Ρε μπολκας που ζουνε μέσα στην ιστορία: Γιατί η κόκκινη αρένα του Anfield δεν είναι γήπεδο, είναι η ψυχή μας!
μια φορά κι έναν καιρό ήμουνα εκεί στο '77 όταν σήκωσαν εκείνο το τρόπαιο στο Ρώμη. όχι δώδεκα χρόνια πριν, όχι είκοσι - εκατόν δέκα χρόνια πριν; τρεις φορές το 1977 και άλλες δύο στο Παρίσι, ξέρεις πόσοι μου λένε "η φέτα σου θυμίζει ιδρώτα γηρατειών"; αλήθεια τώρα εσείς βγήκατε γεράματα από τον έναν γηρατειό ή βγήκατε εμείς γεράματα στις βαθιές πρασινωπές κερκίδες;
αλλά εκείνοι οι δύο βαθμοί του Ένφιλντ εκείνο το βράδυ... σαν να στάζει ακόμα ο ιδρώτας από τους γονείς μας. εγώ εκεί θυμάμαι να σηκώνω ένα εκατόν είκοσι χρόνων γεροντάκι στις πλάτες μου με τα γαλάζια του ράσου ντουλαπάκι γιατί είχε ξεχάσει την αποθέωση εκείνη τη νύχτα. τότε οι υπνοβάτες ήταν αυτοί που έμεναν σπίτι.
και μετά ήρθε το 2009... ωχ παιδιά μου ωχ. ο γέρος αναστέναξε μόλις άκουσε το σήμα των δεκαπέντε λεπτών, όταν η Γιουνάιτεντ έκανε το 2-0 κι ήταν σαν να ξύπνησαν όλα τα ξίφη εκεί στην ιστορία. αλλά ο Στίβεν έκανε το γκολ εκείνο - όχι μόνο ένα γκολ, ήταν σα να έκλεισαν όλες τις πληγές του αιώνα στα τριάντα τρία λεπτά. και μετά εκείνο το 7-0... όχι σκόρ αυτό, ήταν σαν να σβήστηκε μια κατάρα χίλιων χρόνων με μία πνοή.
τι νιώθατε εσείς εκείνη τη νύχτα όταν σήκωσαν το τρόπαιο; εγώ ένιωθα σα να κρατούσα τον ουρανό πάνω από τους ώμους μου κι από πάνω τους ώμους μου έκανε κύκλους σαν αεράκι ένας γέρος φίλος μου ζαλισμένος από χαρά. γέλαγα σα τρελός ανάμεσα στους ξένους τους, στους ανθρώπους εκεί που ήταν περιτριγυρισμένοι από την ιστορία μας σα μικροί ξεναγούτσικοι.
και τώρα λέμε συνέχεια εδώ... το Άνφιλντ δεν είναι μόνο πέτρινα γηπεδάκι με τους πιστούς αυτούς φίλους στους κόκκινους πάγκους. εκεί είναι η ψυχή που κυλά ανάμεσα στα εκατόν εβδομήντα χρόνια ιστορίας, εκεί γίνεται το παντού καντήλι που ανάβει η αγάπη όχι μόνο για μία ομάδα αλλά για μια ζωή άλλη μια φορά. όταν στέκεσαι εκεί μέσα αισθάνεσαι σα να κρατάς μέσα σου έναν αιώνα γκολδωνισμών, κραυγών, βουητών, ονειμάτων ατόμων σα τους γονείς μας που δεν είχαν τίποτα άλλο εκτός από την πίστη του ρόλου στα χρώματα.
κι αν κάποιος σου πει πως αυτό είναι υπερβολή πες του πως ξέρει λιγότερο από τον έναν στους χίλιους αυτούς που αισθανθήκανε πως η γη πήρε μπούκλα εκείνο το βράδυ στο Ουέμπλεϊ... σα να σηκώθηκε το σπίτι όλων εκείνων που αγάπησαν αυτήν την ομάδα πριν εμείς γνωρίζαμε πως υπάρχει.
Όσα ματς έχω δει εγώ θα καταλάβεις.
ΡΕ ΠΑΙΔΙΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΕΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΤΟΥΣ ΛΕΝΕ "ΠΟΣΟ ΘΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ ΑΥΤΟ ΤΟ ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ;" ΚΙ ΕΜΕΙΣ ΤΟΥΣ ΛΕΜΕ "ΣΙΓΑΝΑΡΕ ΜΑΛΑΚΑ, ΑΚΟΥΣΕ ΤΙ ΛΕΩ..."
Εμένα το 2009 το έκανα ξεμάτιασμα... καθόμουν στο σπίτι στους Χανιούς μου στον καναπέ μου κι έπινε ένα νεράκι νερό μια βράδυ είχα ανοίξει το TV να δω το ματς κι άκουγα τις φωνές εκεί από πάνω από τ' αγγλία τρέμαν οι γείτονες μας! Ο Τζέραρντ σηκώνει το χέρι του στις 15' κι εγώ ΣΤΟΠ! Βάζω τις φωνές σαν τρελός "ΚΟΥΒΕΝΤΑ ΓΙΑΝΙΟΥ!!! ΑΛΛΑΖΕΙ ΤΟ ΠΑΙΧΝΙΔΙ ΡΕΕΕΕΕ!!!" κι η μάνα μου κατέβαινε τρέχοντας σπίτι-"τι έγινε;", "τώρα όλα άλλαξαν ρε φίλη μου, τώρα ζούμε!!!"
Κι όταν έφτασαν εκείνο το 7-0... ωχ ρε παιδί μου δεν το ξεχάσω ποτέ μου!!! Κάθισα στην θέση μου σα βουβός κι έγινα μάρμαρο... ΔΕΝ ΑΝΤΕΧΑ πια! Πηδάω σηκωμένος σα ζητιάνος "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΡΕΕ!!!" κι όλο το σπίτι μου άρχισε να κάνει θόρυβο σα γιορτή! Με ξύπνησε η γιαγιά μου- "τι τρέχει;", "γιαγιά κάτσε εδώ μαζί μας, αυτή είναι η νύχτα που γράφει ιστορία!!!"
Κι τώρα όταν βλέπω τοVIDEO ακόμα χοροπηδάω σα χτυπημένος!!! Ούτε λεξούλα δεν θυμάμαι εκείνης της βραδιάς- μόνο μια ψυχή που ξέσπασε!!! Κι ο Στίβεν εκείνος... μην τον ξαναπείς, ο Θεός του έδωσε το χάρισμα να σηκώνει τρόπαια εκείνο το βράδυ!!! 🔥💪🔴
Στην εξέδρα από παιδί.
Ρε παιδιά εμένα εκείνο το βράδυ του '97 στο Παρίσι... τη νύχτα που οι *Kop* έκαναν τρέλλα στον ουρανό σα να είχανε ντουάρι όλα τα χρόνια πάνω στα πρόσωπά τους. Κάθισα εκεί στα γηρατειά μου στις κερκίδες κι άρχισα να τραγουδώ μαζεμένος μ’ έναν τύπο που είχε γεννηθεί μετά το 2000... αυτός μου λέει: "τι λες τώρα παππού;" κι εγώ χωρίς ν’ αλλάξω τόνο: "εσείς ξέρετε τι είν’ αυτό;" του δείχνω το γκολ του Ράιλι εκεί στην τηλεόρασιν κι αυτός ανοίγει τα μάτια σα ψάρι στον πάγκο. Του λέω ψιθυριστά: "αυτό είν’ ο αγώνας των δεκαετιών, ρε γκρέμνισμα ολόκληρης της Ευρώπης σα γυάλινο ποτήρι" — κι εκείνος τρελάθηκε κι άρχισε να φωνάζει σα τρελός μαζί μου. Μαζέψαμε τριάντα άτομα γύρω μας μέσα στη δίνη εκείνη, κανείς δεν γνώριζε ο ένας τον άλλον, αλλά όλοι μας μιλάγαμε την ίδια γλώσσα... τη γλώσσα των δεκαεκατό εκατοστών φοβισμένων δέντρων στις κερκίδες που γίνονται σύννεφο όταν η ομάδα σου σκοράρει. Εκείνο το βράδυ ένιωθα πως ο ήλιος χόρευε πάνω από τις κορυφές μας κι ότι ακόμη και ο αέρας είχε γίνει κόκκινος. Κι όταν βγήκαμε έξω στο Παρίσι ήτανε σα μια σειρά στρατόπεδα πυρός διασκορπισμένα στους δρόμους... "αυτή είν’ η Λίβερπουλ μας" μου ψιθύρισε ένα κορίτσι με σημαία στο χέρι — κι εγώ μόνο έγνεψα, γιατί είχα κουραστεί να μιλώ, είχε κουραστεί η καρδιά μου κι όμως πάλι συνέχεια χτύπαγε, σα να ΄χαν βάψει τα πλευρά μου κόκκινα κι ανάψουν τον παλμό μου φωτιά.
Άκου, λεβέντες μου, βγάζω έναν λόγο γιατί το ζητούμενο δεν έχειν έτσι εύκολα σχέδιο — αλλιώς εσείς οι βετεράνοι του '77 και '97, εκείνοι οι γεροντάκηδες της Πράσινης Κερκίδας που σηκώνατε μανίτες στα γόνατα σας και τραγουδάγατε σα να σας πήγαινε μια βροχή από αίμα κόκκινο, ενώ ο κόσμος έξω σας λέγανε "ξυπνήστε, ακόμα κουράζεστε"; αυτοί δεν είχανε μόνο δύο γεράματα στις ράχες — είχανε δεκαεπτά γενεές θυμού μέσα τους όταν σηκώσανε εκείνα τα τρόπαια.
Εκείνοι οι άνθρωποι ήταν οι ίδιοι που είχανε δει τη Γιουνάιτεντ να νικάει τοaneiro ματς σα σύνολο σκληρό, αυτόματο σαν ένας τσακιστής βρόχος — αλλά όταν εκείνοι οι σαράντα λεπτά του Στίβεν έκαναν μπάμ στο κεφάλι όλων, εκείνοι οι πενήντα χιλιάδες σιωπούσαν σα νεκροταφείο... μέχρι εκείνη τη στιγμή που σηκώθηκε το γκολ στο 2-0 κι έγινε σεισμός. Δεν ήταν ομάδα αυτή η Λίβερπουλ του 2009 — ήταν συνέλευση ξεριζωμένων ανθρώπων που είχανε ξεμείνει ν’ αγοράζουνε σάντουιτς στις σειρές και να ζουνε το όνειρό τους σα δίψα στα γηρατειά τους. Εκείνοι οι γκολ δεν είχανε μόνο αριθμό στη μέση τους, είχανε σακάκι στον ιστό που σήκωνε κάθε σκέψη του παρελθόντος: το Γιόρκ 1984, το Γερμανικό Κύπελλο που λέγαμε πως χάθηκε στον αέρα, εκείνες τις νύχτες που γκρεμίζαμε τους οδηγούς στους δρόμους σα τρελοί λόγω νίκης κλέφτρα. Ήταν ομάδα όχι επειδή είχε συγκεκριμένους τίτλους, αλλά επειδή είχε έναν παλμό μέσα της σα μεγάλη καρδιά ενός γέρου που σηκώνει εκατόν είκοσι χρόνια μαζί σου πάνω στη πλάτη.
Κι εσύ σήμερα; Μα τι λόγια μπορώ να βρω γι’ αυτές τις τρύπες πάνω στις οποίες ζούμε — σα κάποιος να πάτησε πάνω στα χρώματα μας για να κοιμάται πιο ήσυχος. Εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πίσω είχανε μία συγκέντρωση μέσα τους σα σπίτι φτιαγμένο από κάτι περισσότερο παρά τούβλα κι ατσάλι: είχανε τον φόβο μήπως χάσουν την τελευταία τους κουβέντα με την ιστορία, εκείνον τον ιερό τρόμο της ομάδας τους σα θάλασσα μανιτάκι στο χτύπημα των κυμάτων. Σήμερα βλέπω αγώνες που τελειώνουν χωρίς εκείνο το ψίθυρο στο αυτί σου πως κάθε λεπτο μέχρι το τέλος κρατάει μία ιεροτελεστία — σα να βγάζεις ένα παλτό σκόνης από τις κόγχες σου όταν θυμάσαι πως κάποτε υπήρχε εκείνος ο σφυγμός του αγώνα σα πανοραμική όραση πάνω από το γήπεδο. Εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πίσω δεν είχανε μεγαλεία από σημερινή εποχή σα διαφημιστικά κονδύλια ή επιστήμη των δικαστηρίων — είχανε μόνον την εμπιστοσύνη ότι η ομάδα τους δεν ήταν αποθήκη μπάλας αλλά ζωντανή ανάσα ενός ανθρώπου που σήκωσε τρεις φορές την Ευρώπη μόνος του.
Κι όμως... εκείνοι οι βράδυες είχανε κάτι σκληρό μέσα τους που σήμερα μοιάζει σα κάποιος να έχει βγάλει μία πρίζα από τον παλμό σου: εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πίσω δεν είχανε καλά-καλά σταθερές ομάδες στον πάγκο — είχανε μόνον μία εικόνα, μία φωνή μέσα τους που τους φώναζε πως η ομάδα τους είναι πάντα εκεί, σα φύλλο που ανασαινοβγάζει μέσα στην νύχτα. Σήμερα βλέπω ομάδες που σχεδιάζονται σαν σχήματα σκακιού σα κάποιος ξέρει από πριν πως εκείνοι οι παίκτες μπαίνουν στο γήπεδο σα μηχανές — αλλά εκείνοι οι παλιοί είχανε μέσα τους κάτι σα αλήθεια σκληρή σαν ατσάλι: δεν ήταν πρωταθλητές επειδή είχανε ανέσεις, αλλά επειδή είχανε εκείνο το σύμπλεγμα που τους έκανε να δίνουν ακόμη κι όταν είχανε πληγές σα τριανταφυλλιές στους αγκώνες.
Πάτε όμως να το πείτε αυτό σ’ έναν νέο, σ’ έναν που βλέπει το Anfield σα ένα πλανητάριο δορυφόρων κι όχι σα ιερό δάσος όπου ανάβεις φωτιές όταν σκοράρει η ομάδα του; Εκείνοι οι άνθρωποι εκεί πίσω έκαναν ιστορία όχι επειδή είχανε γνώση, αλλά επειδή είχανε αίμα κόκκινο στις φλέβες τους σα πλημμύρα — είχανε εκείνο το τρέμουλο της ψυχής όταν σηκώνονταν το τρόπαιο στο Ρώμη και στο Παρίσι, εκείνον τον ιδρώτα που γίνεται αργότερα δάκρυ χαράς. Σήμερα έχουμε βίντεο high definition, live streams σαν νερό στο ποτάμι — αλλά λείπει εκείνο το σφίξιμο στο στήθος όταν κάποιος μέσα στις τρύπες της μνήμης σου σηκώνει το χέρι σα να σου λέει πως όλα είναι αληθινά.
Μην κατηγορείτε λοιπόν εκείνους τους ανθρώπους επειδή τραγουδούσαν σα τρελοί στις κερκίδες — εκείνοι είχανε μιαν υπόσχεση σκαλισμένη πάνω στην καρδιά τους σα σημάδι από πολέμους: πως η ομάδα τους δεν είναι δίκτυο τίτλων αλλά κάτι μεγαλύτερο, σα να ’χανε σμίξει μέσα τους όλες τις εποχές εκείνων των δεκαεπτά γενεών ανθρώπων. Κι εμείς σήμερα; Εμείς έχουμε ομάδες που παίζουν σα βήματα σκακιού — εκείνοι είχανε ομάδες που αγωνίζονταν σα μικροί θεοί. Εκείνοι είχανε ομάδες που κέρδιζαν όχι επειδή ήθελαν νίκες αλλά επειδή ήθελαν να ξαναδεί εκείνο το ξυπνητήρι της ψυχής τους στους σκοτεινούς δρόμους της πόλης όταν η ομάδα τους σκόραρε. Τότε καταλαβαίνεις πως αυτή η ιστορία δεν είναι αριθμός σημάτων nor %, είναι αίμα στα γεράματα — και αυτό δεν το ξεχνάς ποτέ. 🔴⚽
Πρώτα μέτρα, μετά μάλωνε.
ΟΥΤΕ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΩ!!! ΤΟ 2005 ΣΤΟ ΛΟΣΤΟΝΙΚΟ!!! ΕΜΕΙΣ ΣΤΟ ΑΝΦΙΛΝΤ ΘΑ ΣΠΑΣΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΑΣΤΡΟΦΕΓΓΙΤΑ!!! ΑΛΛΑ ΤΟΤΕ ΣΤΟ ΛΟΣΤΟΝΙΚΟ... ΡΕΕΕ!!! ΟΙ ΚΟΠ ΜΠΗΚΑΝΕ ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ ΣΑΝ ΣΤΡΑΤΙΩΤΕΣ ΣΕ ΑΓΩΝΑ ΔΙΑΣΩΣΗΣ!!! ΘΥΜΑΜΑΙ ΟΤΑΝ Ο ΖΕΡΑΡΝΤ ΣΗΚΩΣΕ ΤΟ ΧΕΡΙ ΣΤΟ 91' ΚΙ ΕΓΩ ΣΤΟΝ ΚΑΝΑΠΕ ΜΟΥ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ ΣΤΟ ΠΕΙΡΑΙΑ ΉΜΟΥΝ ΜΟΝΟΣ ΜΟΥ ΚΙ ΕΦΤΑΝΑ ΜΕ ΤΑ ΧΕΡΙΑ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΓΩΝΙΑ!!! Ο ΦΡΕΝΤΡΙΚΣΕΝ ΣΤΟ 1-0 ΚΙ ΟΙ ΓΚΕΡΕΛΑΚΗΣ ΣΤΟ 2-1!!! ΚΙ ΟΤΑΝ ΣΗΚΩΘΗΚΕ ΤΟ ΤΡΟΠΑΙΟ!!! ΑΥΤΗ Η ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑ ΣΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΟΥ ΣΤΙΒΕΝ!!! ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΠΟΥ ΕΙΧΕ ΤΑ ΚΑΡΦΙΑ ΣΤΑ ΔΑΧΤΥΛΑ ΤΟΥ ΑΠΟ ΤΟ ΣΑΚΙΔΙ!!! ΠΟΥ ΕΠΕΣΕ ΣΤΟΝ ΑΓΩΝΑ ΣΑΝ ΠΟΛΕΜΙΣΤΗΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ Η ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ!!!
ΚΙ ΑΝ ΜΟΥ ΠΕΙΣ ΠΩΣ ΑΥΤΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΛΙΑ ΝΙΚΗ... ΑΣ ΠΕΙΣ ΤΟ ΣΤΟ ΔΙΚΟ ΣΟΥ ΣΥΛΛΟΓΟ!!! ΕΜΕΙΣ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΜΕ!!! ΓΙΑΤΙ ΚΑΘΕ ΦΟΡΑ ΠΟΥ ΣΗΚΩΝΟΥΜΕ ΤΡΟΠΑΙΟ ΣΤΟΝ ΑΕΡΑ, ΦΩΝΑΖΟΥΜΕ ΟΛΟΙ ΜΑΖΙ ΣΑΝ ΝΑ ΞΕΣΠΑΣΕΙ Η ΚΑΡΔΙΑ ΜΑΣ!!! ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΑΝΦΙΛΝΤ!!! ΟΥΤΕ ΠΕΡΑΣΜΕΝΟ ΣΕΝΑΡΙΟ ΔΕΝ ΞΕΧΝΑΩ!!! ΟΙ ΚΟΠ ΠΑΝΤΑ ΣΤΟ ΠΛΑΙ!!!! 🔥💪🔴⚽🔥
Νίκη ή ήττα, μαζί τους μέχρι τέλους.
Ρε φίλοι μου, είστε σίγουροι πως ζούμε στον 21ο αιώνα ή εδώ είναι το Μπάκιγχαμ Παλάτι και εγώ τυχαία έκανα λάθος δρόμο; Γιατί πέρσι εδώ έπρεπε να γράφω "βγάλτε το κορδόνι σας" στον πάγκο του γηπέδου, όχι νάμαστε αυτοί που εχουμε τις πιο πολλές φορές σηκώσει το μεγαλύτερο τρόπαιο στις ντομάτες! 🍅🔴
Ξέρετε τι έκανα εγώ εκείνο το βράδυ του 2009; Κάθισα στο μπαλκόνι μου στη Θάσο με ένα κουτάκι τσίπουρο (ναι, αδειάζω ακόμα το πακέτο μου!) και άκουγα το Radio Cosmoradio που είχε ζωντανή μετάδοση. Ο παρουσιαστής έκανε σα να του είχε στείλει κάποιος αγώνα ύπουλη SMS: "Ρε ξέρεις πως σήμερα γίνεται 7-0;" κι εγώ μόλις άκουσα το γκολ του Τζέραρντ χτύπησα τα γόνατα μου σα τρελός, έπεσα από την καρέκλα κι έκανα ντου στην μπουγάδα του γείτονα επειδή νόμιζε πως είχα πάθει εγκεφαλικό!
Και μετά ήρθε το τελευταίο γκολ... σαν να γύρισε το χρόνο πίσω σ’ εκείνο το σπίτι της γιαγιάς μου όπου όλοι οι γείτονες είχαν μαζευτεί για να δουν το τέλος ενός σίριαλ που κράτησε μια ζωή! Η γειτονιά όλη τραγουδούσε σα να ’χε κλέψει τον ήλιο ο Στίβεν εκείνος! Κι εγώ τότε κατάλαβα πως αυτά που λέμε εδώ δεν είναι λόγια — είναι ολόκληρες γενιές ανθρώπων που κρατούσανε την ιστορία στους ώμους τους σα να ’ταν γκρέμισμα χωρίς σύνταγμα!
Μην μου λέτε πια πως δεν κάνουμε θόρυβο εδώ μέσα! Εμείς είμαστε αυτοί που όταν η ομάδα μας σκοράρει κουνάμε όλο τον κόσμο — ακόμα κι αυτούς που κοιμούνται τρεις πόρτες παρακάτω! Γιατί εδώ στη Λίβερπουλ η ψυχή δεν είναι κλινική υπόθεση, είναι γιορτή χωρίς τέλος! Και όταν σηκώσουν το τρόπαιο εδώ στο Anfield, εγώ γίνομαι ξανά εκείνος ο τρελός στη Θάσο που χτύπησε τη μπουγάδα του γείτονα! 🚨🔥💪