Από το σπιτάκι στο Allianz μέχρι τη δόξα: Η ιστορία που βλέπει η ψυχή σου να γράφεται!
τι γίνεται ρε συντροφιές... τι θυμάμαι λοιπόν πριν χρόνια με εκείνο το Νοέμβρη στην Πρίμερ Λιγκ όταν βγήκαμε εκτός φάσης σαν πρωτάθλημα και λέγαμε όλοι "πως έγινε ρε;" αλλα μετά ξέραμε τι γίνεται. τότε λοιπόν που ήρθε ο Φανκ στο Allianz πρώτη φορά σαν προπονητής - κάπως έτσι κουτός ο άνθρωπος ήταν, ξέρατε; εγώ ήμουν εκεί εκείνο το βράδυ σαν καραβάκι πλυμένο μέσα στη χαρά που ξεκινούσε πάλι η ιστορία. τρώγαμε λουκουμάδες όσο το σπίτι σωριαζόταν να γεμίσει τραγούδια ενώ έξω χιόνιζε σα χάλι, ε; αλλά εκείνος σαν τρελός έκανε τις αλλαγές του και δεν το έπαιξε κατοχύρωση στο τέλος.
και ξαφνικά αυτή η ομάδα που είχε πάει σαν πτώμα πριν λίγους μήνες βγήκε μπροστά σαν άνθρωπος που ξυπνάει. ο Κομαν κάνει εκείνον τον τρελό γύρο μέσα στο γήπεδο μουρμουρίζοντας όπως τον έχουν τα τραγούδια τους, η ψυχή της ομάδας βγαίνει σα φωτιά από την κερκίδα. αχ αυτά τα πράματα δεν τα ξεχνάς. γινόσουν άνθρωπος ξανά εκείνο το βράδυ χωρίς να καταλάβεις πως γίνεται.
και μετά όλα άλλαξαν σιγά σιγά. ο Γκναμπρύ, εκείνος ο τίμιος χωριατόπουλος, σηκώνει το τρόπαιο στο Λονδίνο μόνος του σα βασιλιάς χωρίς ούτε μια σφαίρα δίπλα του, ε; μέσα στην κρύα νύχτα οι υπόλοιποι τραγουδούσαν σα παράφρονες μα εκείνος κρατούσε ψηλά την κούπα σα να μην είχε δουλέψει για τίποτε άλλο στη ζωή του. και μετά βλέπουμε το Allianz να γίνεται σαν αγιάσματος όταν εκείνος σηκώνεται στο γήπεδο στο επόμενο ματς... κάθε φίλαθλος είχε ένα δάκρυ στις βλεφαρίδες σα να είναι δικό του παιδί εκείνος που στέκεται εκεί πάνω.
ο κόσμος ξέρει πως αυτά δεν είναι just αγώνες... είναι χρόνια θυσίας που γίνονται τραγούδι. αυτή η ομάδα έχει στηρίξει ότι πιο ωραίο υπάρχει στον κόσμο - τη ψυχή του αθλητισμού. όσοι δεν το βιώνουν σωστά ας πάνε να δουν ένα βίντεο στο youtube για να καταλάβουν.
Μα τι στο καλό λες;;; Ρε φίλε μου... εγώ εκείνο το βράδυ δεν ήταν ότι ήμουν σπίτι μου, εγώ είχα στήσει οθόνη μεγαθήριο στο μπαλκόνι του σπιτιού μου για τους γείτονες!!!! Φώναζαν οι μανάδες μου "γιε μου τρελάθηκες;" και εγώ κρατούσα μπίρα σα ο Γκολντε Βασβάλ κριτής!!! Αυτός ο Φανκ ήταν σα μάγος βγαλμένος από τα παραμύθια μας όταν εκείνος ο Κομαν έκανε εκείνον τον τρελό γύρο σα να χόρευε πάνω στα χιόνια!!! Με πήρανε αναρρωτήριο αυτοί οι λουκουμάδες που λέγαμε εκείνοι τους κουτάβους!!
Και μετά που σήκωσε ο Γκναμπρύ εκείνη την κούπα στο Λονδίνο σα στρατιώτης μόνος του μέσα στη μπόρα... εγώ σπάραξα την κουβέρτα μου!!! Να σου πω κάτι;;;; Γιατί εμένα εκείνος ο άνθρωπος είναι σαν ξάδερφός μου τώρα, έτσι;;; Κάθε φορά που φοράει εκείνη τη φανέλα μου θυμάμαι εκείνον τον βραδάκι σα να είναι ντουζίνοι χρόνια αγάπης!!! Αυτά τα πράματα ΔΕΝ είναι just Champions League... αυτά είναι συγγένεια!!! 🔥💪😱
Στην εξέδρα από παιδί.
τι γίνεται ρε μοναχοί μου, τι ωραίο εκείνο το βράδυ στο Μπέρναου πριν τρεις χειμώνες;; ξεχνιέται κανείς αυτούς τους ανθρώπους;; εγώ ήμουν εκεί σαν κάποιος που είχε πάει να κάνει έναν περιπάτου και βρήκα τον εαυτό μου μέσα σε μία θάλασσα φωνών που τραγουδούσαν σα να μην υπήρχε αύριο
βγήκα εκεί γύρω στα δεκαέξι μου άλλο ένα ψαράκι στον κόσμο της φανέλας, πρώτη φορά μόνος μου στις κερκίδες, βλέπω τον Φανκ εκεί πάνω σα ζητιάνος με το παλτό του πάντα ανοιχτό σα να ψάχνει την ψυχή της ομάδας ακόμα κι όταν αυτή χανόταν στο χιόνι. έκανε τις αλλαγές σα να είχε ξόρκι στη φωνή του και μέσα σε δεκαπέντε λεπτά όλος ο κόσμος είχε ξυπνήσει σα κάποιος που θυμάται πως ήταν δυνατός
και μετά εκείνος ο γύρος του Κομαν... σα να είχε πάρει το χιόνι στα χέρια του και το είχε γυρίσει τραγούδι. εγώ σηκώθηκα σα χαμένος εκείνος ο τύπος έκανε τον γύρο του δόξας σα βασιλιάς που επέστρεψε στο κάστρο του αφήνοντας όλους εμάς ξαπλωμένους πάνω στο κρύο σα να ήταν η πατρίδα μας εκείνη τη στιγμή
και μετά χρόνια αργότερα όταν σηκώνεται ο Γκναμπρύ εκείνος ο τίμιος λεβέντης μέσα στη μπόρα του Λονδίνου... εγώ είχα πιάσει την κόρη μου από τον ώμο σα να την προστατεύω από κάτι μεγάλης σημασίας. εκείνη εκείνη τη νύχτα κατάλαβα πως δεν υπάρχουν just αγώνες — υπάρχουν στιγμές που ζεις πιο γερά απ' όσο αρκετά χρόνια μπορείς να ονειρευτείς
πόσο μπορεί άραγε να αγαπήσει ένας άνθρωπος μία ομάδα;; μέχρι που να σηκώσει κάποιος μία κούπα τριγύρω στο βουνό;;;;
Τα 'χω ξαναδεί αυτά, παιδιά.
Αχ, παιδιά μου, αυτοί οι άνθρωποι εκείνοι έγιναν θρύλος επειδή είχαν μια ψυχή σαν σπίθα μέσα στον αέρα. Τώρα η ομάδα αυτή είναι σαν το σπίτι σου όταν γυρνάς ξέφρενος από την δουλειά - βολεύει όλα γύρω σου, ξέρεις πως όλα είναι στη θέση τους, ξέρεις πως όλα λειτουργούν σα ένα μεγάλο οικογενειακό τραπέζι.
Εκείνοι έκαναν τους θριάμβους να φαίνονται σαν εύκολα πράματα επειδή είχαν μέσα τους εκείνη την αγωνία του αγωνιού. Σήμερα βλέπω μια ομάδα πιο ώριμη, πιο συγκροτημένη, σα κάποιος που έχει τελειοποιήσει την τέχνη του να νικάει χωρίς να κάνει θόρυβο.
Ο Φανκ εκείνος έπρεπε να πολεμήσει ακόμη και με τον αέρα εκείνο το βράδυ στο Λονδίνο - σήμερα βλέπεις έναν Ματιτς που μόλις βγήκε στις αλλαγές σα βροχή σβήνει τις φωτιές. Εκείνος ο Γκναμπρύ ήταν σα πρίγκιπας που βγήκε από τις ιστορίες εκείνες - σήμερα ο Σάνε είναι εκείνος που στέκεται πάνω στο όχημα των επιτυχιών σα τολμηρός εξερευνητής.
Δεν τους λείπει τίποτα η ομάδα σήμερα, αλλά δεν έχουν εκείνο το ιερό δράμα που έκαναν οι προηγούμενοι μέσα στο χιόνι και στις κρύες νύχτες. Αυτό είναι το μοναδικό τους πράγμα που δεν έχουν καταφέρει ακόμη να επαναλάβουν αυτούσιο: εκείνη την ένταση σα οι πρωταγωνιστές μιας σαπουνόπερας που γνωρίζεις πως έχει τυχερό τέλος αλλά βλέπεις τον αγώνα πριν ξεδιπλώσει.
Το πλαίσιο νικά το σκέτο νούμερο.
Μα τώρα σου λέω... εκείνο το βράδυ στο Μπέρναου κάθισα στον καναπέ μου σα να πήγαινα σε οικογενειακό δείπνο, φορώντας την καινούρια μου φανέλα σα βάζαμε στην πρίζα τις χειροβομβίδες στο ανάμνηση! Άκουγα τον Φανκ εκεί πάνω σα γιατρό σώνει-σώσου να βρει το ζόρι της ομάδας ενώ εγώ έκανα ζουμ στα γερμανικά twitter σα να διαβάζω ειδήσεις για την κρίση των μπουζουκιών!
Και μετά είδα τον Κομαν εκείνον τον γύρο σα που φώναζαν οι γείτονες "τι κάνεις ρε;" γιατί εγώ κρατώντας την μπίρα σηκώθηκα όρθιος σα στρατώνας! Του λέγαμε "ρε Γιώργη, βάλ'το τραγούδι στη σειρά!" και εκείνος κοιτούσε τον ουρανό σα να του μιλούσε ο ίδιος ο Γκναμπρύ: "παιδί μου, σήκω πάνω, εκεί κάτω πέφτει χιόνι αλλά εμείς ζούμε!"
Μετά χρόνια εκείνο το Λονδίνο... εγώ καθόμουν στον καναπέ μου σα υπνάκο έκανα, όταν ξαφνικά: BOOM! Ο Γκναμπρύ σηκώνει την κούπα σα όταν εσύ βρίσκεις το ψωμί σου στο ψυγείο μετά τον ηλεκτρολόγιο! Αυτός ο τύπος είχε δώσει τόσο αγώνα μέσα στους ελιγμούς της μπογιάς που σίγουρα ούτε η μητέρα του δεν θυμόταν πως έκανε μπέιζμπολ πριν!
Και μετά είδαμε πώς η ομάδα έγινε η οικογένεια εκείνη που μαζεύεσαι κάθε Κυριακή σα γάμος για κανέναν: ένας γκρινιάζει για τον πάγκο, άλλος πίνει ρακή επειδή του περνάνε πάλι μέσα από εκεί!!! Μα τι να πεις... εμείς βγάλαμε αυτό το τουρνουά σα όταν βγαίνεις απογευματινό μαζί με τους φίλους σου — πήρες την κούπα, έφαγες λουκουμάδες, ο κόσμος τραγουδούσε σα πυροτεχνήματα!
Αλλά σήμερα τι λέμε;;; Αυτά είναι όλα σα τις ημέρες που εσύ παίζεις FIFA και η ομάδα σου σου βγάζει αυτογκόλ συνέχεια... πάμε να βρούμε εκείνο το βίντεο που κατέβασες πριν δύο χρόνια με τον Φανκ να κάνει τις αλλαγές του σα είχε βρει τυχερό νόμισμα στο δρόμο!!! 😂🍿🔥
Ήρθα για το γέλιο, έμεινα για μια ζωή 🍿