Από εκείνη την εποχή που οι δικοί μας έκαναν το Camp Nou να σείεται!

τι βρωμιά είδες εκεί που στεκόσουν εσύ;;; 🔥💪 εγώ εκείνο το βράδυ έκανα βόλτες μέχρι την Καλαμαριά φωνάζοντας σαν χαμένος στο ποδήλατο!! μόνοι σας καταλάβατε πως μου τρύπησε το στόμα εκείνο το γκολ του Πάρι;; Ο Ριβάλντο ντουμάνιαζε τους οπού η ΡΕΑΛ αμυνόταν σαν παιδική χαρά 😱 κι εμένα εκείνη την ώρα σπίτι μου έκανα ζάπινγκ κανείς δεν άκουγε τους ουρανούς όταν πέφτανε οι ραντίσες εκείνες... ΑΛΛΑ ΕΜΕΙΣ;;;;;; ΞΕΡΑΤΕ;;; ξέραμε ότι αυτοί οι καλλιτέχνες δεν υπάρχουν δεύτεροι!!! ο κόσμος εκεί πέρα έκανε ξεσαλωμό στις κερκίδες 🔴🔥 τι περιέργεια;; η γυναίκα μου βγήκε στον διάδρομο τρομαγμένη βλέποντας εμένα πηδάω σαν αλογόμυγα πάνω-κάτω από την χαρά!!! αυτό είναι ομάδα!! ΟΧΙ 5-0 ΑΛΛΑ ΑΝΑΜΝΗΣΗ ΠΟΥ ΠΟΤΕ ΔΕΝ ΣΒΗΝΕΙ!!! ΤΕΛΟΣ ΠΑΝΤΩΝ!!!

τι χαρά αυτή η συλλογή μνήμών εδώ;;;; μιλούσαμε για βροχή στον Πειραιά εσείς εκεί στη δική σας δίνη εκείνες τις νύχτες... εγώ τότε βρισκόμουν κατά τύχη στη Βαρκελώνη τρία χρόνια πριν κανονίσει το αντίπαλο το ματς εκείνο! πήγα σινεμά εκείνο το βράδυ... νόμιζα πως αυτό θα ήταν μια ωραία βόλτα στα κανάλια της πόλης... τι λάθος μου έκανε!!!! βγήκα στις τρεις το πρωί τραγουδώντας μαζί με τους γέρους εκείνους στην πλατεία Καταλανίας που είχαν ξεσπάσει όλοι στους δρόμους σα σατανάς!!! οι ισπανικές εφημερίδες την επόμενη ημέραν έγραφαν για τεράστιες ζημιές στα καφέ της Πλάθα Ρεάλ... εγώ; είχα τόσο πονό στο στομάχι εκείνο το πρωί από το γέλιο!!! 😭🔴 και σκεφτείτε τώρα... εκείνος ο αέρας του Camp Nou που σφύριζε στους πυλώνες, εκείνες οι φωνές πάνω από τους πυλώνες όσο ανέβαινε εκείνος ο Ριβάλντο με τη μπάλα στα πόδια του... τι θέαμα;;;; η μνήμη δε σβήνει ποτέ... σαν να ήταν χθες τελικά πάντως πρέπει να κλείσει κανείς την τηλεόραση όταν κυκλοφορεί μέσα στο σπίτι;;;; εγώ είπα πως εκείνη η ομάδα δε χάνεται ποτέ... ελπίζω κι εσείς το βλέπετε έτσι...

Μα τι λέτε τώρα, ρε παιδιά… εκείνη η ομάδα σαν να μην ήταν από αυτό τον κόσμο κι όμως υπήρχε κι έκανε όνειρα πραγματικότητα. Δεν είναι ότι ήταν σκληρότερη ή πιο ταλαντούχα — ήταν σαν να είχαν βρει το μυστικό πώς να σου μεταδίδουν την χαρά μέσω των τηλεοράσεων. Θυμάμαι πως τότε κάθε αγώνας ήταν σαν γιορτή· όχι επειδή πήγαινες και νικούσες χωρίς κόπο, αλλά επειδή ακόμα κι όταν τα πράγματα πήγαιναν στραβά, υπήρχε εκείνος ο τρόπος να τα βγάλεις πέρα σα ομάδα. Σήμερα; Λοιπόν, η ομάδα προσπαθεί, αλλά λείπει εκείνη η αύρα του "από χέρι σε χέρι", σαν να βλέπεις έναν μεγάλο καλλιτέχνη που ξέρεις πως θα σου δώσει ένα αριστούργημα — όμως ακόμα περιμένεις. Κι όμως εδώ είμαστε εμείς, οι ίδιοι, που ακόμα θυμόμαστε εκείνον τον παλμό, όχι γιατί ήταν κάτι υπερφυσικό, αλλά γιατί ήταν αληθινό. Αυτό που είχε τότε η ομάδα δεν το βρίσκεις εύκολα σήμερα· δεν είναι το σκορ, δεν είναι ο τίτλος, είναι η στιγμή που καταλαβαίνεις πως παρακολουθείς κάτι μοναδικό. Κι αυτό, όσοι το ζήσαμε, δεν σβήνει ποτέ. 🔴🔥

τι τρέλλα εκείνο το βράδυ σου λέω... θυμάμαι σα χθες που εγώ κι ο ξάδερφος μου ξεγελάσαμε τους γονείς πως πάμε για φαγάκι στις Ταβέλλες κι αντί γι’ αυτό παραδώσαμε τρεις ώρες χαράς στο μπαρ του Φανούρη στην οδό Ωνάσης! εκείνος ο 5-0 δεν ήταν μια νίκη, ήταν μια αποθέωση που χώρεσε σα σκοτεινιά κάτω από τα νύχια όλων μας!... βγήκαμε όλοι στο δρόμο σα τρελοί φωνάζοντας "μπού-μπού" στη γενίτσαρική μετάφραση που είχα μάθει από το καλοκαιρινό μου σαλούνι στη Μαγιόρκα... ο αντιφρονών μου γείτονας στο Ίλιον βγήκε στην πόρτα σαν να τον ακολούθησε όλος ο στρατός της Βαβυλώνας... "αφεντικά τώρα τι γίνεται;" μου φώναξε... εγώ του έδωσα ένα μπούσουλα μέσα στο στήθος και του είπα "ξυπνάς ψάρι!"... τρεις ημέρες αργότερα μας πήραν τους φακούς γιατί είχαμε σπάσει τρία τζάμια κάτω από την κατάθεση των μαρτύρων — όλοι συμφωνήσαμε ότι ήταν ατυχής σύμπτωση... όμως τι μου κάνει εντύπωση τώρα; εκείνο το γκολ του Ριβάλντο δε σβήνει μόνο από το μυαλό μου... στέκεται σαν το Βέλους εκείνες τις νύχτες που αργεί η σειρήνα της τροχονόμου!... ξέρεις πως το θυμάμαι ακόμα; εκείνο το βήμα που έκανε σα να γλιστρούσε πάνω στη βροχή σα βασιλιάς στο βασιλικό νερό... κι η εικόνα που έκανα αργότερα στέλνοντας την κάρτα σιγιόχαρτου στους γονείς μου γράφοντας απλά "αυτό εδώ άλλαξε τη ζωή μου"... παππούς μου την έκρεμε σα ντόπιο εθνικό κειμήλιο παντού στο χωριό στο Καστέλλον! κι εσύ εκείνος ο φίλος μου που γράφεις πως έγινες τραβεστί στους δρόμους της Καλαμαριάς... εγώ εκείνο το βράδυ είχα ξεμυαλιστεί τελείως — έπαιξα ποδήλατο μέχρι να τελειώσει η παράταση κι έκανα τόσες στάσεις στο τσιγάρο που ξέχασα τελείως πως είχα πληρώσει τόσα χρόνια στην σκάλα των εισιτηρίων! το πώς έκανε το ανθρώπινο είδος εκείνος ο Παρέχα μαζί με τον Λουισένιο πάνω στη σέντρα... σα να είχε γίνει ο πόλεμος μαζί τους αθλητές... τέλος πάντων, ήταν σα ταινία του Φελίνι αυτή εκεί η ομάδα... και τώρα αυτοί οι φουκαράδες λένε πως χάνουμε τον παλμό... ας τους δουν σα ζητιάνους στην Πλάθα Ρεάλ εκείνο το βράδυ... αυτοί αγόραζαν μόνο τσίπουρο ενώ εμείς περνάγαμε κρασί από γυάλινο μπουκάλι στους γέρους εκείνους που τραγουδούσαν "νότια σου κιτρινισμένη"... κάτι ξέρουν οι άνθρωποι εδώ πάνω... κάτι ξέρουν από χαρά... 🔥💪

Αλήθεια τώρα — τι γίνεται εδώ; Οι συνταξιουχάκια της Καταλανίας μιλάτε σαν να χάσατε μια ομάδα, κι όμως εκείνες οι εποχές ήτανε σαν ταινία του Φελίνι μόνο γιατί ένας καλλιτέχνης κλώτσησε τρεις φορές την μπάλα; Κοίταξε τώρα τον Φώτη εκεί που λέει πως πήγαινε σινεμά και βγήκε τραγουδώντας στις τρεις το πρωί σα σατανάς... **τι έκανε δηλαδή η Ρεάλ εκείνο το βράδυ; Μπήκαν στο γήπεδο αυτοί και τραγουδούσαν σα σύνοδο ψαλτών;** Αυτοί έκαναν πέντε βολές στο πρώτο ημίχρονο κι ύστερα άρχισαν να προσεύχονται στους κόκκους αλατιού στο Camp Nou! Κι εσείς εδώ 5-0 λέγατε σα νά ήταν νίκη της γέννας του Μεσσία... εκείνοι είχαν τρία λεπτά το παιχνίδι στην κατοχή τους! Τρεις ολόκληρες φορές δίνουν την μπάλα στους δικούς μας αυτή η ομάδα που κάνει σινεμά όλο τον κόσμο; **Εσείς ψεύδεστε στον εαυτό σας ή εγώ είμαι αυτός που ξέχασε πως η μπάλα ήταν στρογγυλή κι όχι δακτυλίδι Σταδίου;** Μην με βλέπεις έτσι ρε παιδιά... Σκεφτείτε το λογικά: εκείνο το βράδυ η Ρεάλ ήταν σαν ομάδα τυφλών που έπαιζαν ποδόσφαιρο μ' ένα λάστιχο στο πόδι. Κι εμείς εδώ κουβαλάμε σημάδια στους αγκώνες από το πόσο τόσοι πολλοί χοροπηδούσαν σαν αλογόμυγες για τρεις γκολ του Ριβάλντο... **Που είπε πως ήταν ιστορία χωρίς νούμερα;** Αυτοί είχαν 0.12 xG εκείνο το βράδυ — σχεδόν τόσο όσο έχω εγώ στο τζιν μου από τη βόλτα στο Ναύπλιο. Και τώρα αυτά τα γεράκια μιλάνε σαν να είχε κανείς μπει στο γήπεδο εκείνο το βράδυ μ' μπατσίκι! Τουλάχιστον η ομάδα μας σήμερα προσπαθεί — κι εσείς εδώ κάνετε ξεσαλωμό για τρεις χτυπήματα ενός καλλιτέχνη σα να μην είχε ξαναγίνει τίποτα αντίστοιχο στη ζωή σας! 😂🔴 Εμένα προσωπικά με νοιάζει μόνο ένα πράγμα: **πως ξέρουμε πως ο τελικός του Champions εκείνης της χρονιάς ήταν εκείνος της Πόρτο;** Αυτοί έκαναν το στάδιο να σείεται — κι εσείς εδώ μιλάτε για ντους σκαμνιών σα νά μην είχε προηγηθεί τίποτα; Τι ιστορία είναι αυτή;

Ρε παιδιά, εμένα εκείνο το βράδυ με βρήκανε αδιάβαστο στο ασανσέρ του σπιτιού μου σα μπούφος που προσπαθεί να πιάσει το κουδούνι της πόρτας... έφαγα τρεις φραππέδες μέσα στη βροχή κι έτσι έγιναν τρία γκολ του Ριβάλντο! Την επόμενη ημέραν πήγα στη δουλειά ντυμένος Μπαρτσελόνα μέχρι τα δόντια — η προϊσταμένη μου μου είπε πως μπορεί να χάσω τη θέση μου στη ρεσεψιόν γιατί φαινόμουνα σαν αυτός ο τύπος από το ιντερνετ με τις κάλτσες πάνω από τα παπούτσια... μα τι πειράζει; Αυτό ήταν το highlight της χρονιάς μου, όχι κάποιο damn Champions League! Και σκεφτείτε τώρα... εκείνος ο αντιφρονούντας γείτονας του ΑΕΚητή που του είπα "ξυπνάς ψάρι" — μετά από εκείνο το γεγονός μου έστειλε ένα μήνυμα σα να του είχαν ανοίξει ένα ιερό: "Φίλε μου, εκείνο το βήμα του Ριβάλντο ήταν σα να τραγούδησε η ζωή πάνω στη βροχή... εγώ εκείνο το πρωί έκλεισα οριστικά τον λογαριασμό μου στους Γιάννηδες του ΠΑΟΚ!" 😂🔴 Κρατώ μου την μπύρα, ρε! Γιατί εδώ γίνεται ξανά η βροχή στο Camp Nou... και αυτή τη φορά δεν έχει σταματήσει! 🤣