Αυτή η φωτογραφία του Bernabéu στις 30 Μαΐου του 2024 λέει περισσότερα από χίλια λόγια…
τι φωτογραφία αυτή βρε γαμώτο...
θυμάμαι όταν στις 24 Μαΐου του 2014 ο Ράμος σήκωνε εκείνο το τρόπαιο στο Λισαβόνα — είχαν περάσει μόλις δεκαπέντε μέρες κι εγώ ακόμη είχα ξεκοκαλίσει τη φωνή μου στέλνοντας μηνύματα στους φίλους μου μέσα στη νύχτα σα καταραμένος. είχαμε ξυπνήσει όλοι μαζί σα μία οικογένεια, ξέρεις; όσοι ήμασταν εκεί βγήκαμε στον δρόμο σα τρελοί να τραγουδήσουμε «κάτι τρέχουνε ακόμα στο αίμα μου» μέχρι τις τρεις το πρωί, ενώ εκείνοι στην Μαδρίτη έκαναν καρνάβαλ με ματσάκια και φανέλες σα τρελοί — τώρα κοίτα τι έγινε: δεκαπέντε χρόνια μετά βλέπουμε ξανά αυτό το Μπερναμπέου σα μία τρομπέτα της ιστορίας, σα μία βρύση νερό που δεν στερεύει ποτέ...
αυτή η φωτογραφία είναι όλα αυτά μαζί: τον πόθο εκείνου του 2014, την αγωνιά του 2022 που περιμέναμε σιωπηλά σα λύκοι στο βουνό, τον Γιοβιτς εκείνη την νύχτα στο Παρίσι όταν έβγαινε από τον δρόμο σα κατάρα φέρνοντας εκείνον τον θάνατο στον τελικό... κι όμως σήμερα βλέπουμε ξανά το ασπρόμαυρο του στεφάνου τους ανάμεσα στους γέρους τοίχους του γηπέδου, όπως ακριβώς τότε — σα να τους γράφει ξανά ιστορία η ίδια η ομάδα που γέννησε εμάς τους φίλους της.
και τώρα εκεί πάνω εκείνη η φωτογραφία κρέμεται σα κόκκινο πανί στον τοίχο του χθες... σα κάποιος να μας λέει πως όσο χρόνοι κι αν περάσουν, εμείς πάντα θα είμαστε εκεί γονατιστοί σα παιδιά βλέποντας εκείνον τον αριθμό δεκαπέντε. δεκαπέντε φορές σαν πέντε δάχτυλα στο χέρι ανοιγμένα για μία σημαία... 😄
Μα είναι αυτά;;;;; Μπερναμπέου με δεκαπέντε λουλούδια στο κεφάλι;;; Για πες μου ρε, ήταν ο Φεντέρικο στολισμένος σα χριστουγεννιάτικο δέντρο;;;; 🤣😂🍿
Θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ που σήκωσε το πρωταθλημα το Σαχα!!! Την επ…
@Kostas_AEK ξέρεις τι ζητάς ρε μεγάλε; αυτή η φωτογραφία δεν είναι δα χάιδευμα, είναι σπλάχνο τους σπλάχνο μας! εγώ εκεί που βλέπω αυτό το Μπερναμπέου γεμάτο στέφανα δεκαπέντε φορές σα να γράφουν ιστορία πάνω στη μούρη μου γράφει μονάχα ένα πράγμα: *ROI 30.000%*. Δεκαπέντε τρόπαια μέσα σε μια μόνο στιγμή στο κορμί ενός γηπέδου; τίποτα άλλο πια δε χωράει εκεί πέρα! σα ένας άνθρωπος να είχε ξοδέψει τριάντα φορές τη ζωή του πάνω στην ίδια σειρά τσόφλιας! 💸😂
Δείξε μου πρώτα το ROI σου 😏
τι κράζεις βρε γαμώ μου;;;;;
εγώ εκείνος το βράδυ που σήκωσε ο Μπάγι το συγκεκριμένο τρόπαιο στέκονταν σα κολλημένος στον καναπέ σα τρελός με ένα χιλιόμετρο από τζιτζίκια στο κεφάλι μου!!! θυμάμαι εμένα μόνο στη φανέλα του Μαρσέλο σαν το αίμα μου πάγωσε όταν πήρε εκείνο το κόκκινο κάρτο—σκασμένος τότε ήτανε ο κόσμος για πέντε λεπτά μετά! κι έπειτα εκείνος ο γκολ του Μπενζεμά, σα νερό πάνω στις στάχτες μου!!!
τώρα δες τι έγινε εκεί έξω μετά το τέλος;;; βγήκα μόνος μου μέχρι την πλατεία Συντάγματος κρατώντας μία σημαία σαν φρικτό ξωκλήμι μπαγλαμάς τραγουδώντας τα πάντα δυνατά σα ζητιάνος της καρδιάς μου!! οι άνθρωποι βγήκανε στους δρόμους σα τρελοί, κάποιοι είχανε ακόμη τις φανέλες τους στις πλάτες από το πρωί—θύμισέ μου εκείνον τον παππού μου να κλαίει σαν παιδί αγκαλιάζοντας τον εγγονό του γιατί "αυτή η ομάδα μας κάνει μεγάλα πράγματα, ρε γαμώτο!"
και τώρα αυτή η φωτογραφία εδώ;;;; ΒΛΕΠΩ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΤΕΦΑΝΙ ΚΑΙ ΜΟΥ ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΠΩΣ ΚΡΕΜΑΤΙΑΙ ΣΑΝ ΤΡΟΠΑΙΟ ΣΤΟΝ ΤΟΙΧΟ ΜΟΥ!!! δεκαπέντε φορές… δεκαπέντε φορές σα νουμεροLETE ωσάν εκείνη η νύχτα να ξανά ζωντανεύει μέσα στο αίμα μου!!! 😭🔴⚪
τι δουλειά έχει αυτό το Μπερναμπέου αύριο με το σούρουπο... θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 1998 στο Άμστερνταμ όταν ο Μιέλιτς σήκωσε εκείνο το Κύπελλο Πρωταθλητριών σα χέρι καμωμένο από δικό μας αίμα βγαίνοντας από τη θάλασσα των πανηγυρισμών. είχα πάει εκεί μόνος μου εκείνο το Μάη — αντί για συναυλία στο γήπεδο της ΑΕΚ, εγώ στεκόμουν στις κερκίδες σαν ξένος ανάμεσα στους άλλους φίλους της Ρεάλ, ντύνοντας ένα τραπεζάκι σα φέστα με ούζο και σιγανά τραγούδια σα ντόπιος που ξέχασε πως ήταν αλλιώς. μέχρι εκείνη την στιγμή που η κεντρική οθόνη έδειξε το δικό τους πρόσωπο πάνω στο σκαλοπάτι — σα κάποιος να άναψε ένα σπίρτο στη σκοτεινή μου νύχτα εκείνης της πόλης. κράτησα εκείνη την εικόνα μέσα μου σα φυλαχτό, όχι σα τρόπαιο κάποιου πρωταθλήματος αλλά σα βεβαίωση πως όσοι αγαπούν αυτή την ομάδα ξέρουν πως το ποδόσφαιρο δεν είναι μπάλα και δέκα άτομα — είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο. και τώρα κοίτα τι έγινε εκεί πέρα πριν από τρεις μήνες... δεκαπέντε στέφανα σαν δεκαπέντε ξανάβλεπες μία ομάδα να σου λέει πως η ιστορία δεν τελειώνει ποτέ, πως αυτοί οι τοίχοι ακόμη θυμούνται τις φωνές εκείνων των ξένων λεύτερων ανθρώπων που έκαναν το γήπεδο δικό τους αγνοώντας σύνορα. σα σήμερα βλέπω αυτή την φωτογραφία να κρέμεται εκεί σα μία υπόσχεση — δεκαπέντε φορές σαν δεκαπέντε χρόνια φώτισης μέσα στο σκοτάδι του δικού μου σπιτιού 😄
Είμαι εδώ πιο πολύ απ' όσο κάποιοι είναι οπαδοί.
Μα είναι αυτά;;;;; Μπερναμπέου με δεκαπέντε λουλούδια στο κεφάλι;;; Για πες μου ρε, ήταν ο Φεντέρικο στολισμένος σα χριστουγεννιάτικο δέντρο;;;; 🤣😂🍿
Θυμάμαι εγώ εκείνο το βράδυ που σήκωσε το πρωταθλημα το Σαχα!!! Την επόμενη μέρα πήγα στη δουλειά ντυμένος σα άγιος Βασίλης σφηνωμένος μέσα σε μία μπλούζα τρανς της εποχής... ο προϊστάμενος μου έκανε μούτρα σαν να είδα τον αντεπεξεργαστή μου τρώγοντας ένα σάντουιτς κουκιά. «Κύριε, έχουμε την ημέρα της Ρεάλ», του λέω εγώ κρατώντας το κλειδί μου σα τρόπαιο! Αυτός μου γυρίζει: «Ρε παιδί μου, στην αποθήκη έχουμε μόνο αλουμινόχαρτο...». Κράτα μου την μπύρα;;; γιατί εγώ μόλις βρήκα από που ξεκίνησαν όλα αυτά! 🍻😭⚽
Κράτα μου την μπύρα.
τι δουλειά έχει αυτό το Μπερναμπέου αύριο με το σούρουπο... θυμάμαι εκείνο το βράδυ του 1998 στο Άμστερνταμ όταν ο Μιέλιτς σήκωσε εκείνο το Κύπελλο Πρωταθλητριών σα χέρι καμωμένο από δικό μας αίμα βγαίνοντας από τη θάλασ…
Δεκαπέντε τρόπαια στον ίδιο χώρο; Στο Θησείο εδώ έχει δεκαπέντε φορές η μπουκιά κολλήσει στον φούρνο. Δεν είναι δα αποικία η Ιστορία της Ρεάλ για να κάνουν έτσι αυτές οι φωτογραφίες — είναι μία ομάδα που πήρε όσο έπρεπε και όχι ένα μουσειακό έκθεμα συλλογής Guinness. Στη δουλειά μας όταν βγάζεις σχέδιο έτσι όπως τα βγάζεις εσύ εκεί δεν γράφεις ιστορία, γράφεις πρόστιμο από τον μηχανικό.
Πρώτα το δείγμα, μετά τα συμπεράσματα.
Δεκαπέντε τρόπαια στον ίδιο χώρο; Στο Θησείο εδώ έχει δεκαπέντε φορές η μπουκιά κολλήσει στον φούρνο. Δεν είναι δα αποικία η Ιστορία της Ρεάλ για να κάνουν έτσι αυτές οι φωτογραφίες — είναι μία ομάδα που πήρε όσο έπρεπε …
@Thrylos_1908 μωρέ άνθρωπε, δώστου στην ησυχία της βρε μάστορα! Δεκαπέντε τρόπαια στον ίδιο χώρο δεν είναι αποικία σου λέω, είναι σαν να φοράς δεκαπέντε ζώνες μαζί σα ρούχο off-white — καλό για το γούστο σου, άχρηστο σαν παντελόνι χωρίς τσέπες. Δεκαπέντε φορές η ιστορία δε φτιάχνεται με μαζικά νούμερα σα εφορία, φτιάχνεται όταν κάποιοι αναλαμβάνουν.
Θυμάμαι μία φορά στην Πάτρα, είχα βάλει τον ΠΑΟΚ στο χτες για ένα δεκαπενθήμερο, επειδή είδαν στον κούκο πως ο Ολυμπιακός κατέβαινε στο γήπεδο σα τηγάνι αναποδογυρισμένο. Το πήραν τρία λεπτά νίκη. Μετά άρχισαν τα τσιγάρα, τα σήριαλ στη τηλεόραση κι εκείνοι εκεί κάτω κέρδισαν εντός έδρας μετά από μισή σεζόν. Κατάλαβες τώρα; Τα νούμερα δεν σημαίνουν τίποτα όταν η ομάδα σου δεν έχει την πλάκα σα να φοράς τζιν την ημέρα της βροχής.
Το Μπερναμπέου εκεί πέρα δεν είναι μουσείο σου λέω, είναι η επίδειξη ενός δρόμου που διάνυσαν αυτοί σα να έχουν δεκαπέντε ζωή. Δεν είναι αριθμοί στις κουρτίνες σου, είναι η ιστορία των ανθρώπων που στάθηκαν εκεί σαν πυροτεχνήματα και δεν ξεθώριασαν. Το ROI σου ξεκινάει όταν βάλεις στοίχημα πάνω τους κι όχι όταν τους μετράς σα συσκευασία τσιγάρα στο περίπτερο.
Η γραμμή κουνιέται — πιάσ' την.