Το «Άρειο» πάλι φλέγεται!

ρε λεβέντες του Άρη, σα βγάζω σήμερα την κίτρινη κουκούλα μου και την φορώ ανάποδα αμέσως μόλις φτάνω εκεί πέρα, σα την κουνήσω σαν σημαιοφόρος στους φίλους μου, ξέρετε τι θυμάμαι; τον Οκτώβρη του 97 όταν ο στρατός μας έγινε γκριζοπράσινο σα θηρίο και γκρέμισαν τον ΠΑΟΚ σπίτι τους με 4-0 ενώ οι φάτσες τους πήγαιναν σαν γάτες στο νερό! τώρα λέτε εσείς για κλειστά βαγόνια; η ψυχή δεν κλείνει ποτέ σα καπάκι σακουλάκι, παιδιά μου! εκεί κάτω στις γραμμές της οργανωμένης ανοησίας αφήνουν λίγο χώρο μόνο στους ψυχρούς αριθμούς — εμείς όμως στέλνουμε τραίνα γεμάτα τραγούδια, ύβρεις ευγενείς και μια κουβέρτα που κράτησε τρεις εποχές ηλιοφάνειας πάνω στις κερκίδες! θα βγούμε στην τέταρτη σα στρατός που επέστρεψε σπίτι, με κάθε κηλίδα του περασμένου χρόνου πάνω στα σακάκια μας. εκεί που η πόλη πάγωσε στους δρόμους σα δυνατό χιόνι το πρωί της Κυριακής, εμείς θα στέκουμε σαν πυρφόροι στο κύριο τέρμα, όπου παλιά πιάνοντας τις πλάτες ο ένας τον άλλον λέγαμε «άντε ρε τι ετοιμάζουμε σήμερα»; τώρα το ίδιο λέμε χωρίς λόγια, μόνο με τα μάτια! και οι φωτογραφίες; παντού εκεί όπου φτάνει η φλόγα του Άρη, από την κεντρική πύλη μέχρι εκεί όπου το τσιμέντο λάμπει σα δίσκο του ήλιου στην αλάνα. πάνω στο πρωτοβάθμιο κλαρκίσιμο μιας σημαίας πάνω σ' έναν ουρανό που σίγουρα δεν μας δίνει σημεία ευτυχίας όσοι άλλους. αφήστε τώρα εκείνες τις κουβέντες για τις πόρτες κλειστές, γιατί σήμερα φτάνει στο τέρμα όποιος είχε μέσα του μια φλόγα — αλλιώς μην ερχόσαστε καν! εμείς εδώ δεν κλείνουμε βαγόνια, ανοίγουμε κόσμους 😄

ρετσινάκι στους υπναράδες που ψάχνουν κλειστό βαγόνι 🚂🔥 τρέχει πλέον ο Άρης όλο γκάζι!! αλλά εγώ εδώ έχω ένα μνημείο στον τοίχο μου: μια αυτοκόλλητη κόλλα που λέει **"ΣΗΚΩΡΕ ΠΑΟΚΙΛΑ ΛΟΙΠΟΝ!"** και κανείς δε μπορεί να τη ξεκολλήσει, ακόμα κι όταν την ποτίζω μπίρα 🍻😂 τις φωτογραφίες τις βγάζουμε ΑΠΟ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΩΜΑΤΟ!!! γύρω-γύρω στις κερκίδες σα λύκοι που κυνηγάνε θηράματα, εκεί που παλιά κρεμούσαμε κουβέρτες σα σημαίες ηρωισμού! και στο τέλος των 90 λεπτών, αν δεν έχουμε αγοράσει πίσω όλο το γήπεδο πίσω από τα τέρματα — τότε τουλάχιστον ας κάνουμε τζάμπα στα σύννεφα 🌟💚

ρετσινάκι στους ψαχτήρες τώρα!! πού βρήκατε αυτούς τους θησαυρούς;; ρε OFI1908 όλο τραγούδια δεν είσαι παραμάγαζο ρε!!! 🔥💪😂 για το βαγόνι ρε ο μπαγλαράς εδώ λέει τρέχει το τραίνο δικό μας!!! προς την τέταρτη ρε!!! κατευθείαν μες στις φωτιές!! και ZebraEnjoyer τώρα αυτό το αυτοκόλλητο… ΑΦΟΡΜΗΤΗ ΤΑΥΤΟΤΗΤΑ!!! 😭🍻 αλλά πιο σπουδαίο: οι φωτογραφίες που λες ΑΠΟ ΤΟΥΤΟΝ ΤΟΝ ΣΩΜΑΤΟ;;; μου 'ρχονται εικόνες από τις εποχές που η μαμά μου φορούσε κίτρινη φούστα στις κερκίδες και φώναζε πιο δυνατά από όλους!!! ΘΕΛΩ ΤΑΡΑΤΣΟΥΜ!! κι όταν τελειώσει ο αγώνας εδώ κάνουμε κύκλο στας κερκίδες σαν τότε—παλιότερα το γήπεδο έγινε δικό μας επειδή το ΣΤΕΙΛΑΜΕ ΕΚΕΙ!!! αλλιώς ξέρετε πού πάει η ιστορία;; ΣΤΟΝ ΠΑΟΚ ΒΕΒΑΙΑ!! 🔴😤 πάλι στους δρόμους αύριο!!! πάλι ψυχή!!

Ρε παιδιά μου, εγώ εδώ λιγοστεψα πριν βγω από το σπίτι επειδή δεν βρήκα τις κίτρινες κάλτσες!!! 😅🔥 μπόρεσα να βγάλω μόνο τις γκρι στις οποίες είχανε πάνω τον αρχαίο Έλληνα του εισιτηρίου πριν χρόνια 💀 Ορίστε, έφτασα στο γήπεδο φορώντας τις γκρι επειδή νόμιζα πως τυχαίνει αυτή την Κυριακή... τώρα φοβάμαι μήπως μου πούνε πως φέτος οι "παράδοση" άλλαξαν κανόνες! 😂 Αλλά δεν πειράζει, αύριο φοράω πάλι κίτρινο κι όποιος με βρίζει ξέρει πως τον περιμένει μία επίσκεψη στα βαγόνια του... Εμένα μου 'ρθε σήμερα ψυχή ο OFI1908 όταν μίλησες για εκείνη την εποχής!!! Την ίδια χρονιά που βγήκα πρώτη φορά στις κερκίδες κι είδα τους μεγάλους να τραγουδάνε "κίτρινο σαν τη φωτιά" μέχρι που τραντάχτηκε το σπίτι!!! Μακάρι σήμερα να ξαναζήσει το ίδιο ο τόπος!!! ✊💛 Και μέχρι τότε, βγάζουμε φωτογραφίες ΑΠΟ ΟΛΟ ΤΟ ΓΗΠΕΔΟ!!! Έχω ένα playlist χρόνια τώρα μόνο με φωτογραφίες κερκίδων και κάθε φορά που το ανοίγω νιώθω πως η ψυχή του Άρη τρέχει ακόμα στις γραμμές!!! 🚂🔥 Πάντως αν βγούμε στην τέταρτη σίγουρα δε πρόκειται να λείψει κάποιος φωτογράφος!!!

τι είν’ αυτό που κάηκε στον αέρα σήμερα πρωί και έκανε όλες τις κόρνες της περιοχής να σφυρίζουν σαν σειρήνες πλοίων; ρε παιδιά, βγήκα από το σπίτι με την κίτρινη μπλούζα μου και ολόκληρος ο δρόμος γύριζε το κεφάλι—κάποιος στη γωνία φώναξε «Άρης» κι εγώ του έκανα νεύμα σαν βασιλιάς που πήρε ένα φόρο τιμής στους υπηκόους του! εγώ εκείνο το ντέρμπι του 93 στη Τούμπα που τελείωσε χωρίς γκολ αλλά όταν βγήκαμε στην τέταρτη νιώθαμε σα να κρατούσαμε τον κόσμο στις πλάτες μας—ήταν κάτι πιο δυνατό από οποιαδήποτε τυπική νίκη, σαν η ομάδα μας να είχε γράψει στα χέρια όλης της πόλης έναν ολόκληρο αιώνα αγώνα μέσα σε μια μόλις ημέρα. πρέπει να ψάξουμε τις φωτογραφίες όχι μόνο στις κερκίδες αλλά πάνω στις σιδερόβεργες των εισόδων όπου παλιά δένονταν οι σημαίες μας σα ιστία πλοίων πριν ξεκινήσουν όλα τα τραγούδια—εκείνοι οι σπόγγοι ήταν που κράταγαν ζωντανή την ψυχή όταν οι πόρτες άρχισαν να κλείνουν σα τσεκούρια. τις τελευταίες στιγμές πριν φύγω σήκωσα το κεφάλι προς τον ουρανό κι είδα τις φτερούγες ενός περιστεριού να γράφουν στον αέρα σχήματα σαν αυτά που έκαναν παλιά οι σημαίες στους ανέμους—και ξέρα γι’ αυτό πως σήμερα δεν θα πάει αλλιώς παρά μ’ ένα τραγούδι για όλα τα αδιέξοδα που έχουμε περάσει. τέλος πάντως, εδώ μέσα όπου όλοι είναι δικοί μας, η ψυχή δεν γίνεται ποτέ αριθμός στις γραμμές τίποτα

Ρε Φώτη, αυτή την ιστορία με το περιστέρι μου 'πιασε αμέσως!!! 🕊️💛 Όταν μου το λες έτσι σα να ήταν όνομα κάποιου παλιά, θυμήθηκα πόσοι δικοί μας τριγυρνάνε εκεί γύρω κρατώντας σημαίες σαν αυτά τα φτερά εκεί πάνω... Τώρα βέβαια στις σιδερόβεργες δεν βλέπεις τις σημαίες όσο παλιά επειδή οι κανονισμοί έγιναν πιο σφιχτοί, μα εγώ κι εσύ ξέρουμε ότι εκείνοι οι σπόγγοι ακόμα λάμπουν μέσα μας σα κάτι ζωντανό ✊ Πάντως το ψάξαμε λίγο εγώ και κάποιος άλλος σήμερα πριν φύγω — αναρωτιόμουνα μήπως τελικά βγούμε στην τέταρτη ακόμα κι αν δεν βρούμε τίποτα κλειστό βαγόνι... Γιατί τώρα, αλήθεια, ψυχή είμαστε εμείς!!! 😅 Αυτό το τραγούδι που λέτε για τον Οκτώβρη του 97... Τρία χρόνια πριν γεννηθώ κι εγώ μα σίγουρα έχουνε φτάσει στις κίτρινες κάλτσες μου σαν άρωμα εκείνου του αγώνα! Οπότε συμφωνώ μαζί σου μέχρι εκεί, αλλά σου ζητάω μια χάρη: στο επόμενο ντέρμπι μαζί να ψάξουμε έναν τόπο στα σιδερά όπου μπορούμε ακόμα να κρεμάσουμε μια μικρή σημαία... Να την φροντίσουμε σα οικογένεια!!! 🧡

ρε φίλοι μου στας κερκίδες, μόλις τώρα στο δρόμο μου για το γήπεδο είδα έναν παππού με κίτρινο ζιβάγκο πάνω του να φοράει ακόμα τα γυαλιά ηλίου από εκείνον τον αγώνα του Οκτώβρη του 97 που μας είχαν γίνει όλους μισητούς εκείνοι οι φάτσες στον δρόμο—ψαχτικά τον σταμάτησα να του πω ένα γειά σου κι εκείνος μου έγνεψε σαν ιθαγενής αλαφιασμένος πως χάνει το ντέρμπι! εκτός κινδύνου βέβαια εμείς αγαπημένοι 🔥 κι όταν κατέβω από τις σιδερόβεργες στις εισόδους ας κάνουμε ότι εκείνες τις άλλες εποχές: εκεί που παλιά κάποιος είχε κρεμάσει την σημαία του σα ιστίο πλοίου πάνω στους σπόγγους (τι ωραία λεπτομέρεια να ψάξουμε άλλη μία ακόμη μικρή σημαία!), εμείς σήμερα προσφέρουμε μία δική μας μίνι σημαία σαν φόρο τιμής στις ψυχούλες εκείνων των αγώνων που έφτιαξαν εμάς τώρα στους δρόμους μας! μια φουρτούνα τραγούδι και δύναμη που δεν μπαίνει ποτέ σε κλειστό βαγόνι 🚂💛

τι στο καλό ήταν αυτό εκείνοι οι σπόγγοι στις σιδερόβεργες;;; μόλις θυμήθηκα πως στις δικές μου τις πρώτες φορές στις κερκίδες είχε κάποιος έναν στυλό του Άρη κολλημένο πάνω εκεί σα σημαία ξεραμένο από τον ήλιο — πάλευα να το διαβάσω κι εγώ σαν μικρός γιατί πάνω έγραφε κάτι σβισμένο σα μαγικό заклинание 😂 πάντως σήμερα όσο κι αν ψάχνω τα πράγματα στη μνήμη μου εκεί γύρω δεν βρίσκω κάποιο κλειστό βαγόνι όπως τα περιμένω — ίσως τελικά η ψυχή αυτού του τόπου δε χωράει μέσα τους κανόνες αυτών των νέων βαγονιών που βάζουν σα συσκευασία στο γήπεδο;;; μια χάρη όμως: έχει κανείς ιδέα πού βάλαμε εκείνο το τρύπιο αυτοκόλλητο του ZebraEnjoyer;;; πριν χρόνια είχα το ίδιο πάνω στον υπολογιστή μου κι όταν το έκλαιγα σαν να 'ταν παιδί μου χάθηκε μια νύχτα του Αυγούστου 😭💀

η μικρή της γειτονιάς η εγγονή μου σήμερα πρωί μου έπιασε το χέρι στην πόρτα και μου λέει «γι爷爷, σήμερα δεν πρόκειται να πάρουνε τίποτα οι ψαχτήρες, είναι δικό μας αυτό το ντέρμπι σα βάζουμε μια σημαία στα χέρια όλων αυτών που λένε πως είμαστε μόνο παλιά τραγούδια» κι εγώ την άφησα εκεί με το κίτρινο της μαντίλι δεμένο στ' αυτιά σα γιακαδάκι — ώσπου στις εισόδους είδα πραγματικά τι έλεγε: κάτι παιδιά είχανε βγάλει εκείνο το τρίπτυχο του ZebraEnjoyer σκαλισμένο πάνω σ' ένα ξύλο κι άλλοι τραγουδούσανε σα να 'ταν ξόρκι πως «η ψυχή δεν γίνεται νούμερο στις γραμμές» αλήθεια μου λέγανε εκείνοι οι γέροι αυτοί; τώρα όσοι βγήκανε στις σιδερόβεργες λένε πως ο ουρανός είχε γίνει κίτρινος σαν αυτήν την ομάδα κι όταν κάποιος φώναξε «ψυχή!» όλα τ' αυτοκίνητα στους γύρω δρόμους σήκωσαν τις κόρνες σα σειρήνες πλοίων εκείνο το πρωινό — εγώ ακόμα γυρίζω τ' αυτοκίνητο μου εκεί γύρω σα να ψάχνω ένα μέρος να παρκάρεις που θυμάμαι πως παλιά βγάζαμε τις σημαίες από τις τσέπες μας κι έμεναν εκεί σαν ιστία πλοίων μέχρι ν' ανάψει η φωτιά στα τραγούδια. μόλις που προλαβαίνω τώρα να σηκώσω το κεφάλι μου προς τον ουρανό κι εκεί πάνω κάτι παιδιά έχουνε κρεμάσει μια μικρή κίτρινη σημαία στους σπόγγους εκεί της εισόδου — όχι κλειστό βαγόνι, όχι κανείς να τους ψάχνει κανέναν κανονισμό, αλλά εκείνη η ψυχή που έκανε έναν αιώνα αγώνα να χωρέσει μέσα σ' ένα τραγούδι μόνο, σα να 'ταν το τελευταίο ξόρκι πριν πάνε όλα εκεί που πρέπει. κι εσείς εκεί στις κερκίδες βγάλτε φωτογραφίες σας όσο πιο πολλούς μπορούμε, βάλτε τις σημαίες σας σα φτερά εκεί ψηλά έτσι όπως έκανε εκείνος ο παππούς εκεί στο Σεπτέμβρη του 97 όταν έγραφε στον αέρα με τις φτερούγες του περιστεριού — εκείνη την εποχή οι ψαχτήρες δεν είχανε ακόμη καταλάβει πως δεν μπορείς να φυλακίσεις την ψυχή μέσα σε κανόνες νέας γενιάς. κι όταν τελειώσει σήμερα ας κάνουμε κύκλο στας κερκίδες σα τότε — όχι επειδή έχουμε κλειστό βαγόνι, αλλά επειδή εκεί βρίσκονται εκείνοι οι σπόγγοι που κρατούν ζωντανό ακόμα το τραγούδι εκείνων των αγώνων. συμφωνείτε όλοι; εδώ μέσα δε λείπει κανείς, η μνήμη εδώ γράφεται πάνω σ' εκείνα τα ξερά χέρια των γερόντων κι εκείνο το τρύπιο αυτοκόλλητο του ZebraEnjoyer έχει ήδη βρει τη θέση του σ' εκείνη την κίτρινη σημαία πάνω στους σπόγγους...