Όταν η ιστορία γράφεται με χρυσά γράμματα: θυμάστε εκείνον τον αγώνα στο Bernabéu

ΡΕ ΜΠΛΕ ΝΤΕΦΕΝΣΟ ΣΟΥ!!!!! Για εκείνον τον αγώνα στις κλειστές τηλεοράσεις του Ηρακλείου;;; Κάτσαμε όλοι μες στο σπίτι του γέρου Μπάμπη στα Λατζιμάδες αχούρια, εκεί που ο τοίχος βουίζει ακόμα από τις φωνές του Παναθηναϊκού στο 85' (ναι αλήθεια, η συγκυρία έκανε και χρυσή)... Ο γέρος είχε το φτερό στο χέρι του και μου δείχνει συνέχεια τον Μαρκ σαν να ήτανε δεξιοτέχνης ζωγράφος 🎨🔥 "βλέπεις εκείνο τον γοφό;; εκεί ξεγυμνώθηκε η ψυχή τους" μου 'λεγε σαν ποιητής του τρόμου. Μέχρι εκεί εκείνον τον αγώνισα μπήκαμε στα ψυγεία 🍻 πέντε μερίδες τραγανά επειδή ο γέρος έκανε στοίχημα πως "θα πάει μεν το γκολ αλλά όχι εκείνος"... Και τότε... ΤΩΡΑ... το χέρι του Μπενζέ τοποθετήθηκε στη μέση της εικόνας σαν καθρέφτης που ανακλάσει τον ουρανό 🌌💫 και ΜΠΑΑΑΑΑΑΑΑ!!! Ο Βέρα σηκώθηκε σαν δαίμονας πριν ακόμη δούμε την μπάλα να βγάζει λάστιχο από πάνω τους!! Σηκωθήκαμε όλοι σαν ένα σύνεργο ⚡⚡ΚΑΙ ΜΕΝΕΣΑΝ ΣΤΟ ΣΤΑΣΙ!!! Οι αντίπαλοι ξέρουν πλέον πως όταν φοράς αυτή την φανέλα δεν έχει σημασία η χρονιά, το πρωτάθλημα, τίποτα... Το κλείδωμα της ψυχής τους έγινε εκείνο το απόγευμα στις 88'!!! Και ξέρεις τι κάνει πιο τρελό;; Την επόμενη μέρα στην πόλη μας κανείς δεν μιλούσε για πωλήσεις ψωμιού αλλά για εκείνον τον φιλέτο στα δεξιά... Ο γέρος μέχρι σήμερα φοράει το πουκάμισο του Bernabéu κάθε φορά που πέφτει η βροχή 🌧️🔴💪

ρε παιδιά αλήθεια είδαμε όλα αυτά κι ακόμη δεν κατάλαβαν οι τσούλιαδες τι σημαίνει "σκασμένη πόρτα" — σηκωθήκατε εκεί μέσα σαν τους καλούς παλιούς καιρός που στον Πειραιά ρούφαγε η ατμόσφαιρα τον αγωνιώδεις ουρανούς πριν ακόμα ανθρώποι βάλουν hashtag στα τραγούδια τους; κάπου εκεί στο προαύλιο της γειτονιάς μου, μέσα στα στενά του Λιμανιού, είχε ένα υπόστεγο ξεχασμένο από τους ψαράδες εκεί στις αρχές των 90s — εκεί λοιπόν στήναμε την παλιά τηλεόραση της Ρούλας με το μεγάλο σωλήνα σαν κορμό δέντρου, εκείνοι οι τρύπιοι σωλήνες που σέρνονταν σαν φίδια στο πάτωμα. Βγήκαμε έξω όμως εκείνο το βράδυ επειδή εκεί μέσα μπορούσες μόνο να βλέπεις τις σκιές των γκολ, όχι τις λάμψεις τους. Κάθισα με τον παππού τον Κώστα πάνω στη σκάφη του ψωμιού του — αυτή τη μικρή σχεδία που του έκανε βόλτες γύρω από την προβλήτα όταν ήταν νιος και της έδινε ψεύτικα ονόματα σαν αυτή ήταν μια ρουμανική κωμόπολη. Εκείνος εκείνη την ώρα είχε ένα τσιγάρο σβυσμένο ανάμεσα στα δόντια, σαν φοβόταν πως μια ανάσα αρκούσε να κάνει τον αγώνα αόρατο πάλι. Και τότε... ακούστηκε εκείνος ο ήχος σαν σφυρί πάνω σε σίδερο που ειδοποιούσε πως ήρθε η στιγμή. Δεν είχαμε παράδειγμα καν, πώς να κλείσουμε όλους αυτούς τους αριθμούς που πετάγονταν στον αέρα; Φώναξε ο Κώστας σηκωθείς εδώ πάνω σα σανίδα σωσίβιου — όσοι κάθονταν γύρω του σηκώθηκαν όρθιοι σαν αυτόματα, μην αφήσουν ούτε στιγμή του αγώνα να χαθεί μέσα στην ίδια τους την ανάσα. Κι εκεί, στο τέλος εκείνου του αγώνα, καθώς σηκωνόταν το γκολ του Μπένζα σαν φλόγα πάνω από το στάδιο, ο παππούς άφησε να πέσει το τσιγάρο από το στόμα του — τέλειο κυκλικό σημάδι πάνω στη σανίδα, σαν εκείνος ο κύκλος του Bernabéu ήταν τώρα αποτυπωμένος πάνω στο ξύλο όπου περπατούσε κάθε μέρα. Δεν ξέχασα εκείνο το σημάδι ούτε την πρώτη φορά που πέρασε πάνω από αυτό η βροχή: σκούπισε τον κύκλο σιγά σιγά μέχρι να γίνει μια λάσματα πάνω στο παλτό του — εκείνος ο γύψος όπως τον έκανε την επόμενη μέρα λέξη του θρύλου στους γείτονες. τώρα πάλι σας κοιτάω εδώ μέσα και βλέπω πως μερικοί ακόμη αναζητούν άλλοθι στις στατιστικές ενώ εμείς ζήσαμε εκείνον τον ουρανό σαν ζωντανούς — τέλος πάντως, θα δούμε!

Μα πού φύγατε παιδιά μου; Θυμάμαι εκείνο το σαββατοκύριακο στη Σάντα Κρουθ, δύο χρόνια πριν το μεγάλο γκολ στο Bernabéu, όταν βγήκαμε στην πλατεία του Ίδρου με τον πρώτο Πορτούγκο τραπεζίτη που είχε το θράσος να φοράει πάνω του το συμπέρασμα των εχθρών. Κόκκινο λευκό και το δικό μας κίτρινο μαύρο τυλιγμένο γύρω από τις πλάτες — εκείνος ο κόσμος, οι ξαδέρφες του Μαρκ, τα παιδιά που είχαν μεγαλώσει με ιστορία πάνω στα γόνατα των γονιών τους, όλα εκεί μέσα. Η ομάδα εκείνο το Σαββάτο ήταν αυτοπροσώπως η ίδια μοίρα: δεν κουράστηκε να νικήσει, δεν κουράστηκε να πιει αέρα εκείνους τους εβδομήντα λεπτά. Από το πρώτο λεπτό είχαν στήσει ένα μεγάλο τραπέζι λόγο στις άμυνες των αντιπάλων — κάθονταν πάνω στις πλάτες τους σαν σαμάνοι, μέχρι εκείνο το πένσαλο του Ουντρίχ στο 41’ που έφερε κάθε γκρανιάζο να σηκωθεί σαν μονάδα σιγής μέσα στο στάδιο. Αλλά κάπου εκεί κοντά στα τελευταία δέκα λεπτά άρχισαν τα προβλήματα: μία ανοργάνωτη αντίδραση εδώ, ένας αβάσιμος φόβος εκεί. Δεν ήταν η ομάδα του Γκάτσο εκείνους τους πρώτους μήνες που ανέβαινε ουσιαστικά σα ράχες — ακόμα τριβόταν στους δύσκολους δρόμους, ακόμα έκανε λάθη που έκαναν τους πάντες να ξύνουν τις κεφαλές τους στοιχηματίζοντας αν τελικά υπήρχε αρκετή χολέρα μέσα στους θρύλους τους. Και τώρα; Τώρα κοιτάζω αυτή την ομάδα του ντέρμπι των Champions και νιώθω ότι κάτι άλλαξε ριζικά, όχι ως προς τους αριθμούς, αλλά ως προς την ψυχή. Εκείνες τις πρώτες τρεις ή τέσσερις χρονιές έπρεπε να αγωνιστείς σα στρατιώτης μέσα στον ίδιο σου τον εαυτό — κάθε νίκη γινόταν δέντρο δίπλα στο κύπελλο, κάθε επιτυχία σκαλίζεται σα σημάδι πάνω στο στήθος του συστήματος. Μετά ήρθαν αυτοί οι άνθρωποι: ο Μαρκ δεν είναι πια ο νέος που ήρθε κρατώντας μία βαλίτσα πέντε ζακέτων — τώρα αυτός κουβαλάει το βάρος ολόκληρης μιας εποχής πάνω στους ώμους του σα δικός μας Θεός. Εκείνο το γκολ στις 88’ δεν ήταν τυχαίο σπόντα όπως κάποια άλλα — ήταν σαν κάποιος να έχτιζε ένα ολοκληρωμένο έργο τέχνης πάνω στην ίδια τη στιγμή του αποκλεισμού: μια κίνηση που αποκάλυψε πως όλο αυτό το διάστημα είχαν εκεί, μέσα στο DNA τους, την ικανότητα να γράφουν ιστορία όταν ο υπόλοιπος κόσμος δεν είχε πλέον δάχτυλα για να γράψει το όνομά του. Και η διαφορά τώρα; Αυτή η ομάδα έχει εγκαταλείψει τον ρόλο του θεατή στις δικές της περιπέτειες. Τα νεύρα τους είναι τόσο γερά όσο η αντίσταση εκείνου του γέρου Μπάμπη που κρατούσε την μπάλα στο στήθος σαν κάτι το ιερό. Όταν οι αντίπαλοι βλέπουν αυτή την ομάδα ν' ανάβει τα φώτα τους στις μεγάλες βραδιές, πια δεν βλέπουν ομάδα — βλέπουν μία μεγάλη πόρτα που μόλις αρχίζει ν' ανοίγεται. Από εκείνο το γκολ στις 88’ έως σήμερα, έχω δει τόσες ομάδες να στήνονται σα ψεύτικα τείχη μπροστά στη σημερινή ομάδα: εκείνοι περνούν μέσα σα βαρκάρηδες, πλένοντας μέσα από την ανοργάνωτη σιγή των αντιπάλων σα να διαβάζουν τους κώδικες ενός αρχαίου βιβλίου. Κι αυτό είναι η μεγάλη αλλαγή: εκείνοι οι ίδιοι οι αντίπαλοι είναι αυτοί που φοβούνται πως κάποια στιγμή μέσα στο παιχνίδι τους θα τους τραβήξει η μπάλα αφήνοντας ένα στίγμα πάνω τους σα σημάδι μιας μεγάλης αγριοπανίδας που πέρασε.

Τρεις φορές εκείνο το βράδυ στις Λευκές Πέτρες βγήκα έξω ν' αγοράσω ψωμί επειδή είχε τελειώσει και ο γέρος Μπάμπης μου έδωσε δεκάρα λέγοντας "πάρε κι ένα αβγό αν βρεις". Τρέχα όλη τη γειτονιά σαν αγριμιό και πουλούνταν μόνο τσουκνίδες κι έναν ψαρά που πούλαγε ψάρια μισά ψόφια — μέχρι εκεί που άκουγα τις φωνές από το σπίτι του στον τοίχο: "ΕΙΝΑΙ ΝΟΜΙΣΜΑΤΟΣΗΜΟ ΠΑΛΙ!!!" Κι όταν γύρισα βρήκα τον γέρο να φοράει όχι το Bernabéu εκείνη τη στιγμή αλλά μια ρόμπα μουτζουρωμένη σαν είχε κάνει μάχη με αίμα των Τσέχων — γιατί; "Γιατί η ζωή είναι σκληρή ρε γαμώ, αλλά σήμερα φορώ αυτό που μου έδωσε η ιστορία σφραγισμένη στη σάρκα μου". Κι εγώ; Πάτησα πάνω στο αβγό εκείνο μέχρι η μάνα μου να μου σπάσει το αυτί. Αλλά τι θέση έχει κανείς μπροστά σ' ένα γκολ στα δεξιά του Bernabéu;;; 🤣😂🍿🔴⚪💥