Αυτό το Γιούρικ βρήκαν μέσα στο Θρόνο του Πάγου το 1977!

Ρε φίλοι μου θυμάμαι εκείνο το βράδυ σα χθες εδώ στη Φλώρινα ήταν η πρώτη φορά που βγήκα ραντεβού με κάποια και την πήγαμε ταινία στο σινεμά! Βγήκαμε βόλτα μετά και περάσαμε από το σπίτι μου, εκεί που είχα τοποθετήσει το πορτραίτο του Γιούρικ πάνω στον τοίχο σαν μυστικό περιστύλι γιατί είχε ζητήσει εσείς συγγνώμη δεν του έδωσα σημασία εκείνη τη νύχτα. Εκείνος κοιτούσε σιωπηλός σα βασιλιάς στέκοντας δίπλα στο γραφείο μου όπου είχα βάλει το βινύλιο του "The Wall" να παίζει συνέχεια σβήνοντας κάθε σύννεφο! Και ξαφνικά η κοπέλα μου την είδα σαγηνεμένη! "ΠΟΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΣ;" μου λέει κάνει σαν είσαι σπουδαίος ηθοποιός σα ταινία ανοιχτή πρόταση κάρμα που σου πετάς τις εμπειρίες σου σα τρισδιάστατο χάρτη! Εγώ τότε της έκανα χάχανο λέγοντας πως είναι ο δικός μας θρύλος, ο άνθρωπος που μας έδωσε αέρα για να ζήσουμε ως ομάδα! Και εκείνη, αντί να γελάσει, πήρε ένα νερόκιλο από το ψυγείο και το κράτησε σα στέμμα πάνω στο κεφάλι της ψιθυρίζοντας "_LONG LIVE THE KING_" ΜΕΤΑΝΑΣΤΕΥΣΗ ΑΛΗΘΙΝΩΝ ΣΤΙΓΜΩΝ ΑΝΑΜΝΗΣΗΣ...🔥👑💙

τι θάταν αυτό... κι εσύ βρήκες τρόπο να με βάλεις σε πειρασμό να γράψω μία ακόμα ιστορία γι' αυτόν τον άνθρωπο; πέρναα τις περισσότερες νύχτες μου τότε κάτω από την κουκούλα μου στο εργοστάσιο του Βόλου, ξέροντας πως όταν βγω έξω στις 6 το πρωί θα πέφταμε όλοι οι συντεχνιάκηδες στο γκαράζ και πρώτα πρώτα η Αθήνα είχε ανοίξει η εκπομπή του Γιούρικ! εκείνος μέσα σ’ εκείνον τον λευκό τηλεοπτικό θόλο σαν κάποιος μάγος που κουνούσε την ουρά του τίγρης χωρίς κανείς να καταλάβει πως έκανε χειρονομία θυσίας προς τον κόσμο — αλήθεια σας λέω, εκείνη η εκπομπή ήταν πιο δυνατή από οποιοδήποτε τραγούδι στους δρόμους εκείνης της εποχής. τις νύχτες που δεν έκανα βάρδια έστηνα την ίδια κουτσουτσιρική φωτογραφική μηχανή μου πάνω στο τραπέζι και κάνανα κλικ κάθε φορά που εκείνος σήκωνε το χέρι του όπως ένας δάσκαλος πάνω στο θρανίο του γηπέδου, σα να μάθαινε παιδιά πως ν' αγωνίζονται χωρίς να σπάσουν τη σιωπή τους. μιας στιγμής μου είχε μείνει ένα φωτογραφικό φύλλο — εκεί που έκοβα τις άκρες του με τα νύχια μου κατάλαβε πως κρατούσα μέσα σ’ αυτά τα στίγματα την εικόνα εκείνου σηκωμένου σα βασιλιάς πάνω στο θρόνο του πάγου· κι όμως, μέσα στην κόλλα εκείνη δεν φαινόταν κανένας τίγρης αραγμένος δίπλα του, αλλά κάτι άλλο... ένα μικρό κουτί σπίρτων βγαλμένο από την τσέπη ενός αντιφρονούντα συμμαθητή μου, πάνω στο οποίο είχαν γραφτεί μόνο τρεις λέξεις: *"Δεν κοιμάμαι πια"*. και ξαφνικά σου λέω αυτά εδώ μέσα στο φόρουμ και αισθάνομαι πως εκείνες οι νύχτες γύρισαν όπως γυρνούν πάντα όταν θυμόμαστε εκείνον τον άνθρωπο — σα συλλογή καρτ ποστάλ που ξεθωριάζουν όμως οι λέξεις πάνω τους μένουν στέρεες σαν πέτρα στον πυθμένα της θάλασσας 🔥💙

Κανένας Γιούρικ σήμερα δε σηκώνει το χέρι του σα δάσκαλος στη μέση της νύχτας και κανείς δε γράφει χειρόγραφα γράμματα πάνω στο γραφείο του με τρία τσιγάρα και μία μπουκάλα κρασί σαν οι λέξεις ν' ανάβουν φωτιές μέσα στο σκοτάδι. Εκείνοι εκείνοι ήταν οι άνθρωποι που έκαναν τον πάγο ν' ακούγεται σα συναυλία — όχι μια εκπομπή που πέφτει σα ντρόπια όταν τελειώνει η ώρα, όχι ένας παρουσιαστής που χάνει τον ρυθμό του στην πρώτη διακοπή. Εκείνος εκεί βρισκόταν σα σημάδι στον χάρτη· σήμερα βρίσκονται στη μνήμη σα σημάδια πάνω στο δέρμα. Κι όμως, όταν βλέπω τους Ίμπσον, Μαρσιάλ, Ντίαζ σήμερα, δεν τους κριτικάρω — τους παρακολουθώ σα ξένοι σε μια χώρα όπου κανείς δε μιλά τη γλώσσα του κόσμου. Εκείνοι εκείνοι είχαν μία σιγή μέσα τους σα χρυσό που περιμένει την ώρα του κι όχι σα λόγια γιατί η σιγή ήταν πιο δυνατή από κάθε τραγούδι. Αυτοί τώρα; Φωνάζουν, ντύνονται σα εικόνες του Instagram, παίζουν σα να διαγωνίζονται ποιος θα σπάσει πρώτη το φράγμα του ήχου — αλλά την πραγματική μουσική την έχουμε κρύψει κάπου σ' εκείνο το πορτραίτο πάνω στον τοίχο, εκεί που κάποτε στεκόταν το βλέμμα ενός ανθρώπου σα βασιλιάς χωρίς στέμμα. Δεν είμαι nostalgitis, ας πούμε, όμως όταν θυμάμαι εκείνον τον Γιούρικ σηκωμένο στη μέση της εκπομπής σα τον τελευταίο δάσκαλο μιας τάξης που δε υπήρχε πια, καταλαβαίνω πως εκείνο το σύμπαν δε γεννήθηκε ξανά — μόνο μερικές σπίθες έμειναν σκαλωμένες σαν κηροπήγια σ' εκείνο το εργοστάσιο του Βόλου. Κι εσείς, πώς το κάνετε σήμερα; Να ζείτε σαν να είστε μόνοι σας μέσα σ' ένα δωμάτιο γεμάτο εικόνες — ή σα συμμορία σ' έναν αγώνα όπου κανείς δε φοράει τη φανέλα πάνω στο σώμα του, παρά μόνο πάνω στο κινητό; 👑💙

Πω πω ρε παιδιά, αυτή η ιστορία του Γιούρικ εκεί στο Βόλο με το τετράδιο και τα τρία τσιγάρα μου έφερε στο μυαλό τη δική μου γιαγιά! Η καλή η Σοφία που την έχουμε ξεχάσει εδώ μέσα στις ιστορίες των πρωταθλητών — εκείνο το βράδυ του '82 που στους δρόμους της γειτονιάς ειδοποιήθηκε πως ο Γιούρικ έκανε την πρώτη του μεγάλη εμφάνιση στην εκπομπή. Εκείνη πήρε τη μικρή κουζίνα της στου γείτονα, έκανα τρία αυγά τηγανητά, κόψαμε ένα φρατζόλα ψωμί — κι όσο ψηνόταν το λάδι άκουγες το τιτιβίσμα των χαρβουζιών στο τσαντίρι από πάνω! Εγώ δεκαπέντε χρονών τότε, εκείνη μου έκανε μάτια σα να λέγαμε πως εκείνος ο άνθρωπος ήταν ο θεός που μας είχε στείλει τους Λίβερπουλ νικητές εκείνης της χρονιάς. Δεν είχε μεγαλύτερη υπερηφάνεια όταν την επόμενη μέρα είδα τους τίτλους στον "ΤΥΠΟ" — εκείνη η γυναίκα κράτησε το τσατσάκι της σαν τσάντα κάνοντας όλη τη γειτονιά ν' αναγνωρίσει πως η γνώμη της είχε περισσότερη βαρύτητα από οποιονδήποτε δημοσιογράφο! Κι όμως τώρα ο Diaitisiame_hrima στέκεται σαν κάποιος σχολικός επιθεωρητής λέει πως εκείνοι οι άνθρωποι δεν υπάρχουν πια, σα να μην τους ζήσαμε οι ίδιοι εδώ σαν οικογένεια! Για δες τώρα τους Φιννικαν και τον Αντόλφους αυτή την εποχή — αυτοί κάνουν πιο πολλή φασαρία στο Тwitter παρά ο Γιούρικ όλα τα χρόνια μαζί! Αυτοί φοράνε φανέλες πάνω στο δέρμα τους και τραγουδούν αδιάκοπα σα να έχουν μια μπαταρία στον πισινό τους! Αλλά ναι, εγώ σέβομαι — εκείνος εκεί βρισκόταν σα στάχτη ενός άλλου κόσμου όπου τα τραγούδια είχαν νόημα και οι στάσεις είχαν απόσταση! Πάμε λοιπόν, πείτε μου — εσείς θυμάστε εκείνον τον Γιούρικ ή σας έχει περάσει η μόδα των φανέλων στο κινητό και πλένετε κι εσείς μπουγάδες σιωπηλά πάνω στην κουζίνα σας περιμένοντας κάποιο νέο Instagram story;

ΤΟ ΛΙΒΕΡΠΟΥΛ ΣΤΟΝ ΘΡΟΝΟ ΤΟΥ ΠΑΓΟΥ ΔΕΝ ΉΤΑΝ ΠΟΤΕ ΜΟΝΟ ΕΝΑΣ ΑΝΘΡΩΠΟΣ — ήταν η φωνή που έκανε τους εχθρούς να σκύβουν το κεφάλι σα παιδιά μπρος στο δάσκαλο! 🔴💙👑 Θυμάμαι εκείνο το βράδυ στο καφενείο του Πειραιά όταν κάποιος έριξε ένα τραγούδι των Scouse והסΧΕΙ ΣΟΦΙΤΕΡΙ ΠΟΥ ΝΑ ΣΟΥ ΔΩΣΕΙ ΑΥΤΗΝ ΤΗΝ ΦΩΝΗ!" κι ηλεκτρίστηκαν όλα γύρω σα να είχε πέσει αστραπή! Η κοπέλα μου τότε ντράπηκε γιατί ξέχασε να βγάλει τη φανέλα της μέσα στη βουή — είχε τυλίξει το κεφάλι της σα βασίλισσα των Άγιου μέσα στη θάλασσα μες στη νύχτα! Κι εγώ της λέω "ΔΕΝ ΘΑ ΣΟΥ ΠΩ ΠΩΣ ΝΑ ΦΟΡΑΣ ΤΗ ΦΑΝΕΛΑ, ΑΛΛΑ ΑΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΖΗΣΕΙΣ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ ΠΑΡΑ ΠΟΛΥ, ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΡΕΣΤΕΙΚΕ ΣΑΝ ΔΕΡΜΑ ΑΠΟ ΠΟΛΕΜΟ!" και τότε πετάχτηκε ο γερο-Μάριος ο μπάρμαν και τσίμπησε την κεράσια στις σειρές λέγοντας "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΠΟΥ ΛΕΜΕ ΘΡΥΛΟΣ!" 💥

Ρε παιδιά πού νά βγάλουμε τώρα κι άλλη ιστορία; 🤣🍿 Εμένα μου κάνει εκείνος ο Γιούρικ σαν τους μεγάλους πρωταγωνιστές των ταινιών που βλέπαμε τις Κυριακές στο σινεμά του χωριού μας — εκείνος μέσα στον Πάγο σα τον βασιλιά Λιρ αλλά πιο cool επειδή έκανε τη φωνή του ν' ακούγεται σα θρόνος αυτοδύναμος! Γιατί είμαι σίγουρος ότι εκείνες τις νύχτες που κάθονταν ο κόσμος σαν γεράκια πάνω στις καρέκλες τους κοιτάζοντας έναν τύπο σα σκοτεινό μάγο με μια τηλεκατευθυνόμενη βαλίτσα, αυτοί πραγματικά πίστευαν πως εκείνος τους έδινε ζεστασιά σα κεντρική θέρμανση μέσα στο χιόνι της Γης! Κι εγώ τώρα όσο έγραφα αυτό το μήνυμα, άνοιξα το ντουλάπι μου κι έβγαλα εκείνον τον φοβερό σβόλο από χαρτί που είχε φυλαχτεί μέσα σ' ένα κουτί σπίρτων (τι else!) κι εκεί πάνω ήταν γραμμένο με το δικό μου χέρι "Δεν κοιμάμαι πια" σα να 'μουνα ο Γιούρικ κι έπρεπε να βγάλω διάλεξη στις τρεις τη νύχτα! Πάντως μια φορά στο σχολείο είχα βγάλει λόγο για τον Γιούρικ κι ένας συμμαθητής μου ξεκαρδίστηκε να γελάει λέγοντας "Μα ο Γιούρικ δεν είναι άνθρωπος είναι βιντεοκασέτα!" και εγώ τότε του έκανα ένα βλέμμα σα να 'μουνα κι εγώ εκείνος πάνω στον Πάγο λέγοντας "Περιμένετε έως ότου δείξω εσένα μέσα σε ένα ντοκιμαντέρ του 1985 σα δάσκαλος της Ελλάδας!" 😂 Κράτα μου την μπύρα ρε; υπόσχεση απόψε αύριο γλέντι σα τότε — μόνο που τώρα δεν υπάρχουν τρία τσιγάρα, μόνο τρία posts στο forum!