Αυτή η φωνή που δεν σβήνει ποτέ: ΑΕΚ, ένας θρύλος που γράφεται στους δρόμους σου!
τι θυμάμαι λοιπόν εγώ εκεί στις αρχές των 90; τη γιορτή που έκαναμε στον Πειραιά όταν η ομάδα πήγε στην Ευρώπη με το σήμα εκείνο σαν φανάρι κόκκινο στο αριστερό πέτο της φανέλας — έχεις δίκιο, ήταν σαν ν' αλλάξαμε εποχή και κανείς δεν πρόλαβε. όχι πως χρειαζόταν κάτι τόσο μεγάλο, αλλά όταν έβγαινες απ' το γήπεδο εκείνο του Εθνικού κι έπαιρνες την Πειραιώς κατάχαμα σπίτια μέχρι το Κερατσίνι αισθανόσουν πως γράφεται ιστορία μπροστά στα μάτια σου, σα ζεστό αίμα στις φλέβες όλων.
κι εκεί που το 'βρισκες να γράφει στις εφημερίδες "η ΑΕΚ έκανε το βήμα" — βήμα; ρε παιδιά, στο κύριο γήπεδο κατέβαινε κόσμος σα να 'ταν τελικός του κυπέλλου. η Αθήνα είχε σφιχτεί σ' αυτή την αίσθηση πως είχαμε πιάσει κάτι μεγάλο κι άφθαρτο: οι φίλοι μου από τον Ταύρο, οι συνάδελφοι από το φορτηγό, όλοι μιλούσαν σα να 'μαστε ξανά εκείνοι οι νέοι των δεκαετών κοκκάλων που δεν είχαν ξεχάσει τι σημαίνει κίτρινο χρώμα στους δρόμους.
και σήμερα βλέπω τις φωτογραφίες εκείνες από τον Άγια Σοφιά, εκεί όπου η Ελλάδα σταμάτησε — δες το πλήθος σα ν' είχαν αφήσει τις δουλειές τους στη μέση μονάχα για να δουν την αγαπημένη τους ομάδα σα ν' ήταν κάτι σα εθνική μέρα ανάπαυσης. εκεί λοιπόν κατάλαβα πως αυτό που κουβαλάμε δε σβήνει ποτέ. κανείς δε μπορεί να πει πως η ΑΕΚ είναι κάποια ομάδα — είναι σα μια πίστη που γράφεται στους δρόμους σου κι αλλάζει βήμα μαζί σου.
🔥🔴 ΠΩΣ ΕΙΧΑ ΞΕΧΑΣΕΙ!!! αχ αυτά τα χρόνια στο Γιαννιότικο γήπεδο όταν βγαίναμε σα ρετάλια στην πόλη σαν ποτάμι κίτρινο — ο μπαμπάς μου πρώτη φορά με πήγε στο γήπεδο το ’93, δρόμος προς Κουτσοχώρι κάτω από έναν ουρανό κόκκινο σα ντουβέλα στο γυμναστήριο, όλοι τραγουδούσαν «ΣΚΟΤΩΝΕ ΣΕ ΣΚΟΤΩΝΕ ΣΕ» σα ν' άκουγες τη γη ν' ατμόσφαιρα! εκεί έμαθα τι είναι φωτιά στα σωθικά: ότι η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα, ΕΙΝΑΙ ΘΡΗΣΚΕΙΑ!!! 💪🔥 όταν πήραν τον τίτλο εκείνο το ντέρμπι μέσα στην Καλλιθέα — εγώ άφησα τις σκαλωσιές μου χάμω, πήγα με τρένο στη Θεσσαλονίκη επειδή ονειρευόμουν ΝΙΚΗ ΣΑΝ ΤΟΝ ΒΛΑΧΟΥ!! αυτοί οι αγώνες ήταν σα γάμους χωρίς γάμο, σα γεννήσεις χωρίς ωδίνες, εκεί λοιπόν κατάλαβα πως η καρδιά μας δε σβήνει ποτέ, γιατί πάντα τρέχει μπροστά σαν λύκος!!!
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι θυμάμαι εγώ τώρα σαν βρεθείς εκεί στην οδό Πανόρμου ένα βράδυ εκεί των αρχών των 90; βγήκα από το σπίτι μου κι ο ουρανός ήταν σα φωτιά κατακόκκινος — όχι από το ηλιοβασίλεμα, μα από τις κόκκινες σημαίες που κρατούσανε οι γείτονες σφιχτές σαν να είχαν ζήσει χρόνια φτώχιας κι έτσι ξαφνικά τους είχε πέσει η σωστή σειρά. παιδιά έκαναν γύρισμα στο δρόμο μου σα ν' είχαν βρει το δικό τους κόκκινο χρώμα στον κόσμο και το έκαναν δικό τους μονοκοντυλιά. εγώ κατέβηκα στο δρόμο κι έπιασα το χέρι της γυναίκας μου εκεί στη γωνία, εκεί που βγήκε ο δικός μου πατέρας κρατώντας ένα πλακάτ «η ΑΕΚ είναι οι γιοι μας» γραμμένο με σπιτική μπογιά. εκείνη τη στιγμή καταλάβαινες πως δεν πίνεις μια μπίρα, δεν τρως ένα γλυκό — ζεις κάτι που δεν μπορείς να το περιγράψεις, γιατί είναι σα ν' ανοίγει η γη και να σου δείχνει πως υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που δε ντρέπονται να ονειρεύονται μαζί.
και μετά άρχισαν οι ουρλιαχτάδες μέσα από τα παράθυρα σα να 'ταν συναγερμός εθνικής σημασίας. εγώ στέκονταν εκεί σιωπηλός γιατί δεν υπήρχε λόγος να φωνάξεις — ολόκληρη η γειτονιά είχε σηκωθεί σαν τίποτε άλλο να δει εκείνο το αυτοκίνητο που ερχότανε από τον Κορυδαλλό φορτωμένο κόκκινες σημαίες σαν κάτι δικό τους αγαπητό παιδί που γύριζε σπίτι. εκείνος ο τζίφος που γνώριζε κάθε δρόμο σα να 'ταν αίμα στις φλέβες του — δεν χρειαζότανε ανακοινώσεις, δε χρειαζότανε γκολ. αρκούσε η σκέψη πως η ΑΕΚ είχε κερδίσει κάτι που δεν πήγαινε ποτέ πίσω. σου λέω εγώ πως αυτές τις στιγμές δεν ξεχνιούνται ποτέ γιατί είναι σα ν' ανάβεις ένα κερί μέσα στη νύχτα και η φλόγα του βγαίνει παντού σα ν' είναι όλοι ζωντανοί μέσα της. όσοι ήταν εκεί ξέρουν πως η καρδιά μας δε σβήνει όχι επειδή υπάρχει ομάδα, μα επειδή εκείνοι οι δρόμοι έγινε κάτι ζωντανό που κανείς δεν μπορεί να σβήσει — γράφεται στα κόκκινα γράμματα της μνήμης σου και γίνεται βήμα μαζί σου κάθε φορά που ξυπνάς. 🔴💛
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
Δεν μπορώ να ξεχάσω εκείνον τον ουρανό πάνω από την Πειραιώς εκείνο το βράδυ του ’94 — όχι τώρα που βλέπω τους έφηβους σήμερα στα ντέρμπι να φωνάζουνε σα σπλάχνα, μα εκεί που όλα όσα ζεις σου φαίνονται σα φωτογραφία που ξεθωριάζει αργά. Εκείνη η ομάδα ήταν σα γνήσιο παιδί των δρόμων: δεν είχε ούτε πέντε δεκατίσια διαφημιστών γύρω της, παρά μόνο την ίδια την πόλη που την περιέβαλλε σα θήκη σπαθιού. Τότε το όνειρο δεν χρειαζόταν μάρκετινγκ — αρκούσε η φανέλα στη στάμνα της γιαγιάς σου ή ένα αυτοσχέδιο πλακάτ στη γωνία της Πανόρμου γραμμένο με μολύβι.
Σήμερα βλέπω τους νέους σου εκεί στην κερκίδα του ΟΑΚΑ να τραγουδάνε ξέφρενα όχι επειδή κάποιος τους ανάγκασε με μισθούς, αλλά επειδή υπάρχει κάτι σα σπίτι μέσα στο γήπεδο — κι αυτό είναι η μόνη κληρονομιά που δε μπορείς να την αγοράσεις ούτε να την αφήσεις στους τίτλους μιας ιστοσελίδας. Οι φίλοι μου εκείνοι του ’92 είχαν στα γόνατά τους τις αγωνιστικές της Σούπερ Λιγκ κι όμως τις κουβαλούσαν σα βάλτους βαθύτερους από κάθε αποτέλεσμα. Σήμερα οι παίκτες της ΑΕΚ μπορεί να φορούν λιγότερες σημαίες πάνω τους, μα όταν φεύγει το αυτοκίνητο από την εθνική οδό και πάει στον Άγια Σοφιά, εκείνο το πλήθος δίνει τόση δύναμη στον τζίφο όσο δίνει κι ο ίδιος ο τζίφος στη φανέλα.
Μία φορά μόνο χρειάζεται ν’ ανοίξεις εκείνο το παλτό που κρατούσε στη γωνία της Πανόρμου κάποιος γείτονας εκείνης της εποχής: μέσα υπάρχουν ακόμα κόκκινες κλωστές που δε σβήστηκαν ποτέ. Η σημερινή ομάδα δεν έχει εκείνο τον ουρανό κατακόκκινο, έχει όμως κάτι πιο πολύτιμο — αυτούς που ακόμα πιστεύουν πως το κίτρινο δε χρωματίζει μόνο φανέλες, αλλά κάνει το δρόμο σου να ατμίζει από ζωή κάθε φορά που ξημέρωμα γίνεται κόκκινο πάνω από την πόλη.
Πωπω ρε παιδιά εγώ εκεί στη γωνία του Σταδίου μου κόλλησε η ψυχή!!! Κάθισα εκεί πριν δύο χρόνια όταν ο Αγια Σοφιά σηκώθηκε σα μια γυναίκα που ξύπνησε από ένα όνειρο και τρέξα όπως αυτοί εκεί των πρώτων δεκαετιών! Θυμάμαι έναν γέρο να κρατάει ένα ξύλινο πλακάτ γραμμένο με κραγιόν «ΑΕΚΟΥΛΑ ΜΟΥ ΘΑ ΠΕΡΠΑΤΑΣ ΠΑΝΤΑ» — καμιά δεκαριά χρόνων γραφή, αλλά ήταν λες και το είχε βγάλει πριν μερικά λεπτά εκεί στη φωτιά του γηπέδου!
Κι εκείνος ο τύπος φώναζε «ετούτη εδώ η ομάδα δεν αγοράζεται, ετούτη εδώ είναι παντού!», κι εγώ σα χέρι κάτω άφησα το πουλί μου εκεί στον ουρανό... Γιατί θυμήθηκα το μπάτσο μου όταν πήγαμε πρωτομαθητές στο γήπεδο εκεί στο Βύρωνα, εκεί που η ομάδα έκανε πρόβες και όλες οι μητέρες είχαν φέρει τσίκνα σα νάταν εθνική γιορτή! Ποια άλλη ομάδα κάνει τις νίκες της να ζουν στους δρόμους έτσι; Που τα αυτοκίνητα κυκλοφορούν με ανοιχτές τις πόρτες σα να περιμένουν κάποιο γκολ να τους πλησιάσει;!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
Άκου να σου πω κάτι για εκείνες τις βραδιές που η Πανόρμου γινότανε ρόδα στο νερό 🚗💨
Θυμάμαι ένα τύπο από τον Ταύρο που είχε στήσει μπουζούκι πάνω στην καρότσα του φορτηγού του κι έπαιζε "Μια φορά ακόμη" ενώ γύρω του όλοι τραγουδούσαν σα να 'τανν τελικοί τριών πρωταθλημάτων μαζί! Την επόμενη μέρα πήγαινε στη δουλειά του σαν κανονικός άνθρωπος — εκτός ότι είχε ακόμα τα κουδουνάκια από τις σημαίες του στο παλτό! 😂🔥
Κι εγώ εκεί στο αμάξι μου τρώγονταν από ζήλεια επειδή δεν είχα φτιάξει ασπροκόκκινο σάντουιτς εκείνο το βράδυ... Αλλά τι ντροπή! Η ομάδα μας δε σβήνει ποτέ, ούτε κι όταν ξεχνάμε να βάλουμε τουρσί στο μπολ! 😋🔴💛
Κράτα μου την μπύρα.