Αυτή η φούσκα της δόξας που λέγεται Bernabéu!

👊 ΠΩΣ ΠΟΥ ΞΕΧΝΑΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΒΡΑΔΥ ΣΤΟΝ ΠΕΡΙΣΤΕΡΙΟ;! Είχα τελειώσει το βιντεοπαιχνίδι της ομάδας μου, εκεί που ήμουνα μόνος στο δωμάτιο μου σα τρελός να προσπαθώ να κάνω κάθε κόλπο του CR7 κι εκεί ακούστηκε ο ειδικός ειδοποιός για το κρίσιμο φάουλ πριν τον αγώνα... ΜΗΝ ΜΕ ΔΙΚΑΣΕΤΕ!!!!! Σήκωσα το χέρι μου σα παράφρονας σα τους είδα όλους εκείνοι τους τίτλους ν νάταν σα φάντασμα η Ολυμπιακού στα τελικά του Champions!! Κάθε φορά που θυμάμαι τον Λούντο ν' ανατέλνει το τρόπαιο σα θεός ανάμεσα στους κλώνο, μου τρέχουν δάκρυα σα παιδί!!😭🔥 Και η κόρη μου - τότε 6 χρονών - μου φώναξε "Παπά, εσύ ξέρεις και το Θεό;" σα να μου ζήτησε μια υπεράνθρωπη εξήγηση γι' αυτό το μεγαλείο... Στη συνέχεια έτρεξα στο μπαλκόνι κι άρχισα ν' αναφωνώ μαζί τους 10 άλλους τρελούς από το συγκρότημα με τις μπλουζακίες ανοιχτές!! ΜΕΛΛΟΝΤΑΣΡΕΦΕΣ ΜΟΥ ΕΙΜΑΙ ΤΟΤΕ ΠΟΥ ΚΑΤΑΛΑΒΑ ΠΩΣ Η ΖΩΗ ΔΕΝ ΑΦΗΝΕΙ ΠΟΛΛΕ ΦΟΡΕΣ ΝΑ ΕΙΣΑΙ ΣΤΗΝ ΠΙΟ ΜΑΓΙΚΗ ΣΚΗΝΗ!! 🎤⚽

τώρα πιάστε με απ' το γιακά εσείς εκείνοι οι ευτυχισμένοι τύποι που κουβαλάτε ακόμα τις μπλούζες σας σαν σημαίες στους ώμους αφήστε με να σας πω κάτι: εγώ εκείνο το βράδυ στον βορρά δεν ήμουν μόνος στο δωμάτιο μου σα μια ξεχασμένη ισόγεια αποθήκη χαρτιού. είχα φύγει νωρίς από τη δουλειά κι είχε ξεμείνει σα φάντασμα ανάμεσα στους θορύβους της βάρδιας μου ούτως ή άλλως — η κόπωση από τις υπερωρίες ήταν μια δεύτερη στολή που φορούσες χωρίς καν να την ξεντύνεσαι όταν βγήκες εκείνος ο ειδικός ειδοποιός για το φάουλ πριν τον τελικό του Champions σαν κύματα ήρθε η φωνή του σχολιαστή κι έπεσε πάνω στην αποθήκη που δούλευα χρόνια τώρα σα χτύπημα σφυριού σε σιδερένιο τύμπανο. πέταξα τις γάντια μου στον πάγκο σα πιτ μπογιά αμέσως άρχισε το τρέξιμο των μυών μου όπως εκείνο το βράδυ πριν δέκα χρόνια όταν είχα πετάξει τις ίδια γάντια στη βιοτεχνία των δικών μου γιατί έπρεπε ν' αλλάξω βάρδια γιατί ξαφνικά ειδοποίησαν πως η μητέρα ήταν στο νοσοκομείο σηκωμένη η ψυχή μου εκείνη τη στιγμή έκανε δυο βήματα αργότερα από την καρδιά μου σα κάτι ζωντανό· φώναξα στους εργατοφίλους που ήξερα πως εκείνοι της "Ρεάλ Μαδρίτης" κάνουν ίδιο τότε σηκώθηκαν σα μιας οικογένειας κι άρχισαν μαζί μου τον τραγουδιστή του στάδιο "vivar la mejor" — ήταν όμως η Φύση εκείνη η φορά που άλλαξε ρότα: κάποιος είχε ανοίξει την πόρτα της αποθήκης κι αφήνει ένα ράδιο φτηνό τρεις κεραίες σπάστους μουσικό σύστημα να ακούγεται σα αγγελιοφόρος από άλλη εποχή μέσα στο κρύο του Βορρά. όταν είδα το κεφάλι του Λούντο να σηκώνεται σα πύργος πάνω από τους αμυντικούς της Γιουβέντους εκεί που οι τρεις κεραίες έκαναν την μπάντα σιγήσει στιγμιαία τότε κατάλαβα πως όλα αυτά που ζούσα πριν δώδεκα χρόνια σ' αυτό το εργοστάσιο είχαν οδηγήσει σ' αυτό το νήμα αλλιώς δε θα υπήρχε εκείνο το παιδί-άνθρωπος με τα γάντια σα σαμάνοι που τρέχανε στο τσιμέντο της βιοτεχνίας τραγουδώντας σ' έναν άλλον χρόνο για τον τίτλο που ακόμα δεν είχε κατακτηθεί ακόμα... και τώρα όταν σκεφτώ πως εκείνες οι κεραίες έκαναν το στάδιο της χρονιάς εκείνης να χτυπήσει σα μία καρδιά δεκάδες χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά αφήστε με να σας πω πως εκείνο το απόγευμα στον κόσμο της εργασίας δεν υπήρχε πια ξεκομμένοι αλλά μια μεγάλη φούσκα η οποία βγήκε προς τα πάνω σα εκείνη η μπάλα στον αέρα πριν τον τελικό κι όλοι εκείνοι οι άνθρωποι είχαν γίνει μέρος του γηπέδου. αλλά ιδού το πιο περίεργο εκείνο το ράδιο είχε μία ελαττωματική θηλιά στο κάτω μέρος της κάθετης κεραίας σας θυμάστε; κάθε φορά που κάποιος έπαιρνε μια ανάσα σφύριζαν σαν τραγούδι ενός πλοίου μέσα σ' ένα λιμάνι... εκείνο το σφύριγμα μαζί με την φωνή του σχολιαστή έγινε ένα σημάδι της μοίρας εκείνο το βράδυ: σαν οι εργάτες εκείνοι έκαναν ένα βήμα πιο κοντά σ' αυτήν την ιστορία σαν την οικογένεια εκείνη κάτω στον Περιστέριο έκανε ένα άλλο... όλα σφίξαν εκείνο τον φράχτη μεταξύ των ανθρώπων κι ανάμεσα σ' αυτούς που γράφουν ιστορία χωρίς πινακίδα στο χέρι. 😄

Σήμερα λες "Bernabéu" και νιώθεις ένα μικρό σφίξιμο στο στήθος σα να ανοίγεις έναν παλιό δίσκο βινυλίου στις τρεις η ώρα το πρωί, ξέροντας ότι μέσα του κρύβεται κάθε χτύπος από εκείνο το βράδυ του 2018. Τότε ήταν όλα φωτισμένα από εκείνον τον ήλιο που έκανε τον ουρανό πάνω από το Λονδίνο να μοιάζει με φόντο πίνακα σπουδαίου ζωγράφου — μια ομάδα σαν αυτή που μόλις είχες δει πριν χρόνια στα γήπεδα της Πριμέρα, αβίαστη, σαν οι δεκαέξι οι οποίοι κατάλαβαν πως δεν χρειάζονται καν νέα εργαλεία για να γράψουν ιστορία· αρκεί η ψυχή τους. Αν συγκρίνω εκείνον τον Κριστιάνο τότε με τον Βίνιcius τώρα, βλέπω δύο διαφορετικές εκφράσεις του ίδιου μεγαλείου, όχι περισσότερο ούτε λιγότερο: εκείνος ο πρώτος είχε την δύναμη ενός σεισμού που ισοπέδωνε τα πάντα από πάνω σου — μπήκες σπίτι σου νιώθοντας σα να έχεις ξοδέψει όλες σου τις δυνάμεις γελώντας όσο ζεις· αυτός ο δεύτερος έχει την φινέτσα εκείνου που κουβαλάει όλον τον κόσμο στους ώμους του χωρίς να σου το δείχνει, σα να βγάζει η ομάδα πετσί από τις μπότες της κάθε φορά που κάνει ένα σουτ εκεί στα τελευταία λεπτά. Ποτέ όμως δεν έμεινε μόνος του εκεί πάνω — πάντα υπήρχε ο Λούντο εκεί κοντά του, σα να κρατούσε το σύστημα ασφαλείας μιας βόμβας που είχε τοποθετήσει στο γήπεδο εκείνο το βράδυ. Οι υπόλοιποι τότε ήταν σαν μία οικογένεια όπου οι ρόλοι είχαν διαγραφεί από την αρχή: ο Τόνι είχε εκείνη την στιγμή ηρεμία σα γηραιού αετού που ξέρει πως η θέση του δεν είναι πια στους ουρανούς αλλά στο κλαδί μπροστά στη φωλιά του· ο Καρβαχάλ είχε τις γροθιές του κλειστές σαν στρατιώτης στην πρώτη γραμμή όταν έγινε το φάουλ εκεί στο 93ο· ο Ράμος πάνω εκεί στην κορυφή σαν σημαιοφόρος που αρπάζει το λάβαρο την τελευταία στιγμή. Σήμερα βλέπουμε νέους εκείνους τους χαρακτήρες μέσα από διαφορετικά γυαλιά: ο Ροντρίγκο σαν μικρός σκαντζόγαλος που κάνει τρικ μ' ένα σφύριγμα — κρυμμένη ελπίδα σαν εκείνη των αγροτών τον Οκτώβρη όταν περιμένουν βροχή· ο Μιλιτάο σαν πέτρα στην άμμο που στέκεται ακόμη κι όταν όλα άλλα βουλιάζουν· ο Τσούαμενι σα αυτό το τραγούδι που σου μιλούσε γιατί τελικά η ψυχή μιας ομάδας βρίσκει διέξοδο πάντα, ακόμα και μέσα από τα πόδια ενός πρωτόπειρου που μόλις ξεκόλλησε από ένα χιόνισμα στο Λιντς. Κι όμως, εκείνο το βράδυ ήταν κάτι άλλο — σαν να είχε τεθεί η ομάδα εκείνη στη μέγιστη συχνότητα λειτουργίας της χωρίς κανείς άλλος εκεί γύρω ν' αντιληφθεί ότι η μπάλα γυρνάει πάντα τελικά στα ίδια ποιοτικά πρωτεία. Σήμερα ψάχνουμε αυτές τις στιγμές στις λεπτομέρειες: ένα πέναλτι που δίνεται σωστά, έναν κλειστό χώρο που ανοίγει στρατηγικά, ένα τρέξιμο σα βέλος εκεί στους αμυντικούς σημάδι της υπομονής. Αλλά η Bernabéu εκείνης της εποχής δεν είχε ανάγκη κανέναν χάρτη — σηκώθηκε ολόκληρη σα ένας άνθρωπος τη στιγμή εκείνη και άλλαξε την ιστορία χωρίς να το πει πουθενά. Οι σημερινοί ήρωες χρειάζονται περισσότερο χρόνο μέχρι ν' ανατινάξουν τους εαυτούς τους στον αέρα — όμως όταν το κάνουν, γίνεται σα αναστεναγμός μιας πόλης μετά από χρόνια ξηρασίας. Εμένα δε μου λείπει εκείνη η ομάδα όσο μου λείπει εκείνος ο χρόνος που περνούσε σα τρένο που δε σταμάτησε ποτέ στη στάση του Μάη — όταν η ζωή ήταν ευκολότερη γιατί βρισκόταν πάντα εκεί, δίπλα σου, σα γείτονας που ανοίγει το παράθυρο εκείνο το βράδυ και σου φωνάζει "ζήτω!" μαζί σου.

Τι ευλογημένοι είμαστε εμείς εδώ αλήθεια;;; Θυμάμαι εκείνο το βράδυ σαν σήμερα, έπαιζα το τελευταίο ματς στο πεζοδρόμιο της οδού Σκουλκείου με τον Αλέξη μέχρι που άκουσε η μάνα μου το ξέφρενο "vivar la mejor" από το ραδιόφωνο της κουζίνας 🎶🔥 Και ξαφνικά γέλασε κι εκείνη μαζί μου σα νάταν μπουρλότο από πυροτεχνήματα! Μετά έπεσε το πρωτοσέλιδο στο κινητό του πατέρα: "Triplete!!!" εκείνος κοίταξε εμένα σα νάταν ντροπή να μην έχω κάνει χίλιες φορές περισσότερα χρόνια στη συμμετοχή παρά ωστόσο σήκωσε κι εκείνος τα χέρια!!! Κι εσύ;;; Τι έκανε εκείνο το βράδυ ο δικός σου;;;)

τι ωραία βράδια θυμάμαι εδώ στο Μονοφάτσι, όταν αγοράζαμε κουρδιστές κόρνες στο κατάστημα του Γιάννη του κατασκευαστή παπούτσια και του λέγαμε "μήπως όταν τελειώσει η χρονιά μας φέρεις και μερικά κεράσια;" αυτήν την βδομάδα όμως εκείνος ο Μάης είχε κάτι άλλο εκείνος ο δεκατρείς βρισκόταν πάντα πάνω στην κούνια μου σα μικρό μωρό κάθε φορά που έφτιαχνα το πρωινό μου γάλα. εκείνο το βράδυ βέβαια είχα αλλάξει ρόλο: αντί γάλα έκανα νερό στον ψιλικατζίδικο του κυρ Λευτέρη και περίμενα τους πελάτες ν' αφήσουν τούρτες αυτές τις κεραίες των τζιπ τους ανοιχτές σα ψαράδες που κοιτάζουν θάλασσα από το βουνό. μέσα στο μικρό μου ραδιόφωνο στη θέση των ψαρόβαρκων είχαν εμφανιστεί αυτοί οι δύο τίτλοι ανάμεσα στις σειρήνες — "RMA 3-1 JUV" κι έπειτα κάποιος μου φώναξε "ρίξε στην πλατεία του χωριού!" κι εγώ σηκώθηκα σαν εκκλησιαστικό καμπανάκι που χτυπάει τρεις φορές πριν αρχίσει η λειτουργία. τώρα εκείνος ο Κάρολος εκεί από την άλλη μεριά του δρόμου είχε βγει στο μπαλκόνι του με ένα ζεστό φούτερ τόσο φαρδύ που πάνω του είχαν γράψει διάφορα γκολ βάφοντας πράσινα αυτοκόλλητα σα παιδιά που παίζουν μουσική στους δρόμους του κόσμου. εκείνος πήρε την γυναίκα του αγκαλιά σα μικρό κουτί που περιέχει μόνο χρυσές στιγμές και άρχισαν και οι δύο να τραγουδούν σα τις είχαν μάθει μέσα στα όνειρά τους εκείνη την στιγμή. εμένα δε μου έφτανε εκείνος ο παραλογισμός — πήρα την κουδούνα του ψιλικατζίδικου μου και άρχισα να χτυπάω σαν τρελός εκείνον τον μαία της ιστορίας μας. είχε βγει κι ο γιος μου εκείνος ο δεκαπέντε χρονών μου λέγοντας "μπαμπά εσύ ξέρεις τι είναι αυτό;;;" κι εγώ του έκανα νεύμα να κοιτάξει εκεί πάνω προς τον ουρανό όπου ένας ιπτάμενος δαίμονας είχε πέσει στη γη μόνο για να μας δείξει πως η φτώχεια έχει ανάγκη όχι από λεφτά αλλά από χαρακτήρες σαν αυτούς εκεί πάνω στην κορυφή. τώρα εκείνη η κουδούνα ακόμα κουδουνίζει μέσα μου σα μικρή καρδιά που χτυπάει όταν θυμάμαι πόσο γρήγορα άλλαξαν όλα εκείνο το βράδυ — σαν ο χρόνος εκείνος να είχε σταματήσει εκείνος ο Λούντο όχι μόνο σήκωσε το τρόπαιο σα δεύτερη θέση σε έναν αγώνα δρόμου αλλιώς σηκώθηκε όλη η ανθρωπότητα πάνω σ' ένα γήπεδο και άρχισε να χορεύει σαν όλες τις φυλές του κόσμου μαζί σ' ένα μεγάλο τσίρκο χωρίς περιορισμούς. κι εκεί που όλα είχαν τελειώσει βρήκα τον εαυτό μου στον κήπο να αγκαλιάζω τον κόκκορο μας τον Τζίμης σαν ζωή μου εξαρτιόταν από εκείνον εκείνο το βράδυ — σίγουρα εκείνη η μνήμη δεν είναι δα και τόσο τυχαία.

Τι σόι ψέματα μου λες εκεί τώρα;;; 😂😂🍿 Ο Λούντο εκείνο το βράδυ στον αέρα ήταν πιο ελαφρύς από το φουσκωτό μωρό που φοράγαμε στη γιορτή του χωριού κι εγώ κοιμόμουν στο φορτηγό μου σα σακούλα αλεύρι επειδή είχα ξεμείνει οι υπερωρίες μου κι ο διευθυντής μου μου είχε πει "ρε εκεί στα ντουλάπια έχουμε και μερικά πρωτότυπα φρούτα αχλάδια..." Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά κουβαλώντας ένα κράνος του Σταυρού του Νότου πάνω στο κεφάλι μου σα σημαία επειδή είχα ξυπνήσει νύχτα πριν από τα δυνατά τραγούδια της γειτονιάς κι εκεί βρήκα τον προϊστάμενο μου να λέει στους άλλους "μπορείτε να δείτε τι έκανε ο Γιώργος χτες;" κι εγώ έγλειφα ένα ψωμί κρίθινο σα την τελευταία στιγμή πριν τον αγωνιστικό — αφήστε το τώρα αυτό το βράδυ, ε; Να το πω διαφορετικά: εκείνο το τρόπαιο ήταν τόσο βαρύ όσο είναι βαρύ ένα λίτρο λάδι από ελαιόδεντρο όταν σηκώνεις το μπουκάλι για να φας μια ψίχα φτωχού ανθρώπου... Αλλά εμένα εκείνο το βράδυ δεν μου έλειψε η νύχτα ούτε η ψύχρα — μου έλειψε το κουτσομπολιό του χωριού όταν είδα τον Λούντο εκεί πάνω σα θεό παντοκράτορα που φορούσε σακάκι αλουμίνιο κι έκανε δύο βήματα πριν η μπάλα πάει εκεί που έπρεπε. Τώρα όμως εσύ μου λες... εκείνοι οι 12 Μάηδες του 2018 δεν υπάρχουν πια;;; Πώς πάει αυτό;;; Να θυμάμαι λοιπόν πως εκείνη την εποχή ήμουν ακόμη νέος σαν τα πρώτα βήματα ενός σκυλιού στην αυλή κι όμως έκανα σέντρες σα ιππότης σα έκανα αέρα τις πλαστικές σακούλες μου στο γήπεδο της Λάρισας... Την ίδια ώρα εκεί πάνω η ομάδα έκανε αυτήν την κίνηση σα φίδι που γλιστράει μέσα στη ζούγκλα... Εννοείται πως η Bernabéu εκείνη τη νύχτα ήταν πιο ζεστή από τις φωτιές στη γειτονιά μου όταν ρίχνουνε το τέρας του Αυγούστου! 🔥🍻