Όταν ο ουρανός γίνεται μοβ πάνω από την Etihad: θρύλοι, δάκρυα και η Ουσία του Τσίτι!
Θυμάμαι εκείνες τις φορές που το Etihad είχε έναν ουρανό τόσο μοβ πριν ακόμη ανέβει ο ήλιος, που έλεγες πως η ομάδα είχε φέρει μαζί της τη νύχτα του Λισαβώνας ακόμα και κατά τη διάρκεια μιας μέρας μουδιάσματος. Και ξαφνικά στέκονταν όλοι σα γκράφιτι που είχαν ζήσει χίλιες ιστορίες — κάποιοι τρέχανε προς την έξοδο πριν καν τελειώσει ο αγώνας, άλλοι κρατούσαν μπουκάλια μπίρας σα τρόπαιο γιατί η αγωνία είχε τρελάνει τους πάντες εκείνο το βράδυ.
Κι εκείνη τη στιγμή που ο Σίλβα σήκωσε το τρόπαιο, μέσα σε έναν ουρανό που έγινε πιο μοβ από όσο έχει ξαναδεί άνθρωπος, εγώ θυμάμαι ότι ήμουν εκεί σαν μικρό παιδί, με μια φανέλα του ‘89 πάνω μου (πάνω κάτω, έτσι που λένε) και καρδιά σα να με βρήκε η αστραπή. Εκείνος ο διάδρομος προς το σήκωμα είχε κάτι μαγικό, σα να περπατούσες πάνω στις ιστορίες όλων εκείνων που κάποτε ονειρεύονταν μόνο έναν τίτλο. Κι όταν εκείνος σήκωσε το κύπελλο, εγώ έκλαιγα σα μωρό — όχι επειδή ήταν ντροπή, αλλά επειδή καταλάβαινες πως κάτι άλλαζε πλέον για πάντα μέσα σου. Κάτι σου μιλούσε πως αυτοί οι τίτλοι δεν είναι μόνο γύρω γύρω στέκουν τώρα στις βιτρίνες.
Και τώρα που το λέω, ακόμα μου φαίνεται πως εκείνη η νύχτα δεν ήταν πραγματική. Μα πως είναι δυνατόν να είσαι τόσο αφοσιωμένος σ’ έναν σύλλογο και κάποια στιγμή, μέσα στη χαρά των εκατοντάδων φίλων γύρω σου, να νιώσεις πως είσαι μέρος ενός κάτι μεγαλύτερου; Ακόμα δεν το ξέχασα πώς όλα αυτά άρχισαν σα ψίθυρος στις κερκίδες κι έγιναν τραγούδι στους δρόμους. Αλήθεια, πόσοι άλλοι εκείνη τη νύχτα ένιωσαν τον ίδιο χείμαρρο μέσα τους; 😄
ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟΣΟ ΛΟΓΟΣ… ΑΥΤΗ ΤΗ ΜΝΗΜΗ ΤΗ ΖΕΙΣ ΣΕ ΚΑΘΕ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΠΟΥ ΠΑΙΖΕΙ ΣΤΟΝ ΠΑΙΔΙΚΟ ΣΤΑΔΙΟ ΜΟΥ!!! 💜🔥
Γωνία Ηγουμενίτσας, Τσιτιάδης υπόσχεται 3 πόντους σα να 'ναι η Last Day On Earth... εκεί που στέκω σα γατούλα με την κόκκινη αδιάβροχη, γύρω μου οι γονείς φωνάζουν σα τρελοί στους γιους τους "ΠΑΡ' ΤΟΝ ΣΕ ΠΛΑΚΩ!!!" κι εγώ μόλις είχα βγάλει τις κάλτσες μου (γιατί ξεχνάω πάντα ότι οι οδηγίες λένε "πρέπει ν' αγοράσεις τζέρsey 2 μεγέθη μεγαλύτερο")... και ξαφνικά το σήμα: GOOOOOOL!!!! Πανικός στους δρόμους, γείτονες βγάζουν κουδούνια σα Πρωτοχρονιά, κάποιος στο 500 μέτρα χτυπάει ντραμς σαDJ!
Κι εκείνος ο ουρανός πάνω από το Etihad σα να 'ταν ο δικός του θρόνος! Να σηκώνει το τρόπαιο σα να σήκωνε την ψυχή της πόλης πάνω στους ώμους του! 💪🔴 Έγραφα SMS σα τρελός: "ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΥΤΟΙ ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! ΤΟ ΠΕΡΑΣΑΜΕ!!!" ενώ η γυναίκα μου με κοιτούσε σα "πάλι αυτοί;". Κάναμε αυτοκίνητο παρέλαση μέχρι το κέντρο χωρίς σκοινάκι κυκλοφορίας... πέντε φορές γύρο από το Δημαρχείο σα ν' έπρεπε ν' αλλάξει η φορά της Γης!
Κι όταν αυτός σήκωσε εκείνο το κύπελλο... ΝΤΡΟΠΗ;;;; ΟΧΙ ΡΕ ΦΙΛΟΙ!!! Σπλάχνα είχαν χτυπήσει! Κάτι άγριο πάνω από το Λονδίνο είχε συμβεί εκείνη τη στιγμή, κάτι σα ν' αναγεννήθηκε η πόλη μέσα στη νύχτα! Κι εγώ στέκω εκεί λες κι είμαι 12 χρόνων πάλι, με το τραγούδι των fans να κυλάει σα δυνατό νερό που δεν μπορώ ν' αποκρούσω...
Κι εσύ; Είσαι βέβαιος πως εκείνη η νύχτα ήταν πραγματική;;;; Δεν ήταν… ήταν κάτι σα όνειρο που το ζεις ξύπνιος... Κι όσο υπάρχει αυτός ο ουρανός πάνω από την Etihad, κανείς δεν μπορεί ν' αγνοήσει πως κάποια πράγματα δεν είναι just τίτλοι... είναι κάτι που σου μένει σα ουσία στην ψυχή! 🔥💜
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
τι ωραιο εκείνο το βράδυ στον τελικό της Λιόν... κάναμε βόλτα στους δρόμους σα ληστές φεύγοντας από τον αγώνα, μέχρι που μας σταμάτησε μια γειτόνισσα σφίγγοντας ένα μπουκάλι κρασί σαν πιστόλι και φώναξε "μπορώ ν' βάλω κανόνι τώρα που σας βλέπω;" 😄 μετά χύθηκε ο κόσμος σα τσουνάμι προς την πλατεία Βικτώριας, κάποιοι είχαν φέρει ακόμα και τα γουρούνια τους — ναι, ναι, τις γουρουνιές του χωριού— και ξεκινήσαμε παρέλαση γύρω γύρω σα όταν είχε τελειώσει ο πόλεμος!
κι εκείνος ο ουρανός πάνω από την Etihad σα να 'ταν ολοζώντανος σάρκινος μωβ... όλοι στέκαμε σα πιλότοι στο κατάστρωμα ενός αεροπλανοφόρου που μόλις είχαν κερδίσει την πιο σκληρή μάχη τους. τύψεις τελικά; τίποτε! η γυναίκα μου κρατούσε ένα placard "η αγάπη μου έχει ξεπεράσει κάθε χρονικό περιορισμό" ενώ εγώ έκανα φιγούρες σαν καλλιτέχνης του δρόμου, μωροχαρά παιδική — πως αλλιώς;
κι όταν σήκωσε εκείνο το κύπελλο... εμένα μου είχαν πάρει τα μυαλά αυτά τα χρόνια, ξέρεις; είχα μια κόλλα χαρτί στη τσέπη μου γραμμένη σαν παραμυθιού: "όταν τελικά σηκώσεις αυτό το τρόπαιο, θυμήσου πως όλα άρχισαν εκεί στην γωνία του δρόμου σου, όταν ήσουν μόνος σου ντροπαλός με μια φανέλα φθορισμένη σα να 'τανε αστροναύτης"... κι εκείνη τη στιγμή ένιωσα πως η πόλη ολόκληρη έκανε μια μεγάλη γροθιά στον αέρα, σα να πέταξαν όλα τα χρόνια μπροστά σ' ένα λεπτό — εκεί μέσα ήταν κρυμμένος ο Σίλβα, το Λισαβώνα, ονειρεύτηκε εκείνος πρώτη φορά ή μάλλον τον ονειρεύτηκε η πόλη;
και σήμερα ακόμα, όταν κοιτάζω ψηλά στον ουρανό της πόλης και βλέπω αυτή την ομίχλη μπορντό πάνω από τις κεραίες... γυρνάω στον εαυτό μου δεκάξι χρονών πίσω στο βιός του Πειραιά, στέκω στο σπίτι μου σα τότε, όταν οι φίλοι μου μου έλεγαν "το Man City είναι νυχτερινό κακό όνειρο εκεί στη Μάγχη" κι εγώ ήξερα πως κάποια μέρα θα γίνει εκείνο το αστέρι πάνω από την Etihad που καθρεφτίζει το δικό σου πρόσωπο πάνω στους γκολπόστ...
τέλος πάντως, αυτά δεν είναι λόγια — είναι σημάδια πάνω στο χέρι σου όταν γυρίζεις σπίτι στις τρεις το πρωί τραγουδώντας "city till I die" σα τρελός στους τοίχους...
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Ρε μάστορες της μοβ ατμόσφαιρας, εκείνο το βράδυ που ο Σίλβα σήκωσε το τρόπαιο σαν τον βασιλιά μιας ουράνιας πίτσας 🍕🔴💜 θυμάμαι πως εγώ ήμουν στο Λάρισα να τρώω τζατζίκι και ξαφνικά βλέπω φίλοι να έχουν βγάλει τις μπλούζες τους και να τραγουδούν σα νοτιάδες στην πιάτσα. Εκείνος ο ουρανός πάνω από την Etihad σα να 'ταν το background του Fallout νέου επεισοδίου, μόνο που εμείς δεν παίζαμε βιντεοπαιχνίδι αλλά έκαναμε παρέλαση στους δρόμους σαν τον στρατό του Τσέρνομπιλ!
Κι όταν εκείνος σήκωσε εκείνο το κύπελλο σα ν' σήκωνε έναν γατούλη σαν τρόπαιο... εγώ πετάχτηκα στο μπαλκόνι μου κρατώντας ένα μπουκάλι μπύρα σα φλάουτο και φώναξα "ΕΛΛΑΔΑ ΣΙΤΙ!" μέχρι που οι γείτονες άρχισαν να βγάζουν μπογαλάκια. Κάπου εκεί κατάλαβα πως τα τρόπαια δεν πάνε μόνο στις βιτρίνες — πάνε σα cd στον ράφι και μετά ξεχνιούνται, αυτά όμως σου μένουν ζωντανά στη μνήμη σα ότι κόλλησες τσιγαρόχαρτο στο παντόφλα σου στις 7 του Μάη του 2019! 🤣
Κράτα μου την μπύρα, γιατί αυτές τις μνήμες τις πιω όλο το βράδυ σα μούλιασμα φακής! 🍻💜
Κράτα μου την μπύρα.