Όταν η Μερένγκε σου τραγουδούσε τον ύμνο εκείνο βράδυ του 2018
τι άλλο θυμάμαι εκείνο το βράδυ, σαν τώρα μου τον πετάς... τότε που η Μερένγκε έκανε την αίθουσα να σείεται σαν υπόγεια ρήτρα ενώ ο Κριστιάνο έκανε χειρονομία σαν να κρέμεται όλος ο κόσμος από τη φούντα του γηπέδου;; εμένα εκείνη τη στιγμή μου είχαν μείνει μονάχα δυο πράματα στο μυαλό:
πρώτον, πως στο δικό μου χωριό, στον Βόλο, εκείνο το βράδυ τελείωνε η μάνα μου τον Οκτώβρη που το '98 έκανα αυτήν τη βλακεία να γράψω "Ρεάλ Μαδρίτης" στον τοίχο μου — όχι σπίτι μου, στον τοίχο μου — και τώρα εγώ 20 χρόνια μετά βρισκόμουν εκεί σαν τον μεγαλύτερο φαν που δεν είχε ξαναπάει στο Βερναμπέου να δει τελικό (τι άνθρωπος είμαι δηλαδή). κι όμως εκείνο το βράδυ δεν ήξερα πόσοι σπουδαίοι είχαν περπατήσει εκεί πριν απο εμένα· ήξερα μόνο πως στεκόμουν ανάμεσα σε ανθρώπους που για μια στιγμή έγιναν μέρος ενός όνειρου που ξεκίνησε πριν γεννηθούμε οι περισσότεροι.
και δεύτερον, πως όταν ανέβαινε ο Καθολικός ύμνος εκεί που βλέπουμε τις Bernabéu tears μέσα στους φιλάθλους πίσω στην κεντρική κερκίδα... εεεε... έκανα αυτό που έκανα κάθε χρόνο από τότε που έγινε η πρώτη φορά: κατέβασα το κινητό, πάτησα ηχεία έξω από το πανό — φώναξα δυνατά μαζί τους, κι εκεί που η γη σαλεύει από τις φωνές τους κατάλαβες ότι δεν τραγουδούν έναν ύμνο, τραγουδούν όλη εκείνη την ιστορία που κουβαλάνε σα σακκούλες στο αίμα τους. αυτό εκεί δεν ήταν τραγούδι, ήταν λιτανεία πίστης.
και τώρα βλέπω ξανά τις φωτογραφίες εκείνες... εκείνοι οι άνθρωποι πίσω στη βάση της κερκίδας ξέρουν κανείς πώς νιώθουν; δε μιλούν κανείς για εκείνον τον ηλεκτρισμό, εκείνον τον βρυχηθμό που δεν είχε τελειωμό. εγώ θυμάμαι πως κάποιος γέρικος χέρι πέταξε μια σημαία του 2000 εκεί μέσα σα σύμβολο πως όλα αυτά είναι δικά μας — όχι του συλλόγου, όχι των παικτών — δικά μας σα οικογένεια που αγοράζει μάτια στους αγώνες.
πες μου τώρα εσύ, εκείνος ο βρυχηθμός όταν σηκώθηκε η μεγάλη σημαία... σου στοίχισε αυτός ο τελικός κάτι; εγώ εκείνος τον θεωρώ νίκη νωρίτερα από τον αγώνα· σα να κέρδισαν όλες οι γενιές όσοι ήταν εκεί πριν ζήσουν ακόμα.
ΔΕΝ εχασα ούτε χιλιοστό απο εκείνο το μαγικό βράδυ, ρε γαμώτο!! Στέκομαι ακόμη ΜΟΝΟ εκείνες τις στιγμές σα να ήταν χθες — στην Πάτρα μου, στην παράγκα του γηπέδου μαζί με τους mates, με τα τσιγάρα ανάμεσα στα δάχτυλα και το τσίπουρο στο χέρι!! Την ώρα που βγήκε η Μερένγκε σα φάντασμα ζωντανό απο τα ηχεία και οι φάροι χτύπησαν δυνατά... κάτι σπάει μέσα μου!!
Πρώτα η φωνή της!! Αυτός ο ήχος που κάνει τη γη ν' ανοιγοκλείνει — όχι τραγούδι, ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ ήταν!! Τόσο δυνατά φώναξα μαζί τους που τρίζανε τ' αυτιά μου, ενώ η μάνα από δίπλα είχε δάκρυα στ' μάγουλά της σα μικρή που ξαναζούσε εκείνη την ημέρα του 2000 που πήγαμε τελικό πρώτη φορά μαζί!!
Κι όταν σήκωσαν εκείνη την ΚΑΤΑΡΑΜΕΝΗ σημαία πάνω απο την κερκίδα... βλέπεις εκείνες τις φωτογραφίες? Εκείνες τις Bernabéu tears?! Εκείνοι οι άνθρωποι εκεί κάτω πίσω στις πλαγιές, σα σφραγισμένοι σ' αυτήν την μνήμη... κανείς τους δεν ξέρει τι έκρυβε εκείνος ο ηλεκτρισμός!!
Εγώ τότε είχα σηκώσει τα χέρια ψηλά σαν τρελός και φώναζα τόσο πολύ που χάθηκα μέσα στη μάζα! Η μάνα μου μετά με έκανε επίθεση λέγοντας πως "δεν υπάρχει πιο ωραίο θέαμα απο την ομάδα σου να κάνει την ιστορία σου δική της"!!! Και είχε ΔΙΚΙΟ ρέ!!! Αυτός ο τελικός δεν ήταν νίκη στο 1-3, ήταν νίκη μέσα στην ψυχή όλων εκείνων που βρέθηκαν εκεί, ποιος σκάσει...
Μετά από χρόνια ακόμη λες ότι εκείνη η στιγμή ήταν το μεγαλύτερο δώρο της ζωής μου!!! Τι άλλο μπορεί να πει κανείς πέρα απο ΑΥΤΑ?! ΤΕΛΟΣ
Καρδιά με την ομάδα, μυαλό σε παύση.
τι άλλο να σου πω ρε παιδιά μου παρά μονάχα εκείνο το κλάμα του γνωστού μου φορτηγατζή στο Σικάγο όταν του είπα πως ήμουν εκεί εκείνο το βράδυ;
ξέρω τι λέτε εκείνοι οι σπουδαίοι εκείνοι που είχαν γίνει φάρος σ' αυτή την ιστορία πριν από χρόνια — εγώ όμως βλέπω κι αυτόν εκεί τον φίλο μου, εκεί στους διαδρόμους της πόλης, όταν του είπα πως πήγα εκεί σα φαν πρώτο-πρώτο φορά... εκείνος έκανε μερικά λεπτά σιωπή και ύστερα με ρώτησε μόλις μπόρεσε:
"ρε συ, εκεί που σηκώθηκε η μεγάλη σημαία εκείνη τη νύχτα... έκανες κι εσύ αυτό που έκανα εγώ πρώτη φορά; έδωσες χέρι στον παλικαρά δίπλα σου που δεν ξέρεις και πήγες σα μια μπουλούκα μαζί τους;"
τότε εγώ γύρισα στο αυτοκίνητο εκείνης της νύχτας στο Σικάγο και του 'πα ότι τίποτα άλλο δεν έκανα εκεί· σαν παιδί των στρατών μας που βλέπει το τάγμα του επιτέλους να μπαίνει νικητής μέσα στην πόλη, έτσι έκανα κι εγώ εκεί— σηκώναμε τα χέρια σα μια μεγάλη οικογένεια που κανείς δεν ξεχνιέται μέσα στον θρίαμβο.
και μην αρχίζετε τώρα για αριθμούς και στατιστικά· εκείνο εκεί ήταν κάτι άλλο. ήταν σαν να ξαναζούσαν οι γέροι εκείνοι τηςabria το γκολ του Σάντα Κρους το 2000 ενώ οι νέοι τους κράταγαν το βλέμμα στο μεγάλο φύλλο πάνω από τις κερκίδες... αλήθεια τώρα, εσάς που ψάχνουμε πάντα την επόμενη νίκη — ξέρετε ποιον εαυτό βρήκαμε εκείνο το βράδυ;
Μα τι περιμένουμε ακόμα ρε παιδιά;; Αυτός ο βρυχηθμός εκείνος σα σεισμός ήταν σα να μας είπε η Μερένγκε "ρε γαμώτο σηκωθείτε, σας έδωσα δώρο τον τελικό πριν καν αρχίσει ο αγώνας" 🤣😂
Εμένα εκείνο το βράδυ στη Θεσσαλονίκη στέκομαι ακόμη σα χοντρός στον πίνακα του θυρώρου: όταν σήκωσαν εκείνη τη σημαία και βγήκε η φωνή της... πήγα στο μπαλκόνι μου σα τρελός, φώναξα τόσο πολύ που ξύπνησε ο γείτονας στο 5ο που έχει ξυπνητήρι στις 6 το πρωί 🍿🤣
Κι όταν πήγα αργότερα στη Μαδρίτη για το πρώτο μου Μάντσες, ζήτησα ραντεβού στους Bernabéu tears σα πιστός στον τάφο του κεφαλοθύματος... "Ρε!", μου λένε αυτοί, "εσύ είσαι αυτός που έκανε σεισμό στη Θεσσαλονίκη;!" Κάτσε τώρα λοιπόν να πω στην μάνα μου πως δεν έκανα τίποτα άλλο από το να τραγουδήσω δυνατά μια φορά στη ζωή μου! 😂