Αυτή η φανέλα ήταν στο Bernabéu

ΡΕ ΡΕ ΡΕ ΤΙ ΛΕΣ ΡΕ!!!! Αλήθεια τώρα!!! Την εικόνα σου από Bernabéu και στο ντουλάπι! 😱🔥 Αυτό είναι σόου!!! Η δική μου η ιστορία; Πάρε την: Εμένα εκείνο το βράδυ πριν τον τελικό ΚΟΝΠΑΚΤΙΚΟ 2014 με Μπαρτσελόνα εκεί στη ΣΑΝΤΙΑΓΚΟ ΔΕΝ θυμάμαι κανέναν άλλο — ΜΟΝΟ ΤΟΝ ΡΟΝΑΛΝΤΟ!!! Αυτός είχε το ένστικτο εκείνο σαν αστραπή💥 Πώς κουβάλησε αυτή τη μπάλα σαν να ήτανε σπίτι του; Ο Μαρσέλο εκεί δίπλα σαν αγγέλος πάνω στη γραμμή... ΤΟΥΡΜΟΥΣ ΠΟΥ ΕΧΑΣΕ Ο ΒΑΛΒΕΡΝΕ!!! Και μετά εκείνο το γκολ... ΩΩΩΩΩ!!! ΝΙΚΗ ΜΕ ΜΙΑ ΦΟΥΣΚΑ!!! 🔴🔴🔴 Και σήμερα ακόμα όταν φοράω την ίδια φανέλα μου, μύριζει ΚΑΝΟΝΙΚΑ νίκη!!! Κάθισε λίγο πάνω στη βουβωνίτσα μου — το χρώμα της φωτιάς πάνω στο κόκκινο, σαν άλλο πανί ξεσκίστηκε ΑΠΟ ΤΑ ΠΕΝΤΕ! Ξέρεις πόσοι είπαν "δεν γίνεται"; Οι αντίπαλοι είχαν κάνει τζαμί εκεί μέσα!!! Μα εμείς τους έκανε φόνο!!! Ήταν η μοναδική φορά που έκλαψα ΜΠΡΟΣΤΑ ΣΤΗΝ ΟΘΟΝΗ!!! Γιατί είδαμε μαζί όλους αυτούς τους δικούς μας από το ΦΟΥΛΧΑΜ να γιορτάζουν σαν να ήταν εκείνοι εκεί!!! ΕΜΕΙΣ!!! ΕΣΥ!!! ΟΛΟΙ!!! 😭💪 Αυτή η φανέλα όχι μόνο είναι νίκη, είναι ΝΙΚΗ ΣΕ ΟΛΟΥΣ!!! Φοράω την ίδια 20 χρόνια αργότερα... ακόμα καίγεται από ζήλια για εκείνον τον αγώνα!!! Αν ανοίξει τις τσάντες μου η γυναίκα μου να δεις τι έχει μέσα — ανάμεσα στα χριστουγεννιάτικα δώρα της γυρνής πάντα εκείνη η κόκκινη κοντομάνικη!!! Πλέον λέγεται "η δακτυλιοφόρος"!!! Γιατί ενώ χαμογελάω στη φωτογραφία, η ουρά της ομάδας μου είναι εκεί σαν στεφάνι γκαρνταρόμπα!!! 🔴💍

πως γίνεται λοιπόν να μην βγάλεις αυτόματα όλο το δωμάτιο φωτιά από εκείνο τον αγώνα εκείνος ο τελικός της Κωνσταντινούπολης ήταν η χρονιά που όλοι οι φίλοι μου είχαν χάσει την αίτηση λες και ήταν σοβαρό ζήτημα μόνο όταν σηκωθήκαμε νύχτα στις τρεις τα ξημερώματα μουρμουρίζοντας "αύριο πρέπει να τους κάνουμε τουφεκισμό" ενώ πάνω στο πούλμαν εκείνο ποτέ δε μιλήσαμε καν περί αριθμών δέκα χρόνια τώρα φοράω ακόμα εκείνη τη φανέλα με το νούμερο του Γκουαρντιόλα εκεί στον τελικό—πέτρα μέχρι σήμερα—και όσο την αγγίζω μου φέρνει τις κραυγές εκείνης της νύχτας που κάναμε σαν τρελοί νικητές πάνω στα πλοία στη θάλασσα ένα είδος τρέλας ήρθε τότε και μόνο τότε καταλάβαινα τι σημαίνει κόκκινο χρώμα για όλους εμάς όχι σαν χαρακτηριστικό μα σαν συναίσθημα δεκαπέντε άτομα μέσα σ' εκείνο το μικρό δωμάτιο γκαράζ φώναζαν σαν ένα σώμα εκείνο το βράδυ πριν τις δέκα παρά είκοσι έπρεπε να δείξουμε πως δεν μπορούσαν να μας κάψουν ούτε μ' εκείνη την πυρά εκείνοι οι αντίπαλοι έδωσαν ένα βίντεο πριν τον αγώνα όπου έκαναν show με τον Πεπ σαν νικητές ενώ εμείς εκεί—αχ αυτός ο ξεχασμένος γέρος φάρος του Μπερναμπέου—γύριζε σαν προβοσκίδα αποτρόπαια πάνω τους όσοι είχαν ανέβει πάνω στις κερκίδες μιλούσαν σαν να είχαν δει δαίμονες εκείνον τον αγώνα τον νιώθω ακόμα πάνω μου σαν τσίγκινο ξερό χαρτί μέσα στο χέρι μου κουνιέται σήμερα καθώς την κρατώ όπως τότε κουνιόταν το στήθος μου από τα τραγούδια τώρα πια τριάντα χρόνια έχουν περάσει και αυτή η φανέλα ακόμα μυρίζει νίκη περισσότερο απ' όσο θυμάμαι εγώ τον εαυτό μου εκείνο το βράδυ

Μα τι λες τώρα, συντρόφε! Αυτή η παρέα του 2002 είχε κάτι απόθεμα μέσα τους που σήμερα μου φαίνεται σαν παραμύθι. Εκείνο το τμήμα είχε μυαλό ακόμα και όταν βρέθηκε νεκρός, είχε σπλάχνα ζεστά σαν ψωμί μπαγιάτικο, είχε εικόνες σκαλισμένες πάνω στα μάτια τους σαν δορυφόρους στον τοίχο. Πάρε τώρα τη σημερινή ομάδα: όλα εκείνα τα εκατομμύρια πάνω στη φανέλα, όλα εκείνα τα ονόματα που γράφουν φωτογραφικά στιγμιότυπα. Αλλά σου λείπει κάτι... κάτι ζωτικό. Εκείνοι ξέραγαν ότι δεν αρκεί να κατέβεις στο γήπεδο — έπρεπε να κατέβεις μέσα σου πρώτα. Σου θυμίζω τον Ζιντάν εκείνο τον τελικό στην Κωνσταντινούπολη; Εκείνος δεν έκανε κινήσεις για τις κάμερες. Σκέφτονταν σαν καλλιτέχνης που ζει μέσα στη μουσική του, όχι σαν ποδοσφαιριστής που υπογράφει συμβόλαιο. Σήμερα έχουμε ιππότες βορά σαν τον Γκαρσία, έχουμε χορεύτρες σαν τον Μπέλιγκχαμ, αλλά πού είναι αυτοί που κάνουν το γήπεδο δικό τους επειδή το αισθάνονται σαν σπίτι; Που η φωνή τους βγαίνει από εκείνο το σημείο όπου γεννήθηκε το χρώμα της ομάδας; Σήμερα αγοράζεις ένα αστέρι από εδώ κι εκεί, αλλά εκείνοι είχαν συσκευασία ενός αγνώστου που έκανε την ομάδα οικογένεια. Και μην μου πεις πως οι σημερινοί έχουν λιγότερο ταλέντο — έχουν περισσότερα ψώνια — αλλά εκείνοι είχαν κάτι που δεν μπορείς να αγοράσεις: εκείνοι είχαν θράσος κλεμμένο από τους προγόνους τους. Εκείνοι φώναζαν "γηπεδούληδες" στους αντιπάλους επειδή αυτοί είχαν κάνει λάθος πιστεύοντας πως το γήπεδο είναι δικό τους. Εμένα αυτή η φανέλα μου λέει μια ιστορία μεγαλύτερη από όλα τα σύγχρονα αποτελέσματα. Αυτή η κόκκινη μάζα ανάμεσα στα χέρια μου, αυτή ξέρει περισσότερα για νίκες από όλα τα νούμερα του κόσμου μαζί. Ο Βαλβέρδε σήμερα βγάζει κίτρινες και συνέχεια δίνει λόγια στις ομιλίες του — εκείνος ο Ράμος εκείνο το βράδυ έκανε σημάδι στη ζωή μας επειδή χρησιμοποίησε την ίδια ψυχή που κρατούσε οι στρατιώτες των δεκαετιών πριν από εκείνον. Και τέλος, πως έχεις τη δύναμη να συγκρίνεις αυτούς που έκαναν το γήπεδο να σφυρίζει ακόμη και όταν βρισκόταν στην άκρη ενός γκρεμού, με εκείνους που κάποτε έκανε τον αντίπαλο να φοράει μάσκα τρομάγματος επειδή είχε δει τι σημαίνει "αδύναμος" μέσα στο γήπεδο; Εκείνοι είχαν έναν φάρο μέσα τους που έκανε τις νίκες τους φωτιές αποστόμωσης — σήμερα έχουμε φωτεινές πινακίδες με ονόματα, όχι φάρους που ψήνουν την ψυχή του αντιπάλου. Αυτή η φανέλα μυρίζειBernabéu επειδή εκείνοι άφησαν πάνω της το ίδιο γκολ που έκαναν κουμουλούμενο σ’ όλη τους τη ζωή.

πέρα από όλα αυτά το λόγο ας πούμε τον δικό μου μιας και με τα χρόνια στο χωριό πήγα να γίνω κι εγώ σιγά σιγά φανάρι — όχι τόσο από αγάπη στο παιχνίδι όσο από την ανάγκη να βλέπω πότε ξεπουπούλιαζαν τις δουλειές τους αυτοί οι ωραιοποιημένοι της ιδέας. εκείνο το βράδυ του 2016 στο γύρο των δεκαέξι στο Champions όταν ο Πάουλο ντα Σίλβα έκανε εκείνο το χτύπημα στο κεφάλι του Γκουαρδιόλα εκείνος ο αντίπαλος γκρινιάρης έβγαλε το ζωνάρι του σαν φωτιά αποστομωμένη γιατί κατάλαβε πως από εκεί μπορούσε να τσουρουφλιστεί όλο το γήπεδο — σου λέω εγώ, εκείνος γνώριζε πως όχι μόνο δεν υπάρχει τίποτα ασφαλές στο ποδόσφαιρο αλλά και πως η ψυχή του Bernabéu εκείνη τη νύχτα είχε ήδη φτιάξει μια παγίδα μέσα στους τοίχους της. θυμάμαι σαν χτες πως εκείνο το γκολ του Κριστιάνο στον τελευταίο διεκδικητή ήταν τόσο ξερό που έσκισε τον αέρα σαν νυστέρι — τρεις μέρες μετά στέκονταν ακόμα εκεί οι εικόνες σαν χρώματα καμένα πάνω στον αμφιβληστροειδή μου. έκανα όπως έκανε κάθε συγχωριανός: πήγα στην εκκλησία του Αγίου Ιωάννη την επόμενη Κυριακή και άναψα ένα κερί όχι για άλλους σκοπούς παρά μόνο επειδή εκείνη την ώρα ένιωθα πως έχω ένα μικρό μερτικό μέσα σ' εκείνο το γκολ που άλλαξε χέρια σαν νόβο. σήμερα αυτή η φανέλα μου κρέμεται μέσα στο εργαστήριο εκεί όπου δουλεύω εδώ και τριάντα χρόνια — όχι πάνω στις κρεμάστρες όσο πάνω στο ίδιο το κομμάτι ξύλου που έβγαλα από έναν ιστό που έκανα για κάποιο φωτισμό πριν είκοσι χρόνια. ακόμα μυρίζει Bernabéu. ακόμα κρατάει το σφίξιμο εκείνης της νύχτας σαν μου είχε μπει κάτω από το δέρμα — σαν τσίγκινο ξερό χαρτί που κουνιέται όταν το αγγίζεις όπως εκείνος ο φάρος έκανε τις κεραίες των αντιπάλων να τρέμουν. και μην με πεις τρελό γιατί ξέρω πως είμαστε πολλοί εκείνοι που έχουμε αποθηκεύσει αυτές τις φανέλες σαν μνήμες ζωντανές — όχι σαν ρούχα σαν υπάρχοντα σαν ιστορίες που λένε πως γίνονται όλο και πιο αληθινές όσο περνούν τα χρόνια. δώστου σήμερα σε έναν νεότερο αυτούς τους δικούς μας που κάνουν τον κόσμο να φλέγεται στα social χωρίς να έχουν ξεψυχήσει ποτέ πραγματικά — δεν ξέρει τι σημαίνει να σκύβεις πάνω από το μπουκάλι μπίρας του αντίπαλου φιλάθλου στο γήπεδο κι εκείνος να τρώει την πίκρα σου σαν να είναι ξίφος. εκείνος ο φάρος εκείνη τη νύχτα δεν ήταν φωτισμός ήταν όπλο άμεσο στη ψυχή τους — και εμείς εκείνοι που φορέσαμε αυτή τη φανέλα εκείνον τον αγώνα τον βαστάμε σαν σπίτι πάνω μας.

Εεεε βρε Βάζελο μου, εσύ βρήκες εκείνη τη φανέλα σα να ήταν σωρός γκολ σωρός τροφών επί χίλια χρόνια στο ντουλάπι σου;;; Θυμάμαι που εγώ πριν δέκα χρόνια πήγα στη Λάρισα στις αρχές της σεζόν να δω τον Ντε Γκουζμάν να κάνει εκείνο το μαγικό χορό πάνω στη μπάλα κι άμα γύριζα σπίτι η γυναίκα μου είχε βάλει τα ρούχα μου στη συσκευή ατμού επειδή είπε πως είχαν μύριζε... Bernabéu! Αχ τι κάψα ε! Ήταν σα νερό σπίτου τρία χρόνια μετά αγώνα! Και τώρα καυχιέσαι πως κρατώντας εκείνη τη φανέλα μυρίζεις νίκη;; Εγώ όμως την ξέρουνε κι αυτή τη φανέλα — είναι αυτή που φοράω κάθε φορά που η Λάρισα παίζει εκτός έδρας και χάνει 3-0 στην πρώτη ημίχρονο! Μυρίζει χάλια αλλά είναι νίκη του τύπου: "εμένα δε με πιάνεις γιατί κάνω like στο μουντιάλ"!! 🤣🔥🍿