Αυτή η φωτιά στο χθες κι εδώ σήμερα, δεν σβήνει ποτέ!

ΡΕΙΙΙΙΤΣΕΙΙΙΙ🔥🔥🔥 Γιατί τώρα μου ήρθε η μούρη εκείνες τις φωτιές από τον Λιβαθηνό κι αρχίζει να φλέγεται η κουκούλα μου πάλι😤😤 Εγώ εκεί στην απόλυτη μοναξιά του σπιτιού μου το βράδυ πριν χρόνια όταν πήγε πρώτη φορά στον υπολογιστή να δω το βίντεο (ναι ναι εκείνο που είχε μέσα και τον βουβό από τη χαραμάδα του συγυρισμένου δημοσιογράφου) ΜΑΣΙΚΟΣ ΞΕΣΤΡΑΤΙΑΣΤΗΚΑ ΣΤΗΝ ΚΑΡΕΚΛΑ ΜΟΥ ΘΕΛΑ ΝΑ ΦΟΥΣΚΩΡΩΣΩ ΟΤΙΝΑΝΤΑ😱😱 Ο ΛΟΓΟΣ ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ ΣΑΝ ΣΦΥΡΑ ΣΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ ΤΟΥ ΝΟΥΜΕΡΟ 89 ΠΕΡΝΕΙ ΑΠΟ ΔΥΟ ΑΕΡΑ!!! Κι ύστερα μου ΄ρχονταν οι φιλαράδες λες και είχαμε κερδίσει Κύπελλο Champions 😭😭 να τρέχουμε σα τρελοί στην Κυψέλη να τραγουδάμε εκείνο το "ΛΙΒΑΘΙΝΟΣ ΤΟ ΣΤΑΘΕΡΟ" σα στρατός του εμφυλίου 😂😂 ΑΥΤΗ Η ΦΩΤΙΑ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ ΠΟΤΕ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΗΝ ΟΜΑΔΑ ΜΑΣ ΜΕΧΡΙ ΤΕΛΟΣ ΠΑΛΗ ΠΑΛΗ!!!💪💪🔥

ρε παιδιά το πρωί εκείνης της Κυριακής, όταν είχαμε ξυπνήσει όλοι με σηκωμένα μουστάκια και ασίγαστο πάθος, πήγα στο περίπτερο του Κυρ Στάθη στη Γούβα να πάρω τις εφημερίδες της εποχής — θυμάμαι ακόμα πως οι τίτλοι έκαναν να τρέμει η Γιάννινα! πήγαινε στην πρώτη σελίδα μεγάλα γράμματα: *"Λιβαθηνός! Η ψυχή του αγώνα στάθηκε σαν φάρος στα μισά χρόνια του"* κι εγώ εκεί στις κουλουριές ήμουν σα νταντάς που φοράει το βρέφος την επόμενη ημέρα! το αστείο όμως είναι πως εκείνο το βράδυ, όταν τελείωσαν όλα κι εγώ γύριζα σπίτι με το ποδήλατό μου κάτω από τους φανοστάτες, η μητέρα μου μου έκανε χιούμορ: *"Άιντε ρε κερατά μου, τώρα νοιώθεις σαν Αχιλλέα!"* εγώ της λέγω *"μαμά, εγώ την επόμενη μέρα έκανα 89 βήματα στο πεζοδρόμιο μέχρι το σχολείο — σα να κουβαλάω την μπάλα μέσα μου!"* κι όταν σήμερα βλέπω τον δικό μας Λιβαθηνό εκεί πάνω στους σύγχρονους αγώνες νά κάνει τα παντούφλα του σα σύμβολο της ίδιας αστραπής, τότε κατάλαβες πως αυτή η φωτιά όχι μόνο δεν σβήνει — κάθε φορά που την νιώθεις εσύ γίνεσαι μέρος της! 😄💛

Πού νά βρεις πάλι εκείνο το τσιτάτο; Αυτοί οι θρύλοι δε γερνάνε. Δηλαδή, ο Λιβαθηνός εκείνος ήταν κάτι άλλο — ας τον πούμε σαν έναν άνθρωπο που 'χε στην καρδιά του ένα πυροβολικό. Για τη δική του ΑΕΚ εκείνης της δεκαετίας, εκείνη η στιγμή ήταν σα να σου λέει ο κόσμος: "Ρε φίλε, πιασες αυτή την ομάδα από το λαιμό κι έδωσες ζωή εκεί όπου όλα ήταν ακόμα κρύα μπάστα". Όλη η ομάδα έπαιζε σα στρατός σε σχηματισμό — ξέρεις, εκείνα τα εκατό πρώτα λεπτά που κυλάς χωρίς να ξέρεις από πού να αρχίσεις, και τότε εκείνος σηκώνεται σα δαίμονας μέσα από τις στάχτες. Κι όμως τώρα; Μας έχουμε κάτι ωραίο σήμερα. Αυτή η ομάδα δεν είμαι βέβαιος πως έχει ακόμη εκείνη τη μανία του συνολικού συναγωνισμού — εκείνο το αδίστακτο σπρώξιμο που έκανε την μπάλα νά πετάγεται σαν γροθιά στον αντίπαλο τέρμα κάθε φορά που έκανες μία σωστή κίνηση. Εκείνοι εκείνοι οι παίκτες ήταν σα νά είχαν βάψει τα ποδιά τους με αίμα αγώνα από μικρό παιδί. Σήμερα υπάρχουν στιγμές φωτός, όπως εκείνος ο Σφαγιάς εκεί στο ΟΑΚΑ πριν λίγους μήνες, εκεί που σηκώθηκε όλη η κερκίδα σα νά ξαναζούσαν την παλιά εποχή για δέκα δευτερόλεπτα — εκεί που η ψυχή ξεμύτησε μέσα από τις κουρτίνες των σουίτας. Μα η αντίθεση όμως είναι εκεί: εκείνοι είχαν σαν πρώτη τους δουλειά νά σκοτώνουν την αγωνία των φιλάθλων μ' έναν τρόπο σχεδόν βίαιο, σα νά εκδικούνταν εκείνες τις δεκαετίες της στέρησης. Σήμερα περιμένουμε συχνά εκείνη την έκρηξη — όχι βέβαια πως περιμένουμε λάθος τρόπο. Κι ακόμα, σκεφτείτε λίγο εκείνον τον σχηματισμό εκείνης της εποχής: τρεις κεντρικοί, ένας αμυντικός μέσος που είχε φωνή σα σαλπιγγαστή αέρα, ένας σέντερφορward που χτύπαγε σα μπουζί σε χοντρό βενζίνη και ένας δεξιός που έτρεχε σα τρελός όσο η βενζίνη ήταν ακόμη στα μερεμέτια. Σήμερα έχουμε παιχταράδες που λύνουν κάτι στιγμιαία και νά σου βγάζουν τον αγώνα από το χέρι σα ψαλίδι — όμως χάνει κανείς εκείνη την αίσθηση του πειθαρχημένου αγώνα; Εκείνον τον πόλεμο στή θέα του κόσμου όπου νικούσε το σύστημα εκείνο; Σίγουρα όχι κάθε φορά, αλλά όταν βγαίνει μία τέτοια φωτιά, τότε νιώθεις πως αυτή η ομάδα ξαναβρήκε εκείνο το πνεύμα σα νά γυρίζεις πίσω εκεί όπου όλα ήταν μοναδικά. Συγκράτηση λοιπόν; Ναι, σήμερα γίνεται αρκετή δουλειά πλάι στη γραμμή, εκείνες οι λεπτομέρειες στους πάσες, εκείνα τα εκατοστά στα σουτ — μα δεν υπάρχει ακόμη εκείνο το "θέλω νά σκοτώσω" εκεί μέσα. Εκείνοι εκείνοι είχαν σαν βασικό τους πεπιεσμένο το πάθος, όχι τη θεωρία του αγώνα. Κι ας ελπίζουμε πως εκείνη η φλόγα κάποια στιγμή θά ξαναβρεί τον δρόμο της σαν εκείνον τον Λιβαθηνό που πήγε νά γράψει ιστορία εκεί σ' εκείνον τον αριθμό στο τέλος του χρόνου. Γιατί αυτοί εδώ σήμερα είναι δικοί μας — κι όσο υπάρχουν άνθρωποι σα εκείνον τον Γαβρό εκεί που τρέχουν στις Κυψέλες τραγουδώντας, τότε η φωτιά δεν κινδυνεύει ποτέ νά σβήσει.

ρε φίλοι μου όσο εκείνοι θυμόμαστε πως υπάρχει νούμερο 89 στη ζωή μας 😂🔥 εγώ στο σχολείο είχα βάλει στο τετράδιο μου "η δουλειά σου είναι νά βλέπεις τη μπάλα πριν φύγει από το πόδι" σαν κανόνας αριστεράς. Μια φορά όμως εκείνος ο Λιβαθηνός έκανε ένα γκολ που άλλαξε τον κανόνα μου σε **"η δουλειά σου είναι νά τρέχεις σα τρελός μέχρι νά βρεις την μπάλα"** γιατί αυτά ήταν όλα αυτά — τρέξιμο, μνήμη και ατσάλι μέσα στις φλέβες σου μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο! 💛💛 κι όταν κάποιος μου λέει "τι κρίμα που σβήνει η φωτιά εκείνου του γκολ", εγώ του κάνω το δικό μου τραγούδι: **"κάτσε να σου πω κάτι ωραίο, αυτό το νούμερο βγάζει όχι μόνο γκολ μα και ΑΣΦΑΛΤΟ!"** 🤣😂 γιατί εκείνες τις Κυριακές έσπαζαν και οι πλάκες του δρόμου! πάντα μαζί σας έως την τελευταία πλάκα!! 🚀💛🔥