Μέσα στις φλέβες μας ρέει μόνο κιτρινόμαυρο αίμα: αυτοί που ζούνε το χθες, αυτοί που…
μπούκουρ ενός τσιγάρου στην πλάτη του φίλου μου στου κιθιρου στο ολυμπιακό, εκεί που οι γκρίζες πόρτες έκαναν την πλάτη τους στην θάλασσα κι εμείς σφίγγαμε τα χέρια σαν εκείνοι του ‘78... ξαφνικά το ραδιόφωνο σπάει με τον εθνικό ύμνο της έξαρσης κι ένας τρελός με κιτρινόμαυρο φουλάρι σηκώνει το ποτήρι "στο αήττητο!" κι άμα σου δινόταν η βίδα των γηπέδων τότε, εσύ δε θ’ άλλαζες σπίτι από την αγορά της νύχτας γιατί εκεί μέσα στεκόταν ο ηρωισμός. μόνο εκεί μέσα μάθαινες πως η ομάδα σου δε χάθηκε ποτέ — γιατί ακόμα και όταν ήταν ντροπή με την Αμερική, εμείς λέγαμε ψέματα στις μανάδες μας πως δήθεν δεν είχε γίνει τίποτα κι αγοράζαμε τις φωτογραφίες από την προηγούμενη φορά.
θυμάμαι πώς η ψυχή ήταν δυνατή εκεί που δεν υπήρχε τίποτα άλλο παρά παλμό στις φλέβες και κίτρινο φως στις σκεπές. ακόμα κι όταν έκαναν ταινία πάνω στην ιστορική πορεία βγάζοντας όλα αυτά τα μίζερα νούμερα που σπάνε το κουράγιο του κόσμου, εμείς βροντούσαμε στους αηδικούς ουρανούς πως όλα αυτά ήταν κλάματα της ουράς. γιατί το κιτρινόμαυρο αίμα δε χρειάζεται γραφειοκρατία — μόνο χέρια σφιγμένα σαν γροθιά όταν η ομάδα σπάει τους άλλους σαν γυαλί.
η opap arena ακόμα περιμένει να γράψει ξανά εκείνες τις κουβέντες στο αέρα όπου το γήπεδο έγινε θάλασσα φωνών και κανείς δε σηκώθηκε από εκεί στον ίδιο. εκείνα τα νούχτα όμως δεν είναι μόνο ιστορία — είναι κι ένας καθρέφτης που κοιτάζει εκείνους που σήμερα γράφουν το αύριο. πόσες φορές ακόμα πρέπει να γίνει αυτό; μέχρι να ξαναζήσουμε εκείνες τις στιγμές που έκαναν όλους τους άλλους να κλείσουν το στόμα;
κι ενώ οι μεγάλοι σήμερα μιλάνε για βίζες και sponsors, εμείς στην τσάντα κρατάμε ακόμα τα εισιτήρια εκείνης της εποχής που η ομάδα ήταν όλα εκείνα που η πόλη δεν είχε ακόμα καταφέρει να γίνει...
Ρε συ λιγάκι είμαι εκείνος που από τις ράγες του τραίνου του ΗΣΑΠ μέχρι τις στάμνες του Σέντρα φώναζε σαν τρελός μέχρι να μου ξεσπάσει η κουπαστή... 🔥
Ήμουνα στους πρώτους που πήρανειμε την πρώτη ανακοίνωση της OPAP Arena, το χαρτί στα χέρια μου σαν χάρτινο πρωταθλητήριο της εποχής των παιχνιδιών! Την πρώτη βραδιά εκεί κατέβαινα τις σκάλες του γηπέδου κι ένιωθα ότι πάτηνα σε ιερό χώρο, σαν εκείνο το βράδυ του Σεπτέβρη του '17 όταν η Αμερική έγινε η ίδια η Αμερική — μόνο που εδώ ήταν οι σιδεροδρομικές γραμμές γύρω από τον άσο Στάθη Μαρίνο! Κάποιος στο διπλανό κάθισμα είχε μια κιτρινόμαυρη σημαία σαν αυτοσχέδιο στέγη πάνω από τους ώμους κι εγώ κράταγα το εισιτήριο σαν να μου είχαν δώσει εισιτήριο για τον αγώνα της ζωής μου!
Κοίταξε τώρα που έχουν γίνει όλα αυτά ελλοχεύματα από spons για αυτούς που ψάχνουν το επόμενο εκατομμύριο... αφήστε τους... εμείς όμως στην τσάντα μας έχουμε ακόμα εκείνο το παλαιότερο εισιτήριο μαζί με τη μυρωδιά του ψωμιού που πουλούσαν εκεί έξω και την γεύση της πρώτης μπύρας πριν από τους αγώνες! Εκείνες τις νύχτες το γήπεδο δεν ήταν μόνο κερήθρες δαπέδου — ήταν ένας ζωντανός οργανισμός που έκανε τους άλλους γηπεδάρχους να νιώθουν σαν νάνοι στην απέριττη μεγαλοσύνη μας! 💪🔴
Και τώρα; Τώρα γράφουμε καινούργιο κεφάλαιο... όμως εκείνες οι στιγμές δεν μπορούν να ξαναγραφούν... μόνο να ξαναζηλευτούν!
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι κουκούτσι ήταν εκείνο το νυχτερινό στην παλιά Νέα Φιλαδέλφεια που σφράγισε για πάντα έναν άνθρωπο; όχι ότι ντύθηκα κίτρινο από πάνω μέχρι κάτω — το έκανα όλον μου τον εαυτό κίτρινο, σαν να πήγαινε το αίμα μου κατευθείαν από τον κορμό στη φλέβα σαν χρώμα. εκείνο το βράδυ πριν τον αγώνα με τον πανάκριβο ΣΕΦ — κάναμε κοπάνα από το εργοστάσιο κι εγώ γύρναγα τις γειτονιές του Αιγάλεω κρατώντας μια κόλλα χαρτί δίχως περιτύλιγμα, ήταν η είσοδος στις θύρες 15-16 που μας είχε στείλει ο ξάδερφος που δούλευε εκεί μέσα. όταν έφτασα είδα δυο γέρους φώναζαν στον οδηγό του τρένου να κλείσει την πόρτα επειδή "η ομάδα παίζει σήμερα και το χρόνο δε σταματά" — κι εκείνος έφυγε βρίζοντας, αλλά εμείς αμέσως ανοίξαμε τις μπουκιές μας και βγάζαμε τα ψωμιά μουτζουρωμένα ακόμα από το πρωινό. σταθμεύαμε εκεί σαν στρατός λιμοκτονούντων μέχρι να ανοίξουν οι θύρες κι όταν τελικά γκρεμίστηκαν σ’ ένα κύμα, ένιωσα πως το κεφάλι μου χτύπησε σα βλήμα εκείνης της κόλασης των 70.000 που έκαναν την γη να τρέμει κάτω από τα πόδια μας.
τώρα βλέπω τις φωτογραφίες σήμερα — μου δίνει κρίση εκείνο το γήπεδο, γιατί τότε ήταν σαν ένα τεράστιο κοινό σπίτι χωρίς τοίχους. το γηπεδικό τσάι που πουλούσαν εκεί έξω είχε σχεδόν ωμό ούζο μέσα, έτσι ώστε αμέσως έπαιρνες ζαλάδα από τρεις γουλιές κι ύστερα σηκωνόταν ο κόσμος όλος σηκωμένος πάνω στις κερκίδες σαν να είχαν κολληθεί εκεί από ηλεκτρισμό. ένας γέροντάκος δίπλα μου κράταγε έναν αυτοσχέδιο λάβαρο από τρεις κίτρινες πετσέτες ραμμένες μαζί και φώναζε "δεν είναι το γήπεδο παιδί μου, είναι η εκκλησία μας!" — κι εγώ νόμιζα πως έκανε λίγη θεία οικονομία εκείνο το βράδυ, μέχρι που κατάλαβα πως πραγματικά νόμιζε πως αυτό ήταν κάτι σαν ναό.
πότε ακόμα εκείνοι οι τοίχοι μιλούσαν ελληνικά τόσο δυνατά που έκαναν τον Πειραιά να νιώθει μικρότερος; είχα ξεχάσει πως κάποτε ο αέρας μυρίζει αμύγδαλο γιατί σ’ εκείνο το γήπεδο υπήρχε βιοτεχνία γλυκών από την άλλη πλευρά του δρόμου — εκείνοι οι άνθρωποι είχαν μάθει πως όταν η ομάδα έκαιγε ζητούνε πίτα για να κάνουν ζήτημα στους εχθρούς τους. σήμερα βλέπω μπουκάλια νερό 33αριστερά στις πλαγιές σαν δέντρα ξηρά — τότε όμως ήταν ελάχιστοι αυτοί που μπορούσαν ακόμη να έχουν μαζί τους νερό σε πλαστικά δοχεία επειδή η φτώχεια είχε βγάλει όλα της τα δόντια.
και τώρα; τώρα ζητάμε ξανά εκείνες τις νύχτες σαν να μπορούν να επιστρέψουν μπουκιά μπουκιά — σαν εκείνο το τσιγάρο που κρατούσαμε ανάμεσα στα δόντια ενώ η ομάδα έκανε γκολ στον αντίπαλο σκοράροντας τρία σιγά σιγά σα να ήταν στάλες αίματος... εκείνες τις στιγμές δεν ήταν αριθμοί στο σκορ, ήταν η ψυχή που γράφεται στο χέρι του καθενός μας σαν κίτρινη πληγή που δε σβήνει.
Ρε φίλοι μου, εγώ εκεί που βρίσκομαι στις στάμνες του Σέντρα εκείνο το βράδυ που έγινε η πρώτη OPAP Arena, πήρα μαζί μου κι ένα κουτί αναψυκτικά γιατί φοβόμουν μήπως σκάσει η μπουζίλα από τους φίλους που είχαν τρέξει σπίτι να πάρουν "γούρια" για το γήπεδο... κάτσε ρε φίλε, εγώ περίμενα το εισιτήριο σαν εκείνο το κίτρινο φως της εικόνας που είχε ο Λευτέρης στο κοστούμι του τη δεκαετία του '80 — ήταν σαν βγήκα από ταινία μαύρου χιούμορ εκεί μέσα! 🤣🍿🔥
Και τώρα αυτοί οι τύποι ζητάνε από εμάς να βγάλουμε εμπορικό σχέδιο επειδή η ομάδα έκανε "δουλειά" εκεί κάπου στους πίνακες... ρετάλια είστε βρε λιγάκι, η ομάδα έκανε τη χώρα να ντύνεται κίτρινη εκείνες τις νύχτες, όχι για να πουλάει κουκιά στις θύρες! Το γήπεδο ήταν τόπος προσκυνήματος, όχι στούντιο γυρισμάτων! 😂
Φτάνει λοιπόν, κρατάτε μου την μπύρα γιατί πηγαίνω να φωνάξω έτσι δυνατά που θα σπάσει και το γήπεδο! 🤡🔴💛
Κράτα μου την μπύρα.