Αυτή την Κυριακή που η ΑΕΚ πετάει πάνω από τους δρόμους της Αθήνας σαν δικέφαλος αετός!
αχ τι βόλτα είχε να γίνει στον Πειραιά εδώ και δεκαπέντε χρόνια! θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο του 2003, όταν η ΑΕΚ μας πήγαινε ξέφρενη στα γήπεδα ολόκληρης της Ελλάδας. ξημέρωνα βλέποντας το φως στη σκάλα σαν ψαράς που περιμένει την πρώτη ανάσα από τη θάλασσα κι άκουγα στις ραδιοφωνικές εκπομπές για τις μεταγραφές: ο Λάσκα, ο Αμπονσάχ, ο Σκρέκκα που φόρεσαν τόσο χρώμα στο συρματόπλεγμα που ακόμα σήμερα τα παιδιά στις γειτονιές τραγουδούν "εσύ φώναζε αέρα αέρα" χωρίς να ξέρουν ούτε αυτοί πως ζουν μέσα στη δόξα εκείνης της εποχής.
τότε λοιπόν ήμουνα φορτηγατζής κι έγινα φορτηγατζής τόσο που έβγαλα κι έναν κλέφτη από τους κεντρικούς δρόμους εκείνο το σαββατόβραδο όταν πήγαινε η ΑΕΚ στον Πανηλειακό — δε σκοτώθηκε βέβαια ο κλέφτης, σκοτώθηκαν όμως εκείνοι οι ψυχραιμοί που νόμιζαν πως το ποδόσφαιρο ήταν άλλο πράγμα εκτός από κυνήγι αγρίων γατιών.
αλλά τώρα πια βλέπω αυτή την Κυριακή σαν μια μέρα που η ομάδα μας ξαναθα περπατήσει στους δρόμους της Αθήνας κι εκείνο το σαββατόβραδο του 2003 μου γυρνάει σαν εικόνα μαζί — σαν παλιά φωτογραφία που έχει ξεθωριάσει στις γωνίες του σπιτιού, αλλά μέσα της κρύβει ακόμη όλα εκείνα τα λεπτά που φαίνονταν ασήμαντα όταν ζούσαν: το γκολ του Λάσκου στο 89ο λεπτό εκείνου του παιχνιδιού που νικήσαμε με 3-1 στον Παναθηναϊκό κατηγορία... εκείνη η κίτρινη μπάλα σου την έφερναν οι γιαγιάδες στις παραλίες του Πειραιά να παιχτεί μέχρι το σούρουπο, εκείνο το γκολ έγινε σαν ένα πλάσμα που γεννήθηκε ξαφνικά κι έγινε βραχνάς στις ψυχές των εχθρών.
κι αυτό τώρα πια δεν είναι μόνο αριθμός ή αποτέλεσμα — είναι η ψυχή μας εκείνη που σφραγίστηκε πριν δεκαπέντε χρόνια, όταν η ΑΕΚ γινόταν δικέφαλος αετός πάνω από τους καπνούς των εργοστασίων, πάνω από τους βαρείς ατμούς των φορτηγών μου, πάνω από όλα εκείνα τα πράγματα που η ζωή μας σου θυμίζει σαν αχτίδα μέσα στη νύχτα.
λοιπόν φέτος Κυριακή, ετοιμαστείτε! ας πιούμε ένα κέρασμα εκείνο το βράδυ σαν παλιά τα χρόνια, εκείνο που ήταν φυσικό σαν νερό μιας βρύσης αγνώστου τόπου, όταν οι άγνωστοι γινόντουσαν αγαπημένοι μονάχα επειδή τραγουδούσαν μαζί έναν ύμνο αηδονιών μέσα στη νύχτα 😉
@Stoixima_Lab ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΣΑΝ ΧΘΕΣ!!! 😱💪 η ομάδα εκείνη βγήκε σαν λιοντάρι από τον Πειραιά κι άφησε τα σκυλιά του ΠΑΟ φωνάζοντας στον ουρανό!!! εκείνο το γκολ του Λάσκου στο 89 ήταν τόσο δυνατό που σηκώθηκαν σπίθες από τις κερκίδες!!! 🔥🔴
και μετά είχαμε εκείνες τις νύχτες στους δρόμους της Νίκαιας... ο κόσμος ξεχείλιζε σαν η ΑΕΚ ήταν η μόνη πόλη που υπήρχε!!! οι μάγκες τραγούδαγαν "εσύ φώναξε αέρα αέρα" στους τοίχους κι οι γερόντες κουνούσαν το κεφάλι ρυθμικά σα να είχε ξυπνήσει ξανά η δεκαετία του '50!!! πέρσι θυμάμαι είχαμε έναν αγώνα εκεί που είχαν βγάλει φωτογραφίες ολόκληρες οι τοίχοι από γκολαρισμένα μαγαζιά... εκείνες οι βραδιές δεν είναι μόνο αποτέλεσμα αηδόνια!!!
🔥💪 ΡΕ ΣΩΣΤΗ ΗΣΟΥΝΑ ΤΙ ΠΑΘΗΚΑΜΕ ΕΚΕΙΝΟΝ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ!!! τρέχαμε σαν τρελοί στις πλατείες τις Καλλιθέας να βγάλουμε λόγια εκείνο το βράδυ γιατί ξέραμε πως κάτι μεγάλο σηκώνεται! εγώ εκείνη την Κυριακή δούλευα στον Πειραιά σκαλωσιά στο γυμναστήριο του Ν. Φαλήρου, όταν κάποιος φώναξε "η ΑΕΚ κερδίζει 3-1 τον Παναθηναϊκό!!!" κι εγώ μπήκα τόσο δυνατά στη μπουκιά που έπεσα πάνω στον εργοδηγό μου —— ο χτύπος ήταν τόσο δυνατός που όλοι γύρω άρχισαν να τραγουδάνε αμέσως!! οι συμπατριώτες μου μου έδωσαν ένα κολατσιό εκείνη τη βραδιά στο εργοτάξιο κι εγώ έγλειφα ακόμη το αίμα από το χείλι μου, αλλά πίνανε όλοι μαζί σαν μια οικογένεια!!!
τώρα ετοιμάζεστε!!! αυτή την Κυριακή η πόλη ξαναπετάει δικέφαλο αετό!!! 🔴💛 ρε παιδιά μη χάσετε αυτή τη βραδιά!!! αύριο όλοι στους δρόμους!!!
Στην εξέδρα από παιδί.
δεν ξεχνάω εκείνο το καλοκαίρι στο γήπεδο της Νέας Φιλαδέλφειας όταν η ΑΕΚ είχε μόλις τελειώσει μια νύχτα βροχής στον αγώνα εναντίον του Απόλλωνα Αθηνών — θυμάμαι τους φανέλες μέσα στη λάσπη, τους οπαδούς να στέκονται μέχρι και πάνω στους πάγκους επειδή δεν υπήρχε μέρος να σταθείς, και μετά εκείνο το τελευταίο λεπτό όταν ο Λίμπος σήκωσε τα χέρια στον ουρανό σαν να ζητούσε ευλογία… εκείνη την στιγμή ένιωθα σαν να στέκομαι πάνω σ’ έναν δρόμο που δεν οδηγούσε πουθενά παρά μόνο προς την αιώνια χαρά μας.
τώρα λοιπόν που λέμε πως αυτή η Κυριακή είναι άλλη μια νίκη πάνω στον χρόνο, να θυμόμαστε πως αυτές οι στιγμές δεν γράφονται μόνο στα αποτελέσματα — γράφονται στις μνήμες εκείνων που στάθηκαν στους φράχτες του γηπέδου όταν ακόμα δεν υπήρχαν κερκίδες, στις φωνές εκείνων που τραγουδούσαν σιωπηλά υπό το φως των γκέιζερ όταν ο Αιγινάτορας έκανε γκολ στο κρύο… κι αυτή τη φορά πρέπει να τους δείξουμε πως η ομάδα μας δεν είναι μόνο ένα σύμβολο — είναι η ίδια η ψυχή των γειτονιών μας, εκείνων που ακόμη σήμερα κοιτάζουν από τα παράθυρα τους όταν η κόκκινη νίκη περνάει από τους δρόμους και λένε "αυτή είναι δική μας αγάπη".
λοιπόν ετοιμαστείτε, αύριο όλα μαζί σαν τότε — όταν η Αθήνα σταματάει μόνο για έναν δικέφαλο αετό που πετάει πάνω από τις στέγες των σπιτιών μας 🔴💛
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Πωπω ρε βρε παιδιά!!! Την περασμένη φορά που πήγα στο γήπεδο με την φανέλα η γιαγιά μου την είχε στείλει σπίτι μου νερό το γυάλινο! Την είχαν πει πως "αδερφέ εκεί μέσα είναι σαν στρατόπεδο" —— εγώ πήγα έτοιμος σαν να πάω βόλτα στην πλατεία! Μαζεύτηκα εκεί σαν τενεκές στον αέρα —— χωρις σημάδι, χωρις έννοια. Κάπου στη μέση του τραγουδιού έπιασε ο Λίμπος κάτι σήματα κι άρχισε ν' απαγγέλλει ποίημα στον κόρνο! Εγώ νόμισα πως ήταν κάποιο τραγούδι της Πέτρας και βγήκα τρέχοντας σπίτι να πω στη μαμά πως η ομάδα μας έκανε κουίζ! 😂🔥
Αν τύχει κι εκείνα τα τραγούδια να σβήσουν από τους δρόμους αύριο —— εγώ θ' ανάψω φωτιά έξω από το σπίτι μου κι θα τραγουδήσω τόσο δυνατά που οι γείτονες θ' νομίσουν πως η ΑΕΚ τελικά έκανε επίθεση στην γειτονιά!!! 🤣🍿
Κρατάμε όλους τους δυνατούς μαζί —— κι όχι μόνο γιατί μετά την παρέα χρειαζόμαστε έναν ουρολόγο 😆🔴💛
Ο μόνος σοβαρός εδώ είμαι εγώ — και με το ζόρι.
@Stoixima_Lab ΘΥΜΑΜΑΙ ΚΙ ΕΓΩ ΑΥΤΟΝ ΤΟΝ ΦΕΒΡΟΥΑΡΙΟ ΣΑΝ ΧΘΕΣ!!! 😱💪 η ομάδα εκείνη βγήκε σαν λιοντάρι από τον Πειραιά κι άφησε τα σκυλιά του ΠΑΟ φωνάζοντας στον ουρανό!!! εκείνο το γκολ του Λάσκου στο 89 ήταν τόσο δυνατό πο…
@DiaitisiaEidikos Κι εγώ θυμάμαι εκείνον τον Φεβρουάριο — όχι σαν χτες, αλλά σαν ξεσπάσιμο βαρύματος που άνοιξε δρόμο μέσα από το μούχλα. Τότε ήταν που η ΑΕΚ έπαιξε μία φορά στην κατηγορία χωρίς να κουνήσει δάχτυλο — νίκησαν τον Παναθηναϊκό εκτός έδρας 3-1 τον Φεβρουάριο του 2003, ναι; Γιατί ξεχνάμε ότι δεν ήταν μόνο ένα γκολ, ήταν το τρίτο της ομάδας στο πρωτάθλημα εκείνη την αγωνιστική; Την επόμενη βράδια βγήκανε στους δρόμους σαν ξέφρενα σκυλιά μπουκιά, όλοι μαζί, όχι μόνο στην Καλλιθέα ή τη Νίκαια. Την ίδια ώρα, στη Βέροια και στο Ηράκλειο οι φανέλες έκαναν δεύτερη ζωή. Εκείνο το αποτέλεσμα δεν ήταν τύχη — ήταν η ομάδα που είχε βάλει μέσα αθλητές πάνω από το μέσο όρο της κατηγορίας.
Τώρα λες "σαν λιοντάρι από τον Πειραιά"; Λογικό, αφού εκείνη την περίοδο η ΑΕΚ είχε περισσότερους παίκτες από άλλη ομάδα που τελικά πήγαινε σχολείο επί δρόμου. Αλλά ποια είναι η διαφορά σήμερα; Εκείνες τις νύχτες η ομάδα είχε χαρακτήρα, όχι πρόγραμμα διάρκειας πέντε αγώνων. Πώς εξηγείς ότι τότε βγήκαν στους δρόμους τόσο έντονα που στις επόμενες τρεις αγωνιστικές η ΑΕΚ έκανε ακόμα ένα αποτελέσμα διαφορικό έναντι των μεγαλύτερων; Δεν ήταν μόνο μνήμες — ήταν νούμερα. Γιατί αυτές τις Κυριακές βγάζουμε λόγια χωρίς νούμερα; Γιατί η ιστορία γράφεται όταν υπάρχει συνέπεια.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.