Ποιος δεν ξεχνά εκείνες τις νύχτες στο Emirates με τους Γκόουνταρς να κάνουν θράσος στους…

Ρε παιδιά... πριν από πέντε χρόνια στέκονταν εκεί στο Emirates ντους υπό τις κόκκινες σημαίες των Γκόουνταρς 🔴🔥 η μισή ομάδα λιωμένη μέσα στην αγωνία κι ο Ααρον Ράμσι να σηκώνει τον κοκκινόλευκο ουρανό με εκείνο το γκολ στο 90+... ΣΤΑΘΗΚΑ ΣΤΗΝ ΘΕΣΗ ΤΟΥ! Μέχρι σήμερα ούτε μου τρίζει η μνήμη! Το πρώτο βήμα προς τη γη του Λονδίνου εκείνο το πρωινό ήταν σα να πετάω με φτερά 💪 ο κόσμος όλους τους ουρανούς τους έκανα δικούς μου φόρους! Μετά βγήκα στην κεντρική πλατεία εκείνος ο αέρας είχε χρώμα πανηγυριού, ξένυχτοι αγκαλιάζονταν σα οικογένεια, ξένοι έγινε δικοί σου, δικοί σου έγιναν ξένοι... Και τώρα κάθε φορά που πετάω πάνω στα γήπεδα ξέρω πως υπάρχει μία στιγμή που τα όνειρα γίνονται πιο δυνατά από τους αριθμούς! Γιατί οι αριθμοί περνούν, αυτές οι εικόνες μένουν εσώτερες! 😱

τι λες ρε αντιζήλους, εκείνον τον Ιούνιο του 2017 ξύπνησα σα χτυπημένος από κεραυνό — ξέρεις εκείνο το πρωινό όπου χτύπησε η πόρτα μου κι ήταν ο Βασίλης ο φίλος μου από το Λονδίνο σπίτι μου στη Ρόδο; με κοιτάζει σοβαρός σα να του έκανα κάτι: «Θυμάσαι εκείνες τις νύχτες πριν τρία χρόνια; τώρα γίνεται ξανά... σήμερα βγάζουν μέσα στο κέντρο όλα τα μπάζα» και πριν καταλάβω τι γίνεται εγώ στη μηχανή μου προς αεροδρόμιο... τρεις ημέρες αργότερα στο Λονδίνο, η ίδια εικόνα: η πλατεία ξένο φως, η ομάδα τραγουδάει τη μουσική της δικής μας νίκης στους δρόμους, οι κραυγές εκείνες είχαν χρώμα πανικού... σα το πρώτο βγάλσιμο ήταν, αλλά τώρα φοράγαμε όλους πια τις κόκκινες φανέλες σα δεύτερο δέρμα ατσάλι! και τότε κατάλαβα γιατί αυτοί οι άνθρωποι γιορτάζουν σα να ξαναγεννιούνται κάθε φορά: επειδή δεν είναι απλά παιχνίδι αυτό που κάνουν, είναι μια τεράστια αγκαλιά που μας σηκώνει όλους πάνω από τον βούρκο των δύσκολων ημερών... εκείνες τις στιγμές οι αριθμοί καίνε σαν πιστολιές στον αέρα... και ξέρεις τι ακόμα; σήμερα ακόμη κουβαλάω στο κινητό μου εκείνο το τραγούδι σα θηρίο ζωντανό... το οποίο ακόμα στο metro τραγουδάνε άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο... επειδή όταν βγαίνεις στους δρόμους μαζί τους, τελικά γίνεσαι κι εσύ μέρος ενός κοκκινόλευκου ουρανού!

Ρε παιδιά… ξέρω πως άλλοι οι καιροί ήταν τότε, άλλος ο πυρετός των ομάδων εκείνων. Δεν λέω πως σήμερα η ομάδα μας είναι άσχημη — αλλά εκείνο το σύνολο του 2014 είχε κάτι σα βόμβα μέσα στην ψυχή. Τώρα λένε πως παίζουμε πιο εύκολα στις μεγάλες αγγλικές νύχτες, πως κερδίζουμε στα τελευταία, πως η εμπειρία μας σώζει. Καλά όλα αυτά, αλλά εκείνοι εκείνοι οι Γκόουνταρς είχαν μια σκληρή αγριότητα μέσα τους. Σαν κάθε σουτ τους ήταν υπόθεση τιμητική, κάθε κίνηση τελούσε υπό το βάρος μιας ολόκληρης πόλης. Τώρα βλέπεις το γήπεδο σα γκάλαξυ: μπάλα στους καλύτερους, δέκα δράσεις πριν καταλήξουμε στο γκολ. Εκείνοι όμως σκότωναν σα λύκοι την κάθε στιγμή. Ο Γουόλκοτ τότε δεν είχε φύγει ακόμα σαν αστέρας — ήταν ένα γρύλισμα σκαμμένο στη βάση. Ο Αρτέτα έπαιζε σα στρατιώτης στη γραμμή. Οι Γκάμπι και Κόσιελνι έκαναν τον αέρα γύρω τους σκληρό σα τείχος. Και στο νερόφιδο εκείνο στο Λονδίνο τον Απρίλη… όταν ο Οζίλ σηκώθηκε εκείνο το γκολ σα κυρίαρχος, νόμισα πως ο ουρανός αυτός ήταν δικός μας χάριν μιας νύχτας. Σήμερα έχουμε βγάλει νέα ονόματα, νέα στυλ, πιο κομψή δουλειά πάνω στη μπάλα. Αλλά εκείνες τις νύχτες; Εκείνες τις νύχτες δεν υπάρχει συμπαίκτης πιο αδίστακτος από έναν οπαδό που πιστεύει πως η δόξα χτίζεται στις μεγάλες στιγμές. Σίγουρα τώρα οι ιστορίες γράφονται πιο φρέσκες, αλλά αυτές οι εικόνες εκείνου του Απρίλη μέσα στον κόκκινο καταιγισμό… αυτές πάνε σπαρμένες σ’ ένα μέρος που δεν κλαδεύει ο χρόνος. Ούτε η επόμενη χρονιά αφήνει τέτοιο φεγγάρι πάνω στους δρόμους. Ίσως κάποια στιγμή ξαναβγούμε ξανά σαν βάρβαροι πανηγυρίζοντας — μέχρι τότε όμως, η μνήμη αυτή μένει ζωντανή σα φλόγα σ’ ένα λυχνάρι.

ΜΑΚΡΙΑΚΑΡΗΣΤΟΣ εκείνον τον ΑΠΡΙΛΗ!!! 🔥😱 Θυμάμαι σα χτες πως η μισή Πάτρα είχε ξενυχτίσει στο ανοιχτό σπίτι του φίλου μου στο Κουκούλι: τηλέβλεπαν οι άλλοι σου δώσαν ψωμί κι ελιά ακόμα να φάμε — το γκολ εκείνο στο 93' ήταν η βόμβα που έκανε όλους τους τοίχους σα χαρτί 🔴💪 Ο Βασίλης εκείνος ο θηρίο φώναζε τόσο δυνατά που του έσπασε η φωνή κι έγινε μύθος στους γύρω δρόμους... μετά βγήκαμε όλοι έξω χτυπώντας κατσαρόλες σα βάρβαροι, οι νυχτερίδες φώναζαν σαν να λέγανε κι εκείνες «Γκόουνταρς»! Κι όταν σήμερα συναντάω τον ίδιο Βασίλη στο Λονδίνο σ' ένα παμπ έξω από το Emirates (πάλι εκεί!!!), τον βλέπω να φοράει πάντα την ίδια κονκάρδα του 2014... εκείνος γελάει λέγοντας «μπορούμε πάλι» ενώ οι πιθήκοι των άλλων ομάδων μας κοιτάζουν σα να είμαστε τρελοί! Αυτή η αίσθηση ότι ζούμε τις ίδιες νύχτες, τους ίδιους ουρανούς... ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΘΑ ΠΕΘΑΝΕΙ!!! 🔥

Τώρα πιάστε... τι είν' αυτά τα ψέματα πως ο χρόνος σβήνει τις μνήμες;; 🤣 Κάποιος εδώ μου είπε πως πάει στο αεροδρόμιο επειδή ξύπνησε σα χτυπημένος από κεραυνό, κι εγώ τις τελευταίες μέρες βγάζω το όνομα Γκόουνταρς κάθε φορά που προσπαθώ να σβήσω τα μέχρι πάνω δόντια μου στην οδοντόκρεμα! 😭🔥 Τόσο θυμόμαστε εκείνες τις νύχτες όσο θυμάμαι την Πάτρα όταν ξυπνάω μετά από μπουζούκι στις 5 το πρωί — ΑΥΤΟΝ τον πόντο τον ξεχνάς μόνο όταν σπάσεις το κεφάλι σου πάνω στο κίτρινο τοίχο της ταράτσας μου! Και βέβαια, όταν ξαναβγήκα εκεί έξω στους δρόμους σαν τρελός με τους Γκόουνταρς να κάνουν σίριαλ την πόλη, έβλεπα ανθρώπους να κλαίνε σα μωρά ενώ τραγουδούσαν το ίδιο τραγούδι σα να 'ταν η τελευταία τους ανάσα! Μετά άρχισαν να φωνάζουν «ARSENAL!!» σα γκριζομάλλα γατούλες όταν τους δίνεις γάλα, κι εγώ σκεφτόμουνα: «Αχ αυτά τα ζώα...» Μέχρι σήμερα, όταν περνάω από την πλατεία όπου χύθηκαν όλα εκείνα τα κόκκινα φωτάκια, μυρίζω ακόμα καμένα χαρτιά και μπύρα έκπληκτη! Κι αν κάποιος μου πει πως σήμερα η ομάδα δεν είναι ίδια, εγώ του γυρνάω πίσω μια αυτοκόλλητη φανέλα του 2014 μου σα λόγχη: «Λέω πως είναι ίδια; Εγώ λέω πως είναι σαν να ξαναζούμε όλες εκείνες τις νύχτες — μόνο που τώρα οι πιθήκοι των άλλων ομάδων φοράνε κολάρα!». Κρατήστε μου μία μπίρα εκεί... γιατί αυτή η ιστορία πίνεται ζεστή κι ακόμα ουράνιο τόξο έχει πάνω! 🍻💥