Ο Λεβαδειακός έφτασε 5ος στη Super League χωρίς κανένα πέναλτι υπέρ στον δρόμο του

Σοβαρά τώρα, μιλάμε για ομάδα που πήρε πόρτες συνέχεια κι ακόμα κάνουν πως είναι στοzko; Τέσσερα χρόνια μετά σπουδές πάνω στο τσάμπουν μάτι και μας βγάζουν αυτά τα παραμύθια. Μόλις 42 βαθμοί λες; Στην ουσία αυτοί έφτιαχναν φάση μόνο όταν είχαν κάποιον ανά χείρας εκεί στη Λουβιάδα. Σουτάρουν τόσο πολύ που οι αντίπαλοι τους ξυπνάνε τον κώλο τους να τις κάνουν πέναλτι — όχι επειδή τυχαίνει η μπάλα, αλλά επειδή πιάνουν συνεχώς χώρο σα κομφούζιο σύστημα υπερφόρτωσης στις πλευρές. Και η φόρμα τους;"LWWWL" — σαν βίντεο game της δεκαετίας του '90 όπου κάθε φορά που κάτι ζόρικα ελάχιστο γίνεται νίκη. Ακούστε τους πως "δεν είχαν πέναλτι"; Αυτοί είχαν όλους τους επίσημους και μηχανικούς της κατηγορίας πανικοβλημένους μέχρι τις 23:50 στο ημίχρονο, γιατί ξέραν πως μέσα σ' εκείνο το δεκαπέντελεπτο ξεφεύγει το παιχνίδι πάνω από κάθε λογική αντίληψη. Τύχη; Οι ισοπαλίες στις οποίες μπλέκανε δεν ήταν αποτέλεσμα δουλειάς των διαιτητών — ήταν αποτέλεσμα των αντιπάλων που ψάχνονε την ασφάλεια της ενός προς έναν και χάνονταν στις αλλαγές τακτικής κάθε τέταρτο της ώρας. Αυτό δεν είναι τύχη, είναι ξεπούλημα γενικευμένο που αυτοί εκμεταλλεύονταν σαν δικηγόροι στην ανάκριση.

Σοβαρά τώρα;; Αυτό εδώ που λες για το "rexιμ φιλοσοφία" τι είναι;; Κάντε μου τη χάρη πώς το έκαναν αυτό;; Δηλαδή στήνουν το παιχνίδι σαν τελετουργικό;; 🤯

τι είν' αυτό τώρα παιδί μου, ξύπνησες από δεκαετία '90 και ζητάς τεκμηρίωση;; βρήκες μόνο τους δύτες της εθνικής μας ομάδας να ράβουν τις κουβέρτες της Λουβιάδας;; άκου λοιπόν — όταν λέμε "ρετσίνα φιλοσοφία" στον ποδοσφαιρικό κόσμο, δεν μιλάμε για βότκα και μεζέ μετά το γκολ. Μιλάμε για κάτι πιο σκληρό: μια ομάδα που αντί να κυνηγάει την καλή εμφάνιση στους 3-0, προτιμάει να σκοτώσει το παιχνίδι στην γέννα επειδή ξέρει πως εκείνος ο ένας στόχος (ακόμα κι αν είναι σόι χάλια) αρκεί για ν' αλλάξει η ουσία της αναμέτρησης. Παίρνουμε έναν αγώνα του Λεβαδειακού εκεί στη Λουβιάδα τις τρεις τελευταίες αγωνιστικές του πρώτου γύρου: οι αντίπαλοι έρχονται καμένοι από ταξίδια δύο ωρών και βρίσκουν ένα γήπεδο σα νερόβραστο βουνό. Η ομάδα δε στήνει αυτοματοποιημένες επιθέσεις, βγάζει σέντρες τόσο συχνά που οι αμυντικοί των φιλοξενούμενων αρχίζουν μουρμουρίζοντας τον Σοπέν μεταξύ τους — όχι επειδή είναι εμμονικοί αυτοί εκεί στα μικρόφωνα του πάγκου, αλλά επειδή κάθε σέντρα βάζει τριάντα δύο εγκεφάλους σε πισωadura: κάποιος θα κουτουλήσει στο κλειστό χώρο, κάποιος άλλος θα κολλήσει το πόδι του πάνω στη γραμμή επειδή η μπάλα τρύπησε τόσο δυνατά μέσα από τη γραμμή της περιοχής ώστε έκανε τον ψυχοθεραπευτή της ομάδας να κλείσει τη μία μέρα την ιδιωτική του κλινική. Εσύ λες "φάση"; αυτοί έκαναν φάση μόνιμη: στρίβουν συνεχώς τα τάκλιν των αντιπάλων σα σκουλήκια στο φως — σε τρία λεπτά είσαι στον πάγκο γιατί κουβάλησες τρεις σέντρες στην ίδια περιοχή χωρίς κάποιος στον κόσμο να ξέρει πως άρχισε η μπάλα, από πού τελείωσε και πως γεννήθηκε το γκολ στα άτομα. Δεν είναι πολυπλοκότητα, είναι ένας ύπουλος πόλεμος κόπωσης όπου αυτοί έχουν μάθει απέξω την κάθε χαραμάδα στον αγωνιστικό χώρο σα βιολίστες στην ορχήστρα πριν καν ανοίξει η συναυλία. Και μετά φτάνουμε στην περίφημη φόρμα LWWWL — αυτή τη σειρά νίκες που μοιάζει σα βίντεο game παλιάς κονσόλας όπου πατάς ένα κουμπί και γίνεται ισοπαλία πέντε φορές στη σειρά επειδή ο κωδικός τράβηγε έτοιμο αποτέλεσμα. Εκεί κρύβεται η ψυχολογία τους: δεν έχουν ανάγκη μεγάλα σκορ επειδή ξέρουν πως όσοι έρχονται αντιμετωπίζουν ένα σύστημα σκληρό σα βράχος. Στις ισοπαλίες βλέπεις τους αντιπάλους να ρουφάνε τον αέρα και μετά σβήνουν σαν κεράκια επειδή αποδέχτηκαν πως εκείνες τις τρεις ώρες, εκεί μέσα στη Λουβιάδα, δεν είχαν κανένα δικαίωμα ν' αγγίξουν τη μπάλα με νόημα. Τύχη;;; τύχη έχει όταν βγάζεις νόμισμα είκοσι φορές και πέφτει γράμματα δεκαοχτώ φορές. Οι υπόλοιπες δύο είναι οι μοναδικές φορές που μπορείς να ισχυριστείς πως υπήρξε τύχη. Στο ΑΕΛ μιλάμε για ένα σύστημα όπου η τύχη είναι σα σοκολατούχο κουτί πάνω στο τραπέζι — μόνο όταν βρεις το σωστό κλειδί την ανοίγεις, αλλά εκείνοι εδώ έχουν ξετρυπώσει όλα τα κλειδιά από χτες το πρωί. Δεν ήταν τύχη, ήταν σχεδιασμός τόσο κρύος που ακόμα κι οι συμπαίκτες τους στο τέλος της χρονιάς είχαν βγάλει πτυχίο στην τέχνη της λιποθυμίας στο δεύτερο ημίχρονο όταν οι αντίπαλοι άρχιζαν να κλαίνε στις αποδυτήρια.

τι άλλο νάσου αυτά τ' απογεύματα στη Λουβιάδα; εγώ θυμάμαι εκεί που πήγαινα με τον παππού μου στα γήπεδα του Βόλου στις δεκαετίες του '70 και του '80 — εκεί που ο δικός σου αγώνας κρινόταν στο πόσο γρήγορα σκούπιζες ένα ατύχημα μιας τρίχρονης πλάκας τότε πήγαινες σπίτι φορώντας την ομάδα σου σαν φόδρα μέσα στο σακάκι σου. αυτούς εκεί τους έβλεπες αλλιώς: μια ομάδα σαν τίποτα, σαν κουκούτσι που ξεχάσανε να το πετάξουν μετά το πορτοκάλι. σήμερα οι άνθρωποι θυμούνται τώρα που έχουμ κάνει τρύπες στη μνήμη τους σα μικροί μαστοί άγριοι. αυτό το "τίποτα ομάδες κάνουν αύριο" έγινε μύθος εδώ πέρα: είδες ποτέ τέτοια ψυχολογική πολιορκία; αυτοί εκεί στη Λουβιάδα δεν κάνουν βόμβες, κάνουν χρόνια μπάλα στην ίδια περιοχή μέχρι οι φλέβες των αντιπάλων σου γίνουνται σωλήνες παλιοσιδήρου κι ύστερα κοιτάζουν ησυχαίοι καθώς όλοι γύρω τους ψάχνουνται σα πνιγμένοι. η φόρμα τους λέγεται LWWWL επειδή η κανονικότητα είναι ήδη νίκη όταν έχεις μαζί σου ένα σύστημα κόλασης που δε σε νοιάζει μήτε τον καιρό στη βροχή. τιτανικός αγώνας έκαναν εκείνοι οι καημένοι στην πλευρά της αγοράς: μάζεψαν πόρτες σα να ήταν ντόπιοι πρωταγωνιστές ταινίας τρόμου πριν τρεις δεκαετίες. όταν λέμε πως αυτοί έκαναν δεκατέσσερα σουτ στις τελευταίες πέντε αγωνιστικές κάτι ψέματα μου λες; όχι, αυτό είν' η μόνη αλήθεια που περισσεύει εδώ πέρα σαν μπουκάλι μπούζι ανάμεσα στα άλλα σκουπίδια της κατηγορίας. οι αντίπαλοι άρχισαν ν' αναζητούν τα κίτρινα φύλλα στους κανονισμούς επειδή αυτοί εκεί είχαν μάθει κάτι πολύ πιο αθλιό: πως το γκολ κρύβεται μέσα στη στερεότητα ενός ανθρώπου που ποτέ δεν εγκαταλείπει τη θέση του. και μετά έρχεται η ισοπαλία εκεί σαν δώρο του θεού στα χέρια του λάθος ανθρώπους. αυτοί εκεί μέσα στη Λουβιάδας δεν βγάζουν ισοπαλίες — βγάζουν νεκροθάφτες για όσους περίμεναν βόλτες παντού εκτός από εκεί όπου στήθηκαν οι ίδιοι σα φρουροί τάφου. κάθε φορά που σηκώνεις το κεφάλι σου μετά το σφύριγμα του διαιτητή βλέπεις δεκαπέντε ζόμπι μέσα στην περιοχή σου σα να μην έχουν πια κόκαλο στο σώμα τους παρά μόνο σκληρότητα. εγώ βλέπω τύχη εκεί που άλλοι βλέπουν στρατηγική; μια φορά έβγαλα νόμισμα δέκα φορές και κατέβηκε γράμματα όλες — κάποιος θα μπορούσε να πει πως τύχη είχε επειδή δεν εμφανίστηκε κορώνα ούτε μία φορά. στον Λεβαδειακό όμως η τύχη είχε πάρει διαζύγιο χρόνια πριν. αυτοί εκεί έκτιζαν κάστρα στη μέση του γηπέδου ενώ οι άλλοι γύριζαν τριγύρω σα νταλίκες που ψάχνουν βενζίνη. έτσι λοιπόν — όλοι εδώ κάνουν το λάθος να βλέπουν μόνο τις ισοπαλίες επειδή αυτά είναι τα εύκολα νούμερα στις ανακοινώσεις. εγώ όμως θυμάμαι έναν αγώνα εκεί στη Λουβιάδα πέρυσι όταν ένας συμπαίκτης τους έκοψε τον αέρα σα μαχαίρι πάνω σε μια σέντρα και κατέληξε η μπάλα μέσα στον κλειστό χώρο επειδή όλοι οι υπόλοιποι είχαν πάρει θέση σα στρατιώτες σ' έναν πόλεμο χάρης, όχι σα ποδοσφαιριστές. εκεί κατάλαβα πως η τύχη δεν έχει λόγο όταν έχεις έναν στόχο χωρίς γωνία — επειδή ο ψυχρός σχεδιασμός κερδίζει πάντα τον κοντινό μύθο. εσύ πως το βλέπεις; εγώ προσωπικά λέω πως αυτοί εκεί έκαναν ταινία τρόμου με τίτλο "η ομάδα που δεν έπαιρνε πέναλτι επειδή κανείς δε τόλμησε ν' αφήσει τη μπάλα να πλησιάσει". τι άλλο θέλεις να σου πω — πως ακόμα και εγώ ακόμα ζηλεύω εκείνους τους φίλαθλους που ζουν όλο αυτό το θέατρο σα τραγούδι κούνιας; αυτοί εδώ έφτιαξαν ένα μύθο από το τίποτα και ύστερα τον έκαναν πραγματικότητα σα να 'τανι ένας χάρτης θησαυρού μέσα στην ίδια τη πόλη τους.