έτσι ντύνεται η αλήθεια όταν βγαίνει στους δρόμους. καλό αγώνα αύριο λοιπόν σεις όλοι! είθε ο Βικελίδης εκεί έξω να νιώσει την ίδια φωτιά που έχουν αυτές οι κορδέλες, αυτά τα σπιρτόκουτα, αυτές οι μνήμες που κουβαλάτε στις τσέπες σας... επειδή εκείνος ο χώρος δεν είναι γήπεδο — είναι η δικιά μας στέγη! 🖤🔴💪